“militaire overlevingsuitrustinglijst verlaten overlevingsuitrusting voor het overbrengen van het schip”

‘Erwin is een goeie jongen,’ vervolgde ze. ‘Jullie zouden hem moeten beschermen tegen die rotzakjes die hem iedere dag weer het bloed onder zijn nagels vandaan halen, in plaats van hierheen te komen om hem van liegen te beschuldigen!’
74. 72 Partners Partners kunnen zich ontwikkelen richting een veilige hechtingsstijl door op elkaar te leren vertrouwen. Als partners in therapie komen, zijn ze elkaar dikwijls als vijand gaan zien. Zij voelen zich door de ander diep gekwetst. Partners moeten leren om elkaar te zien als gekwetste ziel, vergelijkbaar met een gekwetst kind dat uit angst reageert. Als jij je partner als een angstig kind kunt zien, is hij of zij niet meer bedrei- gend voor jou: met een bang kind heb je juist compassie. Een therapeut kan dit ook bereiken door de overdrachtelijke situaties die tussen de partners spelen te ontrafelen. Partners leren zo oude pijn, die zij op hun partner projecteren, los te koppelen van het nu, waardoor de ander zijn bedreigende betekenis verliest. Partners hebben er bovendien baat bij om in alle openheid en kwets- baarheid met elkaar te leren praten: om hun diepste gevoelens, ang- sten, boosheid en behoeften te leren ontdekken met en uit te spreken naar elkaar; om te leren echt naar elkaar te luisteren en zich in te leven in de ander. Door te leren aan elkaars hechtingsbehoeften te voldoen, kunnen partners nog dichter bij elkaar komen. Een voorbeeld: als man trek jij je het liefste terug in je eigen kamer, maar je vrouw wil juist graag dat jij meer tijd samen met haar doorbrengt. Als jij aan deze behoefte van je partner voldoet, dan voldoe je tegelijkertijd aan je eigen diepe maar verborgen behoefte om in contact te zijn met de ander. Andersom leert je vrouw meer activiteiten zelf te ondernemen, zonder van haar partner te verwachten dat hij altijd bij haar is of met haar meedoet. Zo leert de vrouw aan haar eigen diepere behoefte te voldoen om zelf- standig te worden en vol vertrouwen de wereld in te durven stappen. Op deze manier bereik je op drie vlakken succes: je voldoet aan de hechtingsbehoefte van je partner, je voldoet aan je eigen (door angst
Ons voorstel heeft het nadeel bijzonder zakelijk te zijn, maar hetzelfde zal wel het geval zijn voor alle ernstige toekomstbeelden. Het wekt dus niet meteen enthousiasme op in de emotionele zin. En dit in het tegenwoordig tijdsbestek waarin iedereen wel weet dat wanneer het met de economie slecht gaat, het slecht gaat met alles. Maar economische thema’s genieten niet van veel animo bij de bevolking. Anno 2015 toch niet. Economische items zijn per definitie complex en vragen zekere voorkennis. (Zelf onthoud ik na 30-40 jaar nog steeds wat een obligatie nu precies is.) Complottheorieën en simplismen doet het tegenwoordig wel heel goed. Heel wat zaken worden ook vanuit een morele waarde bekeken en dikwijls is de wens daar de vader van de gedachte. M.i. gaat de zakelijkheid weer populair worden nadat de crisis eindelijk eens in zijn wortels is beslecht. Dan zullen gebeurtenissen en toestanden gelukkig niet meer met irritante, dwaze en desinformatieve sentimenten worden opgediend.
Dit heeft betrekking op het stadium van de concentratie. Als eenmaal de relatie gefixeerd is wordt ze behouden door gebed, meditatie en concentratie waartoe men bereid moet zijn er voor de rest van je leven mee door te gaan. Het is de houding die voorafgaat aan het bereiken van dienstbaarheid. Vanwege het missen van dit vermogen hebben vele mensen existentiële crises niet wetende hoe zich te concentreren op de zaak van hun belang zichzelf niet in staat vindend betekenisvolle relaties op te bouwen. Niet in staat om op het object van de liefde te mediteren kan het huwelijk van de arbeid nooit slagen of zelfs maar plaats vinden. Dit kan vele oorzaken hebben daar men belemmerd kan zijn van binnenuit, van buitenaf of door de grote natuur, door gehechtheid aan illusies van zelfzucht, lijdend onder onwetendheid afkeer hebbend die de vorm van doodsvrees aanneemt. (afb.). De drie aapjes van doofheid, lafheid en vooroordeel kunnen de ontvankelijkheid, de liefde en de aktie zodanig blokkeren dat het proces van emancipatie tot de gerijpte staat van bevrijde dienst er niet kan zijn. Veel mentale en lichamelijke ziekte kan worden herleid tot deze frustratie van vooruitgang. De regel van de meditatie volgt direkt op die van de afwijzing. Afwijzing kan niet worden geaccepteerd als men voor zichzelf en het voorwerp van de liefde op de vlucht is in feite de zelfconfrontatie vervat in de meditatie vrezend. Om te kunnen mediteren moet men de fundamentele waarden aanvaarden (afb.), zich terugtrekken en de energie van de dekonditionering van de gehechtheid binden in de juiste lichamelijke oefening. Religieus vindt deze binding van energie plaats door gezang en gebed. Wetenschappelijk wordt dit gedaan door fixatie en politiek door het ondernemen van aktie. Van nature wordt dit gedaan door bezinning op een in de tijd gefixeerd gedragspatroon: de vogel trekt tegen de winter naar het zuiden, de beesten planten zich voort in de paartijd en het menselijk wezen buigt en strekt zich bij het ontwaken. Terwijl het dier van nature mediteert op het vergaren van voedsel en zorgen voor het nageslacht, is de mens gebonden door de cultuur. Kultuur is de menselijke manier van aantrekken en samenhangen van de levens-kracht. Je Brood verdienen en baby’s krijgen is onderworpen aan kulturele overgave. Het proces van het binden van de energie is van essentiëel belang voor het succes van de meditatie: er niet in slagen zal leiden tot geestesziekte daar men eenvoudigweg psychotisch wordt de chaos bereikend van een ongeregeld zelf, en zal men, de eigen aktie missend, de innerlijke ervaring misinterpreteren voor de materiële invloed hetgeen schizofreen wordt genoemd. Niet op juiste wijze de energie bindend zullen ook manische perioden en depressies elkaar volgen. De ander aannemend als object van de liefde, wordt afspraken maken een meditatie op de voorwaarde van het behoud met de basis-waarden van rein en waarheidlievend delen en zorgen (afb.), de bereidheid tot terugtrekken en het vermogen om de energie te binden van de dekonditionering. van deze manier van zich verhouden tot de wereld bereikt men de dienst, vriendschap en uiteindelijke bevrijding in overgave (afb.). Naar de werkelijkheid van de tijd betekent dit dat voor betekenisvol afspreken men een gemeenschappelijke noemer nodig heeft waarnaar men waarheidlievend kan delen en zorgen, zich terug kan trekken en de energie binden. Praktisch gesproken is dit een klok die dienst doet als de gemeenschappelijke noemer van de kulturele liefde. Of en hoe een klok zou moeten worden bestuurd door politiek, religie en/of de natuur staat open voor verdere beschouwing (zie ontwerpen voor een voorstel). 
Exemplaren van die van de mens afgesplitste soort maken nu ondertussen ook al de dienst uit in de cafés en eethoekjes van de allernieuwste cultuurhuizen en andere tempels waar roken absoluut verboden is, ook op de terrassen in de open lucht. Kwestie van niet te uitnodigend te zijn voor de menselijke soort die qua aantal nog steeds de robot overtreft. De klanten worden op deze consumptieplekken bediend door strakke stijve wezens uit één stuk, die via een ICT-apparaatje communiceren met één of andere onzichtbare heidense godheid. Hooguit bij het afrekenen houden ze even met een metaalachtige glimlach – een kramp van de lippen – de schijn op dat ze een vorm van besef hebben gehad van de bio-dimensie van je bestaan op deze aardbol.
‘Een weddenschap. Als ik het hier drie maanden zou volhouden, zou ik tienduizend credits van een paar vrienden krijgen.’ Qwerty had al die tijd zijn ogen strak op de loop van haar wapen gehouden. ‘Zeg, ik weet niet op welke stand je dat ding hebt staan, maar ik zou het erg op prijs stellen als je het niet op mij richt. Wie ben jij trouwens?’
Vele mensen falen: ze worden ziek, begaan zelfmoord, krijgen een ongeluk, vallen buiten de boot, lijden aan een verslaving of worden krankzinnig (afb.) Voor zover het ontbreekt aan intelligentie kan men opvoeden, begeleiden en sturen. Voor zover het ontbreekt aan ervaring kan men het voorbeeld geven, het model zijn. Voor zover het de natuurlijke neiging tot chaos betreft kan men vertegenwoordigen, de orde hooghouden die nodig is (afb.). Hoe dan ook, mislukking moet worden onderkend, geëxcuseerd en worden gecorrigeerd. Dit is het fundament van de samenleving waar we niet buiten kunnen. Je kan niet altijd je voorbeeldige stokpaardje berijden of alleen een leraar zijn, noch zal alleen het herstel van de gebroken orde afdoende zijn. Aan de ontkenning van de mislukking ontspruit alle psychopathologie. Niet juist geïdentificeerd met de voorvaderen moge men niet begrijpen waarom de dingen niet op de juiste manier uitwerken: men realiseert zich niet altijd wie men is, in welke schoenen men staat. De kultuur komt niet uit de lucht vallen maar heeft een geschiedenis van falen en slagen. Met het veranderen der tijden worden de kaarten opnieuw geschud en moeten spelletjes opnieuw van voor af aan worden gespeeld. Dat is wat het leven interessant maakt: de geschiedenis herhaalt zich, maar niet op dezelfde manier. Mannen ontwikkelen zich tot vrouwen en omgekeerd. Rollen kunnen worden gefixeerd, maar niet de acteurs. Vandaag is men de baas van de onderneming, morgen moet men elders als een leerling beginnen. Zonder de realisatie van mislukking, het excuseren van het falen en de wil te corrigeren mogen we spreken van een geestesziekte: de ziel is niet gediend door misleiding en de psyche verliest zich in waanzin de angst van de samenleving reflecterende. Een samenleving die mislukking accepteert als een uitdaging om te werken kent in feite geen verliezers: alleen de bezigheid verandert. 
PvdA – Henk Kool – wethouder sociale zaken Den Haag, blijkt uit het armoedepotje van de gemeente 7000 euro subsidie te hebben gegeven aan de stichting Willem Drees Lezing waarvan hij zelf bestuurslid.
15. 13 Wie teveel vast blijven zitten in het definiëren of het helder krijgen van de term gaat loopt het gevaar voorbij te gaan aan waar het vooral om moet gaan bij een seksverslaving. Het is niet een stoornis die zomaar vast te stellen is, maar een patroon waar iemand in vast komt te zitten of zich dat nu uit in een obsessief masturbatiepatroon, het kijken van porno of in de omgang met wisselende partners of prostituees. Seks- verslaving gaat in de kern niet om een verslaving aan seks, maar gaat veel dieper: het gaat om een verslaving aan een patroon van onvervul- de behoeftes, pijn en emoties. Hoe groot is het probleem? Het probleem is moeilijk op een wetenschappelijke manier te kwantifi- ceren. Er zijn wel veel statistieken en analyses die inzicht geven in de beleving van seksualiteit door bijvoorbeeld het kijken van porno. Als we kijken naar de statistieken uit verschillende onderzoeken dan weten we in ieder geval het volgende (De Graaf 2012): • 25% van alle zoekopdrachten op internet heeft met porno te maken (68 miljoen opdrachten per dag). • De gemiddelde leeftijd waarop kinderen voor het eerst porno zien is 11 jaar. • 50% van alle jongeren kijkt porno (30% meiden en 70% jon- gens). • 85% van de jongeren doet aan zelfbevrediging. Oftewel: wie komt er tegenwoordig niet in aanraking met pornografie en seksualiteit? Hoe ga je daar individueel of in een relatie mee om? In de praktijk komt vaak de vraag naar voren hoe groot het probleem is. De belangrijkste onderliggende vraag daaraan lijkt te zijn:, ‘Ik ben toch niet de enige?’ Het onbekende en het gevoel van schaamte maakt de vraag van de partner ook moeilijk bespreekpaar in haar directe omge-
Maar dit was geen horrorfilm. En ze was het zat. Zat om bang te zijn, zat om verdrietig zijn. Er helemaal klaar mee om iedere dag maar weer op te staan met het gevoel of er een steen op haar maag lag en haar hoofd vol watten zat.
Ik stak mijn hoofd naar buiten en kneep mijn ogen half dicht tegen de wind en het opstuivende zand. Dat was niet nodig, maar wel een reflex: zandkorrels sloegen gruizig tikkelend tegen mijn masker. Losge­slagen kabels zwiepten sissend in de woestijnwind. Spuwend naar het rond­vliegende stof slingerden ze vonken in het rond. We bevonden ons op een relatief vlak stuk van de Arabia Terra woestijn, in de verte golfden de randen van kraters.
‘Broeders, zusters, gedraag je zoet,’ zing ik en ze gehoorzamen altijd. Het levende vlees vormt een knap gezicht en menige klant heeft mij complimentjes gegeven voor de warmte en zachtheid van mijn wangen. Natuurlijk zijn maden alleen niet genoeg. Mijn robijnrode lippen zijn twee verse kippenhartjes, mijn wimpers zijn hoogst elegante rupsen, harig en zwart. Mijn wenkbrauwen zijn hongerige bloedzuigers en mijn haar bestaat uit honderden van de fijnste spinnenwebben. Enkel mijn ogen zijn van mijzelf, en mijn tanden, maar ik maak die zwart met houtskool. Mijn ogen zijn al perfect: groot, glanzend, als de reflectie van een tweelingmaan in een midder­nachtelijk meer, zei een dichter eens. Ik was beroemd om mijn ogen, lang voordat ik beroemd werd voor mijn verraad.
Zohra liep naar een deur met het pictogram van een trap. De deur was uit de scharnieren getrokken en hing schuin in het kader. Ze kroop door het driehoek­vormige gat naar binnen. Aangezien de maan zich aan de andere kant van het gebouw bevond, was het hier pikdonker. Ze knipte haar hoofdlamp aan en scheen ermee op de betonnen trappen. Heel even waagde ze het om in het ravijn tussen de trappen naar boven te gluren. De hoogte was duizelingwekkend.
Hij keek op, recht tegen een heuvel aan. Dat moet hem dan zijn, dacht hij. Met een schep in de aanslag klom hij tegen de helling op, op zoek naar een plek waar hij eenvoudig naar binnen zou kunnen gaan. Hij vond een reeks openingen waar betonnen balkons naar buiten staken en groef zich een weg naar binnen toe. Een stalen deur was zo weggeroest dat hij hem met een paar stevige trappen open kreeg.
In de komende periode is het bevorderlijk om tijd door te brengen in verbinding met deze ankers in de Stof zodat de pure polarisatie van Geest en Stof makkelijker tot stand kan komen en het etherische weefsel zich kan ontvouwen in het bestaan. De kern van wie je in Wezen bent (Godsvonk) kan zich dan direct uit gaan drukken in het dagelijks leven. Omdat straling zoals UMTS, GSM, Wifi, radio 2000 (politie enz.) en bijvoorbeeld radar ook in de etherische ruimte functioneren en deze verstoren, zijn deze communicatiemiddelen in dit proces schadelijk en geven een toename in het ervaren van chaos door gebrek aan de natuurlijke ordening van polarisatie. Ook macht en onmacht ervaren over deze communicatiemiddelen kan soms aan de orde zijn. *1
Heb toen ook een hele tijd van diepe rouw gehad over wat ik hierdoor in mijn leven gemist heb en niet aan mijn gezin kon geven. Omdat deze macht mij weerhouden heeft om te leven, rouw ik noch als er situaties van vroeger vermengd met gemis van nu de kop op steken. Dan  nodig ik de Heer uit om in de pijn te komen.
‘Schnell!’ maande Heinrich haar. Hij trok haar over­eind en ze renden over de vlakke vloer naar het licht. Hun voetstappen klonken hard op de ijzerplaten van de vloer. Het geluid werd overstemd door het schrapen van nagels over metaal en een keer zelfs door een diep lachen dat boven hen klonk.
Er zijn zoveel regels in de wereld als er mensen zijn. Iedere genetische code is in feite een boek met regels dat op subtiele wijze voor alle levende wezens tegelijkertijd de verschillen en de eenheid regelt op het zelfde moment van bestaan. De zaken gaan goed, dingen lopen fout, maar altijd gaat men voor de regels die bij gratie van de evolutie altijd “de andere regels” zijn. Telkens weer worden de genetische codes veranderd onder de druk van de aanpassingen. Altijd worden de regels opgewaardeerd voor een betere regeling zodat in feite de regels van aanzien veranderen en verschillend lijken. Ondanks het feit altijd verschillende regels te hebben, ervan houdend zich aan te passen aan de verandering, zijn er thema’s die terugkeren. Deze thema’s betreffen de aard van de tijd, ruimte en materie; God, man en vrouw; politiek, religie en wetenschap; vaders, zoons en de heiligheid van de geest; verscheidenheid, eenheid en overbruggende culturen. De zaken schijnen in drieën te gaan een ziel hebbende die zich bewust is van de drie-poligheid van het superego, het ego en de dominantie van de lagere aandrift. Terwijl de wereld daartoe schijnt te bestaan uit vier culturele basis-opties die geneigd zijn in oppositie en conflict te verkeren, handhaaft het heroptreden van de andere regels het volledige van de werkelijkheid: Noord Amerika, Europa en Australië schijnen te functioneren op de wetenschappelijke benadering, het Midden Oosten en India op de religieuze benaderingen van de werkelijkheid van de Heer, het japanse/aziatische werelddeel functioneert naar de maatstaven van een suprème politiek en Afrika en Zuid Amerika lijken gedreven te zijn door het ritme van het natuurlijke leven. Niet in staat vierkant uit te leven naar de volledigheid van de werkelijkheid omdat men trots is op de eigen en achteloos over de andere cultuur, functioneert de wereld nog steeds op de driehoekige piramide van deze vier fundamenten van het mens-zijn (afb.). We zien altijd de werkelijkheid in drieën levend naar vier alternatieven. Vandaar dat het pleidooi van ‘de andere regels’ luidt zich bewust te worden van zichzelf: van de ziel van de eigen gewetensvolle bijdrage aan het volkomen geheel van onze wereldcultuur daarbij politieke, religieuze, wetenschappelijke en natuurlijke waarden uitbalancerend. We kunnen niet leven zonder de vonk van bewustzijn die we als individu zelf zijn temidden van deze piramide van de wereldcultuur. Een ieder heeft zijn eigen unieke aard en bijdrage in deze volle culturele complexiteit. De Andere Regels, die het belang benadrukken van de ziel en de orde van de tijd, zijn opgedragen aan de burgerbevolking van de gehele wereld die uitziet naar enerzijds eenheid en vrede en anderzijds respect verlangt voor de verschillen van cultuur. Met een wereld die leeft in vrede en harmonie moeten de regels van de andere persoon, de andere cultuur en een andere tijd worden gerespecteerd. Dit boek is een poging een concept van een wereldorde te schetsen die kan veranderen en toch hetzelfde kan blijven. Velen kunnen hun eigen religie, wetenschappelijke theorie of natuurlijke aandrift erin herkennen. Voor de schrijver is het een genoegen geweest de aanhoudende geestelijke ziel te dienen bezorgd over zijn aanpassing aan tijd en plaats in het licht van euro-amerikaanse wetenschappelijke idealen, indiaas/orientaalse Heerlijkheid, aziatische politiek, en de latijns/afrikaanse extasen van het natuurlijke ritme.*
Het vlees spuwden ze weer uit. Bloed was het enige waar ze op uit waren. Nooit hadden ze genoeg. Ver­honge­ren zouden ze echter niet doen. Vanaf nu was Zohra er immers om hen te voeden. Ze was tot het ergste bereid om hen sterker te maken. Zelfs Lievens bloed mocht niet verspild worden. Het waren tenslotte haar kinderen. Door de monsters zijn bloed te schenken, kon hij in hen een tweede leven leiden. Ze miste hem nu al.
Ze droeg een blauwe overall, de mouwen opgerold, en er stonden vegen van olie op haar handen en haar voorhoofd. Een band van oranje plastic hield haar piekerige haar op zijn plek. Ze grijnsde naar me. ‘Een van de apparaten moest worden hersteld. En het was vandaag toch mijn dienst. Ik moet de film later maar afkijken.’
Met de speciale figuren in de stam (koning, rechter, priester, sjamaan, demiurg, maar bijvoorbeeld ook de vroedvrouw) onderhielden de stamleden een zeer ambivalente relatie. Eén voor één waren die figuren een monstre sacré: men voelde voor hen eerbied en vrees, maar ook jaloezie en afgunst. We kunnen dit nu nog bij veel Afrikaanse stammen waarnemen. Daar wetten en regels veelal op hen niet van toepassing waren, werden zij beschouwd als wezens die de kosmische orde verstoorden, als incarnaties van een ongeoorloofde transgressie: vandaar dat ze heilig waren en taboe. Zij belichaamden de Wet én de uitzondering op die Wet, het genot van de Wet én de onmogelijkheid van dit genot. Omwille van deze ambivalentie werden zij zoveel mogelijk gemeden en ze leefden eigenlijk buiten de gemeenschap. Dikwijls konden zij niet huwen (de mannelijke figuren mochten natuurlijk wel seksuele betrekkingen hebben met ongehuwde maagden, de vrouwelijke figuren werden geacht zelf maagd te blijven). Met andere woorden: zij die wisten wat het genot was, hadden geen toegang tot de normale sociale genietingen die de stamleden wel hadden. Het waren kortom tragische figuren. Al was er jaloezie in de wijze waarop zij door de stamleden werden beleefd, toch stond niemand echt klaar om hun positie in te nemen. In veel gevallen moesten ze worden aangeduid. In ons dorpsleven tot midden de 20ste eeuw blijft dit patroon van de speciale figuren min of meer overeind: de priester, de smid, de onderwijzer, de rijkswachter, de geneesheer, de wetenschapsman, enz. allen waren het tragische sociaal geïsoleerde individuen, met dikwijls wel een ongehuwde meid in huis. Zonder die sociale isolatie konden zij hun functie niet uitoefenen. Veelal werden zij door de gemeenschapsleden in natura betaald voor hun diensten, zoals de demiurgen vroeger door de gemeenschap werden onderhouden. Pas naarmate de Wet is onttoverd geworden door het democratiseringsproces van de laatste decennia, zijn deze speciale figuren menselijker trekken gaan aannemen.
Volhardend had Urendel westwaarts gepeddeld, uren­lang, en hij had zich voorgenomen zo ver mogelijk van de steiger bij de verwoeste her­berg te landen. Ver in de middag koerste hij eindelijk langs uitge­strekte mod­der­vlakten en rietlanden, waartussen smalle geul­tjes naar de oever leken te voeren. Urendel probeerde er een paar; de muggen staken hem bijna blind en hij verdwaalde keer op keer. Steeds wan­hopiger wrikte hij zijn bootje uit zuigende en stinkende modder, zocht zijn weg uit het zoveelste verraderlijke geultje terug naar de open vlakte van het meer.

One Reply to ““militaire overlevingsuitrustinglijst verlaten overlevingsuitrusting voor het overbrengen van het schip””

  1. Samuel voelde zich misselijk worden. In de verte hoorde hij gehuil. Een baby? Zijn hand begon te trillen, hij trok hem terug. Het gehuil zwol aan, maar net voor hij zijn oren wilde bedekken om het geluid te dempen, verdween het.
    Harrald zag een bleke figuur die wankelend dichterbij kwam. In de lichtcirkel van het vuur zag hij lange, donkere haren rond een uitgeteerd gezicht. Het was ooit vrouwelijk, nu zonder ogen, gaten waar­doorheen tanden zichtbaar waren, kleren onher­kenbare rafels. Resten aarde vielen bij elke stap van het lichaam van de melaatse. ‘Pas op,’ zei hij en hij ging voor Ariadne staan met de machete. De melaatse veranderde meteen van richting bij het horen van zijn stem. Zodra ze hem naderde stapte hij langs haar grijpende armen en liet de machete met een zieke dreun in haar hoofd landen, hard genoeg om de ruggengraat te breken. Ze zonk geluidloos in elkaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *