“overlevingsuitrusting voor auto meest veelzijdige overlevingsuitrusting”

Ze had het koud. Ze wist dat het stom was om hier nu zo te blijven zitten, maar ze zag er zo vreselijk tegenop om al die lege kamers tegen te komen. Waar al zijn spullen nog stonden. Waar ze binnenkort iets aan zou moeten gaan doen. Alleen de gedachte al maakte haar misselijk.
Met de zilte, rokerige smaak van Sals lippen nog op de zijne keerde Ferdi de sloep in een nauwe U-bocht naar het zuiden, richting Rotterdam. Zijn schokkende adem­haling verdronk in het gebrul van de buiten­boord­motor. De sloep trok een schuimende V in het opper­vlak van het Schie. Naar het oosten toe spatte de zon over de horizon; flarden mist speelden over de velden.
Zwarte maan conj. Uranus in het 11de huis in Weegschaal conj. Pluto in Maagd. Priapus in Ram in het 5de huis en Cheiron in het 6de huis in Ram. Noordelijke maansknoop in het 4de huis conj. Mars in Waterman.
1° Doorgedreven automatisering van alle vormen van productie, met eliminatie van nutteloze jobs. Onze nog welig tierende bureaucratie telt nog steeds tal van nutteloze en achterhaalde jobs die gemakkelijk kunnen geautomatiseerd worden (10).
En de lafheid waarmee de Marrokaanse vlag is gebruikt is gewoon weersinwekkend. Op alle vlakken. Zijn de daders van de laffe overval op het Joodse echtpaar al gepakt? Lijkt me een erezaak voor de regering om deze lui te pakken, kost wat kost.
Ons voorstel is zakelijk geformuleerd en heeft in die zin weinig “emotionele” uitstraling. Het mist verleidelijkheid en charme, zeker voor de jongere generaties met hun specifiek taalgebruik. Maar het zal wel geen probleem zijn een paar jonge schrijvers en kunstenaars in te huren die het voorstel kunnen vertalen in een begrijpelijk en aantrekkelijk document. Ongetwijfeld kunnen ze het project een literair en artistiek tintje geven. Zolang de boodschap niet wordt vervormd tot goedkope blablabla voor dummies. Adviseurs moeten adviseren en niet de winkel overnemen.
‘Nooit!’ riep Leaf. ‘Ik laat haar niet alleen sterven.’ Met een klap kwam ze tegen de muur aan. Ze draaide zich om en trok zich het laatste stukje zelf omhoog. Een blauwe flits ging rakelings langs haar heen toen ze zich aan de andere kant naar beneden liet zakken. Ze abseilde verder de muur af en bevond zich op een soort binnenplaatsje. De enige uitgang was een nauw steegje tegenover haar. Ze greep naar de misleider aan haar riem en activeerde het apparaatje. De lucht om haar heen trilde een kort moment. Op het scherm van de misleider knipperde een rood batterijtje met daar­naast seconden die aftikten. Ze zou hoogstens een kwartier onzichtbaar zijn op de scanners van de vegers.
Onze hond had een volledig nierfalen, maar kreeg speciale voeding zonder eiwitten waardoor de nieren eigenlijk zo goed als niet hoeven te werken.Kreeg ze wel eiwitten dan moest het wel door de nieren en vergiftigde ze zichzelf.Wij hebben dit een half jaar lang kunnen doen maar ze was al 12jaar en voor een grote hond is dit stokoud.En zoals ik hier nog gelezen hab,ken je je maatje dan zie je het aan haar snuitje en met veel pijn hebben we toen besloten haar te laten inslapen. Maar we hadden pas een paar dagen ervoor nog een zak van dat dure spul gekocht en nu staat dat hier nog, dus als ik er iemand van jullie een plezier mee kan doen,graag.Men kan hem gratis komen afhalen.
Urendel greep de bloedbevlekte peddel en stak hem diep in het water. Met de grootste haast voer hij weg van deze plek, alsof Eochaid hem vanonder het opper­vlak nog altijd gadesloeg, allesziend, glim­lachend, huiveringwekkend toegeeflijk.
De waterkant is in onregelmatige stukken verdeeld door roestige op verpulverde banden, als kantelen op een apocalyptisch waterfort. Er voorbij zijn groenstrook, weg en park nauwelijks meer van elkaar te onderscheiden, het oude asfalt een chaos van brokken, scheuren en woekerende planten. Verder land­in­waarts, vanaf de voet van de Mast, waar Mook de toegang tot zijn hoofdkwartier toegankelijk houdt, is het plaveisel in iets betere staat. Water lekt uit mijn kleding, tussen mijn schouderbladen, door mijn kruis.
Heinrich rende achter Sterre aan en probeerde haar tegen te houden om de trap naar het perron te beklimmen. Ze trok zich los en liep verder. Hij keek om zich heen en trok nog harder aan haar, waardoor ze achter­over viel. Het meisje liep van haar weg. Haar ogen staarden naar de rode koplampen die in de verte vanuit Amsterdam aan kwamen denderen.
Ze gingen op de grond zitten. Samuel nam een grote slok om de eerste dorst weg te spoelen. Daarna beperkte hij zich tot slokjes, genietend van de smaak. Beide mannen bleven stil. Niet ongebruikelijk, zeker niet hier. Het rimpelende water, de groene bosjes die de vijver omringden, alles nodigde uit tot genieten in stilte.
Maar vooral wil ik 18 dagen Rini zien, samen einden wandelen, naar een paar steden gaan en daar een dag rondslenteren, misschien nog hout kloven. Een elektriciteitskabel reviseren in de tuin, en zo zal er nog wel van alles en nog wat te doen zijn. En als Rini dat leuk vindt kunnen we nog een paar dagen ergens naar toe.
Mook heeft een van de oorspronkelijke hotelsuites, negentig meter boven het park, in gebruik als zijn kan­toor en ontvangstkamer. Als de lift met een vervaarlijk piepen tot stilstand komt, trekt Paul de schuifdeuren open en gebaart me de foyer in. De dubbele deuren naar de suite staan uitnodigend open.
Op de tafel, omringd door werktuigen, stond een onafgewerkt beeld. Hij wist wat er nog moest gebeuren voor het af was, zag het voor zich. Hij ging zitten, pakte zijn kerfmes en wilde de laatste inkerving die hij gemaakt had verder zetten toen hij twijfelde. Net als bij de appel wist hij wel hoe het moest, maar zijn lichaam moest nog getraind worden. Het zou jammer zijn dat het allerlaatste werk dat hij in zijn vorig leven begon­nen was hierdoor zou beschadigd worden. Wachten, dat was het beste, ervaring opdoen. Hij legde het mes weer neer. Bij het opstaan stootte hij met zijn voet tegen een doos. Nieuwsgierig greep hij ernaar en zette hem op tafel.
Naast de tank vond hij een lijst instructies, ook danig vergeeld, maar leesbaar. De stappen waren eenvoudig en tien minuten later startte hij het opstandingproces voor ‘project Ariadne.’ Harrald maakte het zich gemakkelijk en hij at wat oud, hard brood en droge worst die zijn ouders hem hadden meegegeven. Hij las het document verder door en op de laatste bladzij las hij de kledingvoorschriften en de plek waar hij haar kleding kon vinden. Buiten het laboratorium haalde hij die uit de kast en legde alvast een dikke broek en tuniek voor haar klaar. Terwijl hij wachtte, doorzocht hij de verschillende ruimten. Spullen die hij nog bruikbaar achtte stopte hij in zijn rugzak.
Wat we hier zelf willen voorstellen is een aantal concrete en begrijpelijke basisprincipes die naderhand (als de tijd veel rijper is) kunnen worden uitgewerkt door deskundigen allerhande. Het voorstel zelf is in het geheel niet technisch van aard. Het is opgebouwd met concrete inhouden in plaats van abstracte waarden; helder en klaar in plaats van vaag; coherent in plaats van warrig. De onderliggende gedachte is dat een aantal ontwikkelingen die we op halflange termijn met een relatieve zekerheid zullen meemaken, onmiddellijk zouden kunnen gekaderd worden in een reeds vooraf bestaand verhaal of een reeks samenhangende opties op basis van socialistische waardesystemen. Dus opties die reeds zijn opgemaakt en klaar staan voordat die ontwikkelingen zelf op kruissnelheid zijn gekomen en dus onderwerp gaan vormen van discussies binnen de publieke opinie. Zo zal men niet gedwongen zijn achter de feiten aan te hollen en telkens snel een ad hoc persconferentie te moeten organiseren nadat het kalf eigenlijk reeds is verdronken. Met een toekomstbeeld voorhanden kan men jaren voordien reeds proactieve campagnes opzetten. Ons voorstel vormt in die zin een toekomstbeeld waarin reeds meerdere socialistische “waarden” zijn geïntegreerd.
Het is mijn bedoeling om geregeld naar ginder te gaan om het project te ondersteunen en verder uit te bouwen. U kunt er zeker van zijn dat uw gift zal bijdragen tot het redden van levens. Indien de afrikaanse moeders dagelijks Bertram in het eten verwerken, hoeven er geen kinderen, noch volwassenen, meer te sterven aan malaria, en aids-patiënten zullen terug sterker worden en een nog volwaardig leven kunnen leiden.
Heb ik onlangs een verlammend trauma opgelopen zoals men een vieze ziekte oploopt? Ben ik op een gewestweg weggemaaid door een chauffeur die vluchtmisdrijf pleegde? Ik herinner me er alvast niets van, maar misschien is dat juist het bewijs dat me iets vreselijks overkomen is.
Camping survival ketting zaag, 73 cm lang met twee handvaten. De ketting is een zelfde soort ketting als van een motor kettingzaag en is ijzersterk. Zaagt hout. Ideaal voor op de camping of voor op survival.Binnen één dag geleverd!Kom ook eens langs in onze winkel, Campvelt Dump Store, Burgwalstraat 16, Kampen.
De zesde dag was de zee kalm als een slapend kind. Ze stond een tijd lang op het dek, keek naar de school van massieve bootsmanvissen die tot laat in de middag met hen meezwommen, hun geribbelde ruggen als verzonken heuvelruggen vol opstaande twijgen.
Onder water worden zijn spartelende ledematen gegrepen en gefixeerd door sterke vingers met zwem­vliezen. Zijn sabel ontglipt hem en zinkt weg in de oer­soep. De vismensen hebben hem te pakken. Soepel als dolfijnen dartelen zij om hem heen, klauwend en bijtend trekken ze hem mee omlaag, steeds verder de diepte in. Een worsteling met de allure van een dans. De enige muziek is de waterdruk die trommelt in zijn oren. Zorgvuldig, bijna sensueel wordt zijn broekriem los­gemaakt, alsof de aanvallers benieuwd zijn naar het enorme lid dat de man zich weer heeft laten aannaaien, maar de vingers met zwemvliezen halen slechts de sleutelring en het holster met het pistool los van de riem. De wijde broek glijdt omlaag tot aan de gezwollen enkels om daar te blijven haken. Uiteindelijk binden de vis­mensen hem vast aan een verroest afgeworpen anker dat half begraven in de drek op de bodem ligt.
25 jaar (2015-2040) is lang en met de snelheid waarmee tegenwoordig alles verandert, kunnen er in die periode enorm veel radicale of revolutionaire gebeurtenissen plaats grijpen met een massale impact op mens en samenleving. Het huidig cultureel klimaat leent zich echter niet voor verrijkende discussies en de evoluties voltrekken zich dan ook dikwijls stiekem terwijl de zogenaamde kwaliteitsmedia zich graag en braaf focussen op allerlei neveneffecten. De wereld van de politiek is een gesloten wereld geworden waar alles reeds van vooraf beslist is voordat Belga of Reuters er een communiqué over krijgen. Erger is nog dat het niet meer getolereerd wordt wanneer je qua mening of opinie een beetje buiten de mainstream kleurt (een mainstream die mee georganiseerd wordt door de media zelf, met de zogezegd betere media à la VRT, De Standaard of De Morgen voorop). Hoe dan ook, een beetje deviantie kan ertoe leiden dat je meteen wordt uitgemaakt, ook door hoger opgeleiden, voor “vuile communist” of andersom voor “Vlaams Blokker”, “neonazi” of “fascist”. Vraag je die lieden, zelfs de hoog geschoolden, wat dat is een “fascist”, dan blijkt het gewoon een synoniem voor “slechterik” of “schurk”. Zelfs op lokaal niveau zie je oppositieleden die het schepencollege en de burgemeester van hun gemeente uitschelden voor “bende fascisten”. Tegenwoordig wordt er meer dan dikwijls geredeneerd in termen van de “good guys” versus de “bad guys” (waarbij de “ugly ones” even vergeten worden). Veel van dit soort mensen maken zich sterk dat ze de waarheid in pacht hebben en verdragen amper dat je het niet met hen eens bent. Met mensen die de waarheid in pacht hebben, valt gewoon geen open discussie te voeren. Het zal wachten zijn tot na de oorlog voor de goedkope emoties achterwege worden gelaten. Want ook het heersend cultureel klimaat bewijst dat we leven in oorlogsomstandigheden. De media organiseren een zachte censuur op wat gezegd mag worden en wat niet, een censuur met ongeschreven regels. U zal zeggen dat ik overdrijf. Helemaal niet. Want alle gewone mensen die ik ontmoet, gaan nog veel verder. Behalve dat verdergaande zou ik hen 100% gelijk geven. De mensen zijn veel slimmer dan wat een Martine Tanghe op tv doorgeeft als objectieve verslaggeving. Wat Martine Tanghe denkt, weten we natuurlijk niet.
Metz is ruim voorzien van groen, glamour en geschiedenis, met veel imposante, goed gerestaureerde gebouwen, zoals de zestiende-eeuwse citadel waar Le Magasin aux Vivres is gevestigd. Chef Christophe Dufossé is ongetwijfeld een bewonderaar van Ferran Adrià want hij serveert virtuele dobbelsteentjes spek bij de vis, werkt met schuim en dient de aspergesoep koud op in een laboratoriumbuisje. Lekker is het wel wat hij kookt, die Michelinster kreeg hij natuurlijk niet voor niets. Hij werkt veel met foie gras want daar staat de Lorraine om bekend. Ganzenlever zit in vloeibare vorm verwerkt in een gefrituurd balletje dat hij bij de aspergesoep serveert. Ook zit er een dikke plak op de hure de porcelet en verrine, een soort zachte preskop, geserveerd in een glazen steelpannetje, afgedekt met een schuimlaag met abrikozencompote er naast in een glaasje.
‘Jij geeft me meer dan genoeg, Mackie!’ spuwt ze hem toe. Ze buigt naar hem toe en even lijkt het alsof ze hem met haar lange tanden in zijn neus zal bijten. Haar ene voortand is verkleurd na een stomp in haar aangezicht, bij een echtelijke ruzie enkele jaren eerder.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *