“bug in overlevingsuitrusting winter auto overlevingsuitrusting”

Het deed me even denken aan een Zendingsdag van de Classis Amsterdam van de Christelijke Gereformeerde Kerken, die in mijn jeugd elke zomer onder de hoge bomen van het Bos van Bredius werd gehouden en waar dan in de schaduw op tafeltjes allerlei koopwaar werd aangeboden ten bate van de Zending, en waar ik, als 12 jarige, sigaren en sigaretten aan de man bracht. De 10% winst die erop zat ging dan ook naar de Venda’s of de Toradja’s. Op zo’n dag werden dan ook allerlei redevoeringen gehouden die met luidsprekers werden versterkt. Iedereen vond het natuurlijk prachtig om door een oude witte dokter de bloeddruk te worden gemeten dus al snel was er een enorme rij wachtenden ontstaan voor mijn tafeltje. Inmiddels was in het hoofdgebouw, naast onze activiteiten, het officiële programma geopend. Er werden onafgebroken redevoeringen gehouden over diverse onderwerpen die met luidsprekers werden versterkt. In het hoofdgebouw was plaats voor een paar honderd mensen en ook buiten konden mensen zitten om te luisteren. Het was niet makkelijk om nog een bloeddruk te horen bij dit achtergrondlawaai en het werd helemaal onmogelijk als er vlakbij in de wachtrij een discussie ontbrandde en luidkeels werd gevoerd of als iemand ook in een ritme van 80/minuut ineens op mijn tafeltje de maat meetikte van muziek uit zijn I-phone (of zoiets) Ineens waren wij aan de beurt voor onze voordracht. Het enig zinvolle dat we konden bedenken was om mensen vragen te laten stellen en die dan te beantwoorden. Er kwamen drie vragen. Ik mocht twee vragen over voeding beantwoorden: wat was in het algemeen goed en slecht (roken, alcohol en teveel van wat dan ook) en welk dieet was goed voor diabetes (bij volwassenen met overgewicht: afvallen, niet teveel eten in één keer, niet onnodig snoepen) Of het aan de luidsprekers lag of aan mijn uitspraak van het Engels, dat weet ik niet, maar ik betwijfel of er veel van is verstaan en ik ben bang dat er niets van is blijven hangen.
Schnitzlers analyse suggereert hoe dan ook dat wij ICT als passieve wezens over ons heen hebben gekregen. Dat is misschien zo voor een geïsoleerd individu, maar individuen, ook de meest eenzame, zijn nooit geïsoleerd als waren ze een Robinson Crusoe op een vergeten eiland. Ze leven altijd in verbanden die in wezen iedereen op een bepaalde wijze met iedereen verbinden, zij soms met heel veel tussenschakels en rizomatisch (i.e. via een wirwar van connecties; het rizoom-concept werd in de jaren 1970 voorgesteld door Gilles Deleuze & Félix Guattari (2). Het gaat er dus geenszins om of persoon X al of niet een Facebook-account heeft. Wel is het beter te kijken hoe mensengemeenschappen en bij uitbreiding de ganse mensheid zoiets als Facebook hebben gecreëerd en met hun eigen creatie worden geconfronteerd. Verschillen tussen individuen en groepen qua gebruik van zekere technologieën illustreren de verdeeldheid van de mensheid. En dit geldt uiteraard ook voor ICT.
Met deze leuke baby speeltafel kun je je kleintje vermaken.Leer tellen , herken de verschillende vormen en nog veel meer!Leuke geluidjes in verschillende onderdelen.Afmeting verpakking: 64 x 40 x 10 c
Toen hij de hele lende had versneden, merkte hij dat er tranen over zijn wangen liepen. Zijn handen trilden en zijn vingers waren verkrampt. Hij keek op. Vanuit de deuropening stond Willem naar hem te kijken, een plastic doos met oerhammetjes in zijn handen. Even was het stil, op de hevige piep in Berends oren na. Het mes viel uit zijn hand met een scherpe klang op de tegels en nog voordat Willem iets kon zeggen, snelde Berend de slagerij uit, de straat op, naar huis. In de piep in zijn oren echode het geluid van de gillende lende.
Kort daarna, voordat ze zou gaan studeren, gingen we voor de laatste keer met het hele gezin op vakantie naar Texel. Daar, op het strand bij de Slufter, nam ik stiekem enkele foto’s van mijn gezin terwijl we naar schelpen zochten en de hond blaffend tegen de golven tekeerging. De mooiste schelp namen we als souvenir mee naar huis.
Voor de ziel is het lichaam als een huisdier of een beest in het circus dat kan en moet worden afgericht, beloond en geaaid voor het gehoorzaam en braaf zijn. Om een of andere orde in het leven te houden moeten in het bijzonder mensen die op zichzelf leven met de sociale zekerheid, op hoge leeftijd verkeren of als student of als een zich heroriënterende volwassene leven, zichzelf belonen voor het respekteren van de God van de Tijd door het eten van een koekje voor het regelmatig pauzeren of het nuttigen van een behoorlijke maaltijd voor het afmaken van je werk of voor het uit bed komen. Zonder een gepaste bekrachtiging zal het lichaam een obstinate diktator zijn waarmee men niet alleen de lichamelijke gezondheid verliest, maar ook het geluk en de vrede van de ziel bederft middels een manier van denken die vol is van lust en rebellie. Soms is een semi-psychotische vlaag van angst en verstandsverbijstering eenvoudig verholpen door trouw aan de dagorde te bekrachtigen. Het fundamentele belang van deze volwassen strategie missend kunnen mensen lange tijd in de spreekkamers van analytische therapeuten, psychotherapeuten, doktoren, en alternatieve genezers ronddolen alleen maar om in te zien dat ze hun eigen tijd moeten behartigen. Het zit ‘m in de politiek van de standaardtijd om voor werkgelegendheid in de afdeling van de gezondheidszorg te zorgen door het scheppen en handhaven van afhankelijkheid van politiek gefixeerde dualistische en opponerende noties van de standaardtijd die draaien op de secundaire winst van het stilzwijgen van de eenvoudige basis strategieën van gezondheid. In het bijzonder kan de politieke arena zelf de perversie illustreren van de secundaire winst, complete veldslagen leverend in het parlement of marathonzittingen houdend waarbij alle normen van het menselijk fatsoen en de zelfbeheersing worden overschreden. Geen leek kan zich meten met de uitzinnige kultuur van politiek vergaderen, feesten en converseren naar hartelust alsof het een middeleeuws bacchanaal of een studentensociëteit betreft. Dit soort van mis-representaties van de civiele kultuur schept het probleem waar het tegen vecht: de vervreemde geïsoleerde waanzinnige die niet langer het ondoorgrondelijke en onbeheersbare van politieke tijgers en leeuwen kan begrijpen, ermee kan sympathiseren of het kan belichamen. Dit in gedachten houdend is het niet moeilijk te begrijpen waarom vele mensen de beheersing verliezen met het bestaande juridisch-economische politieke paradigma en intellectueel verdrongen eindigen in klinieken en parkbanken als zwervers en schizofrenen. Eenvoudig wijzen op ieders individuele verantwoordelijkheid zal de samenleving niet bevrijden van de verantwoordêlijkheid zorg te dragen voor een orde waarbij allen een eerlijke kans hebben zich succesvol aan te passen. Het criterium van politieke breedsprakigheid kan onmogelijk stand houden en heersen als een leidend principe voor de gewone man. Voor de gewone man kan geen monopolie op de spraak worden getolereerd maar slechts een gezond begrip en vertoog van een algemeen idee van wereldorde gelden. Het politieke zoals het is mag er zijn, maar kan er niet in mislukken een voorbeeld te vormen van het objectieve en de orde van de politieke aktie. Dit alles behoort tot de bijkomstigheden van de wetenschap van het bekrachtigen van menselijke lichamen terwille van de gehoorzaamheid aan de inwonende ziel en zijn loyaliteiten. 
Alles was warrig. Het laatste dat ze zich echt heel helder kon herinneren was dat ze thuisgekomen was van Natsuko’s winkeltje, ontzettend over­stuur, bang om naar huis te gaan maar tegelijkertijd wetend dat het niet uitmaakte waar ze heen ging. Natsuko had heel duidelijk gezegd dat de Shinigami aan haar vast zat, niet aan het huis. Laura had zelfs het gevoel dat het Japanse vrouwtje het verschijnsel had kunnen zien – want wat was anders de reden geweest dat ze haar zonder uitleg de winkel uit had willen zetten?
Het was schemerig in de slaapkamer. Haar handen waren nog steeds ijskoud. Sterker nog, het hele huis voelde koud. Laura staarde voor zich uit, armen slap langs haar zijden. Ze stond midden in de slaapkamer met haar gezicht naar de deur die op de gang uit kwam. Ze wist niet hoe ze hier gekomen was. Het leek of haar lichaam los stond van haar geest, dat haar persoon – alles wat ze was – hulpeloos tegen de tralies van haar schedel bonkte.
Al bij al verliest Schnitzler mijn sympathie door een wel erg tegen de borst stuitende tegenstrijdigheid in de formulering van wat zijn “verzet en opstand” fundamenteel zou betekenen. Zonder dat hij het beseft, klinkt zijn oproep nogal bloedarmoedig en vlakaf incoherent. Hij rekent naar eigen zeggen op een “contra“-revolutie en dit onder het motto “Digitale proletariërs aller landen, verenigt u!”, zoals de slotzin van zijn boek luidt. Een vrij goedkope parafrasering van eveneens de slotzin van Karl Marx & Friedrich Engels hun Communistisch Manifest: “Proletariërs aller landen, verenigt u!” Het hoort tot de ironie van de geschiedenis dat de proletariërs die Marx & Engels op het oog hadden, zich helemaal niet verenigden. Wel integendeel: ondanks de pacifistische campagnes van heel wat socialistische voormannen zoals Jean Jaurès in Frankrijk (vermoord net voor het uitbreken van de Grote Oorlog) en voor België bv. een Camille Huysmans en een Hendrik de Man, trokken de proletariërs tegen elkaar ten oorlog en maakten elkaar met honderdduizenden af in de Eerste Wereldoorlog 1914-1918. En dat in ruil voor nationaal georganiseerde rechten zoals het Algemeen Stemrecht, betere arbeidsvoorwaarden en -condities en vrije vakbonden. Deze gehechtheid van de gewone arbeiders aan het nationaal kader (de deelname aan de oorlog werd door hen ervaren als een daad van patriottisme) stond redelijk haaks op de kosmopolitische en internationalistische ingesteldheid van de meeste en de invloedrijkste intellectuelen, kunstenaars en meer algemeen van de sociale elite in haar geheel die altijd al internationale contacten had onderhouden. En zeggen dat we sinds 2014 deze grote slachting die WI was, even eerbiedig als schijnheilig herdenken. En dit op een moment dat een grootschalige oorlogsdreiging, ook in Europa zelf, groter is dan ze ooit sinds de Tweede Wereldoorlog is geweest.
De geldautomaten in Bawku hebben het een periode niet gedaan, maar nu werken ze weer. Ik heb gisteren een tweedehandse magnetron gekocht en een tweedehandse elektrische waterkoker. Ze doen het allebei. Van de magnetron was het een heel gezoek voordat ik wist hoe ik het ding aan de gang kon krijgen. Ik kon op internet geen gebruiksaanwijzing vinden. Een moment wanhoopte ik er al aan of de magnetron het wel deed, maar hij doet het toch goed. De waterkoker kookt het water zoveel sneller dan de fluitketel op gas dat het weer meer aanlokkelijk wordt om “even vlug” wat af te wassen met heet water. Ik liet anders de afwas wel eens een dag of drie staan. Zeker nu de muis die hier woonde dood is. De muizenval staat in de aanslag met lekkere pindakaas, maar gelukkig is er geen muis meer. Gekko’s lusten blijkbaar geen pindakaas, want die lopen gewoon rond hier en lopen niet in de val.
Daar de tijd verandert en de regels eveneens, spreken we altijd van De Andere Regels. Ze zijn nooit precies de geschreven of gesproken regels. Het element van onzekerheid is essentiëel voor de vrijheid van de wil. Het kan niet worden ontkend (afb.). We moeten lijden onder de milde neurose van niet altijd (of meestal niet) Hem zijn, of ons ideale ware zelf. Dit is de eeuwige psychologie: twijfel naar de onzekerheid van alles om de rijpheid van het persoonlijke oordeel te behouden, leidt tot de moeilijkheid van tijdelijk enige neurose. Vasthoudend aan de fixatie zal de neurose verergeren en uitlopen op een geestesziekte. De neurose is het resultaat van het vasthouden aan of gehecht zijn aan een materiële fixatie die zich vormde om te ontsnappen aan de angst van het verliezen van de vorm onder de druk van de tijd. Aldus leidt iedere fixatie tot de moeilijkheid van valse zekerheid – de angsten van verandering ontkennend – en neurotische onzekerheid in angst voor het verlies van de fixatie. Dit wordt traditiegetrouw besproken: we hebben een wetboek, maar moeten amenderen. We hebben belastingen vastgesteld, maar moeten de uitgaven bediscussiëren om er achter te komen dat de fixatie moet veranderen. We moeten investeren, om in te zien dat dat aan het eind van het project moet veranderen. De enige uitweg uit de moeilijkheden van de tijd en zijn fixaties, angsten en neurose is te spreken over de moeilijkheid en tot besluiten te komen over het Heer-spel. Als het praten faalt met een parlement of een persoonlijke relatie in reces, dan doemt de oorlog op. De kontrole van de rede missend, blijft er alleen nog maar fysieke aktie over. Daar fysieke aktie zijn einde moet vinden, zullen vernietiging en geweld het gevolg zijn, variërend van enigszins gestoorde minachting van de Heer tot internationale oorlogvoering om de eigen superioriteit aan te tonen op de onredelijke manier. Daarom moet de vertoning van de discussie gaande gehouden worden. Politiek, wetenschappelijk en religieus naar de tripolariteit van de Andere Regels (afb.), afgewisseld door de tegenstellingen van rust, studie en festiviteit, zullen er altijd moeilijkheden zijn in het Heer-spel waarvoor het bespreken de meest vredelievende en konstruktieve manier is om oorlog te voeren tegen de illusie van niet-goedheid. 
Kontakt verliezend met het belang van de ziel, begoocheld door de aantrekkelijkheid van de materiële natuur, kunnen paren afdwalen van het rechte pad der emancipatie (afb. & afb. ) en de minder gerechte bereiken van menselijke aktiviteit verkennen. Daarvan leert men zeker over de limieten en grenzen die men niet moet overschrijden. Een ander ongewild effect van een dergelijke ervaring is het machtskonflikt. Experimenterend verliest men makkelijk het gezag en de zekerheid van de kultuur en orde van de ziel. Proberen zelf de macht te krijgen in een begoocheld en verwrongen idee van gezag en rijpheid, kan men in een relationele hel belanden. De geliefde beminde wordt een diktator en het gekoesterde leventje wordt een leugen. Om een veilige weg terug te vinden, terug naar het goede en echte van de tijd, kan men tijdelijk aanvaarden terug te vallen in een situatie van leerlingschap ten einde de verloren discipline weer teug te vinden. Daar is vaak hulp bij nodig. Enkel door boeken alleen is het moeilijk ook maar iets vooruit te komen. Sommige dingen zijn zuiver sociaal en veel kennis en regelgeving is ongeschreven. Om iets te leren is er ook de bron van het gezag van buitenaf en andere zoekers van de waarheid van persoonlijke emancipatie (afb.). Daarvoor zijn er priesters, politici en wetenschappelijke therapeuten die onderrichten en helen overeenkomstig hun geloofsovertuiging, politiek en paradigmata. Ieder systeem mag claimen exclusief en de enige en ware oplossing te zijn, maar de politieke werkelijkheid leert ons dat klaarblijkelijk het naast elkaar bestaan van allen de behoefte is. Welk systeem van bestuur ook aangenomen, ieder zal vast houden aan zijn eigen overeenkomsten. Men mag meedoen voor zover men ertoe in staat is maar het veranderen zal moeilijk of onmogelijk zijn. Er is een natuurwet die de coëxistentie en continuering gebiedt van de diversiteit van alle levende wezens en alleen bij het verlies van funktie en aanpassing sterft de soort uit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *