“overlevingswielen voor metalen uitrusting overlevingskleding kleding”

Inderdaad: de drie gezusters begonnen onaange­naam te sissen en met hun toortsen kringen boven hun hoofd te maken, zodat zwarte rookslierten zich in de avondschemer aftekenden als rafelige slangen. Urendels heilige relikwie maakte geen enkele indruk op hen.
Vanuit dit inzicht kan de notie volgen dat ieder mens als de noodzakelijke kontrole kan fungeren, daar iedere persoon als een vergrootglas van het goddelijke zou kunnen werken. Ook b.v. criminelen hebben een bepaald idee van gerechtigheid waar men zeker van kan leren als het aankomt op het bewaken van de limieten der uitputting. Het systeem ondersteunend danwel een kultureel alternatief ondersteunend, perfekt rechtgeaard of niet; het met het lichaam gaan tot een bepaalde limiet kan het best onder begeleiding van anderen geschieden. Jongeren b.v. die hun lichaam uitputten in een sfeer van drugs en snelle muziek zouden in hun pogingen te genieten vast kunnen lopen heimelijk minachting koesterend jegens de generatie vóór hen die ook de grenzen van die aktiviteit hebben verkend. Het wiel opnieuw uitvindend doen zich ook het zelfde soort van ongelukken voor in het misbruik van drugs b.v. Dit soort van destructieve vervreemding gebaseerd op leeftijdsdiscriminatie of een generatiekonflikt moet en kan worden overwonnen door middel van een orde die de verschillende generaties, vormen van status (afb.) en beroeps-identificaties (afb.)met elkaar verbindt. Alleen door middel van een bewuste bekentenis tot het geheel van van het menselijk vermogen kan het noodzakelijke evenwicht worden gehandhaafd zodat de limieten duidelijk, aanvaard en bekend zijn. In dezen is eenvoudig duidelijk zijn liefde. Om symmetrie te hebben, complementariteit ofwel parallel te zijn in relationeel functioneren onder begeleiding, is van secundair belang. Te onderwerpen , het door te praten of gelijk te zijn in onafhankelijkheid zal een natuurlijke evolutie vinden als eenmaal de orde of het communicatiekader duidelijk is. 
Je hebt een situatie gecreërd die op je ergste nachtmerrie lijkt met vele “ergste nachtmerrie” aspecten eraan. Je ziel begeleidt je naar het “uitstrekken” naar aspecten van jezelf waar je tekort kwam, of naar het “afzwakken” van aspecten waar je teveel van had. Je energie brengt zich gewoon in evenwicht. je weg naar vrede vinden via deze situatie is de test die je opgezet hebt voor jezelf. Dit is JOUW reis, jouw ziel zou het niet opgezet hebben als je er niet klaar voor was. Jij bent degene die jouw weg naar buiten vindt en je zult hem vinden. Terugkijkend zul je dankbaar zijn voor de ervaring en een andere persoon zijn
Skipas jojoIs uw skipas regelmatig zoek? of het pasje van de slagboom op uw werk?Met deze handige pasjes jojo kunt u uw pasje vastmaken aan bijv. uw broek maar deze gemakkelijk naar voren bewegen.De noemer van dit artikel is skipashouder, maar nog vaker verkopen wij deze aan mensen uit de horeca of het ziekenhuis.
Het probleem betreft de politieke vraag wie deelneemt aan de besluitvorming over de wenselijkheid of aanvaardbaarheid van welke milieuveranderingen, welke opties daarbij genomen worden, hoe men deze opties zal pogen te realiseren, hoe de beschikbare middelen zullen verdeeld worden over de reeks projecten of afgesproken doelstellingen die politiek zijn geformuleerd en welke “ecosystemen” men zal opofferen. Het gaat hier om veel meer dan de mensen aan te sporen in de winter een dikke trui aan te trekken en de verwarming een graad lager te zetten. Wie zal beslissen of rond 2050 Oostende en haar basketbalplein al of niet overstroomd zal worden? Wie zal beslissen of de vlakte van Bengalen wegspoelt en Afrika uitdroogt? Het ziet er naar uit dat net zoals bij de mondiale armoedebestrijding de meest betrokken partijen het minst aan die besluitvormingsprocessen zullen deelnemen. De milieuproblemen confronteren ons dus niet met een reeks wetenschappelijk of technologisch legitimeerbare dilemma’s, maar in de eerste plaats met het recht op democratie voor de mensen die het meest direct met de te verwachten milieuproblemen zullen af te rekenen hebben. We staan hier niet voor kwesties van “politicologische” inzichten of op marketingwetenschappen gebaseerde strategische communicatie, maar voor het al of niet eerbiedigen van het recht van iedereen om zijn of haar zeg te hebben over zijn of haar levensloop en over het uitzicht van de wereld waarin dat leven geleefd moet worden.
Karagiozis wordt weer opgevist. Na enkele dagen op de bodem van de rivier, heeft kapitein Obed Marsh toch besloten dat hij de smokkelaar nog enkele vragen wil stellen. Tegen die tijd hebben ze inmiddels de kleine woonboot van de Griek al gelo­kaliseerd en leegge­plunderd. Alle papieren en waar­de­volle spullen mee naar de Baal genomen. Ze hebben zelfs de Perzische tapijten opgerold en afge­voerd. Maar de ceremoniële sieraden, de bewerkte tiara en de polsbanden die de afvallige zoon gestolen had, waren nog steeds onvindbaar.
De vrijwel unanieme conclusie van de intellectuele oefening van deskundige sociologen, journalisten en politici luidde: ‘Elke gemeenschap heeft zijn rotte appels!’. Doorheen de hele affaire rond de mp3-roofmoord en zeker erna, toen bleek dat de daders Polen waren en geen kutmarokkaantjes, klonk deze stelling kritiekloos in de hele mediawereld: van het zich als progressief aandienende maar eigenlijk ‘onafhankelijke’ De Morgen tot De Standaard en de meer populistische Het Laatste Nieuws tot op radio en tv. De commentaren getuigen niet alleen van een criminalisering van de leefcultuur van de ‘rotte appels’, maar ook van een psychologisering en een psychiatrisering van de ‘harde kern’ van boefjes en kruimeldieven. De ‘rotte appels’ of de leden van de ‘harde kern’ zouden zich kenmerken door een specifieke psychopathologische antisociale persoonlijkheidsstructuur waardoor ze binnen hun bredere gemeenschap moeten kunnen geïsoleerd worden. ‘Harde kern’ is echter een term die te pas en te onpas wordt gebruikt zonder dat er overeenstemming is over wat daar eigenlijk precies mee wordt bedoeld of over waar de ‘kern’ eindigt en de ‘periferie’ begint. Je hebt een harde kern (rotte appels dus) bij de werklozen, maar ook bij voetbalhooligans en bij allochtone herrieschoppers wanneer b.v. een ‘rasgenoot’ op een verdachte manier of duidelijk als gevolg van een racistische daad is overleden (b.v. bij de rellen en brandstichtingen tijdens de revolte in de Parijse banlieue eind oktober, begin november 2005). De term ‘harde kern’ wordt internationaal gebruikt (‘hard core’, ‘noyau dur’ of ‘noeud dur’, ‘harte Kern’). Is deze psychologisering en psychiatrisering verantwoord of is het niet meer dan een nieuwe theoretische en praktische verschuiving van het probleem?
Er is misschien een halve seconde voorbij sinds Mooks woorden. Ik geef een subsectie opdracht een robuust nooddirectief te formuleren, terwijl ik de strook muur tussen de twee veldgeneratoren bestu­deer. Al gauw zie ik wat ik wil zien. Nog een halve seconde later is het nooddirectief voltooid. Voor Mook is er nauwelijks tijd voorbij gegaan. Zijn wenk­brauwen gaan vragend omhoog.
Een ijzeren stang kwam hard neer op de klauw die haar vasthad. Hij liet haar los. Heinrich stapte tussen haar en de man met de holle ogen. ‘Kennst mich noch, ja?’ Hij zei tegen Sterre: ‘Ga, ren, ik hou hem bezig!’
Zuid-Koreaanse toestanden (in het bijzonder in de hoofdstad Seoel), waarbij iedereen omzeggens de ganse dag aan zijn/haar smartphone of tablet zou hangen, zijn vooralsnog niet universeel, maar mogelijk komt het ooit nog zo ver. In hoeverre dat allemaal goed is voor de (geestelijke) gezondheid is een kwestie van definities (wat is geestelijke gezondheid?). We zien wel hier en daar tendensen opduiken om emotionele reacties als “psychische stoornissen” (geestesziekten dus) te gaan behandelen. Zo bijvoorbeeld verlegenheid (“shyness”), maar ook langdurige rouw bij het verlies van een geliefde werd recent opgenomen in de laatste versie van de internationaal alom gebruikte Diagnostic & Statistical Manual of Mental Disorders, de DSM-V. En verliefdheid wordt steeds vaker door een bepaald soort psychiaters beschouwd als een “randpsychose” (4). Het woord “disorder” ofte “stoornis” (dat ongeveer 25 jaar geleden ook bei uns “ziekte” of “aandoening” is gaan vervangen) komt overigens uit de wereld van de ingenieurs, van machinetechnologie dus. Hoe dan ook zal een eventuele transformatie tot een post-humaan wezen dat in zijn gedragingen en handelwijzen mogelijk nauwelijks van een robot zal te onderscheiden zijn, in de transitiefase een gans gamma aan psychologische problemen genereren – en vermoedelijk ook psychiatrische en zelfs neurologische (5).
Deze volksvergadering besprak misdrijven die door de families zelf niet geregeld konden worden: het Germaanse ‘ding’, de Romeinse ‘res (publica)’. De volksvergadering nam ook beslissingen met betrekking tot oorlog en vrede met naburige stammen. Misdrijven tussen families betroffen vooral diefstal, kinderloos huwelijk en het zich vergrijpen aan een vrouw van een andere familie. De misdrijven konden verzoend (vergeven) worden óf gewroken. In het eerste geval werd er een soort schadevergoeding betaald, in het tweede geval werd de vermeende dader gewoonlijk vermoord (in het geval van verkrachting dikwijls ook het slachtoffer; verkrachting gold immers als overspel, niet omdat men vond dat de vrouw de zaak had uitgelokt maar omdat het vaderschap bij een eventuele zwangerschap niet strookte met de huwelijksverbintenis). Misdrijven binnen een familie werden niet beslecht en eigenlijk niet als ‘juridisch’ misdrijf of misdaad beschouwd: je kon niet van je vader of moeder stelen en je mocht je partner slaan. Die geplogenheid is tot op vandaag nog grotendeels geldig. Een handgemeen op café wordt nog altijd sneller geverbaliseerd dan een uit de hand gelopen echtelijke ruzie. Ook met een verkrachting binnen een familie moest de familie maar zijn plan zien te trekken: zij kon van niemand verzoening of wraak eisen. Slechts wanneer families het niet onderling eens geraakten of één van de partijen vond dat de schadevergoeding of de wraak niet in overeenstemming was met de zwaarte van het misdrijf, werd de zaak voorgelegd aan de volksvergadering van de ganse stam. De stam kon dan bijvoorbeeld oordelen of bij de kinderloosheid van een huwelijk (die altijd geweten werd aan de onvruchtbaarheid van de vrouw, zij bracht namelijk geen vrucht voort, terwijl de man blijkbaar toch zijn werk had gedaan) de familie van de man door de familie van de vrouw moest worden vergoed en zo ja, op welke manier. De aanklagende familie kreeg het woord en de familie van de ‘dader’ het tegenwoord (ant-woord). Wie sprak stond recht en hief vermoedelijk de (rechter)hand, waardoor de anderen bleven zitten. De volksvergadering besliste daarna bij mondelinge stemming: dit werd gemeten aan het overheersen van de goedkeurende of afkeurende stemmen. Daarna stond de stamoudste recht (de latere ‘rechter’) en sprak het vonnis uit (de ‘rechtsvinding’, i.e. de ‘vondst’, etymologisch ‘de te gane weg’, cf. het Chinese tao, de ‘weg’). Uit dit overleg rond het kampvuur ontstond het gewoonterecht, de Wet waaraan iedereen onderworpen was en waarnaar iedereen zich te schikken had op risico uit de gemeenschap gestoten te worden. Het kampvuur werd later getransponeerd in de ronde tafel die binnenshuis werd neergepoot en is mythisch opgevoerd in de Ronde Tafel van koning Arthur en zijn ridders. En in deze eeuw nog gerepliceerd in zogenaamde Rondetafelconferenties, waarbij de ronde tafel de gelijkwaardigheid van de partijen symboliseerde.
Oxytocine is een in de hersenen werkzame stof die een moeder vanzelf aanmaakt als ze een baby krijgt. Tegenwoordig wordt postnatale depressie verklaard door een tekort aan die stof. Het hormoon komt ook vrij als geliefden of familieleden elkaar strelen, knuffelen, of als mensen elkaar in nabijheid gewoon aandacht geven.
Hechting en relationeel geweld Moet er lijm bij, of lucht? Inleiding Onderzoek wijst uit dat relationeel geweld vaak hand in hand gaat met onveilige gehechtheid (Mikulincer & Shaver, 2010b). Hoewel niet iedereen die overgaat tot partnergeweld onveilig gehecht is en onveilige gehechtheid niet per definitie een voorspeller is voor het gebruik van geweld in intieme sfeer, is het verband tussen… [Show full abstract]
Ik zou de zaak eens moeten herschrijven en een poging doen om Walter Benjamins idee te vatten. Wat leesbaarder maken en de zware zinnen wat opvrolijken, zowel qua stijl als inhoud. Dan kan Patrick C. zich eindelijk eens de moeite getroosten om onze teksten tot het einde toe te lezen.
Het kamp bestond uit twee groepen. De eerste was groot, zeker twee derde van de overlevenden die niet gewond waren. Dat was Jonas’ groep. Ze dansten als kleine wilden rond de smeulende en vlammende resten van de cockpit, schaduwen op de rotsen werpend, joelend als knaapjes op hun eerste avontuur, en net als die knapen overmoedig, onbevreesd en onvermoeibaar. Ondoordacht en jong.
Ariadne liep door de verlaten gangen van het klooster naar de kraamkamers die ze had ingericht. Ze had alle bewoners van het dorp naar de grote hal gebracht en daar omgebracht. In de komende dagen zou ze de lichamen begraven. Nu inventariseerde ze wat ze nodig had en hoe ze de eerste kinderen zou opvoeden en trainen, conform de richtlijnen die haar waren meegegeven. Een nieuwe start voor de mensheid, vol wetenschap, nuttige tijdsbesteding, perfectionisme en intelligentie, een vredig samenzijn van gelijk­ge­stemden.
Ik stak mijn hoofd naar buiten en kneep mijn ogen half dicht tegen de wind en het opstuivende zand. Dat was niet nodig, maar wel een reflex: zandkorrels sloegen gruizig tikkelend tegen mijn masker. Losge­slagen kabels zwiepten sissend in de woestijnwind. Spuwend naar het rond­vliegende stof slingerden ze vonken in het rond. We bevonden ons op een relatief vlak stuk van de Arabia Terra woestijn, in de verte golfden de randen van kraters.
Het heeft al maanden niet geregend. Dat begint pas weer in Het is een beetje mistig, je kunt geen heuvels meer zien in de verte, soms is het een dag mistig, 500 meter zicht. De wind komt steeds uit het noordoosten en brengt droge woestijnlucht mee. Die is eerst nog koel, maar wordt in maart en april heet. Eigenlijk moet ik iedere week een keer het huis aanvegen en dweilen omdat het erg stoffig is. Maar meestal komt daar niet van.
Een probleem is dat een misstand die allang bestaat normaal wordt gevonden. Een ander probleem is dat ik niet de eerste ben die een “misstand” aan de orde stelt. Anderen weten zich nog te herinneren dat hun voorstel tot verbetering werd afgepoeierd, of dat het maar half werd uitgevoerd, of dat het geld dat ervoor bestemd was ineens op was, enzovoort. Jammer genoeg hoort het tot de overlevings-strategie om je vooral nergens druk om te maken, want dan stoot je je hoofd ook niet zo vaak en raak je misschien niet verder gedesillusioneerd.
Na elke revolutie of omwenteling is het goed gebruik af te rekenen met het ancien regime. Soms worden de nekwervels gekraakt omdat de guillotine te lang niet uit het vet geweest is, en soms gaat de kop er clean af en rolt rechtvaardig in het mandje. Een geoefende beul kan het verschil maken tussen leven en dood, tussen lijden of een vlotte terechtstelling.
Ze keerde zich naar me toe en zette haar handen tegen het glas. Haar voorhoofd bonkte tegen de plaats waar het mijne tegenaan leunde. De implantaten doofden. Haar mond vertrok in een schampere grijns. ‘Jij?’
De hackende Robin Hoods achter hun computers zijn nu een serieuze schakel in de machtsverhoudingen. Deze krachten kunnen voor vele zaken ingezet worden en door vele partijen. De waarheid en wat goed en slecht is, is in deze tijden niet meer echt gemakkelijk te beoordelen. De kosmische instroom van energie van de zwarte Maan in Vissen maakt ons bewust van onze eigen projecties en dat deze projecties vooral de invalshoek bepalen van wat wij waarnemen in het leven. *13b Deze astrologische stand laat ons zien dat we in chaos zullen belanden als we het grotere plaatje en samenhang van het leven niet kunnen waarnemen. Dit is het universele dat in alles terugkomt en de losse facetten van het leven met elkaar verbindt. Wat wij het stempel goed en slecht meegeven zegt meestal meer over onze persoonlijke kijk op het leven dan over de waarheid. Daarom leert de zwarte Maan in Vissen ons om niet te oordelen, maar naast elkaar te leven met onze verschillen en dienstbaar te zijn naar het geheel. Het hebben van compassie en mededogen naar de verschillen is belangrijk in deze periode. We zijn allemaal verschillende facetten van de eenheid, die de totale organisatie van het leven interessant maken en samen scheppen.
Locatie Kasteelhof / Maandelijkse uitgave van – Augustus 2017 – Krant ook te bekijken via: https://www.zmw.nl/client/ Beste lezer, In deze activiteitenkrant treft u de activiteiten aan die georganiseerd
Ja, ik vind het wel eerlijk als de mensen kunnen weten dat het geld dat aan ontwikkelingshulp wordt besteed niet automatisch 100% goed terecht komt. Mensen denken dat het met de twee euro die je aan ontwikkelingshulp besteedt net zo gaat als wanneer je met twee euro naar de HEMA gaat om een theedoek te kopen. Terwijl eerder de vergelijking zou opgaan met de JSF, de Betuwe lijn of de HSL /Fyra gelden waarvan de geldstromen onoverzichtelijk zijn en de uitkomst van de bestedingen onzeker.
Samuel keek op en zag dat hij zonder na te denken een zijstraat was ingeslagen. Zijn onderbewustzijn stuurde zijn lichaam naar de plek waar hij zo lang gewoond had. De smalle straat was geplaveid met kinder­kopjes en kronkelde voorbij oude arbeiders­huizen. Het was er stil. Zelfs voor een dorp waar nauwelijks auto’s reden, dat zo ver van enige industrie lag, was het er echt stil. De sfeer en rust bevielen Samuel wel. Het was er tijdloos. Bijna zoals toen hij haar voor het eerst ontmoette.
Het was een paleis voor zielenrovers, lelijk, de gevel zwaar en donker, met drie rijzige torens en naar­geestige betonnen beelden van abstracte menselijke vormen naast smalle hoge ramen van glas in lood.
Ik ben een jongen van dorp, werkzaam als ingenieur buiten mijn eigen land. Elk jaar ik slip naar mijn huis tweemaal of driemaal, weg van de drukte en drukte van het stadsleven zodat ik kan ontspannen en van het natuurschoon van mijn dorp en de boerde
Was er een fout in mijn systemen geslopen? Ik liet een uitgebreide diagnose lopen. Mijn walgparameter liep gelukkig alweer op. Die was dus in orde. De eerste resultaten van mijn diagnose lieten zien: mijn negatieve para­meters waren door het controlestation op nul gezet. Het had ook mijn drijfveren aangepast. Mijn wens om de familie Steiner te dienen was weg. Ik kon me die wens nog wel herin­neren, maar als drijfveer was hij verwijderd. Helemaal.
Zo ver is mijn oude ik gekomen op zijn gedoemde tocht naar Mook. Ik voel alleen een vage melancholie, en een versterkt gevoel van urgentie dat mijn benen nog sneller doet bewegen. De neergestorte 747 ten noorden van Rotterdam echo’t het gevoel dat ik vlieg. Mijn spijkerbroek en overhemd klapperen als slecht gespannen zeilen. De wind van mijn voortgang giert langs mijn jukbeenderen, rukt aan mijn haar, schuurt mijn nieuwe huid tot ik begin te vrezen dat ik teveel van mezelf verlies.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *