“overlevingsuitrusting vuur starter kajak overlevingsuitrusting”

Niet alleen moet je iets uitzonderlijks schrijven (of juist iets heel stupide). En daar heb ik de mogelijkheden niet meer voor. Het heeft aan de andere kant ook geen zin om maanden en maanden te werken aan een boek omtrent de redenen waarom de 3de Wereldoorlog voorlopig nog niet is uitgebroken. Wanneer dan bij effectieve publicatie (nadat ook nog de uitgever weken gezeurd heeft om overal je pluralis majestatis – “we” – te vervangen door een zelfverzekerd “ik”) blijkt dat reeds 34 steden in puin & as zijn gelegd en de Duitsers & de Russen Polen al onder elkaar hebben verdeeld.
Ook Roel Soldaat van Heiploeg, waar ook Goldfish valt, stelt dat de prijzen van ongepelde Noordzee garnalen begin dit jaar ‘de pan uitrezen’. Er werd zeven, acht en zelfs tien euro inkoop betaald. Garnalen, en zeker gepelde garnalen, waren duur voor de consument.
De eerste dag was de zee vlak als een snijtafel. De tweede dag wisselde ze van kamer. De derde dag waren de golven hoog als huizen, de lucht donker als opgedroogd bloed. Gedurende de vijfde dag zat ze stil naast de AM-radio in de mess, te luisteren naar de rapportages over de losgebroken rellen in zes Oba-wijken in Yin-Ghuel. Brandbommen. Zelf­ge­maakte geweren. Honderden gewonden werden tweehonderd, drie­honderd, zeshonderd doden onder de Oba. Meyago wist dat de werkelijke cijfers hoger waren.
Woensdag was druilerig. Willem vertrok al vroeg naar de slagerij, zoals elke ochtend. Berend sleepte zich naar de badkamer, naar de keuken, naar de voordeur. Hij had aan één stuk door geslapen, maar was doodop wakker geworden. Zijn hoofdpijn was gelukkig groten­deels weggezakt en wat overbleef, een zeurende pijn laag in zijn achterhoofd, was te negeren.
Dertig mogelijke ontwerpen, zoek de verschillen. Nauw­gezet volgde hij draden en printbanen, telkens afgeleid door het dovende licht van de knijpkat, tot hij nog maar twee keuzes overhad. Een van die keuzes droeg een Philips logo. Harrald grijnsde en identifi­ceerde de draden die het ‘open’ signaal aan de deur gaven. Een minuut later verscheen het groene lichtje en was er een doffe klik.
Berend schudde zijn hoofd. Hij keek naar de deur waar Willem door was verdwenen, maar achter bleef het stil. Had zijn broer niets gehoord? Berend klemde zijn kaken op elkaar, pakte het mes op en ging vast­beraden voor de werktafel staan. Onzin, dacht hij, gewoon negeren.
Ze liepen in stilte verder tot ze bij de voordeur van Samuels huis stonden. Hij was niet van plan iets te zeggen van wat Helena hem verteld had, maar de drang was te sterk. ‘Gaetan, ik moet je iets vragen.’ Samuel dwong de woorden uit zijn mond. ‘Is het waar? Dat mijn dood geen ongeluk was, maar zelfmoord?’
Zijn woord was wet. Zijn geest scherp als gebroken glas. Zijn gele ogen koud als ijs, hard als staal. Ze om­helsde hem alsof ze oude vrienden waren, begon te lachten toen hij een opmerking maakte, volgde hem naar de zijstraat waar een elektrische huurwagen stond. Paars met gele stroken, de zonnekap gedragen door krullend houtwerk.
Marzieh Afkham, die de eerste Ministerie van buitenlandse zaken van het land woordvoerster, zal het hoofd van een missie in Oost-Azië, de staat news agency gemeld. Het is niet duidelijk aan welk land zal ze als haar benoeming heeft nog worden aangekondigd officieel worden geboekt. Afkham zullen alleen de tweede vrouwelijke ambassadeur Iran heeft …
Daarom keek ze zwijgend toe terwijl twee mannen efficiënt haar kleding doorzochten. Daarom zweeg ze toen de vier brieven die ze had meegekregen één voor één geopend werden; gefotografeerd; achteloos in een bak gesmeten. Daarom beantwoordde ze geduldig de zelfde vragen als altijd.
De scheiding liet niet lang op zich wachten. Ze wierp zich op haar werk. Ze werkte aan een carrière als muzikant. Het resultaat was nu en dan te horen op de radio, vluchtig en gehaast, het een om het algoritme voor te zijn, het ander om zo snel mogelijk weer vergeten te worden. Deze kunst werd goed ontvangen als kunstzinnige interpretatie van het consumen­tisme waarin duurzaamheid het moest afleggen tegen de kapitalistische drang om te blijven produceren en verkopen; wat niet vergaat hoeft niet vervangen te worden en hoeft dus niet opnieuw geproduceerd te worden, het levert daarom geen winst op.
Het laatste huis van het kleine dorp schoot links aan haar voorbij. De open zee lag blauw en flonkerend naast haar. Haar handen waren als klauwen aan het stuur, vingers zo strak rond het wiel geklemd dat haar knokkels scherp en bleek afstaken. Ze keek in haar spiegels.
Cynethryth keek hem in zijn ogen en haar oogleden knipperden niet. Die van Offa uiteindelijk wel: hij sloeg zijn blik neer en werd verliefd op die veile tovenares, viel voor haar als een blok, verstootte zijn wettige vrouw Drida en huwde de Frankische. Het hof van Offa veranderde door toedoen van Cynethryth al snel in een rovers- en hoerenhol; de geeste­lijken wiekten weg als duiven van dat oord, waar ze kort geleden nog het hoogste woord hadden gehad en onophoudelijk hun missen hadden gelezen. Ze hielden zich vervolgens op in wouden en moerassen en afge­legen hoeven, en spanden samen met Drida’s mensen.
In Brugge weten ze het zeker: friet is een Belgische vondst en het is dan ook niet meer dan logisch dat het eerste en enige Frietmuseum ter wereld in België staat. Het sinds 1 mei voor het publiek geopende museum is er gekomen dankzij de Brugse ‘ondernemer in musea’ Eddy van Belle en zijn zoon Cédric.
Volmaakt geluk bestaat niet, maar er zijn waarschijnlijk wel instellingen die het iets meer in de hand werken dan andere. Je moet je realiseren dat het leven bestaat uit de aaneenrijging van verwezenlijkte en onverwezenlijkte doelen, als een gigantische ketting, tot de kaars dooft om het doel te verwezenlijken dat de natuur heeft met jouw lichaam. Wie hier geen vrede mee neemt zal nooit gelukkig zijn, tenzij hij zich dingen gaat wijsmaken, zoals een leven na de dood waarvan de kwaliteit afhangt van de kwaliteit van je geleide leven, allemaal zeer stompzinnig en ironisch genoeg de oorzaak van veel kwaad. Er is leven na de dood, uiteraard: het leven van anderen en misschien sterft het leven zelf ooit. De troost is dat wij verschijnen en weer verdwijnen, maar dat we ook slechts een patroon zijn, als een draaikolk in water, terwijl onze essentie, de zee, blijft bestaan (of op zijn minst veel langer bestaat).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *