“legeroverlevingsuitrusting overlevingsuitrusting buitenshuis”

Een kind “slaan” is niet hetzelfde als het geven van een “pedagogische tik”. En met een “pedagogische tik” wordt, zo meen ik toch, door weldenkende mensen tegenwoordig ook wel iets anders bedoeld dan de lijfstraffen die eertijds voorzien waren in niet alleen Engelse kostscholen. Het zal geen toeval zijn dat een doordeweekse pedagogische tik die door een ouder “spontaan” wordt uitgedeeld, betrekking heeft op een niet echt harde klap op de wang of op de bil. “Een pak voor de broek” dus. Bij zo’n klap loop je geen letsel op, niet eens een heel tijdelijk letsel. Je kunt de zaak in het geheel niet gelijkstellen met een vuistslag of met zaken die juridisch onder “slagen en verwondingen” vallen. Een pedagogische tik op de wang of op de billen gooit alleen de bloeddoorstroming in de betrokken lichaamsregio wat door elkaar. Bil en wang vormen een soort stootkussen dat effectief beschermt tegen onmiskenbaar letsel. Voor mij mag dit soort tikjes best vervangen worden door verbale verwijten of door “praten”. Maar of daarmee de kous af is, nee, dat maak je me niet wijs. Het fysiek geweld op kinderen, ook in zijn softe vormen, zal dan wel afgenomen zijn, maar daarmee is de kwestie van de schade die kinderen kunnen oplopen in de omgang met hun ouders, leerkrachten en uiteraard ook van kinderen onder elkaar, niet van de baan. (De actuele hysterie rond “pesten” versluiert op een voor mij toch doorzichtige wijze veel ander kinderleed waar de schreeuwerige hysterici liever niet mee geconfronteerd worden.)
Survival hak bijl. Deze metalen bijl heeft een kunststof handgrip met oog waar je een koord aan kunt maken. De bijl heeft een stompe achterkant, is licht van gewicht en makkelijk mee te nemen dankzij de stoffen foedraal (hoes). Deze foedraal is simpel aan een riem of tas vast te maken. Totale lengte van de bijl is 30 cm.Gewicht is ongeveer 400 gram
Het oppervlak van de bol bevatte geen luikje, of ook maar een schroefje dat ik zou kunnen losdraaien. Ik zag alleen mezelf onduidelijk gereflec­teerd als in een lachspiegel. Ik activeerde het technologie­netwerk waar ik ’s middags de foto had geplaatst. Het gesprek bleek in de tussentijd te zijn ontaard in tegen elkaar schreeuwende aanhangers en tegenstanders van samen­zwerings­theorieën. Er waren verhalen als zouden meer­dere ruimtestations van vroeger nog elek­tro­nische activiteit vertonen, al was het bijna een eeuw geleden dat ze voor het laatst waren bevoorraad, en korre­lige opnames waarop onverklaarbare sporen van raket­aan­drij­vingen zichtbaar moesten zijn. Een afge­zon­derde samenleving in de ruimte. Ik begreep dat ik hier geen antwoorden zou krijgen en sloot de discus­sie af. Ik zuchtte. Met mijn mouw probeerde ik het doffe metaal wat op te poetsen.
Deze week spelen evenwel Bekende Vlamingen tegen elkaar, ten voordele van één of ander verondersteld “goed doel” (het jaarlijkse hoogfeest van Music for Life). Er zullen ondertussen wellicht al 1 miljoen goede doelen zijn in Vlaanderen en ik overweeg me zelf ook kandidaat te stellen gezien mijn talrijke erfelijke karakteriële gebreken.
Zoals iedereen weet, is het leven nemen en geven. Je kan niet alleen maar geven en niet nemen, noch kan je alleen maar nemen en niet geven. Dus, uitgaande van de noodzaak van geven (dienstverlenen) moet men ook nemen. Dit is meer een probleem dan het schijnt te zijn. Liefde geven is veel makkelijker dan liefde krijgen. Dat is waarom er sprake is van Heerlijkheid. Omdat mensen de liefde die ze krijgen niet kunnen beheersen, maar alleen de liefde die ze geven, is er iemand die we de Allerhoogste Heer noemen. Als ‘normale stervelingen’ zijn we niet waardig: met de liefde die we krijgen zijn we geneigd tot misbruik; zelfzucht, oorlogvoering. het bederven van de planeet, corruptie en geld najagen in plaats van de liefde (zowel geld als de liefde najagen is een definitie van prostitutie). Zo bezien is iets aanvaarden, een gift, of een vorm van dienst , een probleem. De voortzetting van een relatie hangt af van de acceptatie door beide partners. Als b.v. een politieke partij niet de bijdrage van een lid aanvaard wordt dat lidmaatschap betekenisloos. Als zij een gouden ring moet aanvaarden voor het huwelijk, zal hij dat ook moeten aanvaarden. Als ik bij wil dragen, moet ik de bijdrage van anderen ook aanvaarden. Als de Allerhoogste Heer geen offers zou aanvaarden, zou Zijn bestaan eindigen. Dienovereenkomstig moeten normale mensen in de samenleving elkaars bijdragen leren accepteren. Het is omdat we een andere bijdrage weigeren dat onze eigen bijdrage wordt weerlegd.
Er zijn ook kinderen, jammer genoeg, die een onaangename indruk maken: kijken me vanaf de eerste keer aan met een blik voor weerzin of angst en werken dan niet mee. Als een kind krijst kun je nog goed naar de longen luisteren, maar de buik beoordelen bij een kind dat tegenstribbelt en tekeer gaat is soms onbegonnen werk. Dan komt er in de status “not able to co-operate” te staan. En dan doe ik de volgende keer het onderzoek nog eens.
‘Angsthaas,’ spotte Janneke, hoewel ze zelf ook bleekjes zag. Zo jutten we elkaar op om te blijven, terwijl de chaos in de keuken erger en erger werd. Ik kon zweren dat ik de klap van een koekenpan tegen mijn hoofd voelde.
Er zijn zoveel vormen, zoveel soorten wezens, zelfs ik ken ze niet allemaal. Sommige van hen zijn werkelijk afschuwelijk, anderen zijn van grote schoonheid. En wat betreft geliefden… Groot of klein, dood of demon, angstaanjagend of meelij wekkend, ze zijn allemaal verschillend en toch hetzelfde. Wil je een vrouwen­geheim horen?
Voedsel: In tegenstelling tot water kan een mens voor een langere tijd zonder eten. Terwijl men maar drie dagen zonder water kan, kan een mens ongeveer drie weken zonder voedsel. Verwacht wel geen mirakels, want al na een paar dagen zal je heel goed het effect van ondervoeding al voelen. Je zult je moe en futloos voelen, en in een later stadium gedesoriënteerd, barstende hoofdpijn en uiteindelijk zal je sterven. Wanneer je probeert te jagen of dieren probeert te vangen met vallen, zal het je ook heel duidelijk worden dat het allemaal niet zo gemakkelijk is dan dat ze laten uitschijnen op TV. Een welbekende regel om voedsel te verzamelen is:”verspil minder energie om het voedsel te verzamelen of te vangen, dan dat het je energie oplevert!” In vele gevallen moet je het simpel houden slakken, insecten en planten zullen je een goede bron van proteïnen en vitaminen geven. Let op! In vele gevallen kan je beter honger lijden dan zomaar iets op te eten, als je niet zeker bent van wat je in je mond gaat stoppen, blijf er dan af! Wederom is een goede voorbereiding hier van groot belang, boeken over eetbare planten en insecten zijn er van alle soorten op de markt. Er bestaan zelf pocket uitgaven die zonder probleem in een broekzak passen.
De bootsman heet Barnabas Wade. Hij snuift en kwaakt. Hij heeft kopergroene schubben in zijn hals. Zijn oren zijn verdwenen. Hij heeft kieuwen als rafelige openingen in zijn hals. Er hangen vlezige snorharen langs zijn mond omlaag. Heel zijn onmen­selijke gelaatsuitdrukking ademt afkeer. Zijn ont­blote bovenlijf is overdekt met tatoeages.
Als je iemand iets wil geven of je iets van iemand wil gedaan krijgen, heb je als Nederlander blijkbaar een heel ander set vooronderstellingen dan wanneer je als Ghanees in noord Ghana bent opgegroeid.
NUMMER 93, 20 MAART 2015 IN DIT NUMMER Cursus Klantgericht denken en handelen lees verder Molen zoekt molenaar (m/v) lees verder Maand van de geschiedenis 2015 lees verder Officiële aftrap Knoal! lees
Ze liepen in stilte de hoofdstraat door. Samuel her­kende de gebouwen om zich heen, de meeste mensen die ze passeerden, al bleven namen en gebeur­te­nissen net buiten zijn bereik. De mensen begroetten Gaetan hartelijk. Ze bleven echter afstandelijk tegen­over Samuel. Vriendelijk, dat wel, maar niet meer dan dat. Hij herkende het als een standaard­reactie tegen vreemdelingen, een houding die bijna overal ter hele wereld terug te vinden was. Niet te nieuwsgierig zijn, zeker niet als iemand pas zijn ziel terug had. Dat zorgde alleen maar voor spanningen.
Zij doen deze oproep omdat er ondanks de enorme impact die suïcide op de samen-leving heeft, in wetenschappelijk opzicht maar weinig vooruitgang is geboekt wat betreft inzicht in en behandeling van suïcidaal gedrag. Elk jaar plegen wereldwijd bijna een miljoen mensen suïcide; dat is meer dan het totale aantal mensen dat overlijdt als gevolg  van moord en oorlog samen. Nog eens tien tot twintig miljoen mensen doen een poging tot suïcide. Suïcide is een van de drie doodsoorzaken in de economisch meest productieve leeftijdsgroep van vijftien tot 44 jaar. De cijfers van zelfdoding zijn sinds de ineenstorting van het bankenstelsel in 2008 en de daarop volgende economische crisis  verder gestegen.
‘U valt er weldegelijk onder.’ Mevrouw van Zanen staat in de schuur en kijkt om zich heen. Haar ogen glimmen. ‘Wat een fantastische verzame­ling heeft u. Is dat een IOX 380?’ Ze wijst naar een robot die vroeger eieren heeft geraapt. Toen er nog eieren te rapen vielen.
Het volgende probleem voor het hebben van een betekenisvolle samenleving is de bijdrage van de ander te aanvaarden. De ander, eenmaal geaccepteerd als een gelijke kan niettemin een voorwerp van verdringing zijn: je mag met me meedoen, maar me niet bepalen. Dit is eveneens problematisch. Je kan niet de dubbelhartigheid van vals leiderschap hebben. Ieder heeft zijn eigen talent het ego met de ziel gelijk te richten. Het is een kunst waarover in feite niet valt te redetwisten. Over smaak valt niet te twisten. Men kan meer of minder begrip hebben voor de zaak, vandaag misschien beter dan morgen. Maar de ander veroordelen omdat hij of zij anders is is niets anders dan jezelf veroordelen. Hetzelfde belang van de ziel in de kultuur van de andere mens herkennen is de opdracht van de samenleving. Dit is de feitelijke liefde van de natuur: allen mogen zijn en allen zijn vrij bij te dragen zoals ze dat willen. Dit verandert de oude filosofie van ontwikkeld raken met een denkschool in een filognosie van het in de praktijk waardering hebben voor alle kennis. Natuurlijk is er het eeuwige probleem van de gefixeerde kultuur. Voor iedere sociale overeenkomst bestaat er een overeenkomst. Alles wat daarbuiten valt is verworpen. Fixaties vormen de hoofdpijn van de mensheid en amenderingen de ruzie. Aldus gebiedt de natuur geleidelijke evolutie waarbij het oude niet wordt verdrongen door de revolutie van iets nieuws, maar waarin het oude geleidelijk het nieuwe assimileert als een uitbreiding van het veld van keuze. De grotere mogelijkheid biedt meer gelegenheid, meer werk, meer bewustzijn, meer vrijheid, meer kansen en zal meer heilzaam en gelukkig zijn. Van rooksignalen, hebben we een telefoon, van een telefoon een radio, en van een radio een t.v. gecomputeriseerd voor het informatie-net. Aldus is de kultuur in staat zich zijn eigen handelingen te heugen en als zodanig een ziel te hebben. 
Even belangrijk zijn de verdere veranderingen in de interpersoonlijke relaties en communicatie. Gaan we verder in de richting van wezens die geen acht meer slaan op hun directe fysieke omgeving, in het bijzonder andere mensen? Zal alle communicatie verlopen via elektronische mediums? Het valt me bijvoorbeeld op dat vooral jonge mensen van ongeveer 20 niet meer groeten en je aanwezigheid compleet negeren wanneer je ze vervoegt in een bushokje of in andere (voor ons als ouderen) toch uitgesproken sociale situaties. Dit terwijl ze aan het sms-en of het chatten zijn op hun gsm of smartphone.
12. Welke evidence Pubmed Complicerende factoren bij aantonen effectiviteit • verschillende systemen • verschillende eindpunten • gelijktijdige -implementatie RRT/MET -aanpassing protocollen -scholing en non-technical skills Pubmed studies: validering +++ outcome –
De vraag is alleen of het happen of bijten is bewust naar jou toe, of als reflex. Dat vraag ik me alleen maar af. Ik denk een reflex, jij denkt bewust gericht. Dat kan volgens mij alleen als het via de kleine hersenen gaat, en dat kan alleen als er geen stress is. Anders is het een reflex en geen bewuste keuze.
Het leven is een rad. Dat zei m’n grootmoeder langs moeders kant altijd. Het zet dingen in beweging. Als je er middenin staat kun je meeliften op het momentum, maar als je erbuiten staat kan het je ook een slag van de molen geven. Jonas Grimpeerd was er ondanks alles goed in om middenin het rad te blijven, om mee te draaien op de raderen van het leven. Hij was daar misschien zelfs beter in dan ik.
Ik projecteerde mijn angst en boosheid zowel op dat akelige huis als op de mensen in dat stomme dorp waar we terecht waren gekomen. Waar iedereen elkaar kende en familie van elkaar was. Wist ik veel dat mijn wanhopige gedachten en gevoelens te maken hadden met mijn voorgeschiedenis.
“De ganse gezondheidsindustrie en welzijnszorg herleiden onze menselijkheid tot haar dierlijke grond. Wij zijn ‘geboeid’ (in de boeien beslagen) zoals de mot, in haar ‘geboeid-zijn’, zich verbrandt aan de vlam waar ze geen weet van heeft of zoals vliegen die rond een lamp cirkelen. Zo ondergaan wij geboeid onder verdoving een chirurgische ingreep op ons lichaam als dierlijk leven; evenzeer verdooft de therapeut al wat ‘van nature’ menselijk in en aan ons is, hij ‘boeit’ ons als hulpeloze hulpvragers om ons als een dier terug de wildernis in te sturen. En net zo verdooft de globale wereldeconomie ons tot werkers die geboeid zijn door wat we voortbrengen maar er tegelijk geen weet van hebben, zoals dwaze koeien, geboeid door de melkmachine, geen weet hebben van de kaas die met hun melk wordt gemaakt. We vliegen allemaal als muggen tegen een lamp die haar wezen niet openbaart.”
Inmiddels ben ik weer terug in Ghana. Ik ben drie weken in Nederland geweest, bij mijn vrouw in Friesland. Ik ben een paar kilo aangekomen van al het lekkere eten, zoals pannekoeken, erwtensoep, spruitjes, en ik heb ook vaak uitgeslapen. Rini en ik hebben regelmatig samen een mooie film bekeken en af en toe was het weer goed genoeg om een eind te gaan wandelen. Heerlijk. De nestkastjes voor de vogels heb ik schoongemaakt en hangen weer aan de bomen. Klaar voor de lente. Gelukkig ben ik ook deze keer niet uit de boom gevallen.
Pas toen de chauffeur aanstalten maakte om te vertrekken, stapte Samuel uit de bus. De tas met kleding en foto’s van zijn familie woog zwaar op zijn rug. Het was raar, zodra hij zijn herinneringen terug had, kon hij niet wachten om weer in het dorp te zijn. Er wachtte hier zoveel op hem. De mensen die hij zoveel jaren geleden achtergelaten had, zijn werk, zijn lievelingsplekjes. Hetzelfde zonlicht als waar hij in dit leven geboren was, al klopte dat niet helemaal. In Weerzel voelde de zon warmer aan, troostend. En misschien stond ze deze keer wel op hem te wachten. Die hoop dreef hem altijd terug naar het dorp, maar deze keer klopte er iets niet. Was het eindelijk tijd voor iets anders? Een andere plek om te wonen, een andere baan. Eindelijk de belofte achter zich laten. Dat had zij ook gedaan, overduidelijk. Of was ze een hij die eerste keer? De herinnering kwam traag, zijn lichaam was nog jong, zijn hersenen nog niet helemaal volgroeid, dus dat was niet verwonderlijk. Nee, de eerste keer dat hij haar zag, was ze een vrouw. Daar, een beetje verderop. De huizen hadden de velden nog niet overgenomen in dit deel van het dorp. Het graan was rijp, de zon brandde en zij liep in een wit jurkje langs de velden. Blootsvoets, besefte hij opeens; de herinnering deed hem glimlachen. Wilde bloemen in haar haar en een glans in haar ogen die hij in al zijn levens nog niet gezien had.
En internationaal wordt onze economie voor een flink stuk gedirigeerd door een geglobaliseerd neoliberalisme. In West-Europa is deze dan nog gekoppeld aan een verregaande “soberheidspolitiek”, opgelegd door de Europese Commissie. Op die manier neemt de inkomensongelijkheid steeds meer onrustwekkende hoogtes aan. Socialistische partijen die zich profileren als beleidspartijen, kunnen in deze context niet anders dan zich voor een niet onbelangrijke mate te verloochenen. Het levert hen het pijnlijke verwijt op “kaviaarsocialisten” te zijn (waar ze vroeger “salonsocialisten” waren). Een parlementaire meerderheid is doorgaan ook maar tijdelijk, onvoldoende om een beleid op halflange termijn uit te voeren (cf. Labour in Engeland, de PS in Frankrijk, enzovoort). Een democratische wereldregering zoals met aandrang gevraagd door de vermaarde Pools-Britse socioloog en sociaaldemocraat Zygmunt Bauman, zit er niet aan te komen (5). En het is ook niet duidelijk wat men zich daarbij moet voorstellen, vooral bij dat “democratische”. Waar is de tijd van de Socialistische Internationale waar heel wat Belgische socialisten een prominente diplomatieke bemiddelingsrol speelden?
In het opvoeden van kinderen is het van belang consistent te zijn. In geëmancipeerde, gemengde huwelijken kan dit een probleem vormen. Emancipatie betekent ook dat men het dynamische van de persoonlijke ontwikkeling moet accepteren. Verschillende stadia van ontwikkeling volgen elkaar op (afb.) en kinderen stemmen hier niet altijd mee overeen. Kinderen kunnen erg verward raken, teleurgesteld en verwaarloosd. Een schrijver kan ook een boek schrijven en daartoe een volledige kultuur adopteren, alleen maar om het later te laten vallen om een ander boek te schrijven. Niettemin behoeven dergelijke ‘bijprodukten’, de kinderen, de boeken de juiste aandacht. Daarvoor is een gemeenschappelijke kulturele basis nodig waarover paren privé en grotere kulturen collectief overeenstemmen ten einde zorg te dragen voor de juiste opvoedkundige en filognostische (van de boeken houdende) continuïteit. Zoals hierboven vermeld is er een overeenstemming van gewetensvolle aktie over de orde van de Tijd nodig. Naar het kulturele belang van een noemer van formele identiteit is eveneens een structuur van statusoriëntatie (afb..&afb.) en betrokkenheid (afb.) besproken. Op basis van een alternatieve orde van de tijd (tabellen) en een vestiging van de identiteit (afb.) voor emancipatie en sociale kontrole kan men degelijkheid vinden voor het doel van de filognosie en het onderwijs. Op de goede manier gegrondvest in het liefdadige, dat wil zeggen in vrijwillige dienst, kan een dergelijk respekt van orde de ouders vervangen die wegvallen vanwege de verstoringen van de persoonlijke ontwikkeling. Allerlei dingen kunnen er misgaan en een gemeenschap moet leren collectief verantwoordelijkheid te dragen voor zulke calamiteiten. Het diktaat van de persoonlijke vrijheid is een zware, en als men de kinderen niet wil bederven en de liefde voor de kennis of de eer van bezielde emancipatie niet wil verliezen, moet er voorzien worden in een juiste continuïteit van kultuur voor iedereen. Alleen op basis van gelijke kansen voor allen kan er echte wereldvrede zijn. Het vormen van elites mag plaats vinden, maar kan niet het dominerende thema zijn. Openheid naar allen, ook naar het verleden en de toekomst toe, definiëert de gezondheid van de vooruitgang en het gezonde verstand van ieder systeem van bestuur. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *