“overlevingsuitrusting online minimum survival gear lijst”

‘Die vergelijking van jouw leven en het mijne, loopt spaak. Mijn verdriet is geen vergelijk met wat er destijds is gebeurd.’ Sterre knikte voor zich uit. ‘Ik hoor wat je zegt en toch hoop ik dat hij daar staat en op me wacht.’
Willem zette de radio aan. Wat er precies was gebeurd, zou hij nog wel vragen, maar nu moest hij eerst maar opruimen. Gelukkig was de dokter onder­weg. Vreemd, hoe tevreden zijn broer er uit zag, zittend op de keukenstoel, met bloed op zijn kaken en in de haren van zijn nek. Willem stak de stekker van de vleesmachine in het stopcontact, controleerde of de plug goed in het apparaat zat en zette hem aan. Even, met een blik op zijn verbonden hand, huiverde hij bij het geluid, maar wat moest gebeuren, moest gebeuren. Hij pakte de schaal met lamsvlees en kieperde deze in de bak van de vleesmolen.
‘U vraagt zich af waar mijn loyaliteit ligt, dame?’ zei hij. ‘Daar kan ik zeer kort over zijn. Bij de Lleroh. Heeft u daar een probleem mee? Bent u een verrader van uw eigen ras? Bent u – net als uw meerdere – één van die Lleroh die liever met een Kiteh of Timbesh het bed deelt, in de hoop buiten spel te blijven als de moorden beginnen?’
64. 62 Niet alleen de betrokkenheid is belangrijk; het is van groot belang dat er in de hulpverlening meer inzicht komt in de behoefte van de part- ner. Waar heeft de vrouw nu echt baat bij? De reacties op de onder- staande vraag uit de enquête geven daar een antwoord op: In de antwoorden en persoonlijke reacties zie je dat het belangrijkste is dat de partner zich gezien/gehoord voelt, dat het probleem bespreek- baar wordt. Zodoende kom je uit je eigen isolement. Belangrijke is dat er een plek is waar je zelf ook kunt zijn, met je eigen pijn en verdriet, zonder dat je er altijd alleen maar voor de ander hoeft te zijn. Door die Wat was voor u het belangrijkste wat u binnen de therapie sessies hebt meege- kregen? De theorie en achtergrond van het verslavingsgedag van mijn partner. [30] 20% Het bespreekbaar maken van het probleem. [51] 35% Het ervaren van herstel in vertrouwen. [21] 14% Dat ik er mocht zijn met mijn pijn. [64] 44% Overig [30] 20% “Dat ik er mocht zijn met mijn pijn., vooral ook mijn eigen aandeel: het niet aange- ven van wat ik wil, het niet aangeven van grenzen, me afhankelijk van hem opstel- len. Ik heb ook duidelijk een rol gehad in het in stand houden. Ik dacht dat ik hem te kort deed en niet genoeg liefde gaf. Maar de sleutel lag daar dat ik mezelf te kort deed.”
Jouw schuld, allemaal jouw schuld, lelijk mens, je kon het hem niet vergeven, he? Je moest hem de schuld blijven geven want anders moest je naar jezelf kijken, je eigen nalatigheid, je eigen aandeel in dit alles en dat was even groot, het is allemaal jouw schuld, jouw schuld, jouw schuld, waarom maak je er geen einde aan?
Je zult de eenzijdige benadering van de dingen die niet in gelijkheid geïnteresseerd zijn, beginnen te zien.  Er is veel corruptie in gehechtheden en agenda’s geweest.  De oplossing van deze dingen zal enige tijd duren, maar het zal op dit moment beginnen te roeren.
Tot iedere soort van sociale orde behoort een systeem van voorzieningen onderhouden dóór de mensen vóór de mensen. Dingen worden eenvoudigweg verstrekt in ruil voor lidmaatschap. Zoals er voor iedere familie of groter sociaal verband een tegenhanger zal zijn die de vrijheid verwoordt – b.v. zoals een zwerver tegenwicht biedt in tegenstelling tot sociale zekerheid – zal er ook interaktie zijn tussen de systemen. Het systeem zal de vrije mensen verleiden deel te nemen door gratis voorzieningen, terwijl de vrije mensen het systeem alleen maar tolereren als ook vrij zijn niet deel te mogen nemen. Het is de complicatie van de menselijke psyche die geen enkele inperking van alternatieven tolereert. Kultuur verlangt naar de vrijheid van de natuur die geformuleerd is als het paradijs. Aan de andere kant heeft vrijheid in het paradijs niet veel betekenis zonder de toestemming de kultuur van het plukken van de verboden vruchten der kennis te mogen genieten. God heeft alleen betekenis als het ons is toegestaan te handelen alsof we Hem zijn. Het ideaal zal altijd, per definitie onbereikbaar zijn, maar altijd willen we de machtsillusies genieten denkend dat we ons doel bereikt hebben en verder niets meer nodig hebben. Sommigen beweren dat vrede alleen bij gratie van het eerste is gegeven, anderen houden staande dat vrede alleen maar met het laatste ontstaat. De waarheid is dat het leven gedefiniëerd is door de vitaliteit van de vreedzame coëxistentie. De neiging ten koste van anderen te gaan mag dit niet verdoezelen. 
Recyclage is het grote toverwoord geworden, maar wat betekent het eigenlijk? Is iets dat niet recycleerbaar is, schadelijk voor het milieu? Kernafval ja, maar een beetje plastic? En de rotstekeningen in Lascaux en de piramiden van de farao’s die laten zich tot ook al eeuwen niet recycleren! Plastic is ironisch genoeg juist heel duurzaam! Ik propageer hier geen plastic: ik wil er enkel op wijzen dat ecologisten zich soms laten vangen in de interne tegenstrijdigheden van hun visies. Achter veel milieuproblemen verbergen zich bovendien dikwijls heel aanwijsbare belangenconflicten tussen diverse bedrijven en firma’s die alle al even kapitalistisch op winst uit zijn. Er wordt nu al hier en daar geprotesteerd tegen neveneffecten van de aanwending van steeds meer landbouwgrond voor de teelt van koolzaad als bron voor biobrandstof. Wat indien kernenergie inderdaad zou kunnen geproduceerd worden zonder gevaarlijk radioactief afval? Moeten we dan de bio-KMO’s begunstigen en beschermen tegen het grote Electrabel-Suez? Of van de energieproductie een openbare dienst maken?
Ik heb zo veel tapijt hookers en wol liefhebbers vraag me over het proces van de hand verven wol had, dat ik dacht dat het misschien nuttig zijn om deze geïllustreerde exampleu wat er nodig is en hoe u een aantal eenvoudige verfbad verven bieden. Hou
Samuel liet de rugzak op de grond vallen en liep de woonkamer binnen. Met zijn hand streelde hij het eikenhout van de tafel. Honderd jaar geleden, twee levens ondertussen, had hij deze zelf gemaakt met hout van een pas gerooid bos uit een naburig dorp. Hij herinnerde zich de uren werk, maar voelde de afstand tot die ervaring die de tijd met zich meebracht.
De tweede keer dat ik naar die soundscape luisterde, klonk die veel doffer. Ik besefte dat het algoritme het geluidsbestand al had aangetast. Na enkele dagen hoorde ik slechts ruis als de branding die zich op het strand krult.
Ik ben mijn polikamer kwijt. In plaats daarvan zit ik een eindje verderop in een kamer die ik deel met een medisch assistent, die na een cursus ook spreekuur mag doen en kinderen mag behandelen. Op sommige dagen zie ik maar een stuk of 10-15 kinderen, op andere dagen wel 40. Als ik veel  kinderen op mijn spreekuurlijst heb heeft er meestal nog niemand anders naar gekeken. Als een moeder met een ziek kind naar het ziekenhuis komt, haalt ze eerst een dossier op, waarin alles wordt opgeschreven, dan worden gewicht en temperatuur gemeten en opgeschreven. Maar let op: men kan zich verschrijven, de meeste medicijnen gaan per kg. lichaamsgewicht. En als iemand per ongeluk 18 kg ipv 10 kg opschrijft krijgt het kind een dubbele dosis van alle medicijnen. Daarna vraagt een minimaal geschoold iemand wat de klachten zijn en schrijft die op. Daardoor komt het dat er per dag een verschillend klachtenpakket is: de ene dag heeft iedereen “headache and fever PLUS”, er is ook wel eens een dag geweest met klachten als “swallow boil”, “swallow penis” en “swallow arm”. Dat bleek dan niet te gaan leeggezogen steenpuisten, orale seks of een beet door een groot roofdier maar om “swollen infected skin, swollen scrotum en swollen fractured elbow. Zo iemand krijgt onmiddellijk bijscholing. Hoe dan ook, nadat de klachten zijn opgeschreven komt het kind bij ons. Zo’n kind komt binnen, meestal op de rug van de moeder die het van de rug pakt, en daarna kan het ritueel verder bij ons. Wij vragen meestal nog eens opnieuw wanneer de klachten zijn begonnen, of er ook hevige oorpijn is (Dat vinden veel moeders niet de moeite van het vermelden waard) en of het kind ook pijn heeft tijdens het plassen. Blaasontstekingen komen dan alsnog aan het licht. De moeder heeft meestal alleen gesproken over buikpijn, en eventueel nog over koorts en overgeven, maar veel mensen kennen het verschijnsel blaasontsteking niet. Dan kunnen we nog vragen of de moeder verder nog vragen of opmerkingen heeft. Daarna kunnen we het kind nakijken. Sommige kinderen zijn niet ziek en kijken vrolijk of zelfs overmoedig om zich heen. Anderen zijn ziek en daardoor prikkelbaar en willen niks, en al helemaal niet onderzocht worden. Als je je al dat verweer van de kinderen persoonlijk zou aantrekken zou je al snel een minderwaardigheidscomplex hebben. Van 40 kinderen die je op een morgen ziet, jammeren er al 25 als de kleren uitmoeten en je moet af en toe ook nog naar hartgeruisen luisteren, een buik beoordelen of er echt niets ernstigs aan de hand is, en kijken of de oren echt geen rode trommelvliezen hebben, en of een kind ook nog nekstijf is. Het mooie is dat ik alle kinderen op mijn eigen afdeling kan opnemen, ook bij twijfel. En dan kan ik ze ’s middags om een uur of vijf nog eens weer bekijken. Het valt nog wel eens tegen wat ik de eerste keer over het hoofd zie, omdat het niet opvalt, wanneer de ouders er niet zelf over beginnen: vooral dat een kind van een jaar nog niet kan zitten, een ander kind van twee nog niet praat en nog niet loopt, dat weer bij een ander kind: dat het epilepsie heeft. Het is ook heel goed om te vragen of ze al bij een andere dokter zijn geweest: dat bespaart onnodige echo’s en röntgenfoto’s.
Monotonie is iets dat duidelijk buiten ons ligt. Verveling is een puur subjectieve ervaring. Er zijn mensen die zich nooit vervelen. En inderdaad bleek ook dat het aantal Volkswagenarbeiders dat zich verveelde aan hun lopende-band bijzonder miniem was. Monotonie is een eigenschap die wij, op ons eentje of gezamenlijk, toeschrijven aan een bepaalde specifiek gegeven. Monotone situaties hebben als doorslaggevend kenmerk dat hun verloop bepaald of ondersteund wordt door een vast aanhoudend metronoomachtig ritme, waarbij niets gebeurt dat het ritme breekt of verstoort of dat de moeite loont er iets over naar huis te schrijven. De wereld is hoe dan ook monotoon. Er gebeurt zelden iets, al schrijf ik dit vermoedelijk vanuit mijn existentiële toestand als gepensioneerde die er immers elke morgen zelf voor moet zorgen dat er iets zou gebeuren. Maar ook voor mensen die regulier werk verrichten, hoe boeiend en gevarieerd ook, gebeurt er zelden echt iets. Af en toe is er eens een Franse Revolutie, vermoordt een kind zijn beide ouders (wat eigenlijk ook niet langer echt ophef maakt), valt eens de elektriciteit uit en moet je op zoek naar kaarsen, wordt een president door zijn eigen lijfwachten doodgeschoten en wordt een neef betrapt die in zijn onderdanige houding tegenover zijn bisschop iets al te knielend is te werk gegaan. De structurele monotonie van de wereld (de politieke Groenen die ijveren voor “duurzaamheid”, hebben naar mijn aanvoelen niet veel reden tot klagen) betekent echter geenszins dat we ons allemaal 24 op 24 uur en 365 op 365 dagen doodvervelen. Er is geen enkel verband tussen de graad van monotonie van een tijd-ruimte-kader en de mate waarin we ons in dit kader vervelen. Om je te vervelen moet je eerst jezelf als “te veel” ervaren. Je moet jezelf qua lijf en zenuwen “ambetant” voelen en vurig wensen dat je elders waart, zij het dat je niet weet waar je dat “elders” zou moeten zoeken. Vandaar dat verveling dikwijls ook nog uitloopt in allerlei zelfbeschuldigingen, dat je maar een “lul” bent, een “lafaard” of iets in die trant.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *