“overlevingsuitrustingoverzichten auto overlevingsuitrusting”

Exemplaren van die van de mens afgesplitste soort maken nu ondertussen ook al de dienst uit in de cafés en eethoekjes van de allernieuwste cultuurhuizen en andere tempels waar roken absoluut verboden is, ook op de terrassen in de open lucht. Kwestie van niet te uitnodigend te zijn voor de menselijke soort die qua aantal nog steeds de robot overtreft. De klanten worden op deze consumptieplekken bediend door strakke stijve wezens uit één stuk, die via een ICT-apparaatje communiceren met één of andere onzichtbare heidense godheid. Hooguit bij het afrekenen houden ze even met een metaalachtige glimlach – een kramp van de lippen – de schijn op dat ze een vorm van besef hebben gehad van de bio-dimensie van je bestaan op deze aardbol.
Na ons eerste bezoek aan de weide, zeurde Janneke steeds vaker dat ze naar de weide terug wilde gaan. Ze wauwelde over het moeten ontsnappen aan de verstikking van het dorp. Ze praatte net zo lang op me in tot ik meeging. Keer op keer, langer en intenser, kropen we in de huid van één van de doden op de weide. Tot ik het echt beu was, en Janneke en ik zo’n slaande ruzie kregen dat we een week lang elkaars bestaan ontkenden. We hebben het goedgemaakt, zo’n beetje toch, maar daarna sprak ik nooit meer over de weide met Janneke.
Nu waggelt Karagiozis over de krakende, steunende steigers en plankiers die de waterkant van Wurmwater-aan-zee markeren. Het water loopt hem in de mond als hij denkt aan gestoomde zoete broodjes die Chai Mai vult met het gebraden gehakt dat ze koopt bij Ursala de varkensvrouw. Eerst zal hij eten, nog wat kracht opdoen, en dan zal hij testen of zijn lid inderdaad weer werkt. Hij zal op de terugweg langs het Kale Huis gaan, waar de meisjes hun schaamstreken en oksels scheren om de schaamluis op afstand te houden, waarna ze zich ver­sieren met triangelvormige kunstpruikjes van bever­bont. Ze kennen hem daar, hij is een gulle tipper.
De deur zwaaide open, onmiddellijk dreef een scheut toortslicht binnen en hoorde je in de verte de vrolijk kwetterende stemmen van, onmiskenbaar, de drie gezusters. Vóór Urendel dit tot zich door liet dringen stond Eochaid voor hem, met een brede grijns. De dwerg gooide een flink stuk vlees in de schoot van de monnik.
Op de tafel, omringd door werktuigen, stond een onafgewerkt beeld. Hij wist wat er nog moest gebeuren voor het af was, zag het voor zich. Hij ging zitten, pakte zijn kerfmes en wilde de laatste inkerving die hij gemaakt had verder zetten toen hij twijfelde. Net als bij de appel wist hij wel hoe het moest, maar zijn lichaam moest nog getraind worden. Het zou jammer zijn dat het allerlaatste werk dat hij in zijn vorig leven begon­nen was hierdoor zou beschadigd worden. Wachten, dat was het beste, ervaring opdoen. Hij legde het mes weer neer. Bij het opstaan stootte hij met zijn voet tegen een doos. Nieuwsgierig greep hij ernaar en zette hem op tafel.
Weet dat ook al versnelt ons evolutionair proces samen met de Nieuwe hogere vibrationele energieën, wij allen deze veranderingen op onze eigen manier en onze eigen tijd ervaren, volgens wie we zijn en volgens onze eigen codering en ons eigen plan voor onze geboorte. Bovendien, over het algemeen gesproken, staat ons ascensie proces in verband met hoe wij onze eigen individuele energie beheren en wat ons geloof en onze ervaringen zijn (m.a.w. hoe wij bedraad zijn en hoe wij vibreren). Deze dingen kunnen veranderd worden en zullen ook automatisch veranderen wanneer wij ons zuiveren en meer licht binnen onszelf belichamen. Voor de hooggevoeligen, mediums en degenen die heel erg open staan voor de hogere rijken kan het ascensieproces wat uitdagender zijn.
De waarheid van jullie heilige identiteit en persoonlijke kracht zal toenemen.  Het heeft niets met controle te maken.  Ze neemt meer verantwoordelijkheid op voor je hele zelf en de mogelijkheden die van binnenuit zullen ontwaken.  Er zal meer en meer verlangen naar vrede zijn, zowel individueel als collectief.
Heel even vertrok Roberts gelaat, maar direct keerde zijn glimlach terug. ‘Om jou een aanbod te doen.’ Hij boog zich naar me toe, dichter dan ik comfortabel vond. Al wist ik dat wat ik zag geen werkelijkheid was, toch meende ik zijn adem in mijn gezicht te voelen. ‘Ik kan van jou de rijkste man ter wereld maken.’
Onbewust tel ik de vermogens bij elkaar op gedurende de avonden dat ik de metingen invul, maar ik schrijf nergens het totaalgetal op. Ik verzend de for­mu­lieren zonder uit te rekenen hoe hoog de aanslag zal zijn, want ik weet allang dat we die nooit zullen kun­nen betalen.
‘Bewaar toch maar,’ zei ze, zich omdraaiend naar Miranda. ‘Alleen, … zo raak ik nooit opgeruimd he?’ Ze keken elkaar aan en begonnen tege­lijker­tijd te lachen. Heerlijk. Eindelijk. De lach tuimelde ongedwongen door de ruimte en het was gewoon precies wat ze nodig had gehad.
Wat verderop hield de man halt. ‘Rotjochies.’ Hij rochelde en spuwde. ‘Die klootzakjes mogen blij zijn dat ik hen niet te pakken heb gekregen.’ Hij scheen met zijn zaklamp in de uitgestrekte duisternis.
‘Jeetje, wat is het koud hier ineens, is de verwarming uitgevallen of zo?’ Miranda huiverde in haar positie­jurk, kwam overeind uit de stoel. ‘Eh, Lau? Gaat het wel? Je ziet echt lijkbleek. Oh sorry, echt, ik had er niet over moeten hebben, het is allemaal nog zo vers en ik vraag je er gewoon naar met mijn stomme kop.’
Rami laat me probleemloos binnen en loopt met me mee naar de opbouw. Ze slaagt er bewonderens­waardig goed in om haar verbazing te verbergen over mijn naakte, seksloze verschijning. Mooks kleren waren te klein; het was praktischer om fatsoen te betrachten met een Ken-directief.
Maar dit was geen horrorfilm. En ze was het zat. Zat om bang te zijn, zat om verdrietig te zijn. Er helemaal klaar mee om iedere dag maar weer op te staan met het gevoel of er een steen op haar maag lag en haar hoofd vol watten zat.

One Reply to ““overlevingsuitrustingoverzichten auto overlevingsuitrusting””

  1. ‘Natuurlijk. Compound jachtbogen, maar ook jacht­geweren, pistolen en volautomatische wapens.’ Hij dacht aan de zorg waarmee de wapens nog steeds onder­houden werden. Dat de begroeiing dichterbij mocht komen was een acceptabel risico, wapens die niet werkten of weigerden, waren dat niet.
    60. 58 Er is daarin geen goede of foute manier om met deze ervaringen om te gaan: iedere mogelijkheid is afhankelijk van de persoonlijke situatie. Daarbij is de belangrijkste tip die uit de reacties naar voren komt: doe het niet alleen, maar zoek hulp! Hoe bent u omgegaan met de pijn/moeite die u ervaren heeft? Ik heb het voornamelijk zelf gedaan. 61 41% Ik heb hulp gezocht bij vrienden. 56 38% Ik heb hulp gezocht bij mensen binnen de kerk. 36 24% Ik heb hulp gezocht binnen een professionele organisatie. 80 54% Ik heb hulp gezocht via een netwerk op internet (zoals stichting Kostbaar Vaatwerk). 83 56% Overig 34 23% Een aantal overige reacties: “Ik heb geen moment pijn of moeite ondervonden met betrekking tot de verslaving van mijn partner. Het is zijn verslaving, niet de mijne.” “samen met mijn partner, vooral door veel te praten”
    49. Een managementmodel in de diepteultieme illustratie hoe men zich langs de kennisweg ontwikkelt. Als wedeze weg langs het kennispad volgen, dan komen we volgens Libbrechtin de Rationaliteit terecht. De dualiteit tussen mijzelf en mijn omgevingis hier totaal. Naar bedrijfstermen vertaald is een ISO-gecertificeerdbedrijf perfect in staat zichzelf objectief te beschrijven ten opzichte vanzijn omgeving. Het bedrijf heeft een grote graad van vrijheid ontwikkeld,maar die is zeer doelgericht, met name datgene waarvoor haar processenzijn ingericht. Bedrijven in de rationaliteit zijn perfect geoliede machinesdie effectief en efficiënt hun producten en diensten aan de buitenwereldafleveren. Meteen voelen we hier aan dat in zijn extremiteit geen enkelbedrijf zich volledig rationeel kan positioneren. Mensen zijn immersveel meer dan rationele zoogdieren. Een mens die in een uitsluitend rati-onele context moet opereren, gaat ten onder. Nemen we een kleinextreem, maar tekenend voorbeeld. De meeste bedrijven werken gedu-rende een goeie tien uur per dag. Tussen 8u ’s morgens en pakweg 18u ’savonds situeert zich het gros van het bedrijfsleven (even de ploegarbeidbuiten beschouwing gelaten). Indien we volledig rationeel nadenken,dan kunnen we zeer makkelijk de efficiëntie van een onderneming ver-dubbelen door gewoon de werktijd 24u te maken. Immers, die 14 uurdat er niets gedaan wordt, zelfs geslapen, zijn volslagen nutteloos voorhet doel van de onderneming. Deze redenering in ogenschouw nemend,merken we meteen dat dit niet mogelijk is in bedrijven waar mensenactief zijn (zijn er andere?). Niet alleen vanwege een sociale context,maar puur natuurlijk is de mens niet in staat om 24u 7 op 7 te functio-neren. Rust en recuperatie zijn nodig, om nog maar te zwijgen van deruimte die allerlei vormen van gevoel opeisen. Een goedgehumeurdewerknemer is meer productief dan een slechtgehumeurde. En hij kandaar zeer weinig aan veranderen, ook al is hij het zich bewust.Het kennispad is echter wel de best ontwikkelde weg die een bedrijfmeestal volgt. Bedrijven zweren bij het kennispad. Kennis, cijfers, getal-len, neergeslagen informatie worden als het hoogste goed beschouwd.Medewerkers van bedrijven ondertekenen uitgebreide contracten, waarinstaat dat die medewerkers hun verworven kennis niet voor anderen zul-len aanwenden. In België betalen bedrijven vergoedingen in overeenstem-ming met tot zes maanden salaris om een concurrentiebeding bij hunwerknemers af te dwingen. Aan patenten en octrooien besteden bedrijvensignificante budgetten. Het zijn voorbeelden van het ‘levens’belang datwe hechten aan kennis. De gigantische ontwikkeling van de computerin-dustrie die grotendeels over het beheer van kennis gaat, bevestigt dat ken-nis onze nieuwe religie is. Hele MIS(Management Information Systems)- 39

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *