“overlevingsuitrusting online ultieme beer grylls overlevingsuitrusting bundel”

Oorspronkelijk werd geen surplus geproduceerd. Bij een rijke oogst aan vruchten of een rijke jachtbuit ontstond zo ‘vrije tijd’, tijd die mettertijd sociaal vorm kreeg: dansen, rond het kampvuur zitten en overleggen, aan ‘politiek’ doen dus (zie sub). Wanneer men geen honger had, ging men in principe geen voedsel zoeken. Het meenemen van de jachtbuit naar de plaats waar de van de stam verbleef of het verzamelen van voedsel in manden die men naar een centraal punt bracht, impliceerde in vergelijking met het onmiddellijk opeten van beschikbaar voedsel een tijdsperspectief (‘voedsel voor later’) en bovendien ook een sociabiliteitsdimensie (‘voedsel voor anderen’), begrippen die de eerste mensen schoorvoetend ontwikkeld zullen hebben. De evolutie naar het delen van voedsel hebben we ongetwijfeld aan de vrouwen te danken. Primaten, ook mensapen, delen hun voedsel zelden of nooit, behalve moeder en kind. Vrouwen moeten het voeden van hun kinderen uitgebreid hebben tot het geven van voedsel aan andere volwassenen wanneer ze zelf verzadigd waren. Het lijkt ons heden ten dage vanzelfsprekend dat we in de winkel de voedingswaren die we aankopen, niet ter plaatse opeten, maar we moeten beseffen dat de eerste mensen gedragsmatig niet meer dan een verzameling sensomotorische connecties waren. Als je geen honger had, zocht je geen voedsel. En als je dan iets vond dat er lekker uitzag, lekker rook en lekker proefde, dan verorberde je dat gewoon. De mentale voorstelling ‘voedsel voor later’ of ‘voedsel voor anderen’ (die ongetwijfeld in de vorm van een visuele voorstelling moet zijn waargenomen, cf. sub) is een eerste voorbeeld van een typisch menselijk psychisch element dat zich inschoof tussen een (uitwendige of inwendige) trigger, in casu eetbaar voedsel, en het erdoor opgeroepen gedrag, eten. Zoals we straks zullen zien vormen dergelijke inschuivingen of slide-ins, zoals ik ze zal noemen om wat professioneel te doen, de basis van onze psychische organisatie. Hier volstaat het erop de wijzen dat de slide-in ‘voedsel voor later’ gecombineerd aan ‘voedsel voor anderen’ de kiem was van de productie van een surplus, zoals die zich eigenlijk pas met de landbouw en de veeteelt zou doorzetten.
Nieuwsbrief Wijkkamer de Dommer En omgeving 24 juni 2016 Wijkkamer.de.Dommer@ribw-nr.nl Dommer van Poldersveldtweg 73 Nijmegen Mail ons als je een bijdrage hebt! Extra zomeropening huiskamer We willen
Ze liepen door de heuvels van Eindhoven toen de zon onderging. Harrald zocht een droge, beschutte plek en zette daar zijn tent op. Bij het licht van een klein vuur at hij nog wat van zijn rantsoenen. Hij bood Ariadne een stuk brood, maar ze weigerde.
Ik steun tegen de deur. Ze heeft gelijk. Hard werken. Ik draai me om en slenter terug naar huis. In principe kan ik de uren tussen acht en halfelf ’s avonds best nog vullen met werk. Fiona zit dan toch in de schuur.
Café – Restaurant – Partycentrum Aurora Buffetkaart Koude en warme buffetten vanaf 50 personen Meerprijs buffet 40 personen 1,50 pp Meerprijs buffet 30 personen 2,50 pp Koud Warm buffet 1 14,50 Gevulde
In gedachten verzonken liep hij bijna met zijn hoofd een cluster galspinnen in. Pas op het laatste moment merkte hij de felgroene stippen op hun dikke achterlijven op. Heel voorzichtig stapte hij achteruit, bedacht op struikeldraden en gaten in de grond. Galspinnen vormden grote nesten. Ze joegen collectief en vingen vaak prooi die een enkele spin nooit zou kunnen vasthouden. Harrald had wel eens een jonge ree gevonden, dood en stijf en helemaal bedekt met galspinnen. Hij zocht een nieuwe weg op respectvolle afstand van het nest.
De waterkant is in onregelmatige stukken verdeeld door roestige autowrakken op verpulverde banden, als kantelen op een apocalyptisch waterfort. Er voorbij zijn groenstrook, weg en park nauwelijks meer van elkaar te onderscheiden, het oude asfalt een chaos van brokken, scheuren en woekerende planten. Verder land­in­waarts, vanaf de voet van de Mast, waar Mook de toegang tot zijn hoofdkwartier toegankelijk houdt, is het plaveisel in iets betere staat. Water lekt uit mijn kleding, tussen mijn schouderbladen, door mijn kruis.
Wat betekent deze zeer bijzondere astrologische situatie nu eigenlijk voor ons en voor het collectief? Als collectief worden we ons bewust dat onze eenheid gewond is *13a Uranus heerst over computers en daarom krijgen de Robin Hoods achter hun computer nu (vanaf 2004) zo de wind mee en neemt de nieuwswaarde van internet zo’n vlucht. Nu wordt voor iedereen helder dat de gecontroleerde kanalen van informatievoorziening via de reguliere media vaak gekleurd en onvolledig zijn. Iedereen moet nu voor zichzelf gaan beoordelen of informatie klopt. Bestuurders verliezen meer en meer hun greep op het collectief. Iedereen kan nu doordringen tot het collectief met informatie en creaties. Sinds de zwarte Maan in Vissen in oktober 2010 haar werk is gaan doen, is dit sterk aan het toenemen. Het bewustzijn, de vrijheid en het inzicht in ons collectief groeien dus enorm. We worden ons hierdoor ook bewust van de ongelijkwaardige kansen en manipulatie van bestuurders en het maatschappelijke systeem waar wij allemaal onderdeel van zijn. De gewonde eenheid wordt dus voor een grote groep zichtbaar en zet een beweging in gang van heling en herstel. Deze belangrijke boost van helende energie geeft ons de kans om onze expressie van de eenheid als collectief weer meester te worden en weer bewuste scheppers te worden van ons eigen leven en realiteit. *13a
Pas bij Nietzsche wordt met zijn meedogenloze kritiek op die christelijke moraal weer aangeknoopt met de Oudgriekse idee van “zelfzorg”. Met zijn gekende hamer slaat Nietzsche de ganse deugd van het “medelijden” stuk, dat Mitleid dat in het concrete dagelijkse leven verwerkelijkt wordt en hoort te worden als zelfvernietiging, zelfontkenning en zelfopoffering (ten koste van een schijnheilige en hoe dan ook valse Idee). Zijn ultieme opwaardering van de “zelfcultuur” en de “zelfverheffing”, Nietzsches befaamde en beruchte Selbstüberwindung, (self-overcoming in het Engels), sluit perfect aan bij het Duitse pedagogische Bildung-concept en bij de Oudgriekse oefeningen in “zelfzorg” en “zelfcultuur”. Een “zelfzorg” die Nietzsche uittekent als een verweer tegen een onderdanigheid eisende totalitaire macht die hij de naam “commerciële maatschappij” meegeeft – Friedrich Nietzsche “Morgenrood”, 1881; een tekst die gemakkelijk kan gelezen worden in het licht van onze actuele maatschappij die doorheen een ophemeling van de waarden van “(persoonlijke) autonomie” en “zelfbeschikking” erin slaagt quasi-volledige controle te verwerven over al ons doen en laten, niet alleen in het publieke domein maar meer en meer ook in het privédomein (zie bv. Keith Ansell-Pearson “Care of Self in Dawn: On Nietzsche’s Resistance to Bio-political Modernity.” in: Manuel Knoll & Barry Stocker (eds.) “Nietzsche as Political Philosopher.” Berlin, Walter de Gruyter, 2014, p. 269-286). Het is Friedrich in de meeste kringen niet in dank afgenomen.
Tegelijk voelt het wat verdrietig om misschien(!!!!) afscheid te moeten nemen van een afdeling waarin ik veel energie heb gestoken en waarvan ik het personeel redelijk ben gaan kennen en de meesten ook ben gaan waarderen.
Het lezen van Yval Noah Harari’s “Sapiens; Een Kleine Geschiedenis van de Mensheid” brengt ons onvermijdelijk terug naar het hoofdstuk “Over de Eerste Mensengemeenschappen” in ons boek “Gedwongen Copulatie: Natuur en Cultuur in de Evolutionaire Psychologie” (2006). Heel veel van wat we daar vertelden wordt door Harari bevestigd.
Terug naar de genetische make-up van de eerste mensen. We mogen aannemen dat naast het reeds genoemde de hominide mensen ook nog uitgerust waren met een aantal emotionele circuits. Veel gegevens vinden we hier reeds bij Darwins uitgebreide studies van emotionele uitdrukkingen bij dieren en mensen. Neurowetenschapper en psycholoog Jaak Panksepp onderscheidt en bestudeerde zelf zeven emotionele basiscircuits, o.a. aan de hand van hersenscans: lachen, angst, woede, lust, zorg, exploratiedrang en scheidingsleed (paniek) . Het lach-circuit zal hier misschien het meest de wenkbrauwen doen fronsen, maar Panksepp stelde bijvoorbeeld vast dat als ratten gekieteld worden ze een getjirp van ongeveer 50 kHz produceren, een soort gegiechel. Ook andere dieren, van honden tot chimpansees, ‘lachen’ wanneer ze aan het spelen zijn. Darwin had reeds vastgesteld dat mensapen ook giechelend lachen wanneer ze gekieteld worden, vooral onder de oksels. Lachen is dus hoe dan ook evolutionair eerder opgedoken dan spreken. Het combineren van lachen en spreken treedt bij ons nu vooral op in de vorm van het vertellen van een mop en dat heeft inderdaad ook een speels karakter. Maar we lachen ook nog steeds wanneer we gekieteld worden, al geven we verbaal aan dit eigenlijk niet plezant te vinden. Het is merkwaardig dat hoewel kietelen reeds Plato, Aristoteles, Francis Bacon, Galilei en Darwin intrigeerde en voor raadsels plaatste (waarom kun je jezelf niet kietelen? waarom zijn sommige kietelingen aangenaam en andere onverdraaglijk?), er de ganse vorige eeuw amper onderzoek is gebeurd naar kietelen, vergeleken met heel wat andere minder relevant lijkende onderzoeksdomeinen. We kunnen op deze interessante topic jammer genoeg niet ingaan. ’
lieve wilma, ik weet dat ik er elke keer weer bovenop kom, ook al is ’t moeilijk…..en dan is het zelfs soms nog mooier en fijner dan de vorige keren….ik leef met je mee en je zult zien als je huis klaar is: zit je rond te kijken van pure verbazing…dikke knuf van mij liefs rietje
Ouders wordt daarna door de nurses meteen op het hart gedrukt dat ze niet opstandig mogen worden tegen God / Allah, want hij geeft en neemt, al naar het Hem belieft. Iedereen knikt dan ijverig van ja. Daarover is iedereen het eens: als er iemand doodgaat is het de wil van God en daar moet je je zonder morren in schikken.
De zon is nog maar net op, maar Mackie heeft zich al aan boord van de Baal laten takelen. Het geteerde zwarte hout van deze zeewaardige kraak contras­teert met de bleke ornamenten die overal het schip opluisteren. Scrimshaw, gesneden uit de botten en tanden van walvissen. Het zijn gedetaileerde en verfijnde beeldhouwwerken die octopussen en andere zeemonsters weergeven. Ongekend is het aantal manuren dat hieraan besteed is, krassend met een scherp mes of beitel, in dat harde tand en bot. Maar Mackie krijgt geen tijd om de details in zich op te nemen want de bemanning van vissenkoppen verdringt zich om hem van dichtbij te bekijken, alsof hij de curiositeit is en niet zij. Gedrochten met hun rare smalle hoofden, hun platte neuzen en die uitpuilende starende ogen. Echte vissenogen. Alle verhalen zijn waar, bedenkt Mackie, over het geslacht van stamvader Obed Marsh. Hoe ze hun vrouwen haalden van verre eilanden en ze lieten paren met zeemonsters.
(1) Wat bv. iTunes in zijn “store” vraagt voor muziek is pure winst. Ze zou de muziek in principe volledig gratis kunnen ter beschikking stellen. Als ik het goed heb, is dit één der voornaamste programmapunten van de sinds een paar jaar opererende Piratenpartij.
Een privécapsule van NonVitae GmbH haalde me thuis op en bracht me, laag over de aarde scherend, naar de Makoua Elevator in Congo-Brazzaville. Ik was de afgelopen jaren al vaker met de lift de ruimte in gegaan, toch ging mijn hart sneller kloppen toen ik de machtige kabels zag die als bergen in de aarde verankerd waren en hoog boven mijn hoofd vervaagden. Deze keer was anders. Deze keer was echt.
Begin december werd er getracht macht over het internet en de publicaties van Wikileaks te krijgen door de host, die de website van Wikileaks op hun servers hebben draaien, te verplichten de site van Wikileaks van het internet te halen. De reactie van de internet community was niet mis en moderne Robin Hood-achtige situaties volgden. Mastercard gaf aan betalingen aan Wikileaks niet meer te ondersteunen. Hierop werden wereldwijd acties geïnitieerd om Mastercard aan te vallen en te blokkeren. Daarna werden Visa en andere websites die Wikileaks dwarszaten gehackt. Ook werden kopieën van de Wikileaks website op vele internetsites geplaatst om verlies van deze informatie tegen te gaan. Hiermee werd een nieuwe manier van rebellie ineens zichtbaar. De hackers zijn de Robin Hoods van onze tijd.
Onder water worden zijn spartelende ledematen gegrepen en gefixeerd door sterke vingers met zwem­vliezen. Zijn sabel ontglipt hem en zinkt weg in de oer­soep. De vismensen hebben hem te pakken. Soepel als dolfijnen dartelen zij om hem heen, klauwend en bijtend trekken ze hem mee omlaag, steeds verder de diepte in. Een worsteling met de allure van een dans. De enige muziek is de waterdruk die trommelt in zijn oren. Zorgvuldig, bijna sensueel wordt zijn broekriem los­gemaakt, alsof de aanvallers benieuwd zijn naar het enorme lid dat de man zich weer heeft laten aannaaien, maar de vingers met zwemvliezen halen slechts de sleutelring en het holster met het pistool los van de riem. De wijde broek glijdt omlaag tot aan de gezwollen enkels om daar te blijven haken. Uiteindelijk binden de vis­mensen hem vast aan een verroest afgeworpen anker dat half begraven in de drek op de bodem ligt.
Als ik het wat hoogdravend wil zeggen: ik zou hier in Bawku voor een langere periode als “zoutend zout” willen fungeren (een Christelijk begrip voor iemand met een hoge concentratie aan goede, hoopgevende, stimulerende woorden en daden).
In het algemeen ervaren we dikwijls verschillende gevoelens tegelijkertijd en gevoelens kunnen snel wisselen wanneer we op onszelf inpraten of onszelf de put in duwen. Alle gevoelens hebben wel betrekking op een beleving van ons lichamelijk functioneren (de hersens inbegrepen). Het bereiken of elimineren van heel wat van deze gevoelens vormt meer dan dikwijls een rechtstreeks doel van ons handelen en tegelijk zijn zij motor van heel wat van ons doen én van ons laten. Bijna al onze handelingen hebben én met gevoelens én met verstandelijke overwegingen te maken. We voelen altijd iets en tegelijkertijd verwerken we steeds één of andere informatie die hetzij van buiten ons komt hetzij van binnen. Onze hersenen werken altijd en alle delen van onze hersenen zijn steeds in een bepaalde mate actief. De neuro-economische metingen betreffen steeds een toename van de neuronale activiteit in een bepaalde regio, niet het actief zijn als dusdanig. Ook bij louter uitvoerende taken zoals rekensommetjes maken, zijn de regio’s die emoties reguleren actief maar er kan wel geen toename vastgesteld worden. In heel wat gevallen is het onduidelijk of onze hersenen nu bezig zijn met cognitieve informatieverwerking of met sociaal-emotionele reacties. Onzekerheid bv. is een cognitie (‘morgen krijgt mijn dochter haar studieuitslag, ze heeft een paar slechte examens gehad, we weten dus niet hoe het zal aflopen’) en tegelijk een emotionele reactie (anticipatie van blijheid of ontgoocheling, of besluiten om maar rustig af te wachten versus bezorgd piekeren). Het vermijden van risico’s kan ingegeven zijn door vrees (‘emotie’) maar vormt tegelijk onderdeel van een verstandige afweging dat wat minder ‘winst’ best tot tevredenheid kan stemmen. Kahneman heeft zeker gelijk als hij onderzoeksmatig vaststelt dat meer geld niet meer geluk en welzijn betekent, maar dat geld niet gelukkig maakt weet de volkswijsheid zo ook zonder ingewikkelde experimenten te moeten opzetten.
Enkele van de alleroudsten herinnerden zich nog de zwervende bendes die plunderend en moordend door de omgeving trokken. Of de melaat­sen, levend of dood, die al dan niet moedwillig de inwoners van het dorp probeerden te infecteren.
PvdA – Jannie van der Loos – na twaalf jaar wethouder in Dordrecht wordt tot d’r pensioenleeftijd voorzien van wachtgeld a 75k per jaar. Sinds elf jaar niets doen bijna een miljoen belastinggeld aan wachtgeld.
Alles draai je voortdurend om, om maar die angst en het verdriet over de waarheid niet tot je door te hoeven laten dringen. Om maar de waarheid niet te hoeven bekennen voor jezelf. Want dan hoef je ook de pijn die ze je deden en doen, niet tot je door te laten dringen.
Wacht even, hij heeft kleur! Ook al waren zijn kleren oud, gescheurd en versleten, een soort uniform ooit, er zat nog wat kleur in. Zijn haar had een bruin tintje, zijn huid was hier en daar nog huidkleurig, hoewel veel van zijn lichaam dezelfde kleurloze eigenschap had die ze bij de dron­kenlap had gezien. En in de rest van deze rare, verwrongen wereld.
Haar mobiel was zo goed als dood. Geen enkel bereik. Ze nam wat foto’s die allemaal op oude zwart-wit plaatjes van vroeger leken. Ze liep over de verschil­lende perrons op zoek naar informatie, een aanwijzing voor waar ze zich nu bevond. De naamplaats ‘Haarlem’ stond in grote, witte letters op een muur geschilderd, maar dat was het dan wel. Het was niet haar eigen vertrouwde Haarlem, zoveel wist ze zeker. Wat het wel was, ze wist het niet en de angst die hierdoor in haar opborrelde, kon ze slechts met moeite verdringen. Concentreer je, zei ze tegen zichzelf. Er was hier helemaal niets in het station om voor te blijven en ze besloot op onderzoek uit te gaan.
Er zijn twee opties: de uitdrukking van de eigen identiteit (afb.) en de noodzaak zich te conformeren aan anderen. In de samenleving geeft dit doorgaans aanleiding tot de cultuur van het formele uniform enerzijds en de cultuur van het individualisme anderzijds dat is gekarakteriseerd door vrije associatie en vrije expressie. De lijfspreuk van laatstgenoemde is: gij zult verschillen, geen grotere zonde dan het uniform. Zelfs in de hoogste kringen is het ten strengste verboden de zelfde das of kleren aan te trekken. Ieder grijs pak van b.v. de politicus is van een andere makelij en een andere stof. Informele kleding domineert de formele maatschappij hetgeen met zichzelf in tegenspraak is. Individualisme kan worden herkend als een angst voor formele identificatie of als een culturele identiteitscrisis. De angst voor het uniform is klaarblijkelijk afkomstig van oorlogvoering waar de militairen niets dan de verschrikking van het formele uniform tonen. Maar het is nog steeds het uniform dat een einde maakt aan de oorlog ook. Het uniform hebben we absoluut nodig ten minste voor de politie en andere controlerende instanties. Aldus schijnen irrationaliteit en de psychologie van het trauma te heersen in deze samenleving. Het is aardig om je eigen kleding te hebben en meestentijds informeel te zijn, maar het is niet leuk niet te worden herkend en geen bevestiging te krijgen van een formele relatie (afb.). Waar moeten we ons dan aan aanpassen als we niet langer putten uit het informele maar oprecht uitdrukking geven aan onze behoefte aan een formele identiteit? Te onderscheiden tussen wat behoorlijk is en niet is niet afdoende om deze vraag te beantwoorden. Men kan niet ontsnappen aan de definiëring van formele orde. Dit is de ware betekenis van aanpassing. Waar moet men zich aan aanpassen zonder?
Moeten we evenwel de transformatie van de primaire verbinding tussen mensen onderling door de verbinding van individuen aan sturende machines erkennen als een progressief historisch verschijnsel, dan is het tijdperk van elke vorm van “humanisme” (de zgn. “moderniteit”) afgelopen. Want dan krijgen we te maken met een “posthumanisme” dat niet langer stoelt op de directe, onbemiddelde vereniging en verbondenheid van personen (als lichaam-geest entiteiten) binnen zichtbare en herkenbare gemeenschappen, maar op een assemblage van info-automatisch opererende lichaamsorganen geconnecteerd aan en gestuurd/gecontroleerd door externe software-apparatuur. Organen die losse fragmenten worden van een lichaamsgeheel of suborganen van organen (zoals bv. hersenonderdelen die apart via elektrodes onder controle staan van externe machines). Organen die pure automata zijn geworden. M.a.w. die reageren op signalen die van puur fysieke in plaats van “culturele” aard zijn, die dus reageren op signalen zonder aan deze, zoals wij mensen nu wél nog doen, welk danige “betekenis” ook toe te kennen. (“Mensen” handelen antropologisch gezien op basis van de betekenis en niet van de fysieke kwaliteiten van “signalen” die ons bereiken, “signalen” die we daarom gebruikelijk “tekens” noemen).
Hij heeft de andere twee kapiteins uitgenodigd. De Marsh­-broers, kapiteins op hetzelfde schip, wat het spreek­woord daar ook van vinden mag: de Baal. Beide mannen hadden bij leven de voorname leeftijd van zestig al bereikt, voordat ze stierven en aan hun tweede leven in Wurmwater begonnen. Ze zijn beide zwaar van lijf. De jongste broer, de stamvader Obed, is corpulent, zelfs vet te noemen. Ahab, de oudere broer, is zwaar op een andere manier, hij heeft nog steeds de bedacht­zame kracht van zijn walvisvaardersbestaan opgesloten in zijn gedaante.
‘Hebben we haast?’ vroeg hij. Toen hij overeind kwam voelde hij een steek in zijn onderrug. Zijn hand kwam met een rode veeg bloed terug. ‘Jij hebt gemene nagels, dame.’ Hij grijnsde. ‘Lekker hoor.’ Ineens voelde hij zich koud worden en hij trok snel zijn kleren aan.
Uiteraard degouteer ik van milieuvervuiling zoals bijvoorbeeld de overmatige productie van fijn stof en de rest van de bataclan. Maar ik ben een koele minnaar van het begrip vervuiling wanneer het lukraak en omwille van het emo-effect buiten de menselijke context wordt gehanteerd. O.a. daarom ben ik om strikt politiek-filosofische redenen een anti-ecologist. Een paar jaar geleden hoorde ik op het tv-journaal een wetenschapper uitleg geven bij de toen recent opgedoken grootste supernova (ontplofte ster) ooit waargenomen. De man zei: de metalen die de supernova uitstoot, vervuilen hun ganse omgeving. Ik heb vergeten te checken wat hij in het Engels precies zei maar de journaal-ondertiteling vertaalde het in ieder geval als vervuiling. Wat bedoelt hij met supernovametalen die “vervuilen”? Heeft de omgeving van de supernova “rechten” die haar moeten beschermen tegen “vervuilende” metalen? En hebben die metalen dan niet het “recht” te “vervuilen”? Op welke basis kiezen wij blijkbaar in een interactie tussen natuurelementen partij voor de éne of de andere? Moet de maan veroordeeld worden omdat ze zich soms tussen de zon en de aarde plaatst en ons het licht ontneemt? Ah nee, we vinden een zonsverduistering juist een bijzonder spektakel. Moet de zon veroordeeld worden omdat ze bij een te hoge en te lange hittegolf zekere planten, dieren en verzwakte bejaarden doodt? Hier klopt iets niet. Maar wat? Wij vinden allen dat het leven, elke vorm van leven, moet beschermd worden. Maar het HIV-virus is ook leven: moet het HIV-virus door de minister voor Leefmilieu gesubsidieerd worden om zich vrij en vrolijk te verspreiden?

One Reply to ““overlevingsuitrusting online ultieme beer grylls overlevingsuitrusting bundel””

  1. Samuel pakte het mes bij het lemmet vast. Erwin probeerde het los te rukken, maar Samuel gaf niet toe aan de pijn en trok de jongen naar zich toe. Hij klemde Erwin tegen zijn borst, maar kon hem nauwelijks onder controle houden. De jongen beet in zijn arm, schopte wild en klauwde naar de ogen van Samuel. Na een schop tegen zijn knie, verloor Samuel zijn greep. De jongen viel op de grond, sprong snel weer op en liep naar binnen.
    Op de ochtend van de zevende dag lag Ebyon voor hen: een stad op de gestrekte, gebroken benen van een reus van vulkaangesteente. De huizen waren wit als gebleekte wol, de daken rood als de wolken in het licht van een zonsondergang, blauw als saffier, witgroen als toermalijn.
    Dit landelijke congres stond in het teken van oorzaken en oplossingen voor vele leefstijl gerelateerde chronische ziektes waarvan suiker slechts één van de oorzaken is. “Voeding is naast beweging, slaap etc. niet alleen effec-tief om diverse chronische ziekten te voor-komen (zoals diabetes, hart en vaatziekten en nog veel meer) maar ook een alternatief voor medicijnen als de ziekte al geconstateerd is. Een paar jaar geleden waren dit nog ondenk-bare en onwetenschappelijke uitspraken.”  Aldus prof. dr. Renger Witkamp, hoogleraar  voeding en farmacologie aan de Wageningen Universiteit (WUR), eveneens spreker op het congres. In de Zorg- en Ziekenhuiskrant in juni van meer aandacht voor de uitkomsten  van dit congres.
    Tooby & Cosmides’ theorie levert verschillende predicties. Een verrassende betreft de invloed van de mortaliteitsgraad op de evolutionaire selectiekrachten voor GPA’s (Geëvolueerde Psychische Adaptaties) die mannen ertoe brengen oorlog te voeren. Stel dat tien man een ‘coalitie’ vormen en bij een raid op een naburige stam vijf vrouwen kunnen roven. Als alle tien mannen de raid overleven, dan is de gemiddelde winst in seksuele toegang per man .50 (vijf vrouwen gedeeld door tien mannen). Nemen we nu dat vijf van de tien man sterven in de raid maar dat toch evenveel (vijf) vrouwen worden geroofd. Nu is de winst per man 1.0 (vijf gedeeld door vijf). De gemiddelde winst voor het geheel van de mannen die aan de raid deelnamen, blijft evenwel .50: onafhankelijk van het aantal doden blijft het aantal geroofde vrouwen door de inzet van tien mannen gelijk. Met andere woorden, de reproductieve baten van de beslissing om de raid uit te voeren zijn identiek voor beide gevallen, of er nu geen dan wel vijf van de tien mannen zijn gedood. De ‘hulpbronnen’ die de gedode mannen zouden verworven hebben, zijn nu toebedeeld aan de overlevenden. De gemiddelde reproductieve baten veranderen dus niet als de helft van de mannen in de raid sterft. Op die manier kan natuurlijke selectie GPA’s bevorderen die mannen ertoe brengen oorlog te gaan voeren, zelfs als deze GPA’s hen blootstellen aan het risico te sterven. KAN, zouden we zeggen: want opdat zo’n GPA’s echt zouden geselecteerd worden moet het risico op sterfte leiden tot een grotere in plaats van een gelijke reproductieve winst. Hoe dan ook, Tooby & Cosmides’ redenering lijkt ons niet veel meer dan een knap staaltje logica. De hypothese wordt dan ook met geen enkel onderzoeksgegeven onderbouwd. Ze is in se overigens niet testbaar: men kan immers nooit van vooraf weten hoeveel manschappen zullen sterven. Maar men kan het eventueel wel inschatten. En dan lijkt de hypothese een beetje te vloeken met een andere hypothese van Tooby & Cosmides die stelt dat mannen in paniek zullen slaan en zullen deserteren wanneer dood hoogstwaarschijnlijk is als men in de oorlogscoalitie blijft. Dit houdt ook in dat mannen niet zullen beslissen ten oorlog te trekken als de kans hoog is dat ze in grote getallen zullen afgeslacht worden. Maar dat wisten we reeds.
    Compact en onverwoestbaar, dit mes is ontworpen als het overlevingshulpmiddel dat binnen handbereik blijft. Een duurzaam rubberen handvat heeft een ergonomische vorm voor een betere grip en het praktische, gedeeltelijk gekartelde mes is gehuisvest in een plastic hoes die overal kan worden bevestigd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *