“overlevingsuitrusting abonnement militair overlevingsuitrusting canada”

Wat heb ik zelf gedaan? Op de verloskamer waren alle epischaren (voor het inknippen van een barende vrouw) zo stomp dat ze niet met goed fatsoen te gebruiken waren. Ik heb toen een periode epi’s gezet met een ouderwets scheermesje waar aan twee lange zijden een scherpe kant zit. Die zijn hier overal te koop. Maar dan riskeer je dat een ander, die dat ook wil doen, maar niet kan, zich in de vingers snijdt. Ik heb dus een aantal epischaren gekocht en met veel moeite die in Ghana gekregen, daar ben ik de enige die ze gebruikt. De anderen zeggen: “Ze zijn zo scherp dat je er te diep mee kan knippen, en ik wil niet in de spierlaag terecht komen”. In Nederland wil je juist wél in de spierlaag terecht komen, anders heeft de knip geen rendement.
Alles. Je hebt nu ook bijna de dood van een kind veroorzaakt. De teller loopt op, doe je goed. Je kind, je man, Miranda’s kind … wat wil je nog meer op je geweten hebben? Je vergiftigt alles en iedereen om je heen, wat doe je hier nou nog? Niemand wil jou.
Als je ook maar iets hierover loslaat naar anderen, had Beijjun gezegd, is je persoonlijke veiligheid niet langer meer mijn verantwoordelijkheid. En denk niet dat er ook maar iemand aan jouw zijde staat, of dat de Kiteh en de Timbesh ook maar iets zal ontgaan van wat er in Yin-Ghuel gezegd en gesproken wordt nu de paranoia zo hoog is.
Doordat Schnitzler zijn analyse, zoals reeds aangehaald, toespitst op 2 problematische punten kan zijn morele eindconclusie niet anders luiden dan een oproep tot “verzet en opstand”, m.a.w. het stimuleren van initiatieven om ICT bij te sturen zodat zij meer op mensenmaat gesneden is. Die 2 problematische punten zijn: 1) de transparantie van ICT die leidt tot een verlies aan echt doorleefde ervaring van de dingen en die al hun affectieve en emotionele verschillen afvlakt; 2) de inbreuk op onze privacy en het verdwijnen van de scheidingslijn tussen privé en publiek. ICT kadert dan in een kapitalistisch systeem dat de vorm aangenomen heeft van een doorgeslagen consumptiemaatschappij, een cliché dat als het ware bij definitie negatieve connotaties oproept.
En uiteraard ook door mijn statuut als Arthur Rimbaud-fan. Iedereen (m.a.w. niemand van jullie) kent natuurlijk Rimbauds eerste muzikale kinderherinnering waarbij vader en moeder Rimbaud bij een echtelijke twist elk om de beurt een zilveren schaal op de grond gooiden om de zwakte van hun verbale argumenten te compenseren. Een schaal die een paar kleine seconden of zo nagalmde als het geluid van een vrolijke cimbaal.
De nieuwe religiositeit nam in eerste instantie nog de vorm aan van een pseudowetenschappelijke poging om terug te vallen op ersatz-biologie en -genetica (die al bij aanvang haaks stonden op de heersende inzichten in de “echte” biologische wetenschappen). Ons levenslot was onherroepelijk en onomkeerbaar bepaald door onze “genen” en door ons “DNA”, zo werd ons aangepraat. Zo heeft men in zogenaamd “baanbrekende” studies rasechte fundamentalisten en islamradicalen kunnen detecteren via hersenscans: fundamentalisme en radicalisering zouden we nu kunnen voorspellen en voorkomen door tijdig mensen hun hersens te screenen en te scannen. Je moet het als wetenschapper maar durven om ons op deze manier in het ootje te nemen. Want fundamentalisten via hersenscans detecteren is uiteraard nep, vermits men blijkbaar reeds vooraf over een criterium beschikte om mensen op te delen in een groep fundamentalisten met terrorismepotentieel en een controlegroep “ongevaarlijke normalen”. Wat kunnen die hersenscans ons dan nog leren? Zo ook heeft men bij zogenaamde Lone Wolf terroristen een specifieke aangeboren constitutie menen te mogen vaststellen, alsof Lone Wolf terroristen omdat ze geen lid zijn van een (gekende) terroristische cel of groepering, dus asociale eenzaten zouden zijn die geen familieleden, vrienden en kennissen hebben.
‘Nee! Mij moet je hebben! Laat hem met rust!’ Een verschrikkelijke woede kwam naar boven, een gevoel dat ze allang niet meer had gehad. Alles was ver­drongen geweest door verdriet en pijn. ‘Hey! Bitch! Hierzo!’ De tekening van de Shinigami lag op Peters bureau en ze pakte het ding op en wapperde er mee. ‘Weet je wat ik van je denk? DIT!’ Ze scheurde de tekening woest doormidden, verkreukte het papier en maakte er snippers van die ze de lucht in smeet.
De sneeuw was op de meeste plekken gesmolten en alleen op de plekken waar de wind het had opgeblazen lagen nog zielige hoopjes ijs. Het betekende ook dat de grond modderig was en dat bemoeilijkte het lopen.
Gevoel en verstand, emotie en ratio kunnen dus niet zomaar gescheiden worden. Ook emoties volgen een bepaalde rationaliteit. De economische rationaliteit gericht op het maximaliseren van bepaalde kwantiteiten (geld, goederen, etc.) was bij het begin van de kapitalistische triomftocht een onderdeel van de persoonlijkheid van bepaalde mensen, de sober levende kapitalisten à la Henry Ford. Ondertussen economisch rationeel denken en handelen een functie geworden, een job: beleggers kunnen in die job risico’s nemen om de kans op winstmaximalisatie te verhogen en toch tegelijk in hun privé-leven vluchten voor het nemen van risico’s. Die fragmentatie van de hedendaagse persoonlijkheid maakt het vrij moeilijk om tegenwoordig te voorspellen hoe bv. de bevolking op financiële en andere ‘incentives’ van de overheid zal reageren.
PvdA – Henk Kool – wethouder sociale zaken Den Haag, blijkt uit het armoedepotje van de gemeente 7000 euro subsidie te hebben gegeven aan de stichting Willem Drees Lezing waarvan hij zelf bestuurslid.
Wekelijkse Packet of “Package Semanal” is zoals het is bekend in Cuba een term gebruikt door Cubanen om te beschrijven de informatie die is verzameld vanaf het internet buiten Cuba en opgeslagen op harde schijven worden vervoerd in Cuba zelf. Per pakketten worden vervolgens verkocht aan de Cubaanse zonder internettoegang, toestaand hen om informatie te verkrijgen …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *