“laatste overlevingsuitrusting winter camping overlevingsuitrusting”

Het meisje stapte met opgeheven hoofd naar de microfoon. Nu pas leek ze voor het eerst de menigte op te merken. Ze wreef snel door haar haar, erop lettend dat ze de veren en kralen niet aanraakte, schraapte haar keel en zei: ‘We willen u hartelijk danken voor uw aanwezigheid van­daag. We hopen dat u zich allemaal goed amuseert.’ Ze boog diep en wachtte tot het applaus uitstierf. ‘Mijn naam is Ilse,’ zei ze plechtig. ‘Ik heb grote delen van de wereld gezien, ben al vader en moeder geweest, jong en oud, geliefd en verliefd.’ Na die woorden hief Ilse haar hand naar haar mond, alsof ze zich moest tegenhouden om niet in lachen uit te barsten. Ze herpakte zich en zei met overslaande stem: ‘Maar nu ben ik hier, in Weerzel, en ik beloof jullie dat ik hier alles zal doen om gelukkig te zijn en om anderen gelukkig te maken.’ Ilse beëindigde haar eed door te zwaaien naar haar ouders en snel terug naar binnen te lopen.
Gelijkmoedigheid is een grote verworvenheid. Het staat populair bekend als ‘being cool’, niet erg bezorgd zijn over de uiterlijke wereld of het materiële effect: hij die zijn kalmte verliest is de ware verliezer. Psychologisch is het je bedaardheid waarmee je het evenwicht bewaart. Winnen is een relatieve zaak en verliezen ook. De ziel is het mysterie van de kontinentie die ongeacht de toestand van het lichaam in werking blijft. Een dode persoon of een verliezer (van het leven) kan nog steeds zijn werking hebben in het hart van anderen en een pasgeboren baby kan nog steeds de hele wereld willen winnen een karakter tonend dat voor de rest van zijn leven niet verandert. Gelijkmoedigheid refereert rechtstreeks aan de werkelijkheid van God, de Heer, zelfverwerkelijking, persoonlijke interesse, ziel en rijpheid. Een jong kind kan zo rijper zijn dan een volwassene waardoor we geen standaardrecepten kunnen hebben voor het beoordelen van mensen.
Daarna kon ik weer verder het bloeddruk meten. Bij boven de 140 of boven de 90 kregen de mensen een briefje mee met hun bloeddruk en de raad om het na een maand nog eens weer te laten meten. Om kwart voor vier kwam een ziekenhuisauto ons weer ophalen. We kregen nog een warme maaltijd met rijst en kip in een restaurant onderweg naar huis. En toen kon ik visite gaan lopen op de kinderafdeling. Tot half zeven. Om half acht werd ik weer gebeld voor een stuitbevalling. De dokter die dienst heeft en hier een half jaar is voor de chirurgie wil graag van mij leren hoe zoiets moet worden begeleid. In de wachttijd op volledige ontsluiting typ ik de eerste versie van dit verhaal.
1) zelfgemaakte ‘mukluks’, eskimolaarzen. Met meerdere wollen sokken, bankstellen leer en rendiervacht. Herten haren zijn hol en daardoor extra isolerend en breekbaar. Let op als je zelf ooit van plan bent om een rendiervacht te kopen; Ze vallen dus allemaal gigantisch uit. Ik dacht dat dat buiten wel kon. En met die hoeveelheid haren blijft er genoeg over.
Eten op gezette tijden maakt het mogelijk om de hoeveelheid genuttigd voedsel onder kontrole te krijgen. Als b.v. zes keer per dag een bepaald soort van voedsel op een bepaalde tijd wordt genomen, is het mogelijk te stoppen met het voedsel dat anders spontaan de behoefte lenigde. De behoefte aan zoetigheid kan worden bevredigd door een koekje of andere kleine zoetigheid te eten tijdens de ochtend- en middagpauze. De behoefte aan tussendoortjes kan worden geregeld als men ‘s avonds voor de televisie zit. De behoefte aan proteïnen, vet en vitaminen kan worden gereguleerd door een dieet in acht te nemen dat de hoeveelheid en het soort van voedsel regelt dat nodig is om de behoefte te bevredigen. Als er iets aan het dieet ontbreekt zal men rebellie ontwikkelen en op onregelmatige tijden beginnen te eten zoals men er zin in heeft. Niet alleen raakt de eetlust dan bedorven maar verliest men de volledige kontrole over de voedselinname op die manier uitkomend op indigestie, intoxicatie en andere eetstoornissen. Teveel eten is het best behandeld door het reguleren van de etenstijden. Als eenmaal die tijden zijn aanvaard kan de hoeveelheid worden geregeld.
Wie als kijker leep en bedreven is, kan dan ook gemakkelijk in zijn of haar omgeving een eigen “kleine oorlog” opstarten. Sinds de eerste afleveringen van “Charles & Michel …” neemt elke dag het aantal meldingen toe van bizarre zij het veeleer kleine misdrijven. Vergiftigde huisdieren, kranten die verdwijnen uit de brievenbussen van abonnees of die vervangen zijn door Arabische of Turkse equivalenten, inbraken op smartphones, mensen die overtuigd waren dat ze bij de beenhouwer een varkensgebraad hadden gekocht maar blijkbaar opgescheept zitten met lamskoteletten, en dergelijke meer. Er is zelfs een geval gemeld van een dame die ’s morgens voor het werken gaan nog haar katholieke echtgenoot had gekust, maar bij haar thuiskomst ’s avonds moest vaststellen dat de plaats van haar man ingenomen was door een gebaarde profeet die, braafjes in de zetel, in jelleba naar een Arabische tv-zender aan het kijken was! Maak dat mee!
Niet alleen de objecten in de buitenwereld, ook het lichaam ging men als een ‘vreemd’ object waarnemen en visualiseren. Handelingen werden waargenomen en in woorden uitgedrukt. En veranderingen in de eigen lichaamstoestand werden als gemoedstoestanden en emoties benoemd. Het woord ‘vrolijk’ gaat etymologisch bijvoorbeeld terug op ‘opspringen, dansen’. ‘Blij’ (van dezelfde stam als ‘blik’) slaat op de glans in de ogen, de lichtstraal die ontspringt in de ogen van de ander en dus ook in de eigen ogen. ‘Angst’ gaat terug op een stam ‘eng’ met de betekenis ‘de keel dicht knijpen of dicht geknepen worden’. ‘Moed’ betekent ‘in beweging zijn’. ‘Woede’ verwijst naar een extatische gemoedstoestand en een razend lichaam (Latijn ‘vates’ = ‘ziener’, een ziener ging bij zijn voorspellingen altijd razend tekeer; ‘woede’ komt ook terug in de naam Wodan, de Germaanse god die in verband staat met het dodenrijk). Ook de stam en de familiegemeenschap waarvan men deel uitmaakte, krijgen hun visualisatie en hun naam: zo betekent Franken ‘de mensen die behoren tot de stamgemeenschap’ en het woord ‘volk’ moet betrekking hebben op ‘de kring van gewapende mannen binnen de omheining’, terwijl het Griekse ‘dèmos’ (volk) gelezen met worden als ‘de mensen onder wie het voedsel verdeeld wordt’ (later: het land). Uiteindelijk ging men ook zichzelf als een biologisch autonome entiteit gaan zien die anders was dan de medemensen en die dus een eigen naam kreeg, in eerste instantie niet door de betrokkene zelf, maar door de gemeenschap. Het was doordat men door de anderen als een afzonderlijk ‘voorwerp’ werd gezien, dat men ook zichzelf als een entiteit is gaan zien. Zoals een kind zichzelf als een totaliteit leert ontdekken doorheen het feit dat voortdurend naar hem gewezen wordt.
In de vorm van een spannend wedstrijdprogramma, een half uur durend spelprogramma, onder de titel “Charles & Michel tegen de Kleine & Grote Mongolen“. Sinds deze maandag loopt het dagelijks om 19 uur, ook in het weekend (maar dan op het tweede net). Martine Tanghe presenteert en legt heel vakkundig de passende sentimenten uit. Het programma mikt op de hoogste kijkcijferdichtheid, op het absolute record sinds het begin van de metingen door het KMI in 1832.
Wat betreft toxische stoffen zijn met name gegrild en geroosterd vlees en alcohol geassocieerd met het optreden van kanker in de slokdarm en het spijsverteringskanaal. Over het algemeen belast de vertering van (rood) vlees de ingewanden extra met toxische bijprodukten welke eventueel ook tot kanker kunnen leiden. Onderzoekers adviseren hiervoor om meer vers fruit, groenten en vezels in het algemeen te eten en vaker een vegetarische maaltijd in overweging te nemen.. 
Er stond een zachte bries. Een eigenaardige, niet te definiëren geur dreef Zohra’s kant op. Intuïtief wist ze dat ze die geur moest volgen, ook al walgde ze ervan. Ze probeerde een overzicht te krijgen van het dak. Het was zo groot als een voetbalveld en ingericht als een doolhof met ventilatieschachten, antennemasten, lift­okers en trappenkamers die het zicht belem­erden. Ze strompelde naar de dichtstbijzijnde mast en verschool zich erachter. Het inademen van de buitenlucht deed haar deugd. Langzaam voelde ze het leven weer in haar lichaam sijpelen.
‘Ik zal je doden als de smerige hond die je bent,’ roept mijn daimaō. Hij beledigt de roodharige reus nog meer door zijn naam en afstamming niet te noemen. Honden zijn dat niet waard. Hij heft zijn zwaard.
Zo ver is mijn oude ik gekomen op zijn gedoemde tocht naar Mook. Ik voel alleen een vage melancholie, en een versterkt gevoel van urgentie dat mijn benen nog sneller doet bewegen. De neergestorte 747 ten noorden van Rotterdam echo’t het gevoel dat ik vlieg. Mijn spijkerbroek en overhemd klapperen als slecht gespannen zeilen. De wind van mijn voortgang giert langs mijn jukbeenderen, rukt aan mijn haar, schuurt mijn nieuwe huid tot ik begin te vrezen dat ik teveel van mezelf verlies.
Elzas en Lotharingen dat was een soort Siamese tweeling, leerden we op school. Ter plekke vinden ze dat onzin. De streken grenzen weliswaar aan elkaar, maar verschillen enorm. Tegenwoordig presenteert Lotharingen zich trots als de Lorraine. Het is er prachtig, je kunt er interessante dingen zien en je kunt er lekker eten. Met de TGV naar Metz, here I come!
48. DE KIKKER EN DE OCEAANBespreken we een klassieke evolutie van een onderneming. We bevindenons onderaan de energieas, daar waar het kennispad en het belevingspadbeginnen. De onderneming is een idee dat op een of andere wijze con-creet werd gemaakt. In mijn lezingen verwijs ik vaak naar het romanti-sche voorbeeld van de twee studenten die besluiten van hun afstudeer-werk een onderneming te maken. Ze duiken samen de spreekwoordelij-ke garage van een van de ouders in en zetten zo hun eerste stappen alsondernemers. Het legendarische voorbeeld is het verhaal van BillHewlett en Dave Packard, die in 1939 in een garage hun eerste audio-oscillator bouwden, een elektronisch testinstrument dat gebruikt werddoor geluidstechnici. Na verloop van tijd werden ze geroemd om hunelektronische labapparatuur. Vandaag is Hewlett-Packard, beter gekendals HP, een toonaangevende speler in de informaticawereld. De kans isgroot dat u thuis of op kantoor een HP-kleureninkjetprinter heeft staan.Van Bill Gates, oprichter en eigenaar van Microsoft Corporation, is eensoortgelijk verhaal bekend. Dito Steve Jobs van Apple.We bevinden ons dus in de garage, waar twee toekomstige ondernemerssleutelen aan de toekomst. Ze bouwen een eerste, een tweede versie vanhun product. De gebeurtenis is een mix van kennis van de startende part-ners, maar ook van emoties. Stel de vraag aan iedere ondernemer die zijnzaak startte en hij/zij zal beamen dat er naast kennis eveneens veel emo-tie aan te pas kwam. Emotie zoals het fundamentele, vaak naïeve geloofin het eerste idee, geweldige frustratie bij de eerste mislukkingen, vreug-de bij de eerste centen die binnenkomen. Een start-up bevindt zich dusin punt A (zie eerder) van onze driehoek en zit dus in wat Libbrecht de‘naturaliteit’ zou noemen. Het bedrijf betrekt, zoals een baby de moeder-melk, de omgeving naar zich toe om te overleven. Het trekt kapitaal naarzich toe, klanten, leveranciers. We zitten in een fase van struggle for life.15Zodra de onderneming gelanceerd is, begint ze kennis te ontwikkelen.Uit de verschillende ervaringen worden lessen getrokken en afsprakengemaakt. Naarmate de tijd verstrijkt, schrijven we hele vol met dekennis over hoe ons bedrijf haar producten maakt en zichzelf organi-seert. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werden instrumenten zoalsISO-procedures zeer populair, hetgeen eigenlijk gedetailleerde recepten-boeken zijn van hoe een bedrijf op een gecontroleerde wijze haar pro-ducten en diensten kan maken en verkopen. ISO-procedures zijn de15 Libbrecht verwijst naar de verschillende eigenschappen van de drie hoeken van zijn model in het hoofdstuk ‘submodellen’, beschreven in ‘Burger van de wereld’ op p. 112 en volgende. 38
Vooral in Europa lijken de politieke partijen nog niet eens verder te kijken dan hun neus lang is. Geen enkele partij , van welke “ideologische” signatuur ook, heeft een programma dat manifest bestaat uit een toekomstvisie, een doel op (half)lange termijn plus een overgangsprogramma om dat doel te bereiken en die toekomst waar te maken. En zeker huivert iedereen bij de gedachte dat de Mens het in zijn/haar hoofd zou halen om God te spelen. Er mag dan worden gelachen met de paus maar als hij waarschuwt voor de menselijke hoogmoed, knikt iedereen instemmend.
Casanova kondigde met luide stem zijn vertrek aan, de deuren sloten zacht sissend, en de monorail vertrok geluidloos over zijn rail zwevend vanuit station Euphrat Centraal. De half-bionische ménagerie aan boord kwam tot rust. Voorbijglijdende steden die je tot passieve observatie dwingen, hebben dat effect. Levens waar we niet aan kunnen deelnemen of die we niet kunnen beïnvloeden, niet mee in interactie kunnen gaan, zijn onze zaak niet, of wel?
April 2017 Deze maand hebben we weer tal van activiteiten voor u, o.a.: l Koningsfilm l Spelletjesmiddag l Bingo l Dansavond Zaterdag 15 april Paasbrunch met medewerking van de Donjongens foto Aanvang:
De wijze waarop criminelen en geesteszieken worden aangepakt, is perfect analoog. Voor beide geldt dat als ze het in het dagelijks leven te bont maken, ze worden opgesloten en onder toezicht geplaatst. Voor de misdadiger spreken wij van een gevangenisstraf, voor de geesteszieke van gedwongen opname en in de praktijk doorgaans dwangbehandeling. Gevangenen mogen soms de gevangenis verlaten met een elektronische enkelband, geesteszieken mogen soms een paar dagen naar huis met een psychische enkelband: zij moeten in principe bereikbaar zijn voor het psychiatrische personeel. Maak je als gevangene teveel misbaar, dan mag je niet deelnemen aan de ‘heropvoedende’ gevangenisactiviteiten en krijg je celarrest; maak je als geesteszieke teveel misbaar, dan mag je niet deelnemen aan de ‘therapeutische’ activiteiten en word je in de isoleercel geduwd. Gevangenen krijgen voorwaardelijke invrijheidsstelling, geesteszieken nazorg: schend je de voorwaarden van de invrijheidsstelling of van de nazorg, dan kan je onmiddellijk terug opgesloten worden of, in het geval van de geesteszieke, onmiddellijk opnieuw worden ‘gecolloceerd’. Politici die ijveren voor hardere straffen voor criminelen, vinden doorgaans ook dat geesteszieken gemakkelijker gedwongen opgenomen moeten kunnen worden. En de voorstanders van chemische castratie van seksdelinquenten huldigen ook het lamleggen van het zenuwstelsel van geesteszieken met antipsychotica allerhande.
Ik heb er eigenlijk niets tegen dat mensen hun zuur verdiende euro’s besteden aan gadgets en prullaria. Ik heb er zelfs niets tegen dat, als de mensheid in voltallige volksvergadering bijeengekomen beslist de aarde op te blazen, dat ze dat dan ook doet. Waar ik als socialist iets tegen heb is dat onze levenscondities en ons leefmilieu dus bepaald worden door krachten waar wij als mensen geen vat op hebben, de “markt” dus. En dat het die krachten zijn die tonnen CO2 de lucht in stoten, niet ik die met mijn auto rijd (ik heb overigens geen auto). Het zijn deze krachten waar de Afrikanen geen vat op hebben die hun savannes zullen doen uitdrogen. Ik sta bijzonder wantrouwig tegen de onderliggende nadruk van de Groenen op een individueel gekozen moraal en ethiek (een individualisme dat een perfecte variant is van het neoliberaal individualisme; cf. de peace of mind als ultiem levensdoel; en dat ons ook dat vreselijke ding “ethisch bankieren” heeft opgeleverd). Deze moraliserende benadering heeft een verfijnde analyse van de dynamiek van onze samenleving meer belemmerd dan bevorderd. De Groenen van nu zijn natuurlijk niet langer Pater Versteylen, al lopen er nog heel wat van die oorspronkelijke soort rond, zeker in Vlaanderen (er zijn duidelijk meer dan accentverschillen tussen Groen! en Ecolo). Stellen de politieke mandatarissen zich op als onderlegde technici in bepaalde domeinen (energie b.v.), binnen de achterban wemelt het nog van New Age figuren, pseudo-boeddhisten, allerhande shoppers op de markt van spiritualiteit, spiritualisme, esoterie en occultisme (met veel mensen die dwepen met de psychoanalyticus Carl Gustav Jung, die voor de nazi’s werkte en een gans denkstelsel uitwerkte over het verschil tussen Joodse en Arische psychologie, waar hij na de oorlog nooit afstand heeft van genomen: niet te verwonderen dat Jung op het einde van zijn leven veel contacten had met subtiel racistische Apartheidsfiguren in Zuid-Afrika).
hier nog een , een newfoundlander gehad met nierfalen, ik wist het niet van mijn hond, tot op de dag dat ze stierf. ze zakte heel langzaam weg, en raakte in coma, de dierenarts wist niet wat er op dat ogenblik aan de hand was, tijdens de narcose , ze was opeens binnen een uur opgeblazen, is ze overleden, sextie verricht, en bleek dat ze nierfalen had. dat was een klap. de hond heeft er niets van gemerkt, wij des te meer.
De variatie van soorten, van lichaamsvormen, van huidtekeningen en huidskleuren, kledingdracht en kledingkeuzes in Ebyon had haar de eerste keer met stomheid geslagen, evenals het aanzien dat de Lleroh hier nog steeds leken te bezitten; de gemengde wijken waarin verschil­lende rassen naast elkaar leefden; de openbare straffen en openbare executies van mis­dadigers, de prominente rollen die sommige Lleroh-mannen innamen.
Daar de tijd verandert en de regels eveneens, spreken we altijd van De Andere Regels. Ze zijn nooit precies de geschreven of gesproken regels. Het element van onzekerheid is essentiëel voor de vrijheid van de wil. Het kan niet worden ontkend (afb.). We moeten lijden onder de milde neurose van niet altijd (of meestal niet) Hem zijn, of ons ideale ware zelf. Dit is de eeuwige psychologie: twijfel naar de onzekerheid van alles om de rijpheid van het persoonlijke oordeel te behouden, leidt tot de moeilijkheid van tijdelijk enige neurose. Vasthoudend aan de fixatie zal de neurose verergeren en uitlopen op een geestesziekte. De neurose is het resultaat van het vasthouden aan of gehecht zijn aan een materiële fixatie die zich vormde om te ontsnappen aan de angst van het verliezen van de vorm onder de druk van de tijd. Aldus leidt iedere fixatie tot de moeilijkheid van valse zekerheid – de angsten van verandering ontkennend – en neurotische onzekerheid in angst voor het verlies van de fixatie. Dit wordt traditiegetrouw besproken: we hebben een wetboek, maar moeten amenderen. We hebben belastingen vastgesteld, maar moeten de uitgaven bediscussiëren om er achter te komen dat de fixatie moet veranderen. We moeten investeren, om in te zien dat dat aan het eind van het project moet veranderen. De enige uitweg uit de moeilijkheden van de tijd en zijn fixaties, angsten en neurose is te spreken over de moeilijkheid en tot besluiten te komen over het Heer-spel. Als het praten faalt met een parlement of een persoonlijke relatie in reces, dan doemt de oorlog op. De kontrole van de rede missend, blijft er alleen nog maar fysieke aktie over. Daar fysieke aktie zijn einde moet vinden, zullen vernietiging en geweld het gevolg zijn, variërend van enigszins gestoorde minachting van de Heer tot internationale oorlogvoering om de eigen superioriteit aan te tonen op de onredelijke manier. Daarom moet de vertoning van de discussie gaande gehouden worden. Politiek, wetenschappelijk en religieus naar de tripolariteit van de Andere Regels (afb.), afgewisseld door de tegenstellingen van rust, studie en festiviteit, zullen er altijd moeilijkheden zijn in het Heer-spel waarvoor het bespreken de meest vredelievende en konstruktieve manier is om oorlog te voeren tegen de illusie van niet-goedheid. 
Het is een warme zomeravond. De acaciabomen geuren, nu het koeler wordt. de maan is heel geel, want de horizon is nog dichtbij. Het is net een medaillon met een mooi plaatje van een haas die naar links kijkt, met de oren iets naar achteren gericht. In Nederland moet je je hoofd minstens 45 graden draaien, anders zie je alleen het volmaakt onbewogen gezicht van de maan. Met twee ogen die iets schuin boven elkaar staan. Maar in Afrika zeggen ze “there is a hare in the moon”.
‘Nooit!’ riep Leaf. ‘Ik laat haar niet alleen sterven.’ Met een klap kwam ze tegen de muur aan. Ze draaide zich om en trok zich het laatste stukje zelf omhoog. Een blauwe flits ging rakelings langs haar heen toen ze zich aan de andere kant naar beneden liet zakken. Ze abseilde verder de muur af en bevond zich op een soort binnenplaatsje. De enige uitgang was een nauw steegje tegenover haar. Ze greep naar de misleider aan haar riem en activeerde het apparaatje. De lucht om haar heen trilde een kort moment. Op het scherm van de misleider knipperde een rood batterijtje met daar­naast seconden die aftikten. Ze zou hoogstens een kwartier onzichtbaar zijn op de scanners van de vegers.
In deze precaire context konden de eerste mensengroepen zich onzes inziens weinig intra-sekse competitie en inter-sekse vijandigheid veroorloven. Het zoeken van voedsel primeerde vermoedelijk op de reproductie en in dat voedsel zoeken waren mannen relatief egalitair en vrouwen ook, en bovendien ook mannen versus vrouwen en omgekeerd. Zeker bij de jacht was rechtstreekse samenwerking onontbeerlijk. In de oorsprongssituatie was het uitgesloten dat een solitaire jager op zijn eentje buit kon binnenhalen. Het is dus mogelijk dat de vormen van competitie en agressiviteit die we bij mensapen veelal aantreffen bij de hominiden enigszins tot beduidend getemperd waren. Bovendien stelde de befaamde antropoloog en bio-archeoloog Clark Spencer Larsen vast dat het seksueel dimorfisme (de fysieke verschillen tussen mannen en vrouwen) bij onze Afrikaanse voorouders, met name bij de Australopithecus afarensis (3,8 à 2,8 miljoen jaar geleden; skeletten gevonden in Ethiopië, de bekendste is de ophefmakende Lucy), veel minder uitgesproken waren dan voorheen algemeen werd aangenomen. De mannen waren nauwelijks groter dan vrouwen (15% verschil zoals bij ons). Gering seksueel dimorfisme betekent doorgaans minder intra-seksuele competitiviteit en meer coöperatie zowel binnen als tussen de geslachten. Zoals we reeds hebben aangehaald, is er bij primaten een duidelijke correlatie tussen dimorfisme en competitie en rivaliteit tussen mannen. Groepsselectie kan dus zeker hebben gewerkt: mensengroepen waar de leden coöperatief met elkaar omgingen, hadden in de precaire situatie waarin deze groepen zich bevonden, een evolutionair voordeel op groepen die door hun competitie en interne rivaliteit een soort collectieve zelfmoord pleegden. De groepssamenwerking was nodig zowel voor de jacht als voor de bescherming tegen andere stammen of tegen roofdieren. Coöperatieve groepen hadden dus een evolutionair voordeel op groepen van zelfzuchtigen en wedijveraars. Binnen dergelijke groepen konden vrouwen voor hulp bij de kinderzorg beroep doen op omzeggens alle vrouwen, zij het vooral hun directe verwanten: mogelijk zoogden jonge moeders elkanders kinderen. Vrouwen speelden dus gemakkelijk allo-ouder voor elkanders kinderen. Dit hangt ongetwijfeld ook samen met het gegeven dat in de eerste verwantschapsstelsels omwille van de seksuele ongeregeldheid (in een eerste fase alleen incestverbod tussen de generaties, tussen ‘vader’ en ‘dochter’ en tussen ‘moeder’ en ‘zoon’ dus) alle vrouwen van eenzelfde generatie zusters waren en alle vrouwen van de oudere generatie moeders (en analoog voor mannen). Die bijna onmiddellijke verwantschap met elkaar hield ook duidelijk zekere plichten in. En de vrouwen konden ook rekenen op alle mannen, zowel directe verwanten als minder directe verwanten, voor bescherming tegen indringers, want de bedreiging van die indringers trof eigenlijk steeds het geheel van de groep. We moeten goed beseffen dat de leden van de heel eerste mensengroepen ook biologisch allen min of meer verwant waren met elkaar.
In de eerste paar dagen van hectiek, nadat ze Peter gevonden had, was ze alleen maar in regel-modus geweest. Door door door, welke kist, kwamen er bloemen? Oh god, moest ze dit nu opnieuw meemaken? Het was allemaal zo bekend. Wat moest er in vredes­naam in de rouwadvertentie? Frans en Nadine, Peters ouders, die haar constant vuile blikken toe­wierpen, alsof zij Peter ertoe aangezet had …
En van het ene op het andere moment werd ze warm. Het was alsof iemand van achteren de armen om haar heen sloeg, haar tegen zich aan koesterde en haar compleet injecteerde met een weldadige, liefdevolle gloed die door haar hele lichaam trok, van kruin tot voeten. Ze hield abrupt op met huilen.
De maatschappij veranderd en scholen streven naar het bijhouden van de snelheden waarmee veranderingen gaan. Focus ligt op kennis en kennisverwerking. Kennis is omvangrijk en door technologie steeds toegankelijker. Op internet zoeken mensen elkaar op en kunnen op deze manier tijd en plaats ongebonden te leren en te werken. Je werkt eigenlijk niet meer voor een baas, soms bij jijzelf de leider over een groep, of heb je de verantwoordelijk over een deelproduct. Vaak heb je meerdere klussen tegelijk.
Maar niet iedereen geeft zich over aan de siesta: er glijden schaduwen door het water, vluchtig als de vormen van mangrote vissen, vreemde lichamen die net onder het troebele olijfgroene water schuil gaan. Nu en dan verschijnt er heel even een snuit boven de waterlijn als van een kaaiman of een snoek. Ogen zonder oogleden volgen de gangen van de sleutel­bewaarder van net onder de waterlijn. Vier, nee vijf, van deze donkere vormen, elk zo groot of groter dan een mens, zwemmen achter hun prooi aan. Ze volgen de Griek al vanaf het kanaal der papyrus, en nu door de steeds smallere grachten en kreken van de achterbuurt die de Duivelsvingers genoemd worden. De steigers zijn hier lager, bevinden zich dichter bij het wateroppervlak. Met een behendigheid die zijn omvangrijke gestalte niet zou doen vermoeden balanceert Karagiozis over een van de doorverende kattenbruggetjes die de vlotten, woon­boten en steigers met elkaar verbinden.
‘Waarom zwalkte je dan helemaal alleen op zee als je zulke goede relaties met Karel hebt, en bovendien ben ik al getrouwd,’ antwoordde Offa, wiens geest een labyrint was vol kuilen en valstrikken en lepe, on­navolg­bare gedachten als nordische knopen die ook nog eens met elkaar zijn verknoopt, maar wiens wijze van uitdrukken vaak bot en ruw was. Evenals zijn bloedbevlekte daden.
Nu al dronken? De geur van gebraden worst en geroos­terd varkensvlees dreef over de mensen heen, maar daar moesten ze nog op wachten tot na de cere­monie. De drank daarentegen vloeide al rijkelijk. Zelfs in zijn vorige leven wist Samuel al van voorstellen om alcohol niet meer toe te laten, of pas na de ceremonie. Het ging om de kinderen, niet om drank. Tot nu toe werden die voorstellen vlot weggestemd. Prioriteiten moeten duide­lijk zijn, dacht Samuel, als je iedereen wilt lokken, moet je ze ook iets geven natuurlijk. Hij grinnikte toen de zatlap onzeker wegliep naar een van de vele drankkraampjes die rond het plein opgezet waren.
Het hielp helemaal niets. Ze schopte uit alle macht tegen de denk­beeldige muren die haar in bedwang hielden, klauwde met haar nagels langs fictieve wan­den, proberend een weg naar buiten te graven, een uit­weg te vinden uit deze benauwende stilte in het meest diepe van haar geest. De knoppen te vinden waarmee ze zelf de controle weer terug kon krijgen en haar lichaam de baas zou worden. Het haalde niets uit. Ze moest willoos toezien hoe haar eigen handen de klink van de badkamer­deur naar beneden duwden.
Het duurde niet lang. Hij liet verslagen zijn hoofd hangen. ‘Ik was failliet geraakt.’ Zijn stem was nauwe­lijks te horen. ‘Er was in principe vanaf het begin genoeg energie voor al onze programma’s, als we die maar nooit hadden willen uitbreiden. Maar we begonnen ons te verve­len. Al snel waren er met inge­wikkelder simulaties. Maar als anderen die zagen, wilden zij die ook voor zichzelf. En daar was elek­triciteit voor nodig. Drie van de oorspronkelijke persoonlijkheden wisten controle te krijgen over de zonnepanelen, en sneden de rest van de energie­toe­voer af. We kregen vervolgens de stroom niet meer gratis maar moesten ervoor betalen, met het enige dat we daarvoor hadden: onze reken­kracht. Ze zorgden bovendien dat er altijd net iets te weinig energie onze kant opkwam, zodat we tegen elkaar begonnen op te bieden. Het duurde niet lang of bijna iedereen was slaaf van een van de drie machten, gedwongen zich het grootste deel van de tijd in te zetten voor simulaties die niet van henzelf waren, lusthoven waar ze zelf geen tijd konden doorbrengen. Anderen pro­beerden energie te roven, maar leefden ver­volgens voortdurend in angst voor represailles. En de rest was uitein­delijk gedwongen zichzelf uit te schakelen. Dat zou ook mijn lot zijn geweest, als ik me niet had bedacht dat er op Aarde nog onbeperkte energie aan­wezig was en grondstoffen in overvloed. Dat is waarom ik hierheen ben gekomen.’ Hij hief zijn ogen op: smekende gaten in zijn gezicht. ‘Samen kunnen we onze overleving voor eeuwig zeker stellen.’
Hij leert de mens dat hij niet meer hoeft te reageren op de oude manier en durft los te komen van zijn beleving als slachtoffer. Durft open te staan voor andere mogelijkheden, ondanks allerlei diepgewortelde scenario’s. Door zijn leven niet meer te laten leiden door ervaringen van toen krijgt hij weer greep op en zeggenschap over zijn eigen actuele levenssituatie, kan hij er ook de verantwoordelijkheid voor nemen en is hij geen slachtoffer meer in de zin van toen.
Helga keek hem na en alles was perfect: de vorm van zijn oren, de manier waarop hij voorbij de tafeltjes stampte, zelfs zijn gebalde vuisten. Het beeld etste zich in haar brein, onvergetelijk, eindeloos kostbaar. Maar ze bleef staan, rende hem niet achterna. Helga was een Buiten­dijkse en een kwallendregster trouwen met de zoon van een dijkgraaf? Dat was het soort sprookje waarin zelfs kleuters niet konden geloven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *