“overlevingsuitrusting vuur starter haven vracht overlevingsuitrusting”

Nieuwsbrief Wijkkamer de Dommer En omgeving 24 juni 2016 Wijkkamer.de.Dommer@ribw-nr.nl Dommer van Poldersveldtweg 73 Nijmegen Mail ons als je een bijdrage hebt! Extra zomeropening huiskamer We willen
Samuel liet de rugzak op de grond vallen en liep de woonkamer binnen. Met zijn hand streelde hij het eikenhout van de tafel. Honderd jaar geleden, twee levens ondertussen, had hij deze zelf gemaakt met hout van een pas gerooid bos uit een naburig dorp. Hij herinnerde zich de uren werk, maar voelde de afstand tot die ervaring die de tijd met zich meebracht.
Ik zou de zaak eens moeten herschrijven en een poging doen om Walter Benjamins idee te vatten. Wat leesbaarder maken en de zware zinnen wat opvrolijken, zowel qua stijl als inhoud. Dan kan Patrick C. zich eindelijk eens de moeite getroosten om onze teksten tot het einde toe te lezen.
Er klonk geen geluid, geen geschuivel van voeten, geen vreemde ademhaling toen Meyago de zware deur naar de woonruimte opende. De deur van de werk­ruimte stond open. Het kleine appartement leek leeg. Ze knipte het licht aan.
Door middel van banden kan de rugzak ook weer kleiner. Wie wat bewaard heeft wat, maar ik heb nu zoveel gespen nodig gehad dat er zelfs een kapotte op zit. Moeders maar eens vragen of zij nog wat heeft liggen.
‘Boegbeeld? Zijn jullie je boegbeeld verloren? Zo hard heeft het vannacht toch niet gestormd? Het is de vloek van ons verblijf in deze baai. Schepen zijn bedoeld om te varen, niet om te verrotten in dit akelig klimaat.’
Al ging het bij de Dada van Cabaret Voltaire in 1917 uitsluitend om de vorm. Om het produceren van inhoudsloze puur formele poëzie. Zuivere wiskunde. Nu mikt men in verlaten 19de-eeuwse bolwerken en in dichtersdorpen eigenlijk op wiskundig geformaliseerde inhoud. Het onderscheid tussen inhoud en vorm is ondertussen natuurlijk reeds een halve eeuw lang compleet opgeheven geraakt. Zelfs in de filosofie. Nu ja: waar inhoud en vorm tot nihil en “néant” zijn herleid, is het onderscheid tussen beide uiteraard de jure en de facto opgeheven.
Hij bergt zijn trofee op in geldkistje, zodat de vliegen er niet bij kunnen. Hij ontkleedt zich en gooit zijn kleverige plunje achteloos op de zaagselvloer. Dan kruipt hij bij zijn echtgenote in de bedstee. Nog slapend, kruipt ze bij hem vandaan, instinctief, zo ver als ze kan, voordat de muur haar tegenhoudt. Hij kruipt tegen haar aan, duwt haar klem en begint haar slaapjurk omhoog te hijsen. Niets laat zijn eigen bloed zo stromen, als wanneer hij het bloed van anderen heeft laten stromen. Een probaat afrodisiacum.
Zoals wij bij de primaten hebben gezien bedienen die zich van primitieve gemakken bij het zoeken en verwerken van voedsel, het uitvinden van hulpmiddelen. Deze eigenschap zet zich voort bij de homo sapiens en als snel creëerde deze de vindingen die het leven vergemakkelijken, eerst voor de voedselbehoeften, de fysieke inspanning en later voor andere doeleinden zoals oorlogen
‘Ik ken wel een paar redenen,’ antwoordde Samuel. Hij liep naar de werktafel van de jongen en pakte het onafgewerkte houten beeldje op. Hij draaide het om in zijn handen om het te bestuderen en zette het terug op de tafel. ‘Kijk naar de inkervingen die het gezicht gevormd hebben.’ Hij wreef liefdevol over het hout. ‘Je hebt het heel slordig gedaan, gehaast.’
Hoeveel Lleroh waren door haar woorden, door haar verslagen in de problemen gekomen? Hoeveel had ze, met haar afgedwongen loyaliteit, bijgedragen aan de langzame status-val van haar eigen volk in haar eigen moederland?
“Het liefst springt men een drenkeling achterna, wanneer er toeschouwers zijn die het zelf niet durven”, sprak Nietzsche en misschien heeft dat wel een rol meegespeeld toen ik graag zonder de steun van een uitzendorganisatie en gewoon op een locaal salaris, en zonder franje als reiskosten, pensioenpremies en ziektekostenverzekering weg wilde.
Jullie zullen op diepgaandere manieren “weten”, met een verhoogd vermogen om weloverwogen keuzes te maken.  De eerste vier maanden zijn een transformatie van de Openbaring van nieuwe manieren om keuzes te maken en je naar nieuwe verbintenissen te leiden.
Verschillende langlaufpistes waren open en in Ovifat kon zelfs geskied worden. Aangezien de kerstvakantie voorbij is en er maar net voldoende sneeuw lag, was het rustig op de pistes. Toch waren er dinsdag enkele Nederlanders te vinden op de lange latten.
Maar meestal is het water kalm in de vergeten binnen­haven van Wurmwater. De seizoenen zijn hier gelijkmatig. En de bemanning van piraten, moordenaars en plunde­raars, schoften van allerlei allooi houdt zich ook kalm. De bootsmannen zien erop toe dat de schepen onderhouden worden, ook al hebben ze er geen hoop meer op ooit nog uit te varen. En tussendoor wordt er gedobbeld, gedronken, gesnoefd en geslapen. De landerige stemming die zich van de zeebonken meester maakt baart de verstandigste kapiteins zorgen. Uit dit soort doelloos gelummel kunnen plots muiterijen ontkiemen.
Ik houd het geld dus en deel het bij mijn weggaan wel uit aan arme patiënten, veelbelovende nurses die dokter willen worden, enzovoort en ik kan een deel aan mijn bedienden van 30 jaar geleden geven. Ik kan ook een deel besteden aan het opsturen naar Nederland van al mijn spullen. Misschien schieten mij nog wel meer dingen te binnen. Ik zie wel.
Het gaat bij dierenrechten in wezen steeds over onze problematische omgang met andere (levende) wezens, en in die zin kunnen we ook over plantenrechten en zelfs rechten van rotsen spreken. De term dierenrechten verdoezelt die menselijke verantwoordelijkheid en suggereert dat wat dieren van ons mogen doen en laten voortvloeit uit hun “natuur”. Dit leidt tot een absurde kijk op de dingen. Want als wij een dier geen pijn mogen doen, heeft een vogel dan ook niet het recht om pijnloos door de kat opgepeuzeld te worden? Vissen leven niet in het water omdat ze “recht” hebben op water. Dierenrechten zijn dus eigenlijk mensenplichten, afspraken die wij maken om niet nodeloos de levende en levenloze natuur geweld aan te doen als dat niet voor ons eigen overleven en welzijn nodig is. En dat geldt m.i. dan als uitbreiding van wat we elkaar als mensen mogen aandoen. Wat voor zin heeft het een verbod op het doden van dieren uit te vaardigen als oorlog nog altijd wettelijk gewaarborgd is door het internationaal recht! Wat voor hypocrisie is het het ecosysteem van de gorilla’s te beschermen als we tegelijk de Afrikanen aldaar het leven zuur maken en hen quasi dwingen en masse te emigreren en in gammele bootjes te versukkelen ergens tussen Marokko, Libië en Fort Europa?

One Reply to ““overlevingsuitrusting vuur starter haven vracht overlevingsuitrusting””

  1. Het Subject, als organisator van onze leefwereld en ons handelen, was oorspronkelijk een leegte. Af en toe werd die leegte doorbroken door ‘invallen’ of ‘hallucinaties’. Het lichaam van de eerste mensen vormde biologisch een eenheid, maar psychologisch was dat geenszins het geval. Gedrag was zeer contextspecifiek en het was beheerst door triggers waartussen geen verband bestond. Gedrag ‘hier’ was niet verbonden met gedrag ‘ginder’ en gedrag van vandaag was niet afgestemd op gedrag van gisteren, zij het dat dezelfde triggers op verschillende plaatsen en op verschillende tijdstippen ceteris paribus dezelfde reactie uitlokten. Er was nog geen instantie die gedrag in een ruimte-tijd continuüm coördineerde. Mensen hadden als dusdanig geen doelen in een nabije of verre toekomst, ze hadden geen ambities. Vermoedelijk zullen doelen vooral bij kinderen en jonge volwassenen zijn gaan functioneren, bijvoorbeeld bij het leren maken van werktuigen. Jongeren leerden met opzet werktuigen maken voor een bepaald doel: ook het bereiden en klaar maken van voedsel volgde dit schema. Dit maken veronderstelde een voorstelling van het eindproduct, een mentaal beeld dat als doel ging fungeren: het maken werd een ontwerp volgens een plan en op basis van een doel. De toekomstdimensie deed zijn intrede. Op sommige archeologisch gevonden onafgewerkte vuurstenen is bijvoorbeeld de omtrek van het te maken werktuig aangegeven. Marx beschouwde dit mentale beeld van het doel als een essentieel kenmerk van de arbeid.
    ‘Er was voldoende stroom. Het radiocontact is ver­broken, vlak na je vertrek. We moeten ervan uitgaan dat er iets gebeurd is. Armena wist de radio altijd binnen enkele uren te repareren, maar het is nu al bijna twee weken stil. We hebben het elke dag een paar keer geprobeerd.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *