“medische overlevingsuitrusting basis survival gereedschappen versnelling”

Berend stak de straat over en stak de sleutel in het slot, maar hij duwde de deur niet open. Hij twijfelde. Om de slagerij maandag weer open te hebben, moest hij vandaag de boel opruimen, schoonmaken en in orde krijgen. Maar dan? Voorlopig zou Willem niet aan het werk kunnen. De verpleegster die elke dag het verband verschoonde sprak steeds van ‘als’, maar Berend zag aan zijn broer dat Willem niet geloofde in ‘wanneer’. Wat nou, als ze de slagerij niet meer open zouden doen? Wat nou, als ze de slagerij zouden verkopen? Op het moment dat hij het dacht, voelde Berend zich lichter worden. Hij draaide de deur weer op slot en zette koers naar huis. Heel voorzichtig klampte hij zich vast aan het idee, dat langzaam meer vorm kreeg.
Aristoteles, de grote Griekse filosoof van de 4de eeuw v. Chr., wist al dat wat ons mensen van de andere levensvormen onderscheidt, is dat wij bovenop het onderscheid tussen lust en pijn ook nog het onderscheid tussen Goed en Kwaad, Recht en Onrecht kennen. De tegenwoordige neuropsychologie en neurobiologie analyseren in grote lijnen onze gevoelens (of beter onze hersenen) terug in termen van lust en pijn en ze bestuderen ons in hun laboratoria als een zoogdier, op basis van experimenten met andere zoogdieren. Gevoelens van goedheid en rechtvaardigheid zijn die hersenwetenschappen omzeggens totaal vreemd. De cognitieve gedragstherapie die aan deze wetenschappen is gekoppeld, maakt ons wijs dat gedachten die niet passen bij een eindresultaat van een in wezen dierlijk welbehagen (zoals ‘ik denk dat ik dat niet kan’, ‘ik schaam me daarvoor’, e.d.) niet meer zijn dan ‘cognitieve distorsies’, redeneringsmisvormingen, het resultaat van een verkeerde ‘berekening’ van de informatie die ons bereikt. Je schamen, verlegen zijn, blozen, rood aanlopen van woede: het is allemaal uit den boze, het hoort niet. Worden we, door al deze dingen als ongepast te beschouwen, ook niet on-menselijk? Verschralen onze mogelijkheden niet tot een niveau waar er in elke situatie maar één keuzemogelijkheid meer is, en dus eigenlijk geen meer (want keuze veronderstelt altijd minstens twee alternatieven)? Wordt elk alternatief niet verdacht gemaakt, hetzij pathologisch verklaard, afgedaan als een ziekte of stoornis, hetzij gecriminaliseerd, tot misdrijf vernederd? Zodat wij allen onder toezicht van bewakers moeten worden geplaatst tot de deskundige dokters, gedragsingenieurs en orthopedagogen oplappen wat nog oplapbaar is en wat dat niet is naar allerhande vergeetputten afvoeren.
De deuren beneden openden zich automatisch bij zijn nadering. Er lag twee eeuwen stof op de grond en hij liet een spoor van voetstappen achter in de grijze laag. Hij liep een ruimte in waar een enkel bureau stond. Op een bordje stond ‘receptie’ en het bureaublad was verder leeg. Van de deur aan zijn rechterkant was het slot geforceerd. Hij duwde ertegen. De deur zwaaide geruisloos open en onthulde duisternis en een betonnen plateau met hek. Hij stapte naar binnen en zwengelde zijn knijpkat aan. Zijn lichtbundels verdwenen in het duister, maar hij zag hier en daar reflecties van glazen oppervlakten. Even later viel de lichtbundel op een schakelaar dicht bij de deur. Toen hij die omhaalde schakelden enkele dozijnen lampen aan die een immense hal verlichtten.
In het begin kan er heel wat kritiek zijn.  Je zult merken dat het moeilijker zal zijn om te blijven stilzitten, zelfgenoegzaam te zijn of afstand te houden voor wat er zich voor velen afspeelt. Je relatie met de wereld van vorm, het besef dat dit NIET je bron van vervulling is, zal in deze tijd tot stand komen.
Jouw schuld, allemaal jouw schuld, lelijk mens, je kon het hem niet vergeven, he? Je moest hem de schuld blijven geven want anders moest je naar jezelf kijken, je eigen nalatigheid, je eigen aandeel in dit alles en dat was even groot, het is allemaal jouw schuld, jouw schuld, jouw schuld, waarom maak je er geen einde aan?
Je zult de allianties van overheden zien die in veel gevallen in de oppositie of in strijd waren.  Dit zal duidelijk worden wanneer er meer geheimen onthuld worden.  Er is veel bedrog geweest.  Je zult meer relatieverschuivingen in religieuze systemen ervaren.
Socialiseren wordt makkelijk vergeten door diegenen die werken vóór alles plaatsen. De samenleving heeft een eigen ritme en vanwege die golflengte kan je het makkelijk nalaten te socialiseren, hetgeen jammer is aangezien het op zichzelf nog zo slecht niet was. Met een andere indeling van het echte solstitium tot solstitium-jaar in b.v. 24 vijftiendaagse perioden, twaalf maanden tellende van dertig dagen en 48 weken met vijf extra dagen gelijkmatig verdeeld (behalve midzomers ,zie tabel), kan men met een eigen ritme opponeren en socialiseren zonder verloren te raken in de romeinse stijl van veroveren met de oude kalender. Een andere truuk is je dagschema af te zetten tegen de positie van de zon door een horloge op de zonnetijd in te stellen (zie tabel). Deze truuk verslaat de politieke dominantie van de standaardtijd. Socialiseren is niet vrij van hypnotische aantrekking die een ritme van zichzelf bestiert zo dat ieder systeem zijn eigen truuk heeft om het andere te niet te doen. De complexiteit van de moderne cultuur vormt een uitdaging en met alle experimenteren zou het socialiseren niet moeten worden opgeofferd. 
Samuel kon niet anders dan meelachen. Ze waren echt vrienden, dat wist hij nu zeker. En dat had meer kunnen zijn, dat herinnerde hij zich ook. Zijn belofte had altijd een barrière gevormd, had voorkomen dat hij zich voor iemand anders open durfde te stellen. Hij ervoer een vaag gevoel van spijt. Toen ze verder liepen, keek Samuel om naar het kunst­werk. Het irriteerde hem meer dan hij zou durven toegeven. Dit was zijn straat, nu bezoedeld door die troep. De sfeer was niet meer hetzelfde, de rust voor altijd verbroken.
Ik zie ook meer en meer indo muzikanten het circuit verlaten en manifesteren zich in andere circuits, niet omdat ze niet mee kunnen komen, maar om hun eigen artistieke waarden te blijven handhaven en niet de neergang van gezapigheid willen mee maken.
Ze liepen in stilte verder tot ze bij de voordeur van Samuels huis stonden. Hij was niet van plan iets te zeggen van wat Helena hem verteld had, maar de drang was te sterk. ‘Gaetan, ik moet je iets vragen.’ Samuel dwong de woorden uit zijn mond. ‘Is het waar? Dat mijn dood geen ongeluk was, maar zelfmoord?’
Jullie zullen op diepgaandere manieren “weten”, met een verhoogd vermogen om weloverwogen keuzes te maken.  De eerste vier maanden zijn een transformatie van de Openbaring van nieuwe manieren om keuzes te maken en je naar nieuwe verbintenissen te leiden.
De Saveer-wand isoleert de mens in de stedelijke cocon, dus knipt alle internet-verbindingen met hogere en andere realiteiten door om de mens materieel te maken en met beperkte geestelijke functies, om de mens zo tegen elkaar op te zetten als in een arena. Saveer is een stokende arena-bazin in die zin, en deinst niet ervoor terug leugens te vertellen. In feite is ze een pathologische leugenaar, die de ene dit in fluistert en de andere dat, om zo conflict op te roepen. Hier aast zij op. De mens raakt zo opgesloten in de materiele realiteit als in een droom, en beseft zo niet meer dat hij droomt en ziet de context niet meer, met alle gevolgen daarvan (Als tegenovergesteld aan lucide dromen).
Honden zijn dus eerder beter in het verbergen van hun pijn dan dat ze geen pijn voelen. Dus wanneer honden signalen van pijn laten zien dan is dat in de regel al behoorlijk ernstig. Signalen van pijn kunnen zijn: piepen/of janken, borstelen (het opzetten van de haren op nek en rug), snel hijgen, anders bewegen, proberen om lichamelijk contact te vermijden, en soms ook agressie wanneer je de hond wil benaderen. Het wil geenszins zeggen dat het vertoon van een van deze signalen altijd betekent dat de hond pijn heeft, maar wees dan wel op je hoede.
Er zijn twee dingen die mensen geneigd zijn te vergeten in de filosofie van bidden en werken. spelen en elkaar waarderen. Opgroeiend leren mensen snel dat te leven betekent dat je op een bepaald voordeel uit bent, of het nu gaat om geld verdienen of de vrede bereiken. Maar eenmaal de goederen verkregen hebbend en de vreedzame regeling van hun verlangens, moeten ze nog steeds leren te waarderen en te spelen. Voor je eigen zaak gaan doet het ego in weerlegging van al het andere gaan: de openheid gaat verloren, en wedijver steekt de kop op. Ook serieus in je eigen spel geloven, er een beroep en een strategie van overheersing van gemaakt hebbend gaat de zin voor het speelse eveneens verloren. Men is een stuk chagrijn geworden die niet langer gevoelig is voor de lol van het leven. Degene die altijd wilde winnen blijkt het kostbaarste verloren te hebben: de onschuld van de kinderziel die speelt en zich overal over verwondert. Zo is het erg belangrijk de schema’s die men hanteert in te richten ten behoeve van de waardering van de naaste en de tijd te nemen een spel te spelen dat vrij is van voordeelrekeningen.
Kleine Mirjam is al een heel dametje geworden. Ze kijkt me verlegen aan en steekt twee vingers op. Ik kijk ze allemaal aan: Meneer, Mevrouw, de tweeling, kleine Mirjam. Ik ben 100% gelukkig. Vaag voel ik weer de drijfveer om voor hen te zorgen. En deze keer komt die vanbinnen.
Nylabone en Kong bieden een keur aan verschillende kluiven voor honden van elk type en formaat. Nylabone en Kong hebben een aantal voordelen boven buffelleer of echte beenderen. Een belangrijke eigenschap is de veiligheid. Ze breken niet af en kunnen het spijverteringstelsel niet verstoppen. Ook zijn ze gemakkelijk af te wasen of even met kokend water te overgieten voor de hygiëne. Door het kauwen wordt de Nylabone kluif ruw en komen er kleine borsteltjes op die het gebit en tandvlees schoon en gezond houden. De Nylabone kluiven zijn met een speciaal procedé geïmpregneerd met een kip- of vleessmaak zodat ze goed door de hond worden geaccepteerd.
‘Ik ben de Maasvennen en de Peelmoerassen over­gestoken. De oude kaarten zijn echt waardeloos geworden, alles is veranderd. Maar ik ben erdoorheen gekomen en ik heb een aanwijzing gevonden.’ Hij opende zijn rugzak en haalde er een verweerde, beschadigde plaat kunststof uit. De letters “Eindh” stonden er nog op.
Coen Stehouwer geniet bekendheid vanwege zijn hypothese dat een haperende microcirculatie leidt tot ziekten zoals diabetes. Tien jaar geleden ontmoette hij vooral veel scepsis, nu bestaat er en meer consensus over deze theorie. Stehouwer vertelt over zijn onderzoek en de vooruitgang van de behandeling van diabetes type 2.
Bevrijding: het doel van de geestelijke oefeningen. Vaak geassociëerd met het begrip verlichting. Terwijl verlichting het (soms plotselinge) resultaat is van onthechting (denk aan “een zucht van verlichting” als iets van je afvalt) heeft bevrijding een ruimere betekenis in de zin van ook nog komen tot een idee van dienstbaarheid aan datgene wat de verlichting bewerkstelligt. Waar verlichting bij gebrek aan formulering van wat er voor de last in de plaats komt een gevaar van psychische ontsporing in zich houdt wordt bevrijding als een hoger doel gezien omdat ze het idee van dienst aan het ideaal, God , de ziel, de Orde of de gemeenschap insluit. Het begrip bevrijding heeft vooral betrekking op het realiseren van een dienstbare relatie op het geestelijk vlak. Op het materiële vlak spreekt men van gehechtheid als dat niet is onderworpen aan het geestelijk doel (b.v. t.v. kijken uit ‘liefde voor de medemens’ kan een bevrijding zijn, mits men op geestelijk gezag ook een dagje nee kan zeggen tegen die afstandelijkheid.).
Cateringservice `t Noorden Brood & meer Ontbijt – Brunches – Lunches High tea – Picknick Introductie: Ook voor een lunch op maat bent u bij ons op het juiste adres. Door de jaren heen is brood het basis
De eerste expliciete uitingen van modern democratisch burgerschap doken vermoedelijk op in Italië (ja, Macchiavelli, zeker weten) en in de Nederlanden, na hun afscheuring van de Spaanse overheersing (Spinoza, overigens een Portugese Jood). De onrijpheid van het democratiebegrip in de Nederlanden, het bestaan van een zeer beperkte vorm van democratische regelgeving tot een paar handelssteden en het feit dat Nederland geen echte industrialisering heeft gekend en dus ook geen ware burgerlijke politieke revolutie zorgde in Nederland voor een zeer onvolwassen democratische mentaliteit. Tijdens de emancipatiegolf van de jaren 1960-1970 vormde zich zo bij onze noorderburen een idee van de liberale democratie in termen van de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’, waarbij de burger (met als symbool in de 21ste eeuw de vermoorde provocateur Theo Van Gogh) spreekt xxxtegen de gemeenschap (‘provocatie’ dus) en waarbij tolerantie ook het recht omvatte om anderen in de samenleving ongesanctioneerd te beledigen. De mondigheid van de citoyen bestaat er echter niet in dat hij namens zichzelf spreekt maar wel dat hij spreekt op basis van de wijze waarop hij/zij zijn/haar individueel belang ingepast ziet in een algemeen belang. Dit is een essentieel verschil dat beter aansluit bij de oorsprong van het begrip ‘autoriteit’.
Steeds meer mensen praten over bewustwording en ontwaken van onze ziel. Praten over leven en werken vanuit ons hart, ons gevoel. De slogan van mijn bank is bijvoorbeeld: “Volg je hart, gebruik je hoofd.” Ook steeds meer organisaties willen alleen nog maar maatschappelijk verantwoord ondernemen.
Het lichaam van Johanna ligt tussen twee werktafels, met drie schotwonden dicht bijeen op haar borstbeen; de ogen van onze programmeur staren naar het plafond alsof ze een uitzonderlijk complex algoritme probeert uit te werken, maar de ogen zijn droog en dood. Ik loop het lab uit tussen de gekraste en bescha­digde wanden van de luchtsluis, maar voor ik me kan herinneren wat daar op de muur zat, vind ik Han. Onze neuroloog hangt over twee bebloede stoelen. Maar goed dat de overdracht al is geslaagd, denk ik willekeurig. Kim, die bijna evenveel van nanotech wist als Sal, ligt half in een bezemkast.
Clusters van hoge huizen klommen met hun blauwe, gele en oranje gevels over kilometers brede glooiingen tussen de veelkleurige vegetatie omhoog. Vrolijke stenen op de wijde rokken van het Paleis. Ver ver­heven boven de stad in al haar fascistische lelijk­heid en architectonische beto­vering dat al haar onmen­se­lijke grofheid en hemelbestormende majes­teit bloot­gaf. Heldere, harmonische kleuren, scheve hoeken; hoge, stevige torens die samensmolten met de vele hoeken en nissen van de hoge, betonnen buiten­muur waarmee de wereld effectief werd buiten­gesloten.
De bewoners zijn slechts dat: nomaden op door­tocht in deze tochtige ruïnes. Als neander­thalers laten ze hun handafdrukken na op de wanden van hun grotten. Ze drijven hun geiten bijeen in kapellen gewijd aan lang vergeten goden. Ze stoken hun vuren op gebarsten tegelvloeren.
Er is misschien een halve seconde voorbij sinds Mooks woorden. Ik geef een subsectie opdracht een robuust nooddirectief te formuleren, terwijl ik de strook muur tussen de twee veldgeneratoren bestu­deer. Al gauw zie ik wat ik wil zien. Nog een halve seconde later is het nooddirectief voltooid. Voor Mook is er nauwelijks tijd voorbij gegaan. Zijn wenk­brauwen gaan vragend omhoog.
In een special ontwikkelde kamer gaan ouderen terug naar de tijd van hun jeugd.In deze special aandacht voor maatregelen op het gebied van hygiëne, infectiepreventie en wondzorg. Wetenschappers moeten beter luisteren naar patiënten en onderzoek op hun vragen afstellen.
Zoals we even teruggekomen zijn op de Chaos die door vormgeving Kosmos wordt, zo kunnen we ook verder ingaan op wat we reeds geopperd hebben omtrent bindende en ontbindende krachten waaraan vormen en entiteiten voortdurend onderhevig zijn. Hoezeer we ook graag vasthouden aan de idee dat we in een wereld van vaste objecten leven en hoezeer tegenwoordig ongeveer iedereen politiek correct de mond vol heeft met het leeggezogen woord “duurzaamheid”, geen enkele vorm is werkelijk solide, duurzaam of stabiel, hooguit quasi-stabiel. Het grote merendeel van de vormen en entiteiten die we onderscheiden, zijn uiterst vluchtig. Ze komen en gaan, verschijnen en verdwijnen. De continuïteit van het samenspel van levens en niet-levens, van levens onder elkaar en niet-levens onder elkaar, wordt permanent op de proef gesteld door perturbaties uitgaande van (ver)bindende en ontbindende krachten. Ons “Ik” is bijvoorbeeld een vorm op basis van bindende krachten, van connecties en fixaties met onderscheiden objecten in onze omgeving. Net dat “Ik”, dat we geneigd zijn te beschouwen als de ultrastabiele vorm bij uitstek, is één en al vluchtigheid van eerder kortstondige momenten van binding met externe vormen of waargenomen interne toestanden of processen in ons lichaam. Ons “Ik” duikt even op en is dan meteen weer even verdwenen, enz.[ii] Het is nooit echt nieuw, maar al evenmin treedt er ooit loutere herhaling op. Liefde, m.a.w. elke tijdelijk vastgehouden connectie met vormen buiten ons (dingen of mensen), is het prototype van de vorm die het resultaat is van de werking van bindende krachten. Maar vormen zijn altijd het product van bindingen. Zo voegen wij delen samen tot een geheel. Niettemin lijden al dat soort totaalcomposities aan een verregaande willekeur, ze zijn wezenlijk arbitrair. Zo construeren wij een boom met een stam, takken en bladeren, maar de lucht en de wind die in die takken speelt of de vogels die zich in de boom nestelen, integreren wij niet in de boom zoals we deze als vorm waarnemen. Die compositie die wij ons voorstellen als een boom, is echter zuiver arbitrair. Uiteraard vliegen de vogels op en aan, maar ook de bladeren hangen maar tijdelijk aan de takken. Hoort onze kledij tot de vorm van ons lichaam? En ons zweet dat aan het verdampen is? Of het snot uit onze neus?
Ze was zeven jaar oud toen ze haar eerste boek las over de gruwelen die tot de Tweede Val leidde, be­schre­ven in het Dikke boek der Monsters. Driehonderd bladzijden vol prachtige en gruwelijke illustraties van mis­baksels uit de kweektanken van landen als Osul Myandal Nyal en Yin-Beh. Sommigen nog steeds te zien in het Stedelijk Museum van Yin-Ghuel, hun skeletten zelfs zonder het vlees materiaal voor nacht­merries. Monsters groter dan een huis, monsters met lange soepele lichamen ontworpen om mensen te jagen, mensen te vermoorden.
Willem deed een stap achteruit zodat de man de slage­rij kon verlaten. Hij knikte vriendelijk, maar de man zette zijn kraag op en mopperde dat ze de slagerij niet open moesten doen als er niemand was om hem te helpen. Willem keek de man verward na en liep naar binnen. Het belletje rinkelde. Er stond niemand achter de toonbank en hij hoorde geen geluid vanuit de keuken of het slachthok.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *