“metalen uitrusting online overlevingsmodus grijze man overlevingsuitrusting”

U zal zeggen: het is technisch niet haalbaar iedereen bij deze besluitvorming te betrekken. Maar het is technisch blijkbaar wel mogelijk bij iedereen belastingen te innen en om iedereen die wat mispeutert of serieus over de schreef gaat de gevangenis in te stoppen en desnoods nog te folteren ook! Men zal zeggen: de mensen zijn te dom, dit is een zaak van experts. De experts mogen beslist hun rol spelen, maar de Afrikanen weten best zelf wel, indien ze over de nodige resources zouden beschikken, hoe ze de met droogte bedreigde streken moeten bevloeien en irrigeren. Men zal dus zeggen: de arme landen hebben de middelen niet om hun aandeel in de problemen aan te pakken, we moeten ze onder een soort curatele plaatsen. En zo zien we dat de arme landen voor de aanpak van de ecologische rampen die hen bedreigen, volledig afhankelijk zullen zijn van de goodwill van de rijke landen en zo feitelijk van hun recht op leven worden beroofd. Of met andere woorden: de mondiale aanpak van de milieuproblemen die op ons afkomen (de ernst ervan zal wel nog moeten blijken) staat of valt met de opheffing van de machtsongelijkheid en het verschil in levensstandaard tussen de rijke en de arme landen. Bij de “consensus” over hoe de zaken op wereldniveau zullen moeten gemanaged en beheerst worden, zullen de meest direct betrokkenen anders nauwelijks geraadpleegd worden. Als ze in opstand komen, zal mogelijk ook nog op hen geschoten worden.
Harrald haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. Het lijkt op een soort infectie, maar het is nooit heel duidelijk geweest wat het veroorzaakte. En sommige mensen waren er ontvankelijk voor, andere niet.’ Hij liep rond de tent en stelde de verklikkers weer in, daarna gooide hij nog wat hout op het vuur.
Haar vlakke, brede gezicht verwijst naar haar Poly­nesische afkomst. Haar oogleden zijn altijd ge­slo­ten, de krulling van haar wimpers in de juk­been­deren gekerfd. Ze is een prinses van het eiland Kokovoko, heeft ze hem eens toegefluisterd, al bleven haar brede lippen onbeweeglijk gesloten in een uit­druk­king die hem soms pruilend, soms trots voor­komt. Hij moet op zijn tenen staan om haar lippen te kunnen bereiken.
Metaforisch gezien zijn we, na een lange steile klim, energetisch aangeland op een soort plateau. Een periode waarin we stil kunnen staan om de illusie te lokaliseren, los te laten wat er niet meer toe doet en waarachtige wijsheid te laten groeien. *5 Maar ook om vanuit het grote NIETS in het hier en nu de nieuwe verbinding van Geest en Stof te laten ontwikkelen.
Ze nam hem over, trok twee stroken uit de platte buik, drukte het juiste vlak in en zette het op tafel. Het beeld op de muur was haarscherp, een perfect vier­kant, op het oog perfect waterpas, vol van kleur.
‘Schnell!’ maande Heinrich haar. Hij trok haar over­eind en ze renden over de vlakke vloer naar het licht. Hun voetstappen klonken hard op de ijzerplaten van de vloer. Het geluid werd overstemd door het schrapen van nagels over metaal en een zelfs door een diep lachen dat boven hen klonk.
En voor de hoestende kinderen geldt: het is de kunst om uit al die kinderen die éne eruit te pikken die een longontsteking heeft. Het vervelende is dat ziektes niet zijn als rijksdaalders, guldens, kwartjes, dubbeltjes, stuivers en centen. Oftewel duidelijk omschreven klinkklare ziekte-toestanden. Het was bij de Nederlandse munten altijd duidelijk welke het was. ER bestonden geen dubbeltjes die aan de andere kant een kwartje waren. Bij ziektes is er bijna geen enkel ziektegeval precies volgens het boekje, het zit er altijd tussenin. Dus je hebt bijna nooit duidelijk kwartjes en dubbeltjes, maar altijd iets daartussen.  Dus geen longontsteking met “bronchiaal ademen” en “grove rhonchi” en forse pijn aan één kant bij diep doorzuchten, maar hooguit wat snel ademen en wat koorts en “iets verscherpt ademen” en “sporadisch wat creps, meer dan rechts dan links” of zo.
De mens is een wezen dat behoefte heeft aan sociale contacten, en de behoefte naar sociale contacten komt in deze film erg sterk naar voren. Uiteindelijk sluit de man zelfs een zombie in zijn huis op om er tegen kunnen te praten. Terwijl de tijd verstrijkt begint hij steeds gekker te worden. Hij hoort overdag geluiden en gaat dagdromen. Op een gegeven moment kan hij zelfs amper de realiteit van de werkelijkheid onderscheiden. Tot overmaat van ramp schiet hij per ongeluk de enige mens dood die hij sinds voor de apocalyps heeft gezien. Alleen in zijn dagdroom leeft ze nog. In de film lopen deze gedachten en de werkelijkheid naadloos in elkaar over en het is dus moeilijk deze te onderscheiden. Zo wordt de kijker meerdere keren op het verkeerde been gezet.
In het raam van de shop zei een holo dat ze mede­werkers zochten voor de autowasstraat. In het centrum had ik ook al holo’s gezien waar werk werd aange­boden. Het zou dus niet moeilijk zijn om met baantjes onder­weg mijn energie bij elkaar te verdienen.
‘Nee! Mij moet je hebben! Laat hem met rust!’ Een verschrikkelijke woede kwam naar boven, een gevoel dat ze allang niet meer had gehad. Alles was ver­drongen geweest door verdriet en pijn. ‘Hey! Bitch! Hierzo!’ De tekening van de Shinigami lag op Peters bureau en ze pakte het ding op en wapperde er mee. ‘Weet je wat ik van je denk? DIT!’ Ze scheurde de tekening woest doormidden, verkreukte het papier en maakte er snippers van die ze de lucht in smeet.
Het gaat niet om AdVenture of welk zich zelf blijvende band dan ook, het gaat om de grote lijnen, de schijnbare ONMACHT van ons indo’s om drastisch het roer om te gooien en wat nu al een bewezen FEIT is, namelijk de leegloop van de kumpulans en de verveling, c.q. verzadiging tegen te gaan door anders te gaan opereren met vernieuwingen.
je hebt gelijk, zonder bezit ben je ongelukkig. maar dan alleen als je met het bezit de primaire levensbehoefte bedoeld in hoeverre ze in te richten zijn. verder streven is blindheid. je geluk ‘vinden’ in andere dingen, of nutteloos op deze aarde staan. is het een kwestie van overleven? of is het een kwestie van doorleven?
Ze werd er eigenlijk knettergek van, want de getypte stapels die hij produceerde moesten altijd weer omge­zet worden tot iets digitaals. Daar kwam zij om de hoek kijken – ze zette zijn bergen papier om tot digitale bestanden en fungeerde daardoor meteen als zijn eerste proeflezer. Naast haar dagelijkse kantoorbaan was het veel werk. Hoewel het digita­liseren van het verhaal niet haar grootste hobby was, genoot ze wel van het redigeren. Het voelde als een privilege om de eerste te zijn die een kijkje mocht nemen in zijn zielenroerselen. Net zoals ze het geweldig had gevon­den om mee te gaan op de reizen die hij ondernam. Hij geloofde heilig in het zelf onderzoeken van bronnen – het zelf voelen, ruiken, waar­nemen.
Het gaat om de verschillende dynamieken en daartussen moet balans zitten en ze volgen elkaar logisch op. Dus ja, het zoeken van leegte, en vandaaruit komen tot diepere verbindingen in de kennis, grotere ‘verbanden’ zien, wat zich al dan niet kan uiten in het materiele, op wat voor manier dan ook, als een weerspiegeling. Sommigen hebben contact met alleen het broodnodige en misschien wat internet-contacten. Alles gaat in golfbewegingen en vertaalt zich dan in hogere golven. Ook in dit is het dus heel dubbel.
Een verse scheut angst en adrenaline schoot door haar lichaam, bracht haar bij haar positieven en ze rende haar metgezel voorbij. Ze trok aan zijn arm. ‘Sneller, het haalt ons in. Daar is het licht.’ Ze waren er bijna. Vlak voor de gebouwtjes werd de arm die ze vasthad ineens uit haar handen getrokken. De kracht waarmee dat gebeurde, draaide haar om. De dronken­lap lag enkele meters voor haar op de grond, een ten­takel van ijzer en schaduw om zijn linkerenkel. Een tweede schoot tevoor­schijn en boorde zich in zijn onderrug, een derde klampte een grijpklauw om zijn rechterschouder met het geluid van krakende botten. Er klonk een hoog, wanhopig gekrijs.
De vaderlandse wijnbouw staat volop in de belangstelling. Wat doet een, op het eerste gezicht verstandige, rationeel denkende, nuchtere Hollander besluiten om juist in Nederland, ver van de traditionele, zonovergoten wijngebieden, druiven te gaan verbouwen en daar zelfs wijn van te maken. En is dat eigenlijk wel zo gek? Er wordt in Noord-Duitsland al eeuwen wijn gemaakt. En met de technologische ontwikkelingen en de klimaatveranderingen in het verschiet…
Ach, wat zijn we gelukkig als gepensioneerden (tenminste als we vrij zijn van dringende financiële kop- en lijfzorgen) dat het ons nog gegund is een soort eilandje voor ons zelf te scheppen, een eilandje waar het Goede Leven niet meer hoeft te zijn dan 1) het doelloos kunnen samenzijn met een paar geliefden, moreel integer en met een min of meer helder, afstandelijk en relativerend inzicht in het kader en de context waarin hun en onze zijnswijze zijn ingebed, en 2) het regelmatig maar bescheiden genieten van zekere ongeforceerde bezigheden die nog een ervaring van sociaal nut en zin opleveren.
Als je een apparaat koopt krijg je een gebruiksaanwijzing. Het is normaal deze instructies te volgen, hoewel altijd de verleiding sterk is te experimenteren zonder enige gebruiksaanwijzing te lezen. Met het apparaat van het menselijk lichaam is er met het spelen van de het levensspel dezelfde verleiding.: het is normaal te lezen over al de ‘geboden’ maar liever ontdekken we door schade en schande voor onszelf hoe het spel eigenlijk werkt. Eenmaal voorbij de leeftijd van 21 is de aandrang van de rijpe optie dermate sterk dat niet zelden kinderen, dociel als ze zijn, het er beter van afbrengen dan de ouders. Volwassenen maken hun eigen regels samenlevingen creërend die in het geheel niet overeenkomen met de bedoelingen van de boeken van instructie. Niemand zou willen beweren dat het gooien van atoombommen de ideale manier is om een gewapend konflikt te beëindigen. Niettemin gebeuren dergelijke dingen omdat de geschriften niet naar behoren zijn geraadpleegd en in de praktijk gebracht. Een ander aardig voorbeeld is onze juliaans/gregoriaanse romeinse kalender: het is werkelijk een chaotische puinzooi die we alleen maar met de zon in overeenstemming hebben weten te brengen middels één reformatie. De puinhoop van het hebben van twee indelingen van de tijd die door elkaar heen lopen (datum en dag, week en maand), was nooit zo bedoeld in de oude geschriften van b.v. het Verre Oosten. Daarvandaan is de sobere notie afkomstig om één indeling te hebben voor zowel de dag als het jaar (tabellen). Maar alleen recentelijk kon dit worden opgemerkt daar niemand van die geschriften afwist terwijl degenen die er wel van afwisten afgezien van een maankalender zich niet echt verantwoordelijk voelden voor dergelijke technische details en de prioriteit gaven aan een aanpassing aan de romeinse stijl.
We kijken ernaar zoals voorheen naar een WK-voetbalmatch, Wauters vs. Waes, een quiz of een ander populair spelprogramma à la Ben Crabbé’s Blokken, Tom Lenaerts’ De Pappenheimers, of, erger nog, De Klas van Frieda.
‘Ik weet het niet, hoor,’ piepte hij, zijn hoge bibber­stem compleet in tegenstelling met zijn tonronde buik. ‘Ik weet het niet, hoor. Deze hele onderneming! Ik wéét het niet! Waar moeten we heen dan?’
Het gezicht van de jongen was lijkbleek, zweet stroomde over zijn wangen en zijn mond was verwrongen in een brede grijns. Hij kneep zijn ogen dicht en richtte het punt van zijn mes op het hoofd van Samuel. ‘Ik weet wie jij bent! Het is tijd om te boeten.’ Hij stond op het punt naar Samuel te lopen, toen een paar kinderen naar buiten probeerden te lopen. Erwin draaide zich bliksemsnel om, de kinderen drukten zich gillend tegen de muur.
*3 Beeldengids van de dierenriem, door Helene W. en Willem A. Koppejan ISBN: 90 202 1672 4. Dit boek beschrijft zowel het eerste als het tweede beeld. ‘Astrologische Mandala, de cyclus van transformaties in 360 symbolische fasen’ door Dan Rudhyar ISBN:90 6271 906.6. Dit tweede boek beschrijft alleen het innerlijke tweede beeld.
De kultuur is niet anders: complexiteit kan toenemen maar het bestaande verdringen is een oorlog. Bij voorbeeld wat betreft tijd hadden we de oude dynamische definitie van de werkelijkheid van de hemellichamen. Later werd daar de electromagnetische definitie van de tijd aan toegevoegd die de stabiliteit van de gemeten tijdeenheid definiëerde met behulp van het element Cesium Dat atomaire begrip van de tijd echter vormde niet echt een inbreuk op de autoriteit van de zonnewijzer die het dynamische van de tijd definiëert. Nog steeds moet de exacte lengte van atomair getelde tijdeenheden zoals uren en dagen, worden gecorrigeerd naar de klaarblijkelijke instabiliteit van het gemiddelde van hun natuurlijke lengte (de aarde draait steeds langzamer t.o.v. de zon). De wet van de tijd luidt dat ze moet veranderen; geen maat houdt stand hoezeer we ons ook fixeren op een standaard meeteenheid. Het verschil tussen wat met meet en waarmee men meet gebiedt een dualistisch begrip van validiteit als het aankomt op het vestigen van een veelomvattende orde van de tijd. Uit dit voorbeeld mag duidelijk zijn waarom het gezag van buitenaf belangrijk is in het overwinnen van machtskonflikten en psychologie binnen een zeker systeem van bestuur en fixatie. (afb.). Het leven ruïneert alle systemen en dwingt ze tot (her-)aanpassing aan de werkelijkheid buiten ons voor hun overleven. 
We zien dus hoe in de sociale differentiatie de gemeenschap langzaam maar zeker omgevormd wordt tot een Maatschappij, een Staat die op de duur haar onderdanen kan dwingen bepaalde leefregels in acht te nemen. De anderen worden de Grote Ander die boven de individuen staat en stilaan een echte hiërarchie impliceert waarbij de ouderen met hun ervaring en wijsheid jongeren de Wet kunnen dicteren. De Staat wordt een totaliteit, een oneindige volheid die het lege Subject met zin vervult. Zoals Frederic Jameson stelt is die totaliteit de ‘limiet van het denken’. Immers, het Subject kan zichzelf en ook zijn persoonlijke god slechts invullen en realiseren in de Taal die hem maatschappelijk wordt aangereikt. Arthur Rimbauds zinsnede JE est un autre! blijft dus onverkort van kracht. Er ontstaat weliswaar een zekere scheiding tussen het private en het publieke (het Latijnse ‘privus’ betekent zowel ‘beroofd van’ als ‘afzonderlijk’ en zou verwant zijn met het Nederlands ‘vrij’), maar het private is slechts uitspreekbaar in de Taal van de Ander. Men kon zekere dingen geheim houden (‘in huis – ‘heem’ – houden’), maar men kon deze dingen slechts denken in een maatschappelijke taal, waardoor het Subject in wezen een sociaal product blijft. Elke poging aan het maatschappelijke te ontsnappen is tot mislukken gedoemd en eindigt in een onvervalste psychose. De ordelijkheid van de maatschappij, de Orde tout court, werd dan gelegitimeerd door mythes over de oorsprong en de toekomst van de stam, mythes die in wezen historisch gegrond waren en dus niet zo maar toevallige fictie waren. De Orde had dus nog een duidelijk doel: het bewaren van de leefbaarheid en het evenwicht van de stam. En de rituelen beoogden de gunst van de goden af te dwingen. De fascinatie met de Orde, het genot in de pure niet gemotiveerde onderwerping aan ceremoniën en rituelen, zal wanneer de moderniteit de mythes doorprikt, evenwel leiden tot een formalistische verheerlijking en theatralisering van de Orde op zich, van de Orde als leegte, als lege vorm, zoals we dit hebben gezien in de moderne kunst maar vooral in het fascisme. Het onderwerpen van anderen aan die Orde staat dan gelijk met sadisme. De moderniteit is dus meer dan het afwerpen van de goddelijke Orde, het is vooral een poging de daardoor ontstane leegte in te vullen, de onmogelijkheid de leegte als gegeven te aanvaarden.
Met veel gespetter baande de opgelapte dinghy zich een weg door de branding. Zout water prikkelde Ferdi’s lippen; zijn ogen knipperden. De roestige buiten­boord­motor brulde, haperde, sloeg weer aan, terwijl achter ze vette blauwe rook walmde. Met één hand hield hij zich vast aan de tros die langs de oranje rubber boorden was gespannen; met zijn andere wees hij naar de einder.
Leaf beet op haar lip en keek naar de grond. ‘Een journalist vanmorgen zei dat ze de scanners op mijn signaal hebben afgestemd, om beter te kunnen zoeken. Ze zoeken niet meer naar menselijke sig­nalen…’ ze richtte haar blik op Qwerty. ‘Ze zoeken alleen nog maar naar mij.’
Deze regel komt overeen met de voorgaande, maar is niet hetzelfde. Verwachtingen vormen een hoofdstuk apart in het boek der psychologie. Gefixeerd in een zekere rol verliezen mensen hun vrijheid gevangen door hun eigen verlangen iemand te zijn. Het leven wordt een hel als men veranderd is in een dienaar van andere mensen i.p.v. een bevrijde ziel in dienst van de orde van God. Natuurlijk is de orde van God niet zonder anderen zodat het dienen van anderen op zichzelf niet het probleem is, noch als het hebben van verwachtingen met hen altijd een probleem zou zijn. Mensen scheppen er ook behagen in hoge verwachtingen op te bouwen over een reis naar de planeten b.v.. Het probleem ligt in de onderliggende orde waarvoor geen enkelvoudige oplossing bestaat. Er kan alleen maar een diversiteit aan oplossingen zijn met geen verwachting van het domineren van de ene over de ander. Oplossingen kunnen de vorm van rebellie, conformering of hervorming in overeenstemming aannemen. In feite werken alle drie tesamen uit op de juiste wijze: conformerend aan een vergeten optie van orde staat men op tegen de bestaande orde om die te hervormen middels overeenstemming. De kunst van de revolutie ligt in het vermogen te complementeren en niet te verdringen wat voorheen tekort schoot. Zoals de tijd het leert: men hoeft alleen maar het oude niet vergetend, het nieuwe te accepteren. Astronomisch: de planeten nemen een nieuwe positie in maar behouden hun oorspronkelijke aard. Dienovereenkomstig kan men van haar verwachten iedere afspraak nieuw te zijn maar men moet accepteren dat ze dezelfde persoon blijft. Een andere persoon zoeken zal niet de oplossing brengen voor het probleem dat iedereen dezelfde blijft. De tijd aanvaardend die alles nieuw maakt zal de gelijkblijvendheid meer welkom en wonderbaarlijk zijn. 
Bij de slagerij stonden twee vrouwen onder de houten luifel te schuilen. Berend mompelde een goedemorgen en wurmde zich tussen de dames door naar binnen. Willem stond iets in te pakken voor een oudere meneer, wiens regenjas op de vloer drupte. Aan zijn voeten snuffelde een kleine witte terriër, die opkeek van het belletje aan de deur. Berend keek naar het hondje, dat net als hij stokstijf bleef staan en terugstaarde. De terriër begon te grommen.
Het creëren van het maandelijks basisinkomen en het faciliteren van de equi transacties tussen de deelnemers gebeurt allemaal via computer en internet, namelijk via de site Equi Place. Maar internet is niet de enige manier, ook andere systemen kunnen ontstaan om de transacties op te volgen, als mensen daar voor willen kiezen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *