“overlevingsversnellingsbak grotkreek overlevingsuitrusting”

Films zijn de beste manieren om weekends of vrije tijden te genieten en iedereen houdt ervan om films te kijken, zowel online of offline. Maar online film streaming is trending tegenwoordig, nu mensen liever hun favoriete films online kijken, in plaats van offline.
Tot kwart over elf had niemand bedacht hoe de lengte moest worden bepaald. Ten slotte was er iemand die een rolmaat aan een boom had gespijkerd, Onder die boom was er geen vlakke ondergrond maar een netwerk van wortels dat steil 40 cm afliep. Ook was de rolmaat niet op 0 cm geijkt. Ik legde uit dat dat niet werkte en wees een plek tegen een groot gebouw ernaast aan, waar de rolmaat na ijken kon worden vastgespijkerd aan een raamkozijn.
Uiteraard worden de keuzes steeds lastiger. Er komen steeds mensen aan de deur, soms om handel te drijven, soms met een voorstel om gezamenlijk een nachtelijk avontuur aan te gaan (met risico, maar ook met grote opbrengsten), maar soms ook met slechte bedoelingen. Als de winter je overvalt, wordt voedsel alleen maar schaarser, en zal je je huis goed moeten verwarmen, wil je niet doodvriezen. En dan nog The Little Ones. Deze kinderen zijn een toevoeging aan het originele spel, die de Playstation-versie er standaard bij krijgt. De kinderen trekken pas later in het spel bij je in het huis, en eerlijk gezegd heb ik het zelf nog niet eens zover overleefd. Ik kan daar dus nog niet veel over zeggen, behalve dat dat een duidelijke extra emotionele dimensie aan het spel geeft. Kinderen zijn immers vaak de eerste, en meest onschuldige slachtoffers van oorlog, en daar wordt je op deze manier wel heel erg mee geconfronteerd.
In het bijzonder dacht ik bij de neergang van “alles moet kunnen etc” aan ons tegenwoordig gebruik van de openbare ruimte. Het is de laatste 50 jaar meer en meer gewoonte geworden om de publieke ruimte te gebruiken voor persoonlijke profilering en die ruimte te bezetten met de uitvergroting van uitingen die voorheen als privé werden beschouwd of die eigen waren aan besloten ruimten (de historische roots van deze “gewoonte” werden ook al reeds jaren geleden haarfijn uit de doeken gedaan in: Richard Sennett “The Fall of Public Man.” New York, Alfred A. Knopf, 1977). Meer nadrukkelijk is deze trend gaan triomferen sinds het mythische fenomeen dat (Parijs) Mei 68 heet. Post-Mei 68 dus! Ik heb altijd zeer sceptisch gestaan tegenover het per definitie “progressief” karakter van niet zozeer Mei 68 zelf, maar vooral van haar nageboortes. Al heel lang geleden is het tot me doorgedrongen dat, ondanks meer dan al mijn sympathie en medeplichtigheid, Mei 68 een medaille met een keerzijde was. Een zaak van een nieuwe elite of een eigentijds soort “nouveaux riches”. (Post)Mei 68 vat ik eigenlijk reeds meer dan 25 jaar als het begin van het “neoliberalisme” en van het “hyperindividualisme”, met een manifeste terugkeer naar het ophemelen van sociale ongelijkheid, in de vorm van “jezelf zijn”, met een diepe minachting voor “gewone mensen”, klootjesvolk, Henk & Ingrid, etc. In de vorm van een desnoods excentrieke en louter exhibitionistische ego-profilering. “Verander de wereld, begin bij jezelf!” en bij dat zelf eindigde het (met heel wat voorbedachten rade) ook. Dat een paar jaar geleden Michel Foucault tot uitgelezen neoliberaal werd verheven (Geoffroy de Lagasnerie “La derniere leçon de Michel Foucault: Sur le néolibéralisme, la théorie et la politique.” Paris, Fayard, 2012) was niet bepaald een verrassing te noemen, net zo min als dit met Deleuze & Guattari hun L’Anti-Œdipe uit 1971 is gebeurd. Aan de gans andere kant maakt de Plato-fan en (ex?-)maoïst Alain Badiou nu furore als totalitair “communist” (met verheerlijking van de Terreur en de rest van de bataclan). Ook niet echt een verrassing (zie bv. Joost de Bloois “Badiou.” Amsterdam, Boom, 2013; Alberto Toscano “Fanaticism: On the Uses of an Idea.” London, Verso, 2010). Alle hens aan denk bij Badiou voor een nieuw “Ten Days That Shook the World”, voor het alomvattende Événement (cf. Slavoj Žižek “Event: Philosophy in Transit.”, London, Penguin Books, 2014). Het loopt vast slecht af voor al wie niet bereid is “to kill and to be killed”.
Daar ging mijn angst niet over. Het kind bewoog in me, groeide, ik wist dat het in orde was. Ik wurmde me op mijn andere zij en probeerde in het halfduister zijn ogen te zien. ‘Ik blijf de uitzettingen doen.’
Ze was zeven jaar oud toen ze haar eerste boek las over de gruwelen die tot de Tweede Val leidde, be­schre­ven in het Dikke boek der Monsters. Driehonderd bladzijden vol prachtige en gruwelijke illustraties van mis­baksels uit de kweektanken van landen als Osul Myandal Nyal en Yin-Beh. Sommigen nog steeds te zien in het Stedelijk Museum van Yin-Ghuel, hun skeletten zelfs zonder het vlees materiaal voor nacht­merries. Monsters groter dan een huis, monsters met lange soepele lichamen ontworpen om mensen te jagen, mensen te vermoorden.
Ik beet op mijn lip tot hij bloedde, maar voelde hem toch trillen. Hij had erbij moeten zijn. Hij had me moeten inwerken, me moeten helpen en me moeten opvangen als het uitzetten me te veel werd. Al die jaren dat ik werkte en studeerde terwijl hij weg was, was mijn doel geweest om met hem samen mijn eerste reis te maken. Samen weg. Met zijn tweeën vijf weken de ruimte in, voor het eerst zonder dat onze leeftijden zouden verspringen.
De eerste mentale voorstellingen zijn eigenlijk herinneringen (her-inner-ingen), waarnemingen die opnieuw ‘geïnd’ worden. Ze volgen zo snel op de gewaarwording dat ze er onmiddellijk mee worden geassocieerd. Neurologisch gesproken gaat het eigenlijk om hallucinaties, maar we zullen hier mogelijk verkeerd begrepen worden omdat hallucinaties gemeenzaam als pathologische fenomenen worden geduid. Maar zoals de cognitiebiologen Maturana & Varela terecht stellen kan het zenuwstelsel op zichzelf geen onderscheid maken tussen een waarneming en een hallucinatie: daarvoor hebben we de mening van een buitenstaander nodig. In onze ervaring is een hallucinatie even waar en werkelijk als een waarneming van een extern object of een externe gebeurtenis. Vandaar dat we dromen ook als werkelijk ervaren tot ons wakker geworden Ego (die eigenlijk een ‘buitenstaander’ is) ons moet teleur stellen of ons uit onze nare droom verlost. Dit hallucinatorisch karakter van de waarneming blijkt duidelijk als de voorstelling, onder bepaalde condities, ook voor ogen gaat schijnen op momenten dat het geziene niet aanwezig is. Niet alleen ziet men iets als er iets te zien valt, men gaat ook dingen zien wanneer er niets te zien valt. Deze herinneringen zijn iets anders dan het dierlijk geheugen waarbij we aannemen dat als een dier een bepaald gedrag als reactie op een prikkel herhaalt, hij iets geleerd heeft en in zijn geheugen heeft ‘gestopt’. Er is bij dieren echter van een ‘stoppen in een geheugen’ geen sprake, omdat het geheugen bij dieren bestaat uit het vormen van nieuwe sensomotorische connecties (zoals wij als dieren overigens ook kunnen), niet uit een voor hun ogen uitgestrekte ‘ruimte’ waarin voorstellingen opduiken.
De pijn barstte in alle hevigheid los, alsof iemand met alle macht op zijn hoofd instak en in zijn hersenmassa wrikte. Vanuit de ruimte achter de winkel klonk een vreselijk, ijzingwekkend gekrijs. Berend haastte zich naar de deur. ‘Willem!’
21. 19 kunnen nauwelijks een gevoel van eigenwaarde opbouwen, en ont- wikkelen meestal symptoomgedrag zoals een seksverslaving (Bijzet 2004). Ook het kluwengezin (-Z, +A) is een gezinspatroon dat kan leiden tot verslavingsgedrag. Dit sluit aan bij wat Bouwkamp en Bouwkamp (1995) schrijven: “Een drugs- of gokverslaafde is zelden de eerste in zijn gezin die geen nee kan zeggen.” Meestal zien we in dergelijke gevallen dat één van de ouders (vaak de moeder) of beide ouders geen nee kunnen zeggen tegen de wensen van hun kind en geen eisen stel- len aan de eigen verantwoordelijkheid van het kind. De ouders leren het kind niet stilstaan bij de eigen behoeften. Hierdoor leert het kind niet te herkennen wat het werkelijk wil, en kan er een patroon ont- staan waarin het kind de behoeften met seksueel gedrag leert te be- vredigen. Het streven naar autonomie en verbondenheid is een centraal thema voor zowel de verslaafde als de partner (Bouwkamp 1999). Wanneer de balans tussen autonomie en verbondenheid verstoord raakt, zal je moeten leren omgaan met conflicten en ga je jezelf daarin aanpassen. De EPT spreekt van ‘ervaringserfgoed’: de ideeën, gevoelens en gedra- gingen die zijn doorgegeven in de opvoeding, zijn geïnternaliseerd. Een deel, het inhoudelijke facet, heeft betrekking op wat een kind wel en niet toegestaan is te ervaren en te uiten. Het streven naar een evenwicht is geen gemakkelijk opgave, want datgene waar je behoefte aan hebt strookt niet altijd met wat anderen die belangrijk voor ons zijn van ons verwachten, of met wat je van jezelf verwacht. Soms ben je niet in staat om dit conflict, dat zich zowel binnenin onszelf als tussen onszelf en anderen kan afspelen, op een bevredigende wijze naar buiten te brengen of op te lossen. Dan staan
Ons projectvoorstel viseert als doelstelling een “radicale” hervorming van de samenleving tegen 2030-2040. (Ikzelf zal het dus helaas of gelukkig niet meer meemaken.) Het gaat om doelstellingen die zich geleidelijk kunnen ontvouwen doorheen de te voorziene sociale evoluties op de meest diverse vlakken. Daarvan hebben we er een paar reeds besproken en dit kan volstaan. Gewelddadige “revoluties” vormen geen onderdeel van het project, maar kunnen natuurlijk het werk zijn van andere sociaalpolitieke krachten.
60 jaar Januari 2011 27/05 27 ste jaargang. nr 05 korte inhoud Wat voorbij is… KWB mini-voetbal… Opbouw kerststal… Samenaankoop stookolie… KWB kattenbos viert kerst Wat komt… KWB Nieuwjaarsduik…
Funny pictures about How to easily escape if you’re being captive. Oh, and cool pics about How to easily escape if you’re being held captive. Also, How to easily escape if you’re being held captive.
De enige twee kritiekpuntjes die ik kan bedenken zijn dat ten eerste alles te positief wordt voorgesteld. Het mocht bij momenten iets harder. Men heeft er iets te veel (naar mijn mening) een feelgood-movie van gemaakt. Tweede kritiekpuntje is dat ik het jammer vind dat zowel de vragen als zijn flashbacks chronologisch zijn. Dat zou betekenen dat hij het antwoord op de eerste vraag op zijn 5 jaar heeft meegemaakt, de volgende vraag een paar weken later, en de laatste vraag als hij (jong)volwassen is. Dat stoorde me, en maakt het onrealistische nog onrealistischer (het feit dat hij zover komt in die wedstrijd).
Kirkenes in het Noordoosten van Noorwegen is op vele manieren een eindpunt. De snelweg E6 die 2500 kilometer eerder in Oslo begint, eindigt er. De schepen van de Hurtigruten, de beroemde dagelijkse kustverbinding die in Bergen begint, draaien in Kirkenes om en beginnen aan de terugreis. Het is ook de plek waar het Noorse grondgebied eindigt. De grens met de Russische federatie is vlakbij. Kirkenes is daarmee een goed startpunt voor een uitstapje naar Moermansk, met zo’n 380.000 inwoners de grootste binnen de poolcirkel gelegen stad.
De belangrijkste verbinding is de verbinding met jezelf en met je eigen innerlijk en Hoger Zelf (Ziel, Godsvonk, Geest). Vooral deze verbinding zal aandacht vragen en ons laten zien hoe conditioneringen uit onze jeugd die we hebben aangenomen van onze omgeving de verbinding met je eigen kern verstoren. De autoriteit is bij velen buiten onszelf komen te liggen. Saturnus in Weegschaal wil ons deze relatie helder maken zodat we de conditioneringen kunnen loslaten en de verbinding met onze Wezenskern kunnen herstellen. In mei, juni en juli staat Saturnus in het Priapus kanaal in Weegschaal en wordt de werking van Saturnus versterkt. Het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen vormkracht in relaties wordt dan krachtig aangesproken. Dit kan betekenen dat er meer autoritair gedrag is maar ook kan begrenzing in verbindingen zich duidelijker aftekenen. Voedende samenwerkingen en verbindingen kunnen in deze bijzondere periode tot stand komen en vrucht dragen.
De ladder naar boven leek vrij in de lucht te hangen. Sterre hield de sporten angstvallig stevig vast en dwong zich naar de voeten van Heinrich te kijken die langzaam voor haar uit klom naar het donkere gat in de bodem van het koepeltje dat bij elke stap die ze naar boven deed, leek te groeien.
Het is niet zozeer de vingers die het moeten doen, maar ook de combinaties van snaren, posities en akkoorden in jouw solopartijen. Het vergt heel wat geduld en oefening en het geeft je meer inzichten in het gebruik van de gitaarhals.
Mijn hartslag was ondertussen weer genormaliseerd. Ik keek heen en weer tussen de strak geklede man en de bol. Er verscheen een geamu­seerde twinkeling in zijn ogen. ‘Dat is inderdaad waar ik me bevind. Mijn systeem prikkelt direct je visuele en auditieve centra. En de rest vullen je hersenen voor je in.’
Het eerste van vele stukjes dierlijkheid. Hoeveel was ik er al van kwijt­geraakt door Zorani te bedriegen? Door me door Grimpeerd, die sluwe vos, voor zijn kar te laten spannen terwijl ik hem zou moeten lynchen maar besefte dat ik niet sterk genoeg was? Mijn vrouw, Zorani, was niet slecht. Het was alleen dat Ansalaam… nou ja, onweerstaanbaar was. Mijn soort. En onder Grimpeerds tirannie leefde. Ik krabde verwoed aan mijn jeukende schouders, en vervolgens aan mijn linkerzij. Niet toevallig waar mijn hart zat, toch? Vervloekte Marszandallergie. Vervloekte Mars, tout court.
Spoedig waren de lichtpuntjes flakkerende vlammen van toortsen geworden, en zag het gezelschap ook wie deze toortsen vasthield: drie vrouwspersonen in have­loze mantels en van ongeveer dezelfde lengte als Eochaid, misschien wat groter, maar zeker net zo lelijk als hij, met vette heupen en vale haren. Hun blikken waren zeker niet gorgonisch, maar wel vol stekelige, priemende aandacht.
Veeteelt was een uitvinding van de man, landbouw een uitvinding van de vrouw. De jagers moeten vermoedelijk hebben vastgesteld dat jonge dieren die men niet onmiddellijk doodde, tot volwassen dieren opgroeiden en dus op termijn meer vlees gaven. Tevens moet zijn gebleken dat men relatief tamme en trage dieren zoals schapen en ook bepaalde runderen, die in kuddes leefden, in de buurt van het kampement kon houden, mogelijk met de hulp van honden. Op deze manier begon men kuddes te bewaken en te hoeden. Een deel van de kudde werd als slachtvee gebruikt, een ander deel als leverancier van melk en een derde deel als fokdieren. De herder was geboren. Niet alleen een nieuw sociaal personage, ook een totaal nieuwe cultuur (de pastoraliteit). Van vitaal belang is ook te beseffen dat voor het hoeden van de kudde, het melken van de dieren en het slachten geen groep mannen nodig was zoals bij de jacht (waar soms tot vijftig man werden ingezet) en dat de opbrengst volstond om een kleine familie-eenheid te onderhouden. De herderscultuur leidt zo sociologisch tot een individualisering en een verdere opsplitsing van de verwantschapsfamilies. Dit op zijn beurt maakt dat de coöperatieve banden losser werden en dat voor de eerste keer in de geschiedenis de mens er soms alleen voor stond, dat hij beslissingen moest nemen zonder met wie dan ook te kunnen overleggen.
Willem deed een stap achteruit zodat de man de slage­rij kon verlaten. Hij knikte vriendelijk, maar de man zette zijn kraag op en mopperde dat ze de slagerij niet open moesten doen als er niemand was om hem te helpen. Willem keek de man verward na en liep naar binnen. Het belletje rinkelde. Er stond niemand achter de toonbank en hij hoorde geen geluid vanuit de keuken of het slachthok.
Ook ik. Het was nacht en ik schaamde me. Ik was een vriend kwijt­geraakt en ik kletste met mijn soort­genoten, die me opeens weer zagen staan. Ik kletste en we sliepen, en de volgende ochtend voelden we ons leeg en somber, kil als die omelet-woestijn en die afstandelijke zon.
Het leven kan kabbelend aan je voorbij gaan. Misschien voelt het allemaal helemaal niet zo onaardig. Het gaat wel z’n gangetje. Of houd je jezelf ergens voor de gek? Er is ergens een gemis. Je hebt het contact met het vuur in jezelf verloren. Je voelt je uitgeblust. Je hebt de zoveelste teleurstelling achter de rug. Je probeert je in de beslommeringen van de dag overeind te houden. Je blijft bij het oude vertrouwde. Je zit in een soort ‘overlevings’stand. Ergens voel je dat je iets zou willen veranderen maar de weerstand daartegen is groot. Veranderingen zijn een bedreiging voor je.
Voorbeelden die geschikt zijn om een pure uitdrukking van Geest in de Stof te ervaren zijn: Klank met eigen stem of met hulpmiddelen, schilderen, yoga, hout-, steen- of leerbewerking, enzovoort. Kristallen kunnen ook een anker zijn voor de polarisatie van het ZIJN. Daarom kan het heilzaam zijn om een kristal te dragen. Vooral de ruwe varianten met kristalstructuur zijn krachtige hulpmiddelen. Een multi-dimensionaal kristalnetwerk (een Kosmos-Aarde organisatie van kristallen) is een macro-opbouw van deze natuurlijke polariteit. In mijn praktijk in Lisse staat zo’n netwerk. De natuur met haar natuurwezens heeft ook deze macro-ankering van ZIJN, van polarisatie zonder dualiteit en geeft ons dus ook rust en houvast in het huidige proces.
Niet geëmancipeerde mensen in een huwelijk of een andere relatie zijn zwaar van elkaar afhankelijk. Het is een slechte gewoonte niet het weten-hoe te delen, geheimen er op na te houden, te onderwerpen en andere machtstrategieën te koesteren. Het zou helemaal niet noodzakelijk moeten zijn macht uit te oefenen over elkaar. Het machtsspel is een symptoom van verloren autoriteit. Het gezag van een vertrouwenswaardige orde missend, beginnen mensen te vechten over het leiderschap, eigenaarschap, het recht te genieten en het recht van gebruik etc. Na de leeftijd van 21 jaar zouden mensen niet langer het slachtoffer moeten zijn van machtspelletjes en destructieve machtstrategieën. omdat ze het gezag verloren en voor zichzelf moeten vechten. Het is een primitieve kultuur die de orde van het gezag niet regelt vanwege een lust van opponeren in konflikt: het is vreemd aan de geest der speelsheid en het delen in waardering. De samenleving als een slagveld realiserend maakt geen gelukkige mensen, zelfs niet als ze het wonnen: je kan geluk niet kopen, noch kan je het bezitten. Geluk ontstaat van juist bezig zijn met de Tijd, dat wil zeggen, van je succesvol gelijkrichten met de ziel welke de zetel is van het bewustzijn van het eeuwige geluk. In de ziel komt alle goedheid samen als een gewetensvolle zelfherinnering die het beste van de mens omvat als zijnde God of het ware zelf.

One Reply to ““overlevingsversnellingsbak grotkreek overlevingsuitrusting””

  1. Een ogenblik lang schakelt de realisatie mijn geest uit. Als ik wangen had, zou ik breed grijnzen. Als ik een stem had, zou ik triomfantelijk naar Sal roepen. Als ik een vuist had, zou ik die in de lucht heffen.
    Ik vind het persoonlijk niet iets waar ik mee uit de voeten kan. Ben er wel eens voor gevraagd, maar het spelen op de tijd dat het bandje afloopt, afwachten op mijn tijd om een solootje in te brengen, en dan nog bepaald in lengte door de duur die het bandje je toelaat, nee dat is niets voor mij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *