“overlevingsvliegtuig antarctische overlevingsuitrusting”

Gedurende deze vier maanden zullen er lichamelijke klachten in het onderste deel van het lichaam zijn.  De activering zal waarschijnlijk vanaf het middel tot beneden zijn.  Mogelijk met pijnen.  De energie die aan de oppervlakte komt zal gewaarwordingen zoals spiertrekkingen creëren.
Het is ook vaak erg lastig. Met onze manier van denken komen wij dan tot de conclusie dat hier niemand zich zonder meer aan zijn woord houdt, dat mensen notoir onbetrouwbaar zijn bij wat ze beloven en dat je in die zin  niemand kunt vertrouwen.
Het eerste van vele stukjes dierlijkheid. Hoeveel was ik er al van kwijt­geraakt door Zorani te bedriegen? Door me door Grimpeerd, die sluwe vos, voor zijn kar te laten spannen terwijl ik hem zou moeten lynchen maar besefte dat ik niet sterk genoeg was? Mijn vrouw, Zorani, was niet slecht. Het was alleen dat Ansalaam… nou ja, onweerstaanbaar was. Mijn soort. En onder Grimpeerds tirannie leefde. Ik krabde verwoed aan mijn jeukende schouders, en vervolgens aan mijn linkerzij. Niet toevallig waar mijn hart zat, toch? Vervloekte Marszandallergie. Vervloekte Mars, tout court.
De spaakverwonding staat in de top vijf van meest voorkomende ongevallen bij kinderen  van drie tot vijf jaar. Bij een spaakverwon-ding raakt het voetje tussen de spaken van een (brom)fiets. Naar schatting overkomt dit jaarlijks tussen de 2800 en 4600 kinderen in de leeftijd van nul tot veertien jaar. Zowel de  ANWB als het Juliana Kinderziekenhuis (JKZ) in Den Haag vragen er aandacht voor. Op de SEH van het JKZ kwamen in 2013 in totaal 128 kinderen binnen die met hun voetje tussen de spaken hadden gezeten. Spaakver- wondingen zijn eenvoudig te voorkomen door hardplastic voetbeschermers op de fiets.
Vandaag waren we in Rome bij Ikea (onder andere om boekenkasten te kopen) en daar hadden ze precies de goede kussentjes voor de gerestaureerde Thonets. Ze zijn mooi geworden. Het restaureren viel mee. Morgen gaan we naar Tarquinia om de sleutels van het appartement in ontvangst te nemen. We blijven daar meteen al slapen (we hebben een paar bedden overgenomen voor de logeerkamer). Vrijdagochtend gaan we met de vorige bewoner een aantal dingen regelen (overzetten van het water op onze naam, proberen de bestaande telefoonaansluiting over te nemen en nog veel meer). We moeten ons natuurlijk ook inschrijven als ingezetene. De verhuizing is gepland voor 19 en 20 mei.
Hij knipperde met zijn ogen. De graanvelden en het meisje – Machteld! – verdwenen, in hun plaats kwam een oudere man die hem geduldig aankeek. Het gezicht van de man kwam hem bekend voor. Een oudere versie van iemand die hij kende, maar een naam kwam niet.
‘Nee, melaatsen. Ze zijn zeldzaam tegenwoordig, maar een hele enkele keer wordt er nog een wakker door rondstampende mensen. Als ik op een plek ben waar duidelijk mensen hebben gewoond, dan luister ik ook nog wel eens aan de grond. Je hoort ze graven.’ Ze boog zich naar de grond en drukte haar oor tegen de aarde.
Freud suggereert in zijn Das Unbehagen in der Kultur dat de primaire ‘organische verdringing’ zich zou hebben geuit als een afkeer voor geurprikkels verbonden met het anale en het genitale. Die afkeer zou volgens Freud ontstaan zijn zodra de mens rechtop is gaan staan. Er zit zeker een grond van waarheid in Freuds argument in de zin dat de primaat van het visuele geleid heeft tot een vernedering van het olfactorische, maar we situeren die verdringing van de geur liever in een later stadium toen het visuele effectief ons psychisch functioneren ging gaan domineren en te sterke geurprikkels als een beletsel voor het zien en het kijken werden ervaren. Het is ook mogelijk dat de afkeer voor het anale is ontstaan doordat de fecaliën hinderlijk werden bij een min of meer sedentaire nederzetting: de fecaliën gaven na enkele dagen immers schadelijke toxinen vrij en trokken ziekteverwekkende insecten aan. Aannemelijk is ook dat pas in de sedentaire levenswijze het menstruatiebloed als onrein ervaren is geworden, wat één der basissen kan zijn van de latere verwerping van de vrouwelijke seksualiteit. In dezelfde geest kan de opwaardering van het visuele tot een voorkeur voor activiteit in plaats van passiviteit hebben geleid, in die mate zelfs dat passiviteit door drugs moest afgedwongen worden (zie volgende Passiviteit werd dan geassocieerd met het kind en vooral met de vrouw: was de vrouw na de arbeid en na het eten gewoon te gaan rusten, met haar kind aan de borst of in de arm, de man bleef bezig met het vervaardigen en bijstellen van werktuigen of het palaveren rond het kampvuur. De passiviteit wordt hier dus niet geassocieerd met het feit dat de vrouw de seksuele handeling ondergaat. Dat deed ze vermoedelijk oorspronkelijk ook niet: het seksueel actieve karakter van de man komt pas boven wanneer de opsplitsing in familiegemeenschappen de grotere mobiliteit van de man deze in de rol plaatst van de partner die ‘op zoek’ gaat en de vrouw in de rol van degene die ‘wacht op de komst van de geliefde’. Voor het kind is de passiviteit substantiëler: het is voor bevrediging afhankelijk van de moeder al bezit het van nature uit over prikkels die de moeder niet anders dan beantwoorden kan. Meer en meer laat het wetenschappelijk onderzoek van foetussen zien dat het ongeboren kind het lichamelijk functioneren van de moeder kan beïnvloeden. David Buss vermeldt studies waaruit blijkt dat het bevruchte embryo een hormoon afscheidt dat zijn inplanting in de baarmoederwand bevordert en dat een foetus als hij honger heeft substanties produceert die in het lichaam van de moeder een verhoogde bloedtoevoer naar de foetus veroorzaken. Het kind is dus niet zo volkomen hulpeloos als algemeen wordt voorgesteld. Wij gaan ervan uit dat de moeders in de eerste mensengemeenschappen, zoals andere zoogdierenmoeders, hun kind in zijn eerste levensmaanden quasi constant bij zich droegen of het doorgaven aan een allo-ouder. Het kind was in die zin nooit alleen: pas wanneer het kon lopen, kreeg het kind de opdracht voor zichzelf te zorgen, wat het op dat moment ook kon.
Coen Stehouwer geniet bekendheid vanwege zijn hypothese dat een haperende microcirculatie leidt tot ziekten zoals diabetes. Tien jaar geleden ontmoette hij vooral veel scepsis, nu bestaat er meer en meer consensus over deze theorie. Stehouwer vertelt over zijn onderzoek en de vooruitgang van de behandeling van diabetes type 2.
Loheij had andere sporen achtergelaten. Het water in het reservoir was eerder die dag bijgevuld. De kleine steelpan stond op de rand. Het water in het kleine reservoir was nog warm, een teken dat ze niet zo lang geleden een bad had genomen.
‘Ik werkte vanuit een kantoor. Schema’s op papier. Ik vertrouwde het niet meer. Het was de eerste keer dat ik daadwerkelijk de trein kwam inspecteren.’ Hij haalde zijn handen door zijn grijze haren en staarde in de mist. ‘Ik was geschokt, verdoofd. Er kwam een trein langsrijden. Ik zag haar springen.’ Hij haalde zijn mouw langs zijn ogen. ‘Ik kwam te laat. Als ik niet geaarzeld had dan was ze misschien…’

One Reply to ““overlevingsvliegtuig antarctische overlevingsuitrusting””

  1. Eerder onderzochten wij dat muziek maken goed is voor je brein. Vervolgens vroegen wij ons af hoe verslavend het maken van muziek eigenlijk is. Het logische vervolg is om te onderzoeken hoe erg verslaafd jijzelf eigenlijk bent. Ben je een gematigde muzikant, een excellerende artiest, een ware muziek maniak of een music addict to the max?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *