“dakloze overlevingsuitrusting de wazoo overlevingsuitrusting avontuur armband”

Binnen laten Paul en zijn makkers hun vlammen­werpers doven. Ik vroeg het me al af, en glimlach inwendig. Mook heeft misschien een goed wapen gevonden tegen mijn kennelijke onkwets­baarheid, maar de inherente zwakte ervan niet goed doordacht. Ik laat me gewillig de rechter lift in diri­geren. Een van de soldaten trekt een knuppel met twee stalen punten. Terwijl hij naar de tredmolen loopt, laat hij een blauw­witte boog tussen de punten knetteren; de liftslaven zetten zich in beweging. De snurker krijgt de stok in zijn flank en komt tot een bruut schokkend ontwaken. Paul en een van de anderen voegen zich bij me in de lift, en kreunend en krakend begint de lange weg naar boven terwijl de buisverlichting met een glasachtig tingelen aanspringt.
Toen ze langs de radiokamer liep hoorde ze de radio kraken. ‘Hallo, Harrald? Hallo? Hier Armena.’ Ariadne liep de kamer in. ‘De radio was stuk,’ ging de stem die zich als ‘Armena’ identificeerde verder, ‘maar ik heb hem kunnen repareren. Hoe is het bij jullie? Hier is het nu echt lente.’
‘Hoelang nog, Eochaid!’ vroeg Harbrand. In weerwil van zijn dreige­ment was hij tot dusver erg spaarzaam geweest met zijn schoppen, aan­ge­zien zijn sombere natuur hem had gehard tegen elk ongemak en elke valse hoop. Zijn gade Madalgarde lag nu vermoedelijk in de sponde van de vrome maar altijd geile koning Karel; onbelemmerde beschik­baar­heid van Madal­garde was vermoedelijk voor zijn vorst de belang­rijkste reden geweest om Harbrand als zijn paladijn overzee te sturen. Maar zelfs hierover kon Harbrand zich niet opwinden. Zijn laatste grote gemoeds­aan­doening was geweest in Roncevalles, toen hij in het gevolg van zijn koning de jonge markgraaf Roland had gezien: aan de Aarde geprikt door een Baskenspeer, zelfs in de dood en ondanks de roos van bloed op zijn borst verblindend mooi, de hoorn Oliphant en zijn zwaard Durandal aan zijn zijden als eveneens gesneuvelde, maar ooit levende en bezielde voor­werpen. Harbrand had met zijn koning gehuild toen, op dat verse slagveld vol lijken en kermende gewon­den die nog afgemaakt moesten worden; maar later was het net alsof de liederen van de hofdichters zich tussen hem en zijn ware herinnering hadden ge­plaatst, en had hij zich afgevraagd of hij daardoor zo mismoedig was gewor­den, of dat juist zijn mismoedig­heid deze gedachte in hem had opge­roepen.
Heinrich zuchtte. ‘Wat je zag is een reflectie van onze werkelijkheid. Veel is gelijk, maar alles hier is dood of stervende. De perfecte plek voor depressieve mensen die zelfmoord op het spoor gepleegd hebben.’ Hij wees naar haar voeten. ‘Kun je staan? Kun je lopen?’
Daarom zijn ook wij gedoemd te worden afgeslacht, vluchten ervoor heeft geen zin. Waarheen? Ze zitten overal, die moordlustige gekken, ze zijn zelfs elkaar aan het afmaken. Ook in Canada en in de VS zitten ze en Australië proberen ze binnen te komen en als daar de linkse gekken verkiezingen winnen is ook hun lot bezegeld.
Zoals wij allen onder onze ogen kunnen zien, wordt de sociale ongelijkheid, in naam van de Vrijheid, opgedreven en de samenleving valt meer en meer uiteen in een rijke ‘middenklasse’ die zich vergenoegt in zijn zelfgenoegzaamheid, en armen die hun vingers verkneukelen en die van overal ter wereld naar hier komen om, desnoods met enig geweld, terug te nemen wat wij ze eeuwen lang hebben afhandig gemaakt. Dan moet tussen die twee groepen een muur worden opgetrokken, een menselijke muur. Want onze open economie verdraagt natuurlijk niet dat wij hier ook een metershoog metselwerk van stenen en prikkeldraad neerpoten zoals aan de grens tussen Mexico en de States of tussen Israël en Palestina, al krijgt de zuidkust van Spanje toch al min of meer het uitzicht van zo’n muur. Nee, Berlijnse Muren kunnen wij binnen Europa natuurlijk niet meer hebben. De mensen moeten een eerlijke kans krijgen om hier in onze Nieuwstraten, Delhaize’s en Aldi’s onze weelde en prullaria te kopen en natuurlijk ook gewone levensnoodzakelijkheden.
De waarheid van jullie heilige identiteit en persoonlijke kracht zal toenemen.  Het heeft niets met controle te maken.  Ze neemt meer verantwoordelijkheid op voor je hele zelf en de mogelijkheden die van binnenuit zullen ontwaken.  Er zal meer en meer verlangen naar vrede zijn, zowel individueel als collectief.
Samuel probeerde zich te herinneren hoeveel kinderen hem gepas­seerd hadden op de trap, hoeveel er dus nog in deze kamer bevonden. Minstens vijftien, samen met Gaetan. Die stem, wie is dat? Hij stak een vinger op als waarschuwing voor de twee mannen die net boven gekomen waren en waagde het om half in de deuropening te gaan staan. Zijn ogen volgden de rode streep op de grond, bleven toen gefixeerd op een jongen die dreigend voor de overblijvende kinderen stond. Een mes, was zijn eerste gedachte. Gaetan, zijn tweede. Zijn vriend lag zwaar hijgend op de grond, bloed stroomde tussen zijn vingers door. De kinderen zaten ineengedoken achter Gaetan. Zelfs gewond probeert hij ze nog te beschermen, dacht Samuel. Hij focuste zich helemaal op de jongen met het mes.
Eén van de belangrijkste regels is te werken voor het werk en niet voor de uitkomst ervan. Slagen of mislukken mag niet van enige invloed zijn op het feitelijke werk dat plichtmatig moet worden gedaan. Er zijn tijden van moeilijkheden en tijden van grote vreugde. Of het nu zomer is of winter, belangrijk is de voortzetting van de arbeid. Omdat we geneigd zijn ons afhankelijk op te stellen van de stimulering en bekrachtiging door anderen, zijn we ook geneigd van werken af te zien als die ander niet langer persoonlijk om ons geeft. Aangezien alles en iedereen zijn/haar eigen weg te volgen heeft moeten we vroeg of laat onze eigen gang gaan. Daarom is het belangrijker te ontdekken wat je plicht is dan deze of gene uitkomst als een voorwaarde te stellen.
Het onderlichaam zal naar een hogere wijze van waarneming bewegen, wanneer deze hogere energieën geïntegreerd zijn.  Je zult je naar heldervoelendheid bewegen, te voelen op gevoelsniveau, gebaseerd op een intuïtief weten.
Jullie hebben allen dezelfde behoeften.  Dit kan leiden tot een expansie van gevoelens van liefde die opgewekt worden als je in staat bent om je evenwichtig te voelen, op nieuwe manieren bewogen door de menselijke conditie.  Dit is weer een teken van de ziel die aantoont dat jullie allemaal verbonden zijn.  Jullie zintuiglijke uitrusting zal diepgaander worden.
Het kan snel veranderen. Zo zit je nog lange dagen te maken op de verloskunde, zo ineens meldt zich een Ghanese gynaecoloog en even later ook nog een andere Ghanese algemeen arts die wel in opleiding tot gynaecoloog zou willen komen, en even later zitten die twee samen op de verloskamer en de poli verloskunde in plaats van ik. En ik kan nu eindelijk voldoende tijd besteden aan bijscholing van de verpleegkundigen op de kinderafdeling.
Het betekent dus hopelijk ook dat ik niet meer elke dag onafgebroken van acht uur ’s morgens tot half negen ’s avonds mijn tijd zal hoeven te besteden aan patiëntenzorg, maar dat ik ook overdag af en toe iets kan regelen of ergens een rapport over kan schrijven. Daar ben ik wel erg aan toe, moet ik zeggen.

One Reply to ““dakloze overlevingsuitrusting de wazoo overlevingsuitrusting avontuur armband””

  1. De gedrongen gestalte van zijn geliefde haalde de schouders op in het kille maanlicht. Ferdi kon nog net de melancholieke glimlach zien die om Sals mond speelde, de lippen die hij zo vaak had gekust omhoog gebogen maar gesloten, Sals ogen glanzend.
    Van het ras der BV’s traden gisteravond Linde en Sven op (twee presentatoren van Studio Brussel, neem ik aan). Die maakten er uiteraard een zottekot van en ze illustreerden perfect de Engelse quote van wie ook al weer: “You can find fools everywhere, even in madhouses.” Linde & Sven drukten als gekken op de knoppen, riepen, tierden, trokken de raarste grimassen, schaterlachten met banaliteiten, enz. Want ze vonden zichzelf natuurlijk buitengewoon grappig en geestig. Ze deden alsof ze de gemakkelijkste vragen niet konden beantwoorden en Ben Crabbé stond erop te kijken als een brave onderdaan. Linde & Sven maakten er een erezaak van om het meest van de twee het klein kind uit te hangen.
    Ze wrikken de spleet wijder en voeren de touwen erdoorheen, ze omwikkelen het boegbeeld en leggen vlotte knopen. Spanish Joe en Scar-face nemen ieder een touw ter hand. Long Tom klemt zijn kaken opeen voor de last die hij gaat ontvangen. Ellis plaatst de koevoet om de laatste nagels waaraan het beeld nu nog hangt los te wrikken.
    Tijd: De opeenvolging van momenten. Heel nuchter is tijd afstand gedeeld door snelheid daar snelheid wordt uitgedrukt door het delen van de afstand door de tijd. Voor statische objecten is tijd dus een uitdrukking van afstand. In zekere mate is het culturele begrip van tijd problematisch dat een gemeenschappelijke snelheid negeert en de afstand ontkent en electronisch overbrugt aangezien noch afstand, noch de dynamiek of het bewustzijn van snelheid aan het begrip gerelateerd schijnt te zijn. Derhalve, psychologisch gezien, wordt de tijd cultureel gekend als een identiteits-konflikt waarin de persoon is gedesoriënteerd naar de getimede plaats en de ware tijd van de gebeurtenissen in de natuur. De instabiliteit van de tijd-ervaring wordt psychologische tijd genoemd terwijl de gemeenschappelijke beweging van de draaiende planeet het ware van de tijd aangeeft. Culturele tijd wordt gekend als de klokkentijd. De drie begrippen van tijd die tesamen zijn totale definitie uitmaken kunnen worden verenigd in de formule Tp=Tw-Tk. In normale taal: psychologische tijd kan worden herkend als het produkt van de negatieve relatie, het verschil, tussen klokkentijd en natuurlijke tijd (afb.)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *