“metalen uitrusting vaste 5 overlevingsmodus ultieme zombie overlevingsuitrusting”

Niettemin ervaren we de werkelijkheid en haar “onderdelen” steevast als kwaliteiten en niet als kwantiteiten, als hoedanigheden en niet als hoeveelheden van hoedanigheden. Wij zien steeds afgelijnde figuren tegenover een achtergrond. Zo intensief is deze neiging van onze visuele apparaten dat we in een wazig of schemerig totaalbeeld gemakkelijk, spontaan en onbedwingbaar bijzondere vormen ontwaren. Dat we zelfs in vlakke schaduwen min of meer herkenbare figuren gaan profileren. Evenzo voelen wij “toestanden” als gegevens die op zichzelf rechtstreeks en zonder omweg betekenisvol zijn. En wat we effectief horen zijn “dingen” en geen graduele golflengtes van geluiden en luchtverplaatsingen. Hetzelfde geldt onverkort voor reuk en smaak. Wanneer wij over kwaliteiten spreken in termen van hoeveelheden of gradaties, dan hebben we telkens reeds in een second move een wiskundige operatie uitgevoerd. Doorgaans een eenvoudige mentale vergelijking die toch de grond vormt van meer verfijnde en technologisch geüpdatete operaties zoals meten, wegen en dergelijke. In eerste instantie is er hoe dan ook een kwalitatieve uitgangservaring die aan dat soort operaties voorafgaat. Merk je bijvoorbeeld op: “Het is warmer dan gisteren!”, dan is dit een secundair oordeel die vertrekt van een strikt kwalitatieve temperatuurgewaarwording.
IMDb (8,0 / 705980)trailer (Apple)trailer (YouTube)boek (BoekMeter)filmscore (MusicMeter)iTunes: koop € 5,99 / huur vanaf € 3,99Pathé Thuis: vanaf € 5,99 / huur € 3,99Videolandhuur bij Ziggo On Demandkoop soundtrack voor € 13,28koop dvd voor € 4,69
Het ouderwetse belletje rinkelde toen Laura de deur openduwde en een zoete, stoffige geur kwam haar tegemoet, zo sterk dat ze er bijna van moest hoesten. Het winkeltje heette Kuzu en ze had het adres uit een van Peters laatste notitieboekjes. Hij was hier blijkbaar eerder geweest, of misschien had hij het plan gehad hierheen te komen. Het stond in ieder geval vermeld onder zijn bronnen. In gedachten ging ze terug naar gisteren, naar de studeerkamer.
Het eerste van vele stukjes dierlijkheid. Hoeveel was ik er al van kwijt­geraakt door Zorani te bedriegen? Door me door Grimpeerd, die sluwe vos, voor zijn kar te laten spannen terwijl ik hem zou moeten lynchen maar besefte dat ik niet sterk genoeg was? Mijn vrouw, Zorani, was niet slecht. Het was alleen dat Ansalaam… nou ja, onweerstaanbaar was. Mijn soort. En onder Grimpeerds tirannie leefde. Ik krabde verwoed aan mijn jeukende schouders, en vervolgens aan mijn linkerzij. Niet toevallig waar mijn hart zat, toch? Vervloekte Marszandallergie. Vervloekte Mars, tout court.
Niet alleen de objecten in de buitenwereld, ook het lichaam ging men als een ‘vreemd’ object waarnemen en visualiseren. Handelingen werden waargenomen en in woorden uitgedrukt. En veranderingen in de eigen lichaamstoestand werden als gemoedstoestanden en emoties benoemd. Het woord ‘vrolijk’ gaat etymologisch bijvoorbeeld terug op ‘opspringen, dansen’. ‘Blij’ (van dezelfde stam als ‘blik’) slaat op de glans in de ogen, de lichtstraal die ontspringt in de ogen van de ander en dus ook in de eigen ogen. ‘Angst’ gaat terug op een stam ‘eng’ met de betekenis ‘de keel dicht knijpen of dicht geknepen worden’. ‘Moed’ betekent ‘in beweging zijn’. ‘Woede’ verwijst naar een extatische gemoedstoestand en een razend lichaam (Latijn ‘vates’ = ‘ziener’, een ziener ging bij zijn voorspellingen altijd razend tekeer; ‘woede’ komt ook terug in de naam Wodan, de Germaanse god die in verband staat met het dodenrijk). Ook de stam en de familiegemeenschap waarvan men deel uitmaakte, krijgen hun visualisatie en hun naam: zo betekent Franken ‘de mensen die behoren tot de stamgemeenschap’ en het woord ‘volk’ moet betrekking hebben op ‘de kring van gewapende mannen binnen de omheining’, terwijl het Griekse ‘dèmos’ (volk) gelezen met worden als ‘de mensen onder wie het voedsel verdeeld wordt’ (later: het land). Uiteindelijk ging men ook zichzelf als een biologisch autonome entiteit gaan zien die anders was dan de medemensen en die dus een eigen naam kreeg, in eerste instantie niet door de betrokkene zelf, maar door de gemeenschap. Het was doordat men door de anderen als een afzonderlijk ‘voorwerp’ werd gezien, dat men ook zichzelf als een entiteit is gaan zien. Zoals een kind zichzelf als een totaliteit leert ontdekken doorheen het feit dat voortdurend naar hem gewezen wordt.
In onze modernere wereld is de behoefte aan een overlevingskit niet meer sociaal verantwoord, nochtans zou iedereen er baat bij hebben om terug een aantal voorwerpen op zak te hebben in geval van een ramp of een onvoorziene nood situatie.
In de gang was niets te zien. de trap. Die vervloekte klotetrap. Voor de zoveelste keer vroeg ze zich af waarom Peter en zij hier in dit huis waren blijven wonen nadat … nou ja, erna. Natuurlijk waren er duidelijke redenen geweest, voornamelijk financiële, maar wat had ze graag weg gewild. Niet meer iedere dag geconfronteerd met die houten trap naar boven, naar de kinderkamer. Zoveel plekken in dit huis waar ze niet meer wilde komen. Die trap. Het kamertje boven. En nu dus ook de studeerkamer. Het kippenvel kroop haar armen weer op en haar maag knoopte zich samen. Ze snakte naar adem, gezicht vertrokken in verdriet.
Gevoelens van angst en paniek en hysterie. Je ego verliest veel van zichzelf en is bang. Het kan voelen alsof alles eindigt (meest is het zo!). Je systeem is ook overbeladen. Er gebeuren dingen met je die je niet kunt begrijpen. Je verliest ook gedragspatronen van een lagere vibratie die je ontwikkelt hebt voor overleving in 3D. Dit kan je kwetsbaar en machteloos doen voelen. Deze patronen en gedragingen die je verliest zijn niet nodig in de hogere rijken. Dit zal voorbijgaan en je zult uiteindelijk zoveel meer liefde, veiligheid en eenheid voelen. Wacht maar!
Sport is gedefiniëerd als fysieke aktiviteit waar men uit plezier mee bezig is. Waar het in de ware sport allemaal om draait is de kontrole over het lichaam. M.b.v. de geest wordt het lichaam beheerst door de ziel (afb.). Dus is het allereerst van belang niet je ziel te verliezen, maar je er naar behoren mee gelijk te richten. Het ware genoegen, geluk, wordt gevonden in het zich gewetensvol herinnerende zelf. Dus moet men op de eerste plaats spelen volgens de regels van de ziel. Vandaar kan de goedheid van de sport er zijn: het succes van geen woorden meer hebben, maar daden. 
Rollende donder rukte Zohra brutaal uit een onrustige slaap. Het gerommel klonk eerst ver weg, maar zwol aan tot een hels kabaal. Het kwam van boven, baande zich een weg naar beneden en kwam steeds dichter, alsof het flatgebouw doormidden werd gescheurd door een monumentaal onweer. Het duurde een volle seconde voor Zohra besefte dat er iets niet klopte. Dit was niet hoe onweer klonk. Nog een seconde later werd haar vermoeden bevestigd. Een eigenaardig geluid vulde de afvalkamer, een ware zondvloed van smerige klanken. Het klonk als diarree, maar dan een vlezige, metalige exponent daarvan.
Ik moest er zowel op de zaterdag als op de woensdag twee uren bijzitten en de tenenkrommende presentaties van de verloskundige en de assistant-matron aanhoren en ik moest wachten tot zij aan mij vroegen of ik nog iets aanvullends had op te merken. En dan kon ik eindelijk in het kort samenvatten wat het probeem was geweest en wat er fout was gegaan en er meteen maar aan te voegen wat voor verbeterpunten in de zorg er volgens mij waren in deze drie gevallen. En ondertussen zaten twintig vrouwen 200 meter verderop meer dan twee uur extra op mij te wachten op het spreekuur waaruit ik was weggeroepen voor deze vergadering. O, wat een kwelling! Maar ik weet er wel wat op: Het hoofd van de verloskamer mag de casussen niet meer zelfstandig presenteren en ze moet de verhalen uittypen, en een paar dagen van te voren aan mij laten zien.
Cindy heeft al jaren een nierprobleem. Ze leeft zelfs op 1 nier, deze was al vroeg aan het verschrompelen. 3 jaar geleden gaf onze DA haar ook een paar weken. Ongeveer 2 maanden terug was ze weer erg ziek. De DA gaf haar weer een paar weken. Maar dankzij medicatie o.a. tegen spugen en misselijkheid is ze er nog steeds.Ook heeft zij al jaren een nierdieet. Speciale brokken van de DA. Maar sinds enkele weken ben ik ook gedeeltelijk (dankzij tips op de site) overgestapt op KVV. Ze doet het nu weer redelijk. Heeft geen pijn (vind ik het belangrijkste)eet weer redelijk, niet veel maar toch, en is voor haar doen toch vrolijk.
Zelf pakt hij alles aan om de eindjes aan elkaar te knopen. Souteneur is een term waar hij zich wel onder kan scharen. In het Frans klinkt het toch allemaal net wat eleganter, en hij spreekt de taal niet.
Ik ben ook bang. Mijn hart klopt snel en opper­vlakkig, het is meer fladderen. Ik voel het in mijn keel en tegen mijn slapen. Maar ik doe of ik kalm ben en geef haar een kneepje in haar hand. ‘Het zal mee­vallen, let maar op.’
Urendel raapte de andere peddel van de bodem. Eochaid staakte zijn gezang en keek plots achterom met een olijke, zelfs bemoedigende uitdrukking op zijn gezicht, alsof de gebeurtenissen zich in de juiste orde en geheel volgens plan afspeelden. Urendel hief de peddel en liet hem met alle macht neerkomen op het hoofd van de dwerg. ‘Voor Sint-Muirgen!’ riep hij met boosaardige triomf. De dwerg zakte schuin in elkaar, zijn hoofd draaide weg, bloed drong door zijn vezelige haar, zijn arm hing in het water. Urendel kroop zo snel hij kon over het hoofd van Cynethryth naar voren, greep Eochaid bij nek en gordel, en werkte hem kreunend van inspanning overboord.
‘Meeuw heeft een autonoom gerobotiseerd systeem, ken je dat?’ Lars manoeuvreerde zijn pendel naar het aansluitpunt. Toen hij de raketten vuurde om af te remmen, werden we even in de cockpitstoelen gedrukt.
Welkom op de informatieavond Rabo Clubkas Campagne Rabobank Noord en West Twente Even voorstellen NAAM Rabobank Noord en West Twente Functie 2 Wat gaan we vanavond doen? Waarom de Rabo Clubkas Campagne?
[ii] Het werk van de Franse antropoloog Pierre Clastres (1934-1977) is weliswaar in veel details achterhaald, maar de basisconclusies uit zijn observaties bij diverse Amazone-volkeren staan nog steeds overeind. Zie in het bijzonder: Pierre Clastres “La société contre l’État.”, Paris, Minuit, 1974.
* De differentiatie die er van nature is wordt door de huidige klok vervalst met de pretentie dat er met een kalenderaanduiding ook voldoende differentiatie is: er is dan nog steeds geen differentiatie naar de geografische positie binnen de tijdzone waar men zich bevindt b.v. terwijl de aanduidingen van de klok niet echt de natuurlijke situatie weergeven. Noch is er sprake van een geïntegreerd tijdsbeeld met een aparte kalenderaanduiding. Uiteindelijk is het niet de bedoeling met verschillende aanduidingen één tijdsmoment weer te geven. Zodoende is zelfs dit ontwerp slechts een manier om tot een meer samenhangend tijdsbeeld te komen zonder nevenaanduidingen. Standaardtijd is zo bezien dus het voorwenden of gaande houden van de vertoning.
In de volgende hoofdstukken zal ik jullie proberen duidelijk maken welke elementen je zeker in een overlevingskit moet stoppen, naast deze elementen moet je ook zelf je overlevingskit verder aanpassen aan je omgeving.
73. 71 In een hechte band zijn er vaak niet heel veel woorden of oplossingen nodig. Het is juist belangrijk vastgepakt te worden, getroost te worden, het probleem en de emoties er laten zijn: dit helpt het trauma pas echt te herstellen (ontleend en vrij vertaald uit Hou me Vast van Dr. Sue Johnson). Het is dus belangrijk om op zoek te gaan naar die veilige plek. Daarbij moet je vaak grote angst en schaamte overwinnen maar het loont eigenlijk altijd. Door de verbinding op te zoeken kun je sa- men strijden tegen alles wat op je afkomt, en dat is effectiever dan alleen. Echt werken aan hechting! Zoals we eerder hebben gezien kan een onveilige hechtingsstijl door therapie veranderen in een veiligere. Hoe kun je dit proces als EPT- therapeut begeleiden? Therapeut-cliënt Het is ten eerste belangrijk om als therapeut beschikbaar en persoon- lijk te zijn. Je kunt bijvoorbeeld bij het weggaan de cliënt een schou- derklopje geven en zeggen: ‘Bel me morgen even om te vertellen hoe het gaat.’ Geef aan cliënten je telefoonnummer voor noodgevallen, en je zult zien dat ze nooit bellen: dat is niet nodig, omdat ze zich veilig voelen. Maar je kunt je cliënten ook leren over veilige hechting door betrouw- baar te zijn in je afspraken; door hem of haar niet in de steek te laten; door je cliënt op het juiste moment het vertrouwen te geven dat hij of zij het zelf kan; door je cliënt op het juiste moment ook weer los te kunnen laten. Kortom, je kunt je cliënt begeleiden door als therapeut sensitief en responsief te zijn ten aanzien van zijn of haar (ontwikke- lings-)behoefte (Bouwkamp en Bouwkamp 2010).
Hij wacht een moment om zijn kalmte te herwin­nen, en met zijn gezicht in de plooi beklimt hij het achterkasteel. De geur van roet bezwangert de lucht. Vanaf hier is het rep en roer aan boord van de Baal goed zichtbaar. De bemanning met hun schubbige koppen is en masse, de menigte stekelig van de hemelwaarts gerichte harpoenen en musket­lopen.
Het beeldmateriaal dat moet beoordeeld worden door de twee kandidaten of “gasten” én door ons als kijkers thuis, is veel boeiender en gevarieerder dan de saaie vragen die een quizmaster doorgaans in een monotone en voorspelbare reeks afvuurt. De antwoordmogelijkheden bij elk onderdeel zijn telkens anders, heel wat diverser en frisser dan het simpele “ja of nee” of “waar of niet waar” van een ordinaire tv-quiz. Het ganse gebeuren oogt ook veel realistischer dan de burleske gebaren en de gekmakende totentrekkerij van Wauters vs. Waes. Kortom: het volgen van de oorlog via “Charles & Michel tegen de Kleine & Grote Mongolen” vraagt van ons kijkers toch een minimale inspanning. Maar geen bijzondere geschooldheid of gespecialiseerde voorkennis. Vandaar het enorme succes van het nieuwe infotainment-programma bij jong en oud, arm en rijk, vrouw en man, (werkloze) bouwvakker en bankier, ongeschoolde en universiteitsprofessor. Iedereen kan gelijkmatig en met gelijke kansen deelnemen. Mits je jezelf dus die kleine inspanning getroost. En dat doet gans kijkend Vlaanderen, neemt u het maar van me aan!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *