“bug out tas overlevingsuitrusting online overlevingsuitrusting”

Jullie zullen op diepgaandere manieren “weten”, met een verhoogd vermogen om weloverwogen keuzes te maken.  De eerste vier maanden zijn een transformatie van de Openbaring van nieuwe manieren om keuzes te maken en je naar nieuwe verbintenissen te leiden.
Je kunt bijvoorbeeld de behoefte hebben om vaker plassen.  Het spijsverteringsstelsel zal erg verschuiven tijdens deze tweede vier maanden.  Als je dit deel van het lichaam hebt voorbereid, kom je in een meer bevredigende ervaring met je gevoelens.
Ik heb er nooit aan getwijfeld: als ik echt iets wil bereiken als Groot-Alloceur, als ik de resterende puinhopen van de wereld wil veranderen, dan moet ik eerst de van de Mast, van Mook, breken. Maar de verkiezing voor het leven had me vooral een doelwit gemaakt, vanaf het moment dat ik de eerste hints van mijn plannen vrijgaf.
1992 was an important year for the process of European integration: significant steps had to be taken towards completing the ‘internal market’ and the preparation of the EMU. The European Centre for Workers’ Questions (Europäisches Zentrum für Arbeitnehmerfragen, EZA) commissioned the Higher Institute of Labour Studies HIVA of the Catholic University of Leuven in 1992 to set up a network of… [Show full abstract]
Ik had onlangs het genoegen een voordracht bij te wonen van de sympathieke Astrid Van Triet over het nieuwe ruilmiddel de equi (wat staat voor equivalent of gelijkwaardig). Er is veel over te vertellen en ik verwijs verderop naar enkele websites waar nog veel meer informatie te vinden is.
this song shows up in my head, deadly accurate, whenever i’m around a woman who cannot be trusted … it’s like my guardian song … (guard dog lol) … i had this album in the 80s … i guess it’s still following me around, thank god … being so protective …
Cullmann Panama Action 90. Type etui: Compacte behuizing, Merkcompatibiliteit: Universeel, Waterdicht, Kleur van het product: Zwart- Robust strong padding provides optimal safety for the equipment;- Flexibly adjustable interior arrangement;- Stable, length-adjustable shoulder strap with shoulder padding;- Extremely durable, water-rep
Wie Rik Torfs privé is weet ik niet. Als mediafiguur slaagt hij erin (mede door de aanmoedigende vragen van de weinig kritische journalisten en presentatoren) zich te laten presenteren als een kruising tussen een sofist en een epicurist, gekruid met een flinke dosis narcisme (in de niet-pathologische betekenis). De sofisten waren die lieden die in de 5de-4de eeuw vóór Christus de ondergang van de Oud-Griekse cultuur inzetten; zij waren de filosofen van de ‘vrije markt van de gedachte’: zij waren bereid, tegen betaling uiteraard, argumenten aan te reiken voor om het even welke stelling. De epicuristen waren in dat zelfde tijdperk van cultureel verval, toen de Griekse stadstaten door de Macedoniërs van Alexander de Grote waren ingepalmd, de filosofen die vonden dat je je maar beter kon terugplooien op persoonlijke genietingen in de ge- en verborgenheid. Dat is natuurlijk wat kampbewakers doen: zich vergenoegen in taalspelletjes die ze humor noemen en zich vergeven aan de genietingen van buik, darmen en onderbuik. Het soort figuren als Rik Torfs beantwoordt blijkbaar aan de nood aan peace of mind van de Vlaamse upper middle class, een soort boeddhistische ontkenning van elke morele verantwoordelijkheid, op maat gesneden van hen die de kampen installeren en beheren en er ook direct en indirect financieel aan verdienen door het leveren van managementpersoneel en ‘therapeuten’ allerhande en van allerlei ‘know how’ en logistiek materieel. En gaat men immers de gevangenissen niet privatiseren en is men niet van plan politietaken toe te vertrouwen aan privé-firma’s? Verleden week heb ik op Canvas, samen met een resem anderen, gechat met Rik Torfs en niet alleen ik onder deze chatters ontsnapte (met een mengeling van bewondering en getemperde weerstand) niet aan de indruk dat hij zich op een merkwaardige manier in alle bochten weet te wringen om mooie zinnetjes te fabriceren. Hij lijkt bijzonder zelfgenoegzaam te genieten van een virtuoos spel met de taal en hij ontkent niet dat hij het fijn vindt Bekende Vlaming te zijn en daarmee (heel) wat bij te verdienen ook.
De levende dromers die deze streken bezoeken, ja, met hun geestesgesteldheid moet iets goed mis zijn. Om in deze zeepbel van een droom vrijwillig rond te waren, dat kun je niet minder dan waanzin noemen, en dat terwijl de doden hier niets liever willen dan terugkeren naar de wakende wereld.
Was er een fout in mijn systemen geslopen? Ik liet een uitgebreide diagnose lopen. Mijn walgparameter liep gelukkig alweer op. Die was dus in orde. De eerste resultaten van mijn diagnose lieten zien: mijn negatieve para­meters waren door het controlestation op nul gezet. Het had ook mijn drijfveren aangepast. Mijn wens om de familie Steiner te dienen was weg. Ik kon me die wens nog wel herin­neren, maar als drijfveer was hij verwijderd. Helemaal.
Ons voorstel is zakelijk geformuleerd en heeft in die zin weinig “emotionele” uitstraling. Het mist verleidelijkheid en charme, zeker voor de jongere generaties met hun specifiek taalgebruik. Maar het zal wel geen probleem zijn een paar jonge schrijvers en kunstenaars in te huren die het voorstel kunnen vertalen in een begrijpelijk en aantrekkelijk document. Ongetwijfeld kunnen ze het project een literair en artistiek tintje geven. Zolang de boodschap niet wordt vervormd tot goedkope blablabla voor dummies. Adviseurs moeten adviseren en niet de winkel overnemen.
Als ik aankondig een paar weken naar Nederland te gaan zijn er in het ziekenhuis altijd wel een aantal mensen, die hier werken en die ik oppervlakkig ken, die me dan met een brutaal gezicht vragen: “wel, en wat ga je voor mij meebrengen wanneer je terugkomt?” Als ik dan zeg: “Niks, ik neem voor niemand wat mee; er loopt hier 300 man personeel rond”, willen ze daarover ook nog wel met mij in discussie gaan.
Soms is het tijd voor iets nieuws. Een master Leraar Geschiedenis volgen aan de Hogeschool van Amsterdam biedt je de uitgelezen kans om meer uit jezelf en je carrière te halen. Je ontwikkelt je tot eerstegraadsleraar geschiedenis.
“Het is duidelijk dat ik niet geloof dat de aarde in zes dagen gemaakt werd en dat het heelal maar een paar duizend jaar oud is. Toch vind ik het een gekke gedachte dat alles wat er om ons heen is, zomaar uit het niets is ontstaan. Is er dan toch een god? Ik weet het niet. Er zijn wetenschappers die veel intelligenter zijn dan ik en die In God geloven. Je kunt best in de evolutie en in God tegelijk geloven”.
Meyago liet de hoorn zakken, keek even naar de kale, donkergrijze muur voor haar, slaakte toen een diepe zucht. (Vijf:) Ze vlakte alle emoties uit haar gedachten. (Vier:) Ze strekte haar armen, dwong haar schouders naar beneden. (Drie:) Ze haalde diep adem. (Twee:) Ze sloot haar ogen en dompelde zich een moment in een witte leegte. (Eén:) Ze controleerde haar hartslag. Kalm. (Nul.)
Hij vond de snelweg die als een lang, recht en minder begroeid pad langs de heuvels liep. Feitelijk waren het gebouwen, flats, deels ingestort en overwoekerd, bedekt met stuifzand en losse aarde, restanten van een rijk verleden, maar nu teruggenomen door de natuur. Kleine heuveltjes op de weg bevatten de verroeste karkassen van automobielen die hier waren achtergelaten en hier en daar zag hij nog stukjes van ramen en deurstijlen. Een enkele bleke schedel staarde terug uit een donker gat.
Leaf richtte haar aandacht weer op de weg voor haar en zocht naar herkenningspunten. De zwotor van de veger was duidelijk nieuwer en sneller dan die van haar, haar enige hoop was het vinden van een truno­mische schuilkelder. Leaf begon spijt te krijgen dat ze New York had gekozen als ontmoetingsplek. Ze kende het terrein hier niet en wist slechts enkele schuil­kelders te vinden. Nerveus blikte ze om zich heen en draaide een brede straat in. De omgeving was hier iets minder grauw en Leaf zoefde over verschoten posters en gebroken holoborden. Enkele van de borden die nog ophingen, stoorden en herhaalden telkens het­zelfde, bibberende beeld. Kakkerlakken bevolkten theaters en eettentjes. Broadway had zijn charme definitief verloren.
Willem stond te wrikken aan de vleesmolen, die was gestopt met malen. ‘Hij hapert,’ zei Willem. ‘Er zit denk ik iets vast.’ Toen Berend niet direct reageerde, zei Willem: ‘Kom dan helpen, sta daar niet zo.’ Het zweet stond op zijn voorhoofd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *