“lopend volkomen weg aan overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting maken”

Het was vandaag dinsdag 28 november 2006 een bijzondere dag voor de Vlaamse en Belgische upper middle class: welke restaurants wonnen en verloren een ster in de Michelin-gids? Dat soort bekommernissen vormen de kern van de cultuur van de kampbewakers. Een figuur die in amper één jaar tijd bij de Vlaamse kampbewakers bijzonder populair is geworden, is professor Kerkelijk Recht aan de Katholieke Universiteit Leuven, Rik Torfs. Die man heeft die populariteit niet cadeau gekregen. Hij is een intellectuele self-made man, een entrepreneur eigenlijk, wat in Vlaanderen als land van de kleine ondernemer natuurlijk betekent dat je een bank vooruit mag gaan zitten. Hij heeft inderdaad een aantal troeven die bijzonder bewonderenswaardig zijn: hij is niet alleen intelligent, maar ook de bezitter van een excellente taalvaardigheid, hij kan het opvallend goed zeggen en brengen. Hij heeft altijd een pikant weetje achter de hand om je te verrassen en te ontwapenen. En hij slaagt er telkens in zich te presenteren als een dissident van alle mogelijke vastgeroeste denkstromingen en geloofsovertuigingen. En hij oogt sexy. Kortom: een ware postmoderne godheid.
PROGRAMMAOVERZICHT SCHALKHAAR LIFE! 2013 De organisatie van Schalkhaar Life! is trots u het prachtige programma voor 2013 bekend te kunnen maken. We hopen ook dit jaar weer dat dit spetterende programma
In onze modernere wereld is de behoefte aan een overlevingskit niet meer sociaal verantwoord, nochtans zou iedereen er baat bij hebben om terug een aantal voorwerpen op zak te hebben in geval van een ramp of een onvoorziene nood situatie.
De geur van drank was vlak achter haar en verstoorde niet alleen haar gedachten. Het verstoorde haar evenwicht en ze werd bang. ‘Wat moet je van me? Donder op.’ Ze had gehoopt dat haar stem krachtiger zou klinken.
Gecompromitteerd. Iemand had hen verraden. Iets had hen verraden. Hoeveel? Hoeveel wagens? Hoeveel agen­ten van dit eiland, van Yig-Masuul, van Osul Myandal Nyal? Wat had hen prijsgegeven? Hoe veel tijd nog?
Het voorbeeld van de N-VA en haar recente verkiezingssuccessen leveren het bewijs dat een kleine partij plots goed kan scoren als ze een concreet toekomstproject naar voren schuift dat aansluit bij de tijdsgeest, in casu een “Onafhankelijk Vlaanderen”. Dat stelde, zeker bij de publieke opinie, alle ander programmapunten van N-VA in de schaduw. Maar een “Onafhankelijk Vlaanderen” fungeerde eerder als een project op de korte termijn. Ondertussen is de kwestie BHV opgelost en is de communautaire storm in gans België gaan liggen. De campagne van de N-VA had ook nog twee bijkomende troeven: de enorme media-aandacht en het gegeven dat Bart De Wever overtuigend overkwam, gemakkelijk een kwinkslag ten beste kon geven en met zijn lichaamstaal de indruk wist te wekken dat hij meende wat hij zei en dat hij ook emotioneel achter zijn programma stond. Hij kon zich presenteren als een waarlijk en oprecht “geëngageerd” politicus, gids en leider. De droom van de N-VA-achterban is ondertussen mogelijk vervlogen doordat andere kwesties dan de communautaire zich hebben opgedrongen als prioritaire problemen.
In de pauze van deze activiteit zouden we iets aan de leraren kunnen vertellen over en aantal besmettelijke ziektes. En die zouden dan met materiaal van onze kant er weer les over kunnen geven. Ik werd twee dagen ervoor erbij betrokken om iets over tyfus en over hersenvliesontsteking te kunnen vertellen. Een andere arts kon dan meteen bij mij op Internet surfen naar mooie sites over de diverse ziektes en e.e.a. bij mij uitprinten.
Het kost de kapers die Karagiozis aan het anker bonden een ochtend om hem terug te vinden in het rivierwater dat waarschijnlijk even opaak is als de oersoep waar ooit het eerste leven uit tevoorschijn kroop.
De Swiss Emblem waterflessen zijn gemaakt van een stuk kwalitatief hoogwaardig aluminium. Door het gebruik van dit materiaal heeft Sigg gezorgd voor een erg lichte waterfles die extreem sterk is. Door de combinatie van robuustheid, maar toch licht, is deze ideaal om te gebruiken in zwaardere omstandigheden zoals bijvoorbeeld survivallen of sporten.
We kunnen moeilijk diep ingaan op de vraag welke genetische structuur de eerste mensen natuurlijkerwijs hebben geërfd en welke ze eventueel nieuw zouden hebben gevormd als aanpassing aan het nieuwe leven buiten de wouden. We weten immers niet waar de mens evolutionair precies vandaan komt. We kunnen enkel aangeven welke elementen (met als meest in het oog springende rechtop staan, werktuigen maken, grotere hersenen en taal) zelf zijn ontstaan als een complex proces van interactie tussen die natuur en de noodwendigheid van de arbeid die in de nieuwe leefomstandigheden vereist of aangewezen was. We kunnen niet zomaar vertrekken van de gedragsgewoontes van de huidige chimpansees en bonobo’s (dwergchimpansees) die genetisch het meest met ons zijn verwant. Het genoom van de chimpansee, zo is in 2005 via het Human Genome Project gebleken, komt voor 98.7% overeen met dat van de mens. Dat lijkt enorm veel, maar toch betekent dit ruwweg 40 miljoen afzonderlijke mutaties die zich bij de mens hebben moeten laten selecteren in ruwweg 300.000 generaties. Het merendeel van die mutaties zou echter veroorzaakt zijn door neutrale of willekeurige ‘genetische drift’, junk DNA dus. Mens en chimpansee gelijken 60 maal meer op elkaar dan mens en muis, tien keer meer dan mens en rat. Twee mensen lijken tien keer meer op elkaar dan mens en chimpansee. Twee mensen hebben 0.1% verschillend genoom, i.e. 3 miljoen verschillen (het DNA dat geen gen is en niet voor eiwit codeert, meegerekend; zoals gezegd is slechts 5% van het DNA echt ook gen, de functie van de rest is onduidelijk). Toch zien we veel verschil tussen twee mensen. Ook slechts 0.1 % van de hondengenen zou verantwoordelijk zijn voor het ganse bonte gezelschap van de hondenrassen. Dit betekent dat de 98.7% genetische verwantschap tussen mens en chimpansee ruimte laat voor enorme verschillen, zeker in het sociaal gedrag (we mogen er immers van uitgaan dat hart, longen, enz. bij de chimpansee ongeveer functioneren zoals bij ons). Kortom, de genetische verwantschap tussen mens en chimpansee of andere mensapen vormt op zichzelf dus geen argument om deze als vertrekpunt te nemen voor de evolutie of de geschiedenis van de mens. En daarbij moeten we ook nog bedenken dat mens en chimpansee al ongeveer 10 miljoen jaar uit elkaar zijn gegroeid, dus vroeger moeten ze wel meer genetische gelijkenis hebben vertoond. De vraag is dan hoeveel de huidige chimpansee genetisch verschilt van de oorsprongschimpansee. Opmerkelijk in de onderzoeken van het Human Genome Project is ook dat de verschillen binnen populaties groter zijn dan deze tussen populaties. De onderlinge verschillen lopen het hoogst op bij de oudste bosbewoners in Afrika: dat geeft mogelijk aan dat bij het begin van de evolutie mutaties een sterke rol speelden maar dat in een latere fase nieuwe mutaties uitgeselecteerd werden. Heeft cultuur de zaak overgenomen in die mate dat nieuwe mutaties een geringere rol speelden? Doen zich tegenwoordig minder mutaties voor? Of is er een feedback-systeem aan het werk bij het ontstaan van zogenaamde ‘toevallige’ mutaties? Daarbij zou dan in een crisisperiode, zoals het ontstaan van de mens er zeker één was, een soort interactie opgetreden kunnen zijn tussen genetische structuur en ‘omgeving’, zodat we daar nog de sporen van terugvinden bij die Afrikaanse bosbewoners.
Het oppervlak van de bol bevatte geen luikje, of ook maar een schroefje dat ik zou kunnen losdraaien. Ik zag alleen mezelf onduidelijk gereflec­teerd als in een lachspiegel. Ik activeerde het technologie­netwerk waar ik ’s middags de foto had geplaatst. Het gesprek bleek in de tussentijd te zijn ontaard in tegen elkaar schreeuwende aanhangers en tegenstanders van samen­zwerings­theorieën. Er waren verhalen als zouden meer­dere ruimtestations van vroeger nog elek­tro­nische activiteit vertonen, al was het bijna een eeuw geleden dat ze voor het laatst waren bevoorraad, en korre­lige opnames waarop onverklaarbare sporen van raket­aan­drij­vingen zichtbaar moesten zijn. Een afge­zon­derde samenleving in de ruimte. Ik begreep dat ik hier geen antwoorden zou krijgen en sloot de discus­sie af. Ik zuchtte. Met mijn mouw probeerde ik het doffe metaal wat op te poetsen.
In dat kader gaan we op de kinderafdeling wat aan de muskietenplaag doen. Daar is een deel van het muskietengaas kapot gegaan. En sommige deuren sluiten niet meer. En zo hebben de malariamuskieten vrij spel. Die steken alleen ’s avonds en ’s nachts. Dus de baas, die alleen dagdiensten doet heeft er geen last van. Alle anderen wel. Wie avond- of nachtdienst heeft gedaan is tien dagen later ziek met koorts en spierpijn. Kinderen onder de vijf jaar zijn veel kwetsbaarder dan ouderen. Ze kunnen ook door een verblijf bij ons ernstige malaria oplopen. Dit is werkelijk de omgekeerde wereld.
Als ik wakker word, ligt het lab in schemering gedrenkt. De elektronen­microscoop aan de wand tegen­­over me is een imposante grauwe toren; de werk­banken lichtere rechthoeken; de binnendeur van de luchtsluis een glinstering in de hoek. Met de gedoofde TL-buizen resteert slechts het zwakke dag­licht dat door de gesloten lamellen sijpelt.
Handige multitool voor survivalactiviteiten Deze multitool beschikt over een kniptang, een bijltje, een mes, een flesopener, een zaagje en een hamer. Uiterst geschikt voor buitenactiviteiten of camperen. Kenmerken: * Vervaardigd uit staal van een hoge kwaliteit, duurzaam, handvat van bakeliet. Comfortabele grip. * Productnaam: multitool
‘Je bent niemands eigendom.’ Ze was me in de rede gevallen. Niet alleen een misdadigster, maar ook nog onbeleefd. ‘Jij bent een prachtig, vrij denkend, volledig autonoom schepsel en dus heb jij recht op zelfbe­schik­king.’ Ze keek me nog meer vertederd aan. Dacht ze soms dat ik een baby was?
Marzieh Afkham, die de eerste Ministerie van buitenlandse zaken van het land woordvoerster, zal het hoofd van een missie in Oost-Azië, de staat news agency gemeld. Het is niet duidelijk aan welk land zal ze als haar benoeming heeft nog worden aangekondigd officieel worden geboekt. Afkham zullen alleen de tweede vrouwelijke ambassadeur Iran heeft …
‘Het occulte’ is ook typisch zo’n bangmaak woord van zwaar orthodoxe christenen. Occult is latijns voor ‘verborgen’, en dat is iets waar boze geesten bang voor zijn, en niet verzot op zijn, want de boze geest leeft namelijk door het openlijk pronken, het publieke leven, het verblindend licht, waardoor de demoon zichzelf volvreet. In hun eigen boek, de bijbel, in de Latijnse versie die vooraf ging aan het onstaan van de Engelse versie en andere westerse versies, ging Jezus tot het occulte, waar hij werd begraven in verborgenheid, dus zelfs hun eigen boek in de oudere talen spoort de christenen aan om Jezus te volgen, ook in het occulte, het verborgene. Zelfs ‘gnosis’ is een bangmaak woord in zwaar christelijke kerken. Het wordt gebruikt door lieden die totaal niets afweten van de grondteksten. Jezus waarschuwde letterlijk dat de farizeeers zouden komen om ‘de sleutel der gnosis’ weg te nemen, zodat mensen niet behouden zouden worden. Er is in de oude talen geen behoudenis door het bloed van Jezus of welk ander goocheltruukje dan ook. Er is in de woorden van Jezus alleen behoudenis door de gnosis, door de wet van de gnosis, en door het overwinnen van het kwaad door de gnosis (dus in principe gewoon door het bloed van de vijand, wat wijst op ‘door de demonologie’).
Heinrich pakte haar van achter vast en hield haar in een houdgreep. ‘Het kan niet. Je kunt haar niet redden. Ze is gegrepen door de engelen. Kijk dan, haar kleur. Geloof me, wat je ziet is valse hoop.’
Ik vind het persoonlijk niet iets waar ik mee uit de voeten kan. Ben er wel eens voor gevraagd, maar het spelen op de tijd dat het bandje afloopt, afwachten op mijn tijd om een solootje in te brengen, en dan nog bepaald in lengte door de duur die het bandje je toelaat, nee dat is niets voor mij.
Het gezicht van de jongen was lijkbleek, zweet stroomde over zijn wangen en zijn mond was verwrongen in een brede grijns. Hij kneep zijn ogen dicht en richtte het punt van zijn mes op het hoofd van Samuel. ‘Ik weet wie jij bent! Het is tijd om te boeten.’ Hij stond op het punt naar Samuel te lopen, toen een paar kinderen naar buiten probeerden te lopen. Erwin draaide zich bliksemsnel om, de kinderen drukten zich gillend tegen de muur.
D66 Leudal Huis aan huis blad, speciale editie Najaar 2015 D66 in Leudal: een nieuwe partij aan de slag Dit is een speciale D66-uitgave voor de inwoners van Leudal. Sinds maart 2014 is D66 met twee zetels
a. Mensen als passieve wezens. Schnitzler gaat er gemakshalve aan voorbij dat ICT, en technologie in het algemeen, mensenwerk is. Mensen, en zeker niet de mensheid in haar geheel, niet zo maar overvallen door een nieuwe technologie. Nieuwe technologieën zijn het resultaat van een ontwikkelingsgang binnen een dynamiek waar wij deel van uitmaken plus van onze technische relatie tot de natuur, het ecosysteem waarin wij opereren, en onze voorhanden zijnde omgeving. De mens moet om te overleven materiaal aan zijn omgeving onttrekken om er technisch gesofisticeerde werktuigen, instrumenten, apparaten en machines van te maken. Schnitzler benadrukt terecht dat de mens constitutioneel een technisch wezen is gezien zijn beperktheid en zijn gebrekkigheid. Maar ICT voorstellen als iets dat door de goden op onze aardbol is gedropt, is heel kort door de bocht. Schnitzler behandelt eigenlijk alleen de impact van ICT, niet de dynamiek waarbinnen ICT zich in een lang proces heeft ontwikkeld uit eenvoudige en primitieve telramen (1).
Vroeg of laat moet de rijpe persoon zijn eigen weg volgen. Als het zo uitkomt dat emancipatie tot verwijdering leidt, ontdekkende dat men voorbij het lustprincipe niet bij elkaar past, moet men eenvoudigweg vergeven en vergeten. Onthechting is altijd het probleem van de vooruitgang. Vast houdend aan het materiële verleden wordt de behoefte aan vooruitgang een geestesziekte. Derhalve is het van belang mijn en dijn te scheiden. Gehecht aan de tekenen van de eigen kultuur moet men leren wat betreft de eigenaardigheden en spullen van de ander te vergeven en te vergeten. De verliefdheid van de liefde leidt tot gehechtheid aan allerlei soorten van gedrag en dingen die men niet zo makkelijk kan vergeten: het maakt twee zotten die elkaar niet zouden moeten beschuldigen van de eigen waanzin. Scheiding van de bezittingen trekt een grens tussen twee gehechte mensen die het niet eens kunnen zijn over waarvan te onthechten en voor welk doel. Natuurlijk zou het aardig zijn als de partners het eens zouden zijn over een gezamenlijke kultuur van sublimatie en onthechting. Maar vaak is dit niet het geval. Verliefd zijn op de wereld, er teleurgesteld over raken en plannen maken voor een andere manier van doen, doet mensen het zelfde effect ondergaan. Men gedroeg zich als een dwaas, mensen raken eraan gewend, en ermee stoppen is net zo moeilijk als het doorbreken van een verslaving. Niet alleen is men gekonditioneerd aan het gedragspatroon dat niet langer bevredigt, ook de wereld is gekonditioneerd niets dan dat te verwachten. Bekeerd tot een andere manier van leven valt plotseling ‘de hele wereld’ weg , vriendschappen werken niet meer, men moet van baan veranderen, er wordt een andere taal gesproken. In het begin kan emancipatie zeer bitter zijn terwijl men slechts na enige tijd ontdekt hoe zoet het kan zijn. Daarentegen kunnen in het begin lust en gehechtheid heel zoet zijn, alleen om na enige tijd te ontdekken dat als de opwinding voorbij is men gevangen is in een bittere strijd tegen slavernij en verveling. Vanwege het eerste zou men niet moeten scheiden en vanwege het laatste zou men elkaar niet moeten haten. Uiteindelijk is zelfrealisatie het resultaat van wat men zelf heeft gerealiseerd en ware liefde herkent het in de ander.
Vandaag was er nog een verrassing: de overheadtank stroomde weer over. Die is dus weer afgevuld en de kleinere tank die lager staat zit ook weer boordevol. Nu heb ik weer voor weken genoeg water. Een zorg minder. Ik had een week lang twee lege watertanks gehad, omdat iemand (die zijn naam er niet bijgeschreven had) de hoofdkraan van de toevoer had dichtgedraaid; de hoofdkraan, die ergens in de tuin verstopt zit in een rechtop staande buis en waarvan ik het bestaan niet eens had vermoed. Hoewel er steeds water in mijn richting was gepompt kwam dat water dus een week lang niet aan. En ook de weken daarvoor dus al niet. Zodat tenslotte de hele watervoorraad was opgebruikt. Dit probleem zal zich dus op deze manier niet nog een keer voordoen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *