“overlevingsuitrusting voor goedkoop best verkopende overlevingsuitrusting”

Marsjaar 358, sol 668, was weer een van die dagen waarop ik het leven droeg als een bokkenpruik. Ik spuwde in het stoffige zand van inter­kraterstad Euphrat. Bijna greep ik mijn staart om erin te bijten, een nare gewoonte die ik had aangenomen sinds, nou, dat wil je niet weten. Echt. Eerlijk. Er zijn nu eenmaal dingen die je niet wilt weten, snap je? Toch ga ik je op deze pagina’s het een en ander vertellen over mijn leven, of dat je nou bevalt of niet, en goh, alle planeten op een stokje, wat maakt het ook uit? Diep vanbinnen ben ik nog altijd niet meer dan een bionische eekhoorn-mijnbouwdeskundige, op zoek naar een beter leven. En voor Marsdieren die dat doen, een beter leven zoeken, is het leven automatisch een bokkenpruik, een die stinkt en waar je het chagrijn van krijgt, neem dat maar van me aan.
Karagiozis wordt weer opgevist. Na enkele dagen op de bodem van de rivier, heeft kapitein Obed Marsh toch besloten dat hij de smokkelaar nog enkele vragen wil stellen. Tegen die tijd hebben ze inmiddels de kleine woonboot van de Griek al gelo­kaliseerd en leegge­plunderd. Alle papieren en waar­de­volle spullen mee naar de Baal genomen. Ze hebben zelfs de Perzische tapijten opgerold en afge­voerd. Maar de ceremoniële sieraden, de bewerkte tiara en de polsbanden die de afvallige zoon gestolen had, waren nog steeds onvindbaar.
Ariadne kwam vlak voor hem staan en sloeg haar linkerarm om zijn nek. Ze trok hem zachtjes tegen zich aan en hij voelde haar zachte borsten en het draaien van haar heupen tegen zijn middel. Haar rechter­arm gleed omhoog langs zijn dij en ze liet haar hand tussen zijn benen glijden en kneep zachtjes. Ze fluisterde in zijn oor: ‘Als je morgenavond terugkomt, moeten we maar eens aan dat DNA van jou werken.’
Door leven heb ik ook een ander beeld van God gekregen en zie Hem nu als mijn liefhebbende Vader die van mij houd en zijn liefde in mij gelegd heeft om aan mensen in deze gebroken wereld dit te laten zien en uit te delen.
Leatherman – MUT EDC Multi Tool Rifle Maintenance Tool, Black with Molle Brown Sheath I carry this MUT. It is versatile and the brass scraper will really save your fine edge blade. Well worth the price.
53. 51 5. Op weg naar herstel Het effect van een seksverslaving op de partner is in veel gevallen groot, en gaat gepaard met symptomen die horen bij een traumatische ervaring. Een belangrijke vraag voor de partner is vaak: ‘Hoe nu ver- der?’ Deze vraag is overigens ook een belangrijk onderdeel van veel behandelingen binnen reguliere instellingen en de pastorale zorg. Een effectieve werkwijze is om de problematiek rondom seksverslaving in een bredere context en samen met de partner op te pakken, in plaats van alleen gericht op het verslaafde individu. Daarom is dit hoofdstuk vooral toegespitst op herstel door systeemgericht werken (relatiege- sprekken). Daarbij is het belangrijk om in acht te nemen dat dit niet altijd kan, hoe graag de partners dit ook zouden willen. Motivatie voor herstel partnerrelatie Wat zorgt er voor dat je (opnieuw) de stap zet naar herstel? Wat is je motivatie, en welk doel heb je voor ogen? Dit was een open vraag in de enquête, die geleid heeft tot veel persoonlijke en open reacties. In de reacties op deze vraag blijkt vooral dat voor veel vrouwen de motivatie van de man om met het probleem aan de slag te gaan heel belangrijk is. Een voorbeeld van een reactie op deze vraag staat hier- onder weergegeven. “Dat hij eerlijk is geweest en het zelf aan mij heeft verteld. Dat hij initi- atief nam om hulp te krijgen. Dat hij zelf met andere mannen hierover heeft gesproken. Oftewel: hij heeft zelf verantwoordelijkheid geno- men.” Als de man geen stappen zet om zijn verslaafde gedrag te veranderen, is herstel van vertrouwen binnen de relatie nagenoeg niet mogelijk, zoals de volgende reactie laat zien.
Boot- en vliegtuigkits zijn gekend omdat ze meestal verplicht zijn. Autokits worden vaak gebruikt in grote gebieden en waar de vier seizoenen in een dag kunnen voorkomen. Al deze kits zijn omvangrijk en wegen dan ook redelijk wat, ze hoeven ook niet noodzakelijk klein en licht te zijn want zij worden vervoerd in hun respectievelijke voertuigen. Het bedenken van deze kits laat ik aan iemand anders over. Mijn onderzoek gaat over de draagbare overlevingskit, diegene die je altijd kan bij je hebben onder eender welke omstandigheid. De kit moet de juiste elementen bevatten zodat je er eender waar kan op rekenen en gebruiken. De kit moet niet groot of klein zijn, dik of dun, 100 dingen bevatten of 10, maar moet exact die essentiële elementen bevatten die nuttig zijn in een noodsituatie. Een klein kitje maken dat past in een tic tac doosje kan nooit efficiënt genoeg zijn om je in je overlevingsbehoefte te voorzien. Het is ook van groot belang dat je overlevingskit niet te opvallend is. Camouflage kleuren en commando uitrustingen lijken heel stoer maar kunnen bij vele mensen de verkeerde gedachten oproepen.
Ik doopte de autonome robot ‘Lars’ en liet hem doen wat Lars-de-pendelpiloot me had gesuggereerd. Het gaf pret en een beetje gezel­schap, ook al was Lars niet echt een individu, maar meer een uitstulping uit Meeuw. Als ik iets van hem nodig had, kwam er een handje uit de wand dat deed wat er moest gebeuren. Heel handig toen ik de beugel van de weckpot niet dichtgeklapt kreeg omdat ik met twee handen het deksel moest aandrukken en de pot vasthouden.
Ik ben een paar keer in Brazilie geweest en kreeg daar het vervelende gevoel dat de Nederlandse man negatief aangekeken wordt vanwege de verplichte inburgeringscursus die behaald moet worden in het land van herkomst. In eerste instantie denk ik dat deze cursus gemaakt is voor de islamitische mens die wel in Nederland wil wonen maar vanwege reliqieuze standpunten het nederlandse cultuurklimaat haat en eigenlijk de dood wenst en dus alleen maar in Nederland wil wonen vanwege onze maatschappelijke rijkdom. Dat is op zich begrijpelijk, maar wat ik nu ook begin te denken is dat alleen de Brasileira deze verplichte cursus moet doen en niet de Venezuelaanse, zeg ik dat correct? En dat derhalve de afkeer van de nederlander in Brazilie terecht is, tenzij je gewoon een 100% hoerenloper bent dan kom je wel aan je trekken, maar geld deze verplichte cursus voor iedereen uit Zuid-Amerika die in Nederland wil wonen of alleen voor mensen uit Brazilie? Let wel; ik vind het schandalig dat deze curus niet gewoon in Nedderland gemaakt kan worden. Mensen in een arm land hebben levenszorgen als geldbehoefte, eetzorgen van de dag, is er wel een mogelijkheid om naar een dokter te gaan als dat noodzakelijkl is. Kort samengevat een overlevingsleven waarbij studeren voor een cursus en deze met goed resultaat behalen een onmogelijkheid is zelfs al is deze cursus erg makkelijk. Het zou eigenlijk ook gewoon mogelijk moeten zijn om deze test te halen in Nederland waar het leven dergelijke problemen niet kent. Ik weet dat het mijn stokpaardje is maar de constatering werkte ontnuchterend voor me en ik vind het belangrijk. Hoe zit dat nu precies?
Wij ontdoen ons dan ook niet van de indruk dat wij meegesleurd worden in een neerwaartse spiraal van regressie en repressie, van psychische ontwrichting en criminalisering van een numeriek en procentueel steeds groter wordend aantal individuen. Zoals ik zei: een ware burgeroorlog (zij het zonder zware wapens). En deze spiraal zal nog versterkt worden wanneer, zoals zo velen vragen, een grootschalige loonmatiging wordt doorgevoerd. Of wanneer grote getallen werknemers werkloos worden, zij het voor het merendeel voor een paar maanden tot een paar jaar, door de onderlinge concurrentie tussen grote ondernemingen die om het hardst herstructureren of wanneer de Europese regio’s en landen onder elkaar wedijveren om ondernemingen het aantrekkelijkste investeringsklimaat aan te bieden waarbij die ondernemingen nog jobs opleveren maar geen interessante lonen meer uitbetalen. Deze spiraal van sociale en culturele ontwrichting doorbreken betekent in onze ogen sleutelen aan de groeiende dualisering van de samenleving die steeds meer mensen dwingt naar overlevings- en expressiemiddelen te grijpen die haaks staan op de progressieve geest van samenwerking waarop elke samenleving en elke beschaving is gebaseerd.
Zijn blik werd getrokken door een eenzame figuur aan de rand van de speelplaats. Samuel herkende Erwin, al kon hij zijn gezicht niet zien. De jongen stond met gebogen hoofd en leek zich af te sluiten van de wereld van gelach en spelende kinderen om hem heen. Hij straalde een verdriet uit die het hart van Samuel beroerde.
Mijn dochter. Ik bewonderde haar bevlogenheid, maar haar naïviteit beangstigde me. Het artikel was nauwe­lijks gepubliceerd, of degenen met de meeste belangen wierpen zich op de doorontwikkeling van het algo­ritme, op de implementatie ervan op diverse systemen en het ontrollen ervan op het internet, inclusief de cloudservers. Overheden gebruikten het algoritme gericht om te wissen wat ze volgens de privacy­wet­geving niet langer mochten bewaren. Top­crimi­nelen kregen een brandschoon verleden, evenals oorlogs­misdadigers en politici. Beroemdheden wisten onwel­gevallige episoden uit hun roemruchte verleden, daarna werden de gaten opgevuld met wensbeelden van een fictief verleden.
In het Hôtel des Colonnes in Waterloo was men vertrouwd met het Franse chauvinisme toen Baudelaire er in 1861 over de vloer kwam. De dichter wilde de frieten proeven die Victor Hugo had omschreven als ‘blond, knapperig en zacht tegelijk. Een meesterwerk van bakkunst, zeldzaam in België.’ In zijn artikel ‘Quatre jours avec Baudelaire’ schrijft Maurice Kunel dat Baudelaire de ‘exquise’ frieten op zijn bord met de vingers at, zoals de literaire gourmet Brillat-Savarin had aanbevolen. Typisch voor Parijs, aldus Kunel, ‘zoals ook friet een Parijse vinding is.’ Geroepen door de smikkelende heerschappen, toonde waard Joseph Dehaze maar weinig nationale trots. Zonder blikken of blozen vertelde hij dat de Franse ballingen van 1851 de frieten in Brussel hadden geïntroduceerd. ‘Voordien kenden de Belgen ze niet. De twee zoontjes van meneer Victor (Hugo) hebben ons geleerd hoe ze te snijden en te bakken in olijfolie of reuzel en niet in het walgelijke ossenvet of schapensmeer, zoals vele van mijn landgenoten doen, uit onwetendheid of spaarzaamheid’ citeert Kunel.
Gelukkig ben ik als (ex-)huisarts breed inzetbaar en ook op de kinderafdeling en op de poli kan ik wel veel doen, al is het minder spectaculair. In de diensten (twee dagen per tien dagen zou dat dan worden) zou ik nog wel te maken hebben met de verloskunde.
In minder dan een eeuw hing een totaal van vieren­twintig kunstmatige manen in stabiele banen rond de drie planeten van deze zwakke zon, oogstten robot­schepen essentiële metalen uit de Van Oortwolk, vlogen door mensen gemaakte schepen door het stelsel en via de poorten tot ver daarbuiten en begon­nen de fabrieken levensvatbare fantasielijven te produceren die dromen vervulden en die steeds verder van de mense­lijke standaard af begonnen te wijken.
Daarbij kunnen wij mensen gebruik maken van vier functies die in deze moeizame worsteling met het verleden een persoonlijk leerproces mogelijk maken, namelijk: inzicht, inleven, mededogen en uitzicht.
Ik liep op die bokkenpruikdag door de straten van onze interkrater­stad, de ene na de andere kroeg negerend, hier en daar mijn klauwhand opstekend om vaag een collega van de Arabia Terra Mijnbouw­maat­schappij te groeten. Sommige van hen waren bazen, meestal bionisch aangepaste marters, herme­lijnen of haantjes. De meesten waren echter onder­geschikten. Zij waren minder bionisch aange­past, vooral waar het hun hersenen betrof, en ze leidden hun creperende leven in deze tredmolen zoals we dat bijna allemaal deden. Bijna allemaal, vergeet dat vooral niet. Er zijn nu eenmaal uitzonderingen. Leiders. Politiekers. Criminelen of wetenschappers, al waren sommigen het allebei. Niemand die er wakker van lag zolang het de ATM ten goede kwam, en bijgevolg de opdrachtgevers op de bronplaneet. Zo ging dat hier: de ATM bezat de stad, en wij, de niet-uitzonderingen, konden de klere krijgen.
‘Als je eenmaal rijk genoeg bent, kun je doen en laten wat je wilt.’ Een brede grijns vervormde Roberts gezicht. Het leek op een masker uit een Grieks theater, dat er vrolijk uitzag, maar waarachter iets heel anders schuilging. ‘Zonder je om je score druk te maken. Regels zijn er om te omzeilen. Mensen zijn bereid dingen door de vingers te zien, waar ze anders enorme ophef om maken, zolang je ze maar genoeg betaalt. Je zou alle vissen kunnen houden die je wilt.’
Emancipatie: Het proces van de geleidelijke verheffing van of bevrijding in dienst aan de ziel. Materiëel bezien betekent het een gelijke te worden overeenkomstig een zekere standaard van beschaving. Spiritueel heeft het betrekking op het proces van geleidelijke bevrijding beginnend met luisteren, praten en herinneren eindigend in vriendschap en ten slotte overgave aan de diktaten van de ziel (afb.).
Tweede paasdag was hier het feest van de ricotta, georganiseerd door de Culturele Vereniging. Ik (Kees) was de trouwste van alle vrijwilligers tijdens de voorbereidingen (zei de man die fungeert als motor van deze evenementen). Omdat veel mensen inmiddels weten dat we hier weggaan, was het vooral een dag van afscheid nemen. Het was hartverwarmend: wat jammer dat jullie weggaan, want jullie waren zo sympathiek, betrouwbaar, netjes en ga zo maar door. Maar ook: jullie hebben groot gelijk, want zo’n huis en een grote tuin vragen zo veel werk, dat is op het laatst niet meer op te  brengen, ga nu maar lekker met pensioen. 
58. 56 nadruk niet meer ligt op de seksverslaving als symptoom alleen, maar ook op de zoektocht naar het onderliggende patroon, aan de hand van de behoeftes of de pijn van de verslaafde. Zo ontstaat er een kentering richting het zien van de verslaafde als slachtoffer. Kun je zien dat je partner eigenlijk iets nodig heeft, of niet zichzelf kan zijn? Is hij iemand die moeite heeft om persoonlijk te reageren, die moeite heeft met verantwoordelijkheid nemen? Kun je diegene op een pure manier ontmoeten (is zoals hij is), en wil je dat dit zichtbaar wordt? Geef jezelf dan de ruimte om te werken aan herstel. Een belangrijke eerste stap in elke fase van herstel is om goed stil te staan bij wat je van binnen nu echt ervaart. Dit kunnen gedachten of gevoelens zijn; het is de bedoeling dat je nagaat waar je op dat mo- ment behoefte aan hebt. Dit heeft als belangrijkste doel om jezelf en de situatie te kunnen accepteren, voor zover dat mogelijk is. Door acceptatie ontstaat de mogelijkheid om te groeien en ontstaan er mogelijkheden om te zoeken naar oplossingen. Dit doe je vooral indi- vidueel. Het is een belangrijk onderdeel in de eerste fase (de crisisfase) en helpt je op weg naar vertrouwen. In bijlage 3 is een samenvatting opgenomen van een scriptie van Fer- dinand Bijzet (2010) over de verschillende fasen en het werken aan herstel van vertrouwen.
De Westerse democratie is in haar uitdrukkingsvorm eigenlijk een kopie van de Romeinse machtsverdeling tussen de volkstribunen die spreken naast de volkscomités (de volksvergadering) en de Senaat, de Raad der Ouderen (de ‘vaderen’: in Rome werden de senatoren de ‘patres’, de vaderen, genoemd, terwijl het woord ‘senatus’ dezelfde wortel heeft als ons ‘senior en ‘seniel’, i.e. ‘oud’. De democratie kent aan de éne kant de Volksvertegenwoordiging (in België Kamer van Volksvertegenwoordigers, in Nederland 2de Kamer), die rechtsreeks door het volk wordt verkozen en waarvoor elke stemgerechtigde ook kandidaat kan zijn bij de verkiezingen. De Senaat (in Nederland de 1ste Kamer), aan de andere kant, bekrachtigt eigenlijk de wetten goedgekeurd door de Volksvertegenwoordiging en toetst haar overeenstemming met de reeds bestaande wetten en de grondwet. Men spreekt tegenwoordig over de Senaat als een reflectiekamer, of zoals de Nederlanders dat zeggen: de Senaat (1ste Kamer) moet erover waken dat de Volksvertegenwoordiging (2de Kamer) zich niet heeft laten meeslepen door de ‘waan van de dag’. In België moest men om kandidaat te zijn voor de Senaatsverkiezingen tot diep in de jaren 1970 minimum 45 jaar zijn (de ‘ouderen’ dus). De Senaat wordt maar voor een deel rechtstreeks verkozen, een ander deel wordt ‘gecoöpteerd’ en deze gecoöpteerde senatoren werden oorspronkelijk gekozen uit de sociale, economische, culturele, wetenschappelijke en zelfs geestelijke elite van het land. Nu is de coöptatie in een niet onbelangrijke verworden tot een manier om de partijen toe te laten gebuisde verkiezingskandidaten her op te vissen. In Nederland worden de leden van de 1ste Kamer (onze Senaat dus) in het geheel niet rechtstreeks verkozen maar aangeduid door de provincieraden en iedereen weet dat zowel in Nederland en in België de provincies een restant waren van de feodale macht van de adel en de aristocratie. Veel provinciegouverneurs waren in de eerste decennia van het Koninkrijk België edellieden.
Cynethryth keek hem in zijn ogen en haar oogleden knipperden niet. Die van Offa uiteindelijk wel: hij sloeg zijn blik neer en werd verliefd op die veile tovenares, viel voor haar als een blok, verstootte zijn wettige vrouw Drida en de Frankische. Het hof van Offa veranderde door toedoen van Cynethryth al snel in een rovers- en hoerenhol; de geeste­lijken wiekten weg als duiven van dat oord, waar ze kort geleden nog het hoogste woord hadden gehad en onophoudelijk hun missen hadden gelezen. Ze hielden zich vervolgens op in wouden en moerassen en afge­legen hoeven, en spanden samen met Drida’s mensen.
Ik hoorde het geluid weer: volgens mijn audio­sen­soren leek het gekraak het meeste op de linker voet­stappen van Meneer als hij die Italiaanse schoenen droeg die hij een jaar eerder bij de duty-free van de ruim­te­­haven had gekocht. Ongeveer 30 procent over­eenkomst. Maar minder dan 1 procent kans dat Meneer het was.
Ik beet op mijn lip tot hij bloedde, maar voelde hem toch trillen. Hij had erbij moeten zijn. Hij had me moeten inwerken, me moeten helpen en me moeten opvangen als het uitzetten me te veel werd. Al die jaren dat ik werkte en studeerde terwijl hij weg was, was mijn doel geweest om met hem samen mijn eerste reis te maken. Samen weg. Met zijn tweeën vijf weken de ruimte in, voor het eerst zonder dat onze leeftijden zouden verspringen.
Sterre staarde naar de locomotief die geduldig wachtte op zijn nieuwste prooi. De tentakels hieven de dronkenlap hoog op en meer ten­takels grepen zijn ledematen en droegen hem naar de gloeiende muil van de vuurkist die zich langzaam opende. Met een onaards brullen ver­dween hij in het vuur en de muil sloot zich. Een zwarte damp steeg op terwijl de rode koplampen opgloeiden.
Het ouderwetse belletje rinkelde toen Laura de deur openduwde en een zoete, stoffige geur kwam haar tegemoet, zo sterk dat ze er bijna van moest hoesten. Het winkeltje heette Kuzu en ze had het adres uit een van Peters laatste notitieboekjes. Hij was hier blijkbaar eerder geweest, of misschien had hij het plan gehad hierheen te komen. Het stond in ieder geval vermeld onder zijn bronnen. In gedachten ging ze terug naar gisteren, naar de studeerkamer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *