“overlevings-prepper-uitrusting Overlevingsuitrusting Australië”

13. Een korte voorstelling Rood Blauw OranjeIk zou graag een spotlight ophangen in de kantoren van mijn klant. Zo’n rode,oranje of zelfs een blauwe. Waarom zelfs geen setje van vier eigenlijk?Vorige week had ik de eer vier evenementen op rij te bezoeken. Dat daar inspi-ratie voor een schrijfsel uit moest komen, lag voor de hand. Ik was achtereen-volgens op donderdag te gast op het communie-/lentefeest van de school vanmijn zoon, waar ik acht kinderen zag percussie spelen, met zon in de ogen.Vrijdag herkende ik diezelfde glinstering bij Mark Knopfler en Emmy, die zichkostelijk amuseerden in Vorst. Zaterdag zat ik naast mijn zoon in Oostende tegenieten van de voorlaatste voorstelling van Pinokkio en zondag dan weer 3
De eerste hominiden en homo’s zijn in relatief kleine groepen de savannes ingetrokken of hebben moeten vaststellen dat hun woongebied door de klimaatswisseling op een paar 100.000 jaar van een oerwoud in een savanneachtig landschap was omgetoverd. In de loop van een paar miljoenen jaren, tot Homo Sapiens als laatste van de rij op het toneel verscheen, zijn steeds nieuwe groepen mensen en mensachtigen gedwongen geworden een nomadisch bestaan te gaan leiden. Deze situatie werkte inteelt in de hand, omdat we er mogen van uit gaan dat alle leden van de groep min of meer genetisch verwant waren. Sommige biologen zijn dan ook de mening toegedaan dat mensen (en in mindere mate ook mensapen) zo vatbaar zijn voor ziekten omdat bepaalde schadelijke mutaties omwille van die inteelt niet zijn uitgezuiverd. Een vergelijking van DNA-mutaties bij ratten, muizen en mensen over de laatste 6 miljoen jaar laat zien dat ratten en muizen schadelijke mutaties probleemloos uit hun genenpool hebben kunnen verwijderen. Ratten en muizen hadden immers een veel ruimere partnerkeuze en hoefden dus niet in inteelt (in de breedste zin) te vervallen. Mensen zouden hooguit uit 10.000 mogelijke partners hebben kunnen kiezen, dit is de schatting van de gemiddelde totale mensenpopulatie over de periode van de laatste 6 miljoen jaar. In de praktijk moet die partnerkeuze nog veel smaller zijn geweest. Door hun kwetsbaarheid voor vijandige wilde dieren waren de eerste mensen verplicht zich te organiseren als een bavianengroep en zich dus min of meer af te schermen van hun omgeving. Dat betekende dat we in de eerste mensengroepen misschien kunnen rekenen op een groepsgrootte van misschien 150, uiterst zelden 200 of meer eenheden. Naarmate de mensengroepen succesvoller werden, steeg de populatie echter snel en werd opsplitsing in kleinere door stamverwantschap verbonden entiteiten mogelijk, waarbij de inteelt cultureel kon worden aangepakt via het incestverbod (zie sub).
Men moet waar zijn naar de eigen oorspronkelijke aard. Men kan een ware en eerlijke leugenaar zijn: ik sympathiseer, ik ontken mezelf in mededogen, ik leef voor jou. Maar dat is God niet, dat kan God zijn maar kan ook de hypocriet zijn, de leugenaar of de lafaard. Als God mededogen is, houdt mededogen God nog niet in. Het is een fundamentele fout om een element van een categorie aan te zien als exclusief voor de categorie, terwijl ze zeer goed eveneens kan behoren tot een andere categorie. Naar het idee van God denken we dat God alles is, dus is er niets uitgesloten van God en derhalve is mededogen God. Maar God is onomkeerbaar wat betreft zijn schepping. De schepping is deel van God, maar nooit volledig God. Het medium is niet de boodschap. Iedereen weet dat de verpakking niet de inhoud is. Als God de inhoud is, spreken van de duivel, de andere categorie, als het alleen maar om de verpakking gaat. Dus alleen voor het mededogen is net zo goed van de duivel van het materialisme en egoïsme. Zo ook oprecht en waar naar de discipline, de persoon, de orde, het ritueel, het sexuele, het boek etc. etc. kan net zo goed van de duivel zijn. De verpakking is nog niet de inhoud. Het is de eerste fout de waarheid van God om te draaien daar God altijd meer is dan welk afgeleide ook. Zelfs de ziel is niet God, daar zielen zeer goed in onwetendheid kunnen verkeren.
Het toekomstproject zou best moet kunnen samengevat worden in een elegante aantrekkelijke maar concreet blijvende naam, of een korte uitdrukking of slogan. Het moet best ook in visuele beelden en muziek kunnen worden omgezet. Ook voor dit aspect kan beroep worden gedaan op deskundige mensen, in casu taalvirtuozen, videokunstenaars, enzovoort.
Ik heb bv de ervaring dat de gevechten die ik heb meegemaakt (diverse rassen) op te lossen waren met het omhoog brengen van de achterhand, of een brul. Maar mensen met bv ervaring met ‘vechthondenrassen’ (sorry voor de benaming maar gebruik dit even ter omzeiling van het opsommen van rassen) hebben mischien wel hele andere ervaringen welke voor hun specifieke honden belangrijk zijn om te vermelden.
Niet volgend, maar onderrichtend en zo niet wetend van deze aanwijzingen konden veel verdraaingen van kultuur in onwetendheid ontspruiten, van de wereldkultuur een vaag idee makend van wat het zou kunnen zijn. Dit treft men ook aan in de afdeling van de sport waar allerlei soorten van regels mensen tegen elkaar opzetten daarbij de oorspronkelijke definitie uit het oog verliezend. Men zou sporten voor het genoegen en niet voor de vijandigheid tussen tegengestelde partijen zoals blijkt uit b.v. het wederzijds elkaar doden van voetbalsupporters in serieuze veldslagen van gewapend konflikt. De eigenlijke regels van de sport voorzien nauwlijks in de meditatie van de waarden van het zich gelijkrichten gefixeerd als ze zijn op het verwerven van punten, geld en status meer dan op het realiseren van een opperste beheersing van de sport. Wat vergeten is is dat het een andere definitie van sportief zijn is niet alleen onderhoudend, gevat of aimabel te zijn maar ook iemand te zijn die veranderlijkheid toont. Men zou aanpassingen moeten ontwikkelen op een hoger nivo van zelfverwerkelijking die dichter liggen bij de waarden en waarheid van het zich gelijkrichten. Zo bezien zou het consequent volgen van de regels leiden tot betere regels, hogere spelen en slimmere spelers. 
Een ander punt ter herinnering is dat vasten alleen maar één bepaald soort voedsel kan betreffen voor een bepaalde periode. Naar de natuur heeft de menselijke kultuur m.b.v. religieuze regulatie perioden van vasten ontwikkeld aan het eind van de winter eenvoudig om op beschaafde wijze om te kunnen gaan met een krimpende voedselvoorraad. Met de kracht van de konditionering aan de tijd kon dit aarden als een gepaste gezondheidsstrategie voor de waakzaamheid van het lichaam (en de religieuze geest) door onthouding hoewel er geen echte voedseltekorten meer zijn aan het einde van de winter.. Geen vlees eten op vrijdagen en geen plantaardig eiwit eten op de elfde dag na de volle en nieuwe maan zijn andere voorbeelden van vastenstrategieën die meer bekend staan om hun konditionering dan om hun oorspronkelijke bedoeling van het alert maken van het lichaam. Men kan vasten, niet zozeer terwille van het lichaam, maar voor de geest van de Tijd als uitdrukking van God en de Ziel. Geen vlees op vrijdag vormt een ondersteuning van de romeinse juliaans-gregoriaanse kalender terwijl vasten van bonen en granen een meditatie vormt op de regelmaat van de maan. Deze perioden van vasten mogen worden vergeten als eenmaal de orde van de tijd en het dieet een verdere regulatie van het vasten overbodig maakt.
Onafhankelijk levend kan men egoistisch worden zonder het te weten. Nog steeds afhankelijk van ouders, bij ze levend, kan men eveneens verstrikt raken in de sociale structuur van de familie die niet direkt behoefte heeft aan vreemdelingen. Aan een relatie beginnen door afspraken met iemand te maken brengt grote veranderingen in het leven te weeg. Iedere kleine verandering van gewoonte kan leiden tot een volledig ander leven. Ook kiezen voor deze of gene persoon kan de de koers van je leven volledig bepalen. Het opgeven voor jezelf alleen te leven betekent dat zelfbevrediging binnen een familie of onafhankelijk voor jezelf wordt ingetoomd. Men moet aanvaarden met de ander rekening te houden. Men kan zich gedwongen voelen zelfbevrediging in zekere mate op te geven, of men kan het uit vrije wil doen denkende dat het wijzer is op te houden met alleen maar aan de familie of aan je eigen belang te denken. Hoe dan ook dat niet doen en vasthouden aan de oude gewoonte kan de synergie van de oude situatie doen standhouden leidend tot de ontdekking dat de afspraak niet uitwerkt zoals men gehoopt had, ondertussen niet echt begrijpend waarom niet.
Met uitstellen echter moet men ook voorzichtig zijn. Verliefde mensen moeten hun liefde bevestigen. De vlam moet brandend gehouden worden. Als je te lang twijfelt elkaar de eerste zoen te geven, kan het er wellicht nooit meer van komen daar er dan geen verschil waarneembaar is met gewoon met elkaar omgaan. De genen praten ook een woordje mee en ze willen eenvoudig sexuele bevrediging. Het ontkennen van sex met de goede wil van zuiverheid is geen succes voor het lichaam dat ook leiding geeft in motivatie en ambitie. Het is zelfs zo dat ontkenning van sexualiteit tot ernstige geestesziekte zal leiden zoals zelfs de religieuzen het sexuele als een positief sacrament kennen. Men kan zich alleen van sex onthouden als men een filosofie aanhangt van positief sexueel verhouden: men hoeft niet noodzakelijkerwijze zelf aan sex te doen om er goedkeurend tegenover te staan. Daarom is het moeilijk nee te zeggen tegen de sex als de andere persoon eenmaal intiem gekend wordt.
Algemene informatie week 36 Wij heten alle peuters, leerlingen, ouders, opa s en oma s heel hartelijk welkom en wensen iedereen een fijn, gezellig, leerzaam jaar toe. Samen maken we er een mooi jaar
Ik liet voor de zekerheid een uitgebreide diagnose uitvoeren op mijn lagers. Daaruit bleek dat één lager schoongemaakt moest worden en het andere vervangen. Piepend en krakend rolde ik dus maar de shop binnen.
Robert-Jan Nijland, al tien jaar eigenaar van het charmante restaurant aan de fotogenieke Vischmarkt in Harderwijk, is in zijn nopjes met zijn parttime inspecteurs en staat ons aan de deur op te wachten. Anoniem is het allemaal niet en zijn chef, Michel van der Kroft, draait al de hele dag om de startblokken. Hij weet wie hij aan tafel krijgt. Daar staat tegenover dat we onze op- en aanmerkingen na afloop direct gaan doornemen met de chef en de eigenaar. Dus geen onaangename verrassingen in een gids die je voor een jaar kunnen vastnagelen als slordig, ongastvrij of niet van niveau, wat ze daar dan ook mee willen zeggen.
Mook brengt de vlam steeds dichter bij mijn rechter­hand, die in mijn eigen blikveld ingeklemd zit tussen de twee nanovelden. Hij concentreert de punt van de vlam op de basis van mijn pink. Pijn als zodanig voel ik niet meer, maar de ontelbare signalen van oververhitting en verlies van eenheden zijn erg genoeg. Mijn nieuwe lichaam schreeuwt om een vlucht terwijl mijn bots met duizenden tegelijk uitvallen. De rook passeert het nanoveld, maar genoeg ervan blijft hangen om mijn sensoren te irriteren. Veel te snel heeft hij door de knokkel heen gebrand en tuimelt mijn pink naar beneden.
Wat zagen de allereerste mensen? Stel: ze kijken neer op drie buffels die staan te drinken aan een waterplas. Op hun geur konden ze geen beroep doen zoals bij het verzamelen van voedsel. Zagen ze reeds scherp gerande vormen of zagen ze eerder kleurenvlekken? Of hadden ze vóór hun ogen een waas? In ieder geval konden ze niet zeggen: ‘We zien drie buffels’. Want ze konden niet tellen. En bovendien konden ze nog niet volmondig spreken. Ze waren zich niet bewust van de drie buffels! Wat zagen ze dan? Misschien zagen ze gewoon NIETS, d.w.z. ze zagen niet-iets, ze hadden misschien nog niet geleerd de wereld te zien als een verzameling figuren tegen een achtergrond. Hun cognitieve apparaat reageerde immers in eerste instantie sensomotorisch: een prikkel triggerde een gedrag of een gemoed (als een toestand van het lichaam). Ze hadden zich nog geen echte perceptuele ruimte eigen gemaakt, geen ‘innerlijke’ ruimte van voorstellingen. Zoals gezegd, ze konden in ieder geval niet tellen. Ook nu nog, als wij een troep dieren zien, zijn wij niet meteen geneigd deze te tellen: we nemen ze als troep waar. Zo blijken ook de basisgetallen niet gevormd te zijn door er telkens één of een ander getal bij op te tellen (zoals elf = rest van één plus tien; twaalf = rest van twee plus tien; of de reeks tientallen zoals twintig, dertig, enz.). De basisgetallen zijn hoogstwaarschijnlijk in verschillende situaties gevormd. Eén en twee zijn in de oeroude pythagoreïsche traditie geen echte getallen of telwoorden: ‘één’ slaat op het geheel dat de oorsprong is van alles, ‘twee’ op de oerdeling; ook bij Plato staat het ondeelbare Eén (‘hèn’) tegenover het Onbepaalde Twee (‘ahoristos duas’). ‘Drie’ betekent gewoon ‘een hoop, veel’ (Frans ‘trois’ of ‘très’ = ‘zeer, veel’). We vinden ‘drie’ terug in het Latijnse ‘tribus’ = (volks)stam, wat betekent ‘één van de drie of vele stammen’. ‘Vier’ is afgeleid van ‘varen’ en verwijst naar de vier wielen van een wagen (‘veer’). Vijf heeft dezelfde stam als vinger en verwijst dus naar de vijf vingers van de hand. Duizend is b.v. samengesteld uit ‘gezwollen, sterk’ + ‘honderd’ (centum) en betekent dus meer dan honderd, enige honderdtallen. Honderd betekent zoals bij de Grieken en de Romeinen nog vooral ‘veel’ en duizend betekent ‘zeer veel’, bijvoorbeeld als we zeggen ‘ik heb er wel duizend gezien’ (we bedoelen dan niet ‘ik heb er één meer dan negenhonderd negenennegentig gezien’). Pas later (in de stedelijke beschaving met de explosie van de handel) is men de getallen gaan zien als een reeks elkaar opvolgende telwoorden, met telkens één als verschil, waarbij de gaten tussen de basisgetallen zijn ingevuld (zoals b.v. honderd drieënnegentig).
Als je dan kijkt hoe Denemarken de zaken had aangepakt……dan schaam je jezelf als Nederlander rot. En kijk je hoe aan het eind van de oorlog het Nederlands communistisch verzet aan de Duitsers is uitgeleverd door Oranje…..of de belofte aan de Molukse bevolking.
Een mes? Zou het voldoende zijn haar mantel rond haar arm te slaan? Ze zou niet de eerste zijn. Een paar steken in haar borst, haar buik. Een wurgkoord rond haar nek? Haar lichaam gedumpt in de rivier, of be­graven op een plek waar het niet gevonden zou worden. Niet de eerste Agent-Voyeur die verdween omdat ze nét even teveel had gezien, nét even teveel wist.
Het belangrijkste was dat niet was voorzien dat de genen van de homo sapiens nog steeds de dierlijke eigenschappen in zich meedragen en dat het bij de muteringen gewoon is doorgegeven van geslacht naar geslacht en mutatie naar mutatie.
Hij liep langs de rijen monitoren, de nette, georgani­seerde bureaus en dozijnen toetsenborden. Tussen de bureaus door zag hij de incubators en de kabels die van daar uit de grond inliepen. Harrald dacht diep na. Waar komt de stroom vandaan? Een generator? Een die eeuwen meegaat? Dat kan alleen maar nucleair zijn. Dus er moet een centrale zijn. Hij keek naar de grond onder zijn voeten. En die levert stroom via de kabels in de grond, dus hieronder zit de centrale, of een verdeler die stroom van de centrale krijgt.
Laura had de rest van de dag pendelend tussen Miranda’s huis en het ziekenhuis doorgebracht. Ze had gezorgd dat er nachtgoed voor Miranda en Maarten aan­wezig was en had toiletspullen en nog extra baby­kleertjes meegenomen. Miranda’s tweede zoontje was binnen vier uur geboren, met de navelstreng om de nek en ze waren erg lang met hem bezig geweest voordat hij zelfstandig begon te ademen. Het jochie lag nu op de NICU en het was niet helemaal duidelijk of hij er iets aan over zou houden. Miranda en Maarten zouden voorlopig nog wel in het ziekenhuis blijven.
Dit is een algemene weekendtas die elke militair krijgt die ze kunnen gebruiken als ze op het werk zijn of dat ze uitgezonden worden naar een verre land en als ze voor de weekend naar huis gaan dat ze daar hun vuile was in mee kunnen nemen.
Op haar hakken probeerde ze zo snel mogelijk het perron over te lopen. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit zo opgelucht was dat er een trein het station in denderde. Even overwoog ze om naar huis te gaan. Ze was absoluut niet meer in de stemming tot welke ikvergeet­mijn­ellendeseks dan ook. Haar mobiel lichtte op en hoop borrelde in haar op toen ze zag dat hij het was. Een bericht op Facebook. Zou hij haar willen spreken?
Deze volksvergadering besprak misdrijven die door de families zelf niet geregeld konden worden: het Germaanse ‘ding’, de Romeinse ‘res (publica)’. De volksvergadering nam ook beslissingen met betrekking tot oorlog en vrede met naburige stammen. Misdrijven tussen families betroffen vooral diefstal, kinderloos huwelijk en het zich vergrijpen aan een vrouw van een andere familie. De misdrijven konden verzoend (vergeven) worden óf gewroken. In het eerste geval werd er een soort schadevergoeding betaald, in het tweede geval werd de vermeende dader gewoonlijk vermoord (in het geval van verkrachting dikwijls ook het slachtoffer; verkrachting gold immers als overspel, niet omdat men vond dat de vrouw de zaak had uitgelokt maar omdat het vaderschap bij een eventuele zwangerschap niet strookte met de huwelijksverbintenis). Misdrijven binnen een familie werden niet beslecht en eigenlijk niet als ‘juridisch’ misdrijf of misdaad beschouwd: je kon niet van je vader of moeder stelen en je mocht je partner slaan. Die geplogenheid is tot op vandaag nog grotendeels geldig. Een handgemeen op café wordt nog altijd sneller geverbaliseerd dan een uit de hand gelopen echtelijke ruzie. Ook met een verkrachting binnen een familie moest de familie maar zijn plan zien te trekken: zij kon van niemand verzoening of wraak eisen. Slechts wanneer families het niet onderling eens geraakten of één van de partijen vond dat de schadevergoeding of de wraak niet in overeenstemming was met de zwaarte van het misdrijf, werd de zaak voorgelegd aan de volksvergadering van de ganse stam. De stam kon dan bijvoorbeeld oordelen of bij de kinderloosheid van een huwelijk (die altijd geweten werd aan de onvruchtbaarheid van de vrouw, zij bracht namelijk geen vrucht voort, terwijl de man blijkbaar toch zijn werk had gedaan) de familie van de man door de familie van de vrouw moest worden vergoed en zo ja, op welke manier. De aanklagende familie kreeg het woord en de familie van de ‘dader’ het tegenwoord (ant-woord). Wie sprak stond recht en hief vermoedelijk de (rechter)hand, waardoor de anderen bleven zitten. De volksvergadering besliste daarna bij mondelinge stemming: dit werd gemeten aan het overheersen van de goedkeurende of afkeurende stemmen. Daarna stond de stamoudste recht (de latere ‘rechter’) en sprak het vonnis uit (de ‘rechtsvinding’, i.e. de ‘vondst’, etymologisch ‘de te gane weg’, cf. het Chinese tao, de ‘weg’). Uit dit overleg rond het kampvuur ontstond het gewoonterecht, de Wet waaraan iedereen onderworpen was en waarnaar iedereen zich te schikken had op risico uit de gemeenschap gestoten te worden. Het kampvuur werd later getransponeerd in de ronde tafel die binnenshuis werd neergepoot en is mythisch opgevoerd in de Ronde Tafel van koning Arthur en zijn ridders. En in deze eeuw nog gerepliceerd in zogenaamde Rondetafelconferenties, waarbij de ronde tafel de gelijkwaardigheid van de partijen symboliseerde.
De afgelopen twee weken zijn hier twee Nederlandse kinderartsen uit Apeldoorn en een co-assistent op bezoek geweest. Heel gezellig, Weer een impuls om goed te blijven nadenken en weer een mogelijkheid om een specialist te benaderen per e-mail wanneer we hier een kind hebben met een vreemde ziekte.
Je bent ze dus kwijt. Als ondernemer/organisator moet je risico’s nemen, begin er anders niet aan. Geld verdien je nauwelijks met kumpulans etc. het kan goed lopen en dan is er ineens iets aan de hand, men is jouw avondjes beu bijvoorbeeld, dan sta je met lege handen, met een verlies dus.
Schnitzler benadrukt dat de menselijke constitutie als technisch wezen stuit op omgevingsgrenzen. De omvorming van de materiële omgeving en de ontwikkeling van techniek en technologie kunnen niet eindeloos doorgaan en hun terrein wordt afgebakend door wat de planeet kan dragen. De ontmenselijking stuit eveneens op grenzen. Het spijt me: zelf zou ik niet weten wat er “ontmenselijkend” is aan ICT. Dat de internetgiganten op winst beluste kapitalistische bedoeningen zijn, maakt hun afgeleverde producten en diensten niet meteen onwenselijk, ongewenst of schadelijk, laat staan “ontmenselijkend”. In die zin blijft Schnitzler hangen in zijn besef van de algemeen erkende voordelen van ICT maar gecombineerd met hun schadelijkheid, de gevaren die om de hoek loeren en hun ontmenselijkende praktijken. Ontmenselijking kan echter wel begrepen worden als de voorbode van een post-humane mens. Dit toekomstbeeld doet hem vermoedelijk huiveren. Moeten we in het algemeen technologie en digitale technieken in het bijzonder “kritisch” benaderen uit analogie met het gegeven dat Karl Marx in de 19de eeuw moest aanzien hoe fabrieksarbeiders verwerden tot aanhangsels van vervreemdende machines? Of omdat Martin Heidegger in de 20ste eeuw met diepgaande filosofische analyses afstand nam van techniek en technologie in het algemeen vermits ze de mens overvleugelen en overstijgen? Misschien raakt Heidegger precies het punt aan dat in de 21ste eeuw zijn beslag zal krijgen: worden we post-humane wezens die in niets lijken op de mensen die we (nog) zijn, of blijft op dat vlak alles zoals het is?
Je zult een grote revaluatie van je keuzes maken.  Sommige dingen zullen tot een einde komen, wanneer je door deze lessen bent gegaan.  De Openbaring zal handelen over de onthulling van de waarheid zoals ze er staat, gebaseerd op wat je van de oude vormen hebt geleerd.
Ze stonden in de gang van een arbeidershuis. Om hen heen waren sporen te zien van zijn vorig leven; por­tretten aan de muur, oude meubelen die ze door de openstaande deuren zagen staan. Het huis gaf Samuel het gevoel dat hij in een vertrouwd paar schoenen stapte, klaar om verder te gaan. De herinneringen aan zijn leven in dit huis stroomden door zijn geest. De lange avonden die hij lezend in de fauteuil bij de open haard had doorgebracht. Het schrijven van brieven aan een persoon die hij al in meer dan tweehonderd jaar niet gezien had, alleen om ze onmiddellijk weer te verscheuren. Altijd alleen. Nee, dat klopte niet. Hij merkte dat het kunstwerk op nog geen honderd meter van zijn huis nog altijd zijn humeur beïnvloedde. Hij had hier vrienden. Mensen die kwamen eten, plezier maakten. Gesprekken over de mooiste plek waar ze ooit geboren werden. Hij was hier gelukkig geweest, dat moest hij onthouden.
Het moet binnen het stramien blijven van wat men denkt te kunnen behappen, angsten voor het ondernemen, spelen op zekerheden die er nooit zijn. Al heb je een maandsucces de volgende avond kan zo maar in het niets vallen, zonder enige aanwijzing want niets is zo onvoorspelbaar als de muziekscene.
Ik grijnsde. ‘Sighile Roodstaart, aangenaam kennis met u te maken.’ Een walm donkere mineraalrum kwam me tegemoet en ik stopte met ademen tot de wolk over me heen was gedreven. De lucht van dure, maar daarom niet per se betere of minder schadelijke drank bleef echter om de man heen hangen. Dat was niet zo leuk. Een hele rits passagiers kwam gelukkig ook in ons treinstel zitten, waardoor ik tenminste niet gedwongen was met hem te praten. Hij knikte ter aanvaarding van mijn groet, maar verder dan ver­plichte beleefdheid ging zijn interesse niet.
De volgende ochtend vroeg stak hij de Maas over, hoewel de scheidslijn tussen rivier en vennen vaag was, zodat hij maar zo ver mogelijk doorpeddelde. Tegen de tijd dat hij vaste grond bereikte waren zijn broek en mouwen kletsnat en koud geworden en zijn handen leken wel ijspegels. Zelfs met zijn dikke wollen wanten duurde het bijna een uur voor hij zijn vingers weer voelde.
Ik vind het wel leuk om zulke artsen erbij te hebben in ons team. Ze zijn vaak enthousiast, weten best veel, kunnen goed lange dagen maken en accepteren dat deze periodes er een zekere mate van supervisie is. Als mijn papieren helemaal in orde zijn kan ik ook zulke basisartsen begeleiden, in verloskunde en in kindergeneeskunde.
krant/reageer op www.de-eenling.nl 2 nr. 1 september oktober MATTHEUS 6 VERS 26, 34 BY AUTHOR NAME “Mijn eenzaamheid is anders.” Mattheus 6 vers 26, 34 26 Aanziet de vogelen des hemels, dat zij Bussum – Krystyna Piotrowska woont 22 jaar in Nederland. Zij spreekt zeer niet zaaien, noch maaien, noch ver- goed Nederlands. Ze is Poolse en komt uit de stad Poznan. Haar leven heeft zamelen in de schuren; en uw hemelse veel verschillende gezichten gekend. Ze heeft in Polen een universitaire Vader voedt nochtans dezelve; gaat opleiding afgerond. “Nederlanders kunnen arrogant zijn. Ze denken minder- gij dezelve niet zeer veel te boven? waardig over een universitaire opleiding in Polen en gaan er vanuit dat ik desti- jds uit economische motieven naar Nederland ben gekomen.” 34 Zijt dan niet bezorgd tegen den Een idee om in Nederland in te “Ik ben opgevoed in het Polen dat morgen; want de morgen zal voor het voeren? onderdrukt werd door de Sovjet Unie. zijne zorgen; elke dag heeft genoeg We hadden een regering buiten Polen aan zijn zelfs kwaad. “Mijn middelbare schooltijd zat ik in en een aangestelde door Moskou. Het een Sacre Coeur kostschool. Ik ben van huis uit katholiek. De nonnen waren was een socialistische staat. Mensen geen monsters, er gebeurden geen ver- denken dat het een hel was en in Oost werpelijke dingen, ik volgde daar het Europa denken ze dat het een paradijs Gymnasium. Ik was rebels, wou daar in Nederland is. Beide zijn niet waar. Bedrijven betaalden vakanties voor hun niet zijn. God heb ik daar nooit kunnen vinden. Katholicisme is voor mij meer werknemers.” kerkwetten en lithurgie, de gewoonten Je kwam 22 jaar geleden naar Ned- en rituelen. Ik had altijd heimwee. Elke twee weken mochten we een weekend erland. naar huis, mits je je goed gedragen “Ja. Het huwelijk met mijn man was had. Ik ben elitair en idealistisch niet goed. Een tijd waarover ik niet wil opgevoed. Mijn mogelijke aanpassing praten. Ineens zat ik in een wereld naar de maatschappij heeft daardoor waar ik niets vanaf wist.” niet tot wasdom kunnen komen. Ik was er gewon van vervreemd.” Goed. Toen begon je leven waar- Was het niet mogelijk god te “Ja. Na de scheiding was ik van de ene vinden? op de andere dag alleen. Ik leefde in “Jawel dat wel. De omgeving en leiding een andere cultuur. Ik sprak nog te blokkeerden dat niet met ontmoedi- weinig Nederlands. Begrijp me niet gend gedrag. Ik was er enkel niet klaar verkeerd, ik was blij verlost te zijn en voor. Mijn beste vriendin vond god, ik dat ik eindelijk mezelf kon zijn. Instan- was tegendraads, of die neiging had ik. ties waren voor mij totaal onbegri- Nog steeds is ze streng gelovig. Ze is jpelijk en ondoorgrondelijk. Angstig en BERG BEKLIMMER heel dapper, woont in een groot huis, onzeker over wat te doen. Ik had met paarden, en is zowat een non.” weinig sociale contacten. Toen begon mijn eenzaamheid. Maar voor mij is MARTIJN SEURER God overal.” Anders dus “Ja, het is niet zoals anderen eenzaam STERFT IN DE BERGEN kunnen zijn. Ik ben hier ontheemd. Dit Hoe pakte je het aan? is niet mijn cultuur. Ik mis vaak de diepgang. Mijn wortels zijn niet van “Ik realiseerde me dat hoe goed ik ook Hij zei altijd te sterven in de bergen. hier. Momenteel zie ik best regelmatig naar een mens kan zijn, het toch altijd Zijn gedachte is uitgekomen. De Ned- mensen, toch als ik thuis ben dan voel wel een bepaalde onrust had om ger- erlandse bergbeklimmer viel op 22 juli ik me eenzaam. Het maakt me verdri- aakt te worden. Ik hou nog steeds van 2015 op de Mont Blanc 300 meter naar etig. Door het leven ben ik in mensen mensen en de roeping mensen te beneden. Recentelijk had hij nog teleurgesteld geraakt.” helpen is er nog steeds toch wilde ik gezegd: “eigenlijk ga ik er vanuit in de iets anders. En toen begon ik te bergen te sterven. Ik hoop het niet, Heeft het geholpen? denken aan iets hogers. Een liefde die maar als het gebeurt, heb ik tenminste mij liet zijn zoals ik ben. Ik besloot mijn passie gevolgd.” “Ja, overigens mijn vriendin heeft het afstand van de katholieke kerk te me uiteindelijk vergeven dat ik nu nemen en me te wenden tot de protes- De Bredenaar verbleef het grootste Protestant ben. Ik heb er contacten tantse leer. De protestantse manier is gedeelte van het jaar in de bergen. Hij opgedaan. Elke week drinken we een meer van God, Jezus en de bijbel. Het wilde in de Alpen alle 82 bergen van kop koffie en praten nog wat na de schrift. Het heet bij ons ook een 4000 meter of hoger te beklimmen. De dienst. Ik heb een wandelmaatje. Het dienst en niet een mis. Elke zonda- Koninklijke Nederlandse Klim- en is fijn om iets hogers te geloven. gochtend ga ik naar de dienst. Ik zoek Bergsport Vereniging meldde dat hij Geven geeft het leven zin. Ik mis een god op mijn manier. De bijbel is erg aan zijn laatste klim bezig was. De familieleven, iemand die thuis op me mooi, mensen zouden het moeten feestelijkheden om het heugelijke feit wacht.” lezen.” te vieren waren al in voorbereiding. …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

One Reply to ““overlevings-prepper-uitrusting Overlevingsuitrusting Australië””

  1. Bedoeling van de nieuwe structuur was de politie ‘dichter bij de burger te brengen’. En de politie kwam dicht, heel dicht. Kwam de burger vroeger in zijn dagelijks leven nauwelijks met de politie in aanraking, nu is de politie alomtegenwoordig. Ze staat overal klaar. Toegegeven: de politie bouwde inderdaad een aantal meer humanitaire taken uit, zoals slachtofferhulp. Bizarre perverte monsters worden psychologisch tactvol en zelfs met een merkbaar respect benaderd, zeker vergeleken met een doordeweekse allochtone winkeldief. En de selectiecriteria voor de aanwerving van politiemensen en ook hun opleiding zijn, in hun geheel genomen, meer afgestemd op een democratische en minder autoritaire opdracht. Maar met de toegenomen sociale ongelijkheid, gevolg van een beleid dat de economie quasi volledig teruggaf aan de vrije markt, kreeg de politie ook de belangrijke opdracht de potentiële criminalisering van achtergestelde bevolkingsgroepen te neutraliseren. Daarvoor moest er natuurlijk eerst en vooral politie zijn. Er kwam meer politie op straat (maar ook in de politiebureaus en ook in de huizen van de mensen)! Het hele land werd onder cameratoezicht geplaatst. En bedenken wij daarnaast dat er ondertussen in België anno 2006 ook 18.000 privé-bewakers aan het werk zijn. Zij mogen wettelijk gezien geen wapens dragen, maar het aantal overtredingen op deze regelgeving is legio.
    Kort daarna, voordat ze zou gaan studeren, gingen we voor de laatste keer met het hele gezin op vakantie naar Texel. Daar, op het strand bij de Slufter, nam ik stiekem enkele foto’s van mijn gezin terwijl we naar schelpen zochten en de hond blaffend tegen de golven tekeerging. De mooiste schelp namen we als souvenir mee naar huis.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *