“overlevingsuitrusting doos metalen gear solid 3 survival viewer”

zelf heb ik eens bij een stel vechtende honden gestaan, mijn eigen honden.. was voor het eerst dat ik dit mee maakte.. en vond het vreselijk.. ik ging er boven staan en ging razend snel met een vlakke hand richting de kopjes en tikte ze zo onverwachts aan.. niet slaan, maar gewoon even een korte tik zeg maar.. beiden waren ze verrast en lieten gelijk los.. dus dat werkte voor dat moment goed..
Leaf richtte haar aandacht weer op de weg voor haar en zocht naar herkenningspunten. De zwotor van de veger was duidelijk nieuwer en sneller dan die van haar, haar enige hoop was het vinden van een truno­mische schuilkelder. Leaf begon spijt te krijgen dat ze New York had gekozen als ontmoetingsplek. Ze kende het terrein hier niet en wist slechts enkele schuil­kelders te vinden. Nerveus blikte ze om zich heen en draaide een brede straat in. De omgeving was hier iets minder grauw en Leaf zoefde over verschoten posters en gebroken holoborden. Enkele van de borden die nog ophingen, stoorden en herhaalden telkens het­zelfde, bibberende beeld. Kakkerlakken bevolkten theaters en eettentjes. Broadway had zijn charme definitief verloren.
Opgelucht liet ze haar adem ontsnappen. Behoed­zaam liep ze verder het huis in. Als er hier een truno­mische kelder was, zou dat een perfecte schuilplek zijn. Ze begon te zoeken maar stopte abrupt toen ze geluid hoorde. Het klonk niet als het gezoem van een zwotor. Het klonk… melodieus. Behoedzaam liep Leaf richting het geluid. Het huis was leeg en haar voet­stappen echoden door de ruimte. Ze begon woorden te herkennen. Staying alive, staying alive.
‘Maak je geen zorgen. Ik ga goed,’ zei Loheij en er viel een nieuwe stilte, onderbroken door twee piepjes. Meyago deed drie nieuwe munten in de betaalsleuf. ‘Ik merk zelf bijna niets van de onlusten,’ zei Loheij toen. ‘Behalve de rook. De halve stad staat onder de rook, Meyago. De Oba hebben gisteren verschillende ge­bouwen in de brand gezet. Het is echt vreselijk wat er gebeurt. Bij de beesten af.’
‘Een boegbeeld? Ik weet van niets, heer! Ik weet echt niets van een boegbeeld. Ik heb u mijn misdaden opge­biecht. Geef me een kans om het goed te maken. Ik zal de Gentse dromer terug lokken, ik zal uw sieraden terug­halen. Ik breng u de kroon!’
Het dragen van gezag en het uitoefenen van macht zijn nooit bevorderlijk geweest voor de gezondheid. Zowel de machthebbers als de machtelozen weten dit maar al te goed. De woorden spreken al voor zichzelf: gezag wordt gedragen als een last en macht uitoefenen vergt uitputtende oefeningen en inspanningen. Naar koningen & co werd in de vroegste tijden niet opgekeken en dikwijls moesten ze zelfs tegen hun zin tot deze rang “verheven” worden (op een fysiek gezien hoge plaats zaten ze echter wel degelijk).[ii] Vandaar dat de lijdende gezagsdragers en machthebbers doorheen de geschiedenis steeds ondersteund dienden te worden door weliswaar niet altijd evidence-based kruidenmengsels en soortgelijke medicijnen. Ze waren voortdurend niet zozeer door lijfwachten omringd dan wel door één of meerdere geneesheren of heelkundigen. Gekend is het gegeven dat bij de Inca’s alleen de hoogste elite de pijnstillende en verdovende cocabladeren mocht kauwen. Het gaat hier helemaal niet om een etnologische uitzondering: in alle samenlevingen waren zekere wel omschreven “gewoonten”, waaronder ook het nuttigen van bepaalde etenswaren en dranken, voorbehouden voor de militaire en religieuze leiders. Dat soort praktijken die strikt gereserveerd waren voor de machtigen en de ceremoniemeesters, zien wij doorgaans als benijdenswaardige privileges die iedere gezonde jongeling tijdens zijn leven hoopte in de wacht te kunnen slepen of, wat realistischer was, te mogen erven. Tot een dikke kwarteeuw geleden zouden ook in onze “geciviliseerde” samenlevingen “gewone” volkse mensen er niet aan gedacht hebben de positie van koningen, prinsen, ministers of bisschoppen te ambiëren. Arrivisten en carrièristen werden bespot en min of meer verstoten en “uitgesloten”. De zucht naar opwaartse sociale mobiliteit, die geassocieerd wordt met de 18de eeuw en vooral met de 2de helft ervan (met een eindeloos gefrustreerde Jean-Jacques Rousseau als dé topscorer qua aantal mislukkingen)[iii], was tot de verregaande verbreiding van de dienstensector en de wildgroei van de staatsbureaucratie met hun solitaire en individualistische white-collar loopbanen een vrij marginaal verschijnsel. Stendhal’s roman “Le Rouge et le Noir” (met de tomeloos ambitieuze Julien Sorel als de hero van het verhaal), verschenen in 1830, was geen boek dat door “gewone mensen” werd gelezen. Het is pas in de 20ste eeuw (bijna een eeuw na publicatie dus) een werkelijke “klassieker” geworden. Eerst en vooral gewone mensen nogal erg afkerig tegenover boeken en tegenover de luie lichaamshouding waarin deze koopwaar geconsumeerd werd. Deze traditionele maar daarom niet bepaald ondoordachte afkerigheid hebben veel van onze jongeren nog tot in de 2de helft van de 20ste eeuw aan lijf en geest mogen ondervinden.
“Het liefst springt men een drenkeling achterna, wanneer er toeschouwers zijn die het zelf niet durven”, sprak Nietzsche en misschien heeft dat wel een rol meegespeeld toen ik graag zonder de steun van een uitzendorganisatie en gewoon op een locaal salaris, en zonder franje als reiskosten, pensioenpremies en ziektekostenverzekering weg wilde.
Zoals ik al eerder beschreef heeft Mars een speciale rol in de jaarhoroscoop van 2011. Mars ontvangt alle energie van de noordelijke Maansknopen, Pluto, Zon en Diamant. Daarom wil ik toch graag even de betekenis van de 19de graad van Steenbok waar Mars staat, beschrijven. Het eerste beeld geeft het uiterlijke symbool weer en wat zich in de dagelijkse praktijk wil ontwikkelen. Het beeld is:
Ik ben niet zo stuk van duo’s, trio’s etc., die met een bandje meezingen, ik hou meer van het echte werk, de band met zijn onvolkomenheden en verrassingen die voortkomen uit de menselijke emoties van het muziek maken, dan bedoel ik muziek maken middels de instrumenten die je bespeelt.
Toevallig zag ik zondagavond laat (12 april 2015) op Canvas de 1ste aflevering van “Real Humans” [“Äkta människor”, “Echte Mensen””], een Zweedse geromantiseerde sciencefiction serie over het samenleven van mensen en androïde robots (“hubots” – human-robots), met alle entertainende problemen die dit samenleven met zich meebrengt. De serie zou dezer dagen “the talk of the town” zijn in Zweden, wat ik toch wel enigszins betwijfel, maar soit. Het is niet echt een doordachte SF, maar de serie geeft blijkbaar wel enige amusante voorafbeeldingen van een toekomstige, in wezen reeds hedendaagse, wereld van de omgang van gerobotiseerde mensen met vermenselijkte robots, en van de onderlinge interactie tussen leden binnen deze twee “groepen” zelf. Wat me bijzonder opviel in de styling was het cleane, hoekig en gefragmenteerd gedrag van robots én mensen via orgaan-interactie (in plaats van persoonsinteractie). Het waren geen personen die “acteerden”, maar verzelfstandigde ogen, handen, vingers, etc.
They gave you the honeymoon talk, but did you get the kit to go with it? Prepare for any and every emergency with this Honeymoon Survival Kit, which offers the bare necessities for your first 2 weeks of marriage.
I could use this as an outdoor pack or emergency pack. Multi-Purpose 1 day pack ( FirstSpear is a brand created by former U. servicemen, they develop enhanced light-weight load carriage solutions for the US Special Forces )
‘Ik werkte vanuit een kantoor. Schema’s op papier. Ik vertrouwde het niet meer. Het was de eerste keer dat ik daadwerkelijk de trein kwam inspecteren.’ Hij haalde zijn handen door zijn grijze haren en staarde in de mist. ‘Ik was geschokt, verdoofd. Er kwam een trein langsrijden. Ik zag haar springen.’ Hij haalde zijn mouw langs zijn ogen. ‘Ik kwam te laat. Als ik niet geaarzeld had dan was ze misschien…’
Ostende is een toeristische badplaats met ongeveer 6000 inwoners in de provincie Buenos Aires aan de Argentijnse kust. In het noorden wordt Ostende begrensd door de badplaats Mar de Ostende, in het zuid-oosten door Valeria en de Argentijnse zee en in het westen door Gral Madariaga. Het landschap wordt gekenmerkt door hoge duinen en brede stranden omzoomd met schaduwrijke tamarisken. De bewoners zijn grotendeels werkzaam in de toeristische sector en de bouw.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *