“overbrenging van uitrusting overlevingsuitrusting houston”

Urendel kon nauwelijks de moeite opbrengen om naar de houten zoldering boven hun hoofd te wijzen. ‘Met de heks Cynethryth mee,’ zei hij met volle mond. ‘Je zou toch zeggen dat hij haar hoofd ook hier kan afslaan. Maar nee. Ze zijn al net zo lang weg als jij. Misschien wil hij haar eerst nog bezitten?’
Dat brengt me meteen bij de dag/nacht-cyclus van TWOM. Overdag is iedereen thuis, en kan je sims-like taken uitvoeren. Al betekent dit in dit geval niet dat iedereen lekker tv gaat kijken en dansen, maar komt het erop neer zo veel mogelijk essentiële klusjes te doen om de aankomende nacht weer te overleven: koken, puinhopen in het huis doorzoeken, bouwen en repareren van een gasfornuis, werkbank, regenwatervanger, allerhande hulpmiddelen als een schep, koevoet of mes, en dergelijke. Ofwel, er veel werk te verzetten, en weinig tijd om dat te doen, en nog minder grondstoffen om te gebruiken. Je zal dus constant moeten schipperen tussen de vele (on-)mogelijkheden die er zijn. En dan komen er nog de behoeften van je die ‘overlevers’ bij. Eten en slaap zijn essentieel, maar vaak hebben ze ook een eigen verslaving, zoals roken of alcoholische drank. Geef je daaraan toe, of laat je ze cold-turkey afkicken? Dat laatste bespaart natuurlijk tijd en grondstoffen, maar is al snel een enkeltje richting depressie.
‘Geen goed idee,’ antwoordde ik hoofdschuddend. ‘Geen goed idee, echt niet, Jonas.’ Ik vertikte het ook om hem met meneer aan te spreken. Hij was gewoon Jonas, niks meer dan dat, de hufter. Ik zuchtte. ‘Dus jij wilt al die Marsdieren te voet op pad sturen? Ze gaan dagen, misschien wel weken moeten stappen om de afstand af te leggen naar Euphrat. Heb je enig idee hoe ver we al van de stad verwijderd zijn? Wat is je functie eigenlijk?’
Het bewustzijn van deze dingen is ter preventie tegen het materialisme en het overdramatische. Er zijn een heleboel mensen die het leven, het waken, zien als de ultieme realiteit, terwijl het nacht-illusies zijn, de cryptische schaduwen van het hogere leven. Dus als er iets gebeurt tijdens het waken dan worden ze er helemaal door geobsedeerd en geabsorbeerd en kunnen ze zich niet loskoppelen, dus dan zouden ze ook in het dagelijks leven lucide moeten worden als in het beseffen dat alles maar een droom is die naar hogere realiteiten wijst. Het kan dan wel een onderdeel worden van een soort van virtual reality zapper, dat je dan over kan skippen van het ene naar het andere kanaal, en ook menu’s kan hebben met overzichten, als onderdeel van het ‘onthechten’, maar dan wel als onderdeel van ‘begeleid dromen’ of ‘begeleid virtual dream reality’, als een soort van robotische chip die zorgt dat alles aan de voorwaardes voldoet zodat het hele zaakje niet instort of corrupt wordt. vandaar dat de twee kernen ‘robotologie’ (heilige gebondenheid, janilogie in esoterisch-theologische termen) en ‘demonologie’ moeten zijn om dit soort van virtual reality te doen slagen.
Je zult beginnen te begrijpen wat het betekent om te geven en te ontvangen. Ze zijn verbonden.  Als je echt uit jezelf geeft, ontvang je de diepte van de ervaring.  Als je echt ontvangt, zul je meer verlangen creëren om te geven en je te verbinden.  Het zal een wederzijdse inspiratie zijn.
Een frettenvrouwtje met een cateringkarretje kwam luid kwetterend door het gangpad, en de passagiers kregen spijs en drank en waren gelukkig. Hun reis­chagrijn smolt als kraterijs op een Marszomerdag en werd vervangen door de vooruitblik op het beloofde plezier en de diversiteit van hun reisbestemming: de nieuwe stad Bequerel, incluis superheldere koepel (een nog grotere joekel) en aangepaste atmosfeer, en niet onbelangrijk: de naar het schijnt groene plantenvelden die sinds enkele honderden jaren daar waren beginnen te groeien, nadat het ijs op de polen smolt. Dat was iets wat we nog steeds niet opgelost hadden: waarom waren die polen gesmolten en was de temperatuur gestegen, en waren er hier en daar planten gaan groeien die we kenden vanuit de databanken van de bronplaneet? Sommigen dachten dat de scheppers met grote spiegels de zon op de polen hadden gericht, en het ijs hadden doen smelten. Maar ik was van mening dat de scheppers zich niet veel van ons aantrokken, zolang we maar ertsen leverden. Tja, hoe en waarom dat allemaal ook gebeurde, Bequerel was anders dan alles wat wij Euphraters kenden. En als het anders is dan gewoonlijk, is het altijd goed. En als het moeilijk is om eraan te komen, en het is nog duur ook, is het altijd het beste dat er te krijgen valt. Ze werkten voor niks anders. Exclusiviteit deed Mars rondjes draaien.
Als meerdere bands en muzikanten het doen, krijgen wij meer variatie en je zult zien dat ook onze scene weer gemotiveerd wordt. Ook naar de jongeren toe, waar ik dit epistel als vergelijking met de andere scene, voor neerzet.
Zo’n vijf en een half uur na het vertrekt uit Kirkenes wordt  Moermansk bereikt. Ingecheckt wordt er in Hotel Poliarnie Zori, een van de weinige luxe hotels in Moermansk. Het personeel spreekt er Engels, de kamers zijn goed verzorgd. Buiten, de duisternis is inmiddels aangebroken, merken we hoe lastig het is om geen Russisch, dat gebruik maakt van een afwijkend, cyrillisch, schrift te spreken. Straatnamen, winkel- en restaurantaanduidingen, ze blijven vrijwel allemaal onleesbaar. De weg vragen is ook niet eenvoudig want buiten de grote hotels spreken slechts weinig mensen hier Engels. In het centrum maken lange rechte straten het echter eenvoudig de weg te vinden.
Het dralen wat in dit beeld beschreven wordt, is het midden tussen het zoeken en het eruit geslingerd worden in het moment. Het is het ja/nee en nee/ja inéén. Stof en geest gaan een nieuwe verbinding aan waarvan we nog niet weten hoe deze nieuwe ervaring zal uitpakken.*5 Wetende dat je in de stof terug kunt vallen in overleving en egoïstisch gedrag door de intense totaliteit en tweezijdige natuur van de stof; angst en liefde. Het ‘niet-weten’ wat duidt op grote veranderingen, wijsheid en openstaan voor het nieuwe. De noordelijke maansknopen in Steenbok conjunct Pluto in de jaarhoroscoop veroorzaken macht en onmacht over het concrete en de vorm. Deze samenstand maakt dat we eerst door de acceptatie en het ‘niet-weten’ heen moeten gaan om uit de vervormingen te komen, in het niets te komen en daar authentiek te worden. Het is allemaal zo ongelofelijk nieuw wat zich nu in onze evolutie aan het ontvouwen is dat zelfs de kosmische hiërarchieën niet weten hoe dit precies tot stand zal komen. *2 Hierdoor wordt het overlevingsmechanisme in ons maximaal geactiveerd. Er is niets ouds meer om je aan vast te houden. Alles gaat zich opnieuw ordenen. Daarom is het heilzaam om ook daadwerkelijk en concreet JA te zeggen tegen het nieuwe dat zich wil ontvouwen. Bewust te kiezen voor deze transformatie en het leven.
Beide hebben ze een grote impact op het onderwijs en een hoge mate van onzekerheid. Dit komt het scenario denken ten goede. Omdat er veel aandacht naar deze trends uitgaat is er makkelijk informatie over te vinden. Dit zijn tevens trends die aansluiten bij de rapportage van OECD (2013), die trends in het onderwijs expliciteerde.
Nieuwsbrief Wijkkamer de Dommer En omgeving 24 juni 2016 Wijkkamer.de.Dommer@ribw-nr.nl Dommer van Poldersveldtweg 73 Nijmegen Mail ons als je een bijdrage hebt! Extra zomeropening huiskamer We willen
Ik heb er nooit aan getwijfeld: als ik echt iets wil bereiken als Groot-Alloceur, als ik de resterende puinhopen van de wereld wil veranderen, dan moet ik eerst de macht van de Mast, van Mook, breken. Maar de verkiezing voor het leven had me vooral een doelwit gemaakt, vanaf het moment dat ik de eerste hints van mijn plannen vrijgaf.
Met vastberaden blik trok hij zijn jas uit, hing deze aan de kapstop onder de klok en haalde roze, plastic handschoenen het keukenkastje. Terwijl Berend een emmer vol liet lopen, poetste hij de vegen op het aanrecht weg. Hij deed ook in de winkel en het slachthok de lampen aan, zette de radio aan en begon de slagerij schoon te maken.
Op basis van de cognitiebiologen Maturana & Varela kunnen we zeggen dat er twee manieren zijn waarbij levende wezens (en dus ook mensen) elkaars gedrag kunnen beïnvloeden. De eerste vorm is gedragskoppeling (behavioral coupling), waarbij het gedrag van het éne dier (of mens) een trigger of een perturbatie vormt voor het gedrag van de ander. Het gedrag van organisme A fungeert als de oorsprong van een deformatie voor het tweede organisme B, dat met zijn eigen antwoordgedrag deze deformatie compenseert, wat dan weer de oorsprong is voor een deformatie bij organisme A, enzovoort tot de koppeling tussen A en B verbroken wordt. Hofmakerij is een voorbeeld van zo’n gedragskoppeling. Een keten van interacties ontstaat, waarbij elkeens gedrag toch constitutief onafhankelijk is van dat van de ander: het is uitsluitend gebaseerd op de eigen structuur (zie ons hoofdstuk ‘Over leven, evolutie en evolutieleer’).
Harrald zocht zacht zingend zijn eigen bed op, maar hij kon niet in slaap komen. In het donker van zijn kamer besefte hij dat hij met een robot, een kunst­matige mens, gekust had. Wat hem het meest aan zichzelf deed twijfelen was dat hij er plezier aan beleefd had. Haar lichaam tegen het zijne wond hem meer op dan Lotte ooit gedaan had en zijn interesse voor de andere vrouw was geheel verdwenen.
‘Prima. Verwacht in dat geval morgen een spoed­bestelling van een bekende klant uit Ebyon,’ zei Beijjun en ze schoof weer tegen Meyago aan. ‘Gebruik code mala zeven, drie, vier, als je je reisvisum aanvraagt,’ fluisterde ze. ‘Zodat er geen onnodige vertragingen optreden. Nog iets anders dat van belang is aan jouw zijde?’
Ze klonk zo bezorgd dat de tranen weer in Laura’s ogen opwelden. ‘Het gaat wel,’ zei ze waterig. ‘Ik moet alleen even moed verzamelen om iets te gaan doen. Uit deze stoel te komen. En jij moet blijven waar je bent, je hebt het al zwaar genoeg en hier kun je toch niks doen, joh.’ Miranda was hoogzwanger van de tweede en had haar handen vol aan de peuter die rondliep en haar eigen bekkeninstabiliteit. ‘Ik vond het fantastisch dat je er vanmorgen was, ik kan je niet zeggen hoeveel dat voor me betekende.’
De aanleiding voor dit topic is dat Jan Dijkgraaf Mark Rutte persoonlijk verantwoordelijk wil houden voor het wel en wee van Ebru Umar. En terecht ! We moeten veel vaker bewindslieden persoonlijk verantwoordelijk houden. En als ze gaan sputteren dan zijn ze klaarblijkelijk niet op hun taak berekend, dan moeten ze die neerleggen en overdragen aan iemand die wel capabel is. Nu kunnen ze 11 miljard in een HSL-Zuid storten en hun opvolger wast de handen in onschuld. Maar het geld is weg. Vertellen ze u. Natuurlijk is het geld niet weg, dat lost niet op in de lucht ofzo. Dat heeft iemand in zijn zak gestoken. Dat heet diefstal in normaal Nederlands. Maar omdat een minister zegt dat die er niks aan kan doen, weten we niet eens wie de dader was en de buit mee heeft genomen.
De brokkelige lijnen van Rotje kruipen over de horizon als het verrotte gebit in de onderkaak van de wereld. Ik dender de ruïnes van de oude havenstad in, langs een groepje Rotterdammers die geschrokken op­kijken van het open vuur waarboven ze God-weet-wat roosteren. Een straatvoetbalpartijtje stuift uiteen a;s ik het geïmproviseerde veldje doorkruis. Rotterdam was vroeger de grootste haven ter wereld, maar daar is natuurlijk weinig meer van over.
De overeenkomst met onze actuele jaren hoeft geen verdere toelichting. Alleen zijn de intellectuelen vervangen door ordinaire opiniemakers, slecht geïnformeerde journalisten en geleerden die zich opgesloten hebben in een particuliere wetenschappelijke subdiscipline. Zeker in Europa is het zoeken naar mensen die zich weten te ontpoppen tot een “homo universalis”. Deze situatie loopt natuurlijk parallel aan een samenleving die weergaloos versplinterd en gefragmenteerd is geraakt. Maar ook de coördinatie van partiële denkwijzen en perspectieven tot een dynamisch en coherent geheel lijdt onder een ongeneeslijke bloedarmoede. Zeker in Europa waar radicaal nieuwe gedachten botsen op de muur van de dictatuur van de politieke correctheid met haar onbegrijpelijke maar steeds scherper wordende verarming van de taal.
Ons projectvoorstel viseert als doelstelling een “radicale” hervorming van de samenleving tegen 2030-2040. (Ikzelf zal het dus helaas of gelukkig niet meer meemaken.) Het gaat om doelstellingen die zich geleidelijk kunnen ontvouwen doorheen de te voorziene sociale evoluties op de meest diverse vlakken. Daarvan hebben we er een paar reeds besproken en dit kan volstaan. Gewelddadige “revoluties” vormen geen onderdeel van het project, maar kunnen natuurlijk het werk zijn van andere sociaalpolitieke krachten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *