“biohazard overlevingsuitrusting zombie zelfverdediging overlevingsuitrusting”

Harrald liep terug naar de bureaus met de schermen en vond daar nog een verhoging achter een batterij schermen waar een grote stoel stond. Hij liep de trap op en duwde tegen de stoel om hem naar zich toe te draaien. Het skelet dat erop zat, zakte in elkaar. Harrald sprong achteruit en trok bij het neerkomen zijn machete tevoorschijn en hield die verdedigend voor zich. Pas toen hij zag dat het skelet verder niet bewoog, haalde hij weer adem. Dat moet een van de laatsten zijn geweest. Gestorven in het harnas. Er lag een stapeltje papier op het bureau, een ouderwetse schrijfpen en een plastic chipkaart waarop ‘Ariadne’ stond. Hij tilde het geraamte uit de stoel en legde het onderaan de trap.
Een kriebel kronkelde door haar ingewanden. Het deed haar denken aan toen ze als kind met een tak in het opengereten lichaam van een kat had gepord. Enerzijds had ze medelijden met dat beest gehad. Het was overreden en lag ergens langs de kant van de weg. Anderzijds had ze zich niet kunnen bedwingen om met de tak in de organen te prikken, waar de maden en vliegen zich reeds genesteld hadden.
Ze knikte, toch bleef ze staan. Net toen Samuel wilde vragen of er iets was, zei ze snel: ‘Komt u ook naar de ceremonie?’ Haar wangen werden rood en ze wreef door haar haar. ‘Ik denk dat iedereen dat wel leuk zou vinden.’
Er zijn ook bands die hun bandjes afspelen tijden hun zogenaamde optreden, dat vind ik persoonlijk heel erg, als je niet echt goed kan spelen bedonder je de zaak en laat iedereen in de waan van jouw kwaliteit.
20 jaar geleden hoopte men in een zeer nabije toekomst alle informatiedragers en digitale communicatiemiddelen te kunnen integreren in een box ter grootte van een pocketboek (3). Anno 2015 is die box niet groter meer dan een lucifersdoosje.
Meteorieten (stukken steen uit de ruimte) die onze aarde teisterden, zorgden wel voor het eerste leven op aarde. Zij waren verantwoordelijk voor het smelten van ijs op aarde. Zo konden er zeeën ontstaan. Dankzij hen waren ook de grote temperatuurschommelingen op aarde verdreven.
38. 36 Verdriet Bij verdriet komt vaak de vraag, ‘Wat heb ik anders kunnen doen?’ naar boven; de partner ervaart zelf verantwoordelijkheid en voelt zich schuldig en onaantrekkelijk. “Ik was heel erg boos en verdrietig. Voelde me enorm gekwetst, kapot en als oud vuil in een hoek gegooid. Ook vroeg ik me af: Wat mankeert er aan mij, waarin schiet ik tekort? Hoe had ik dit kunnen voorkomen? Het deed enorm afbreuk aan mijn zelfbeeld, wat toch al niet zo positief is!” “Je weet al veel langer dat er iets loos is. Dat weet je, dat voel je. Tot- dat het echt een naam krijgt. Ik was boos, verdrietig, gevoelens of dit ooit weer goed komt. Pornoverslaving is een heel groot stil verdriet. Je bespreekt het niet op een verjaardag bij de koffie. En het tast enorm je vrouw zijn aan. Je voelt je best waardeloos dat je man aan jou niet genoeg heeft.” “Ik herken vooral gevoelens van schuld. Wat heb ik verkeerd gedaan? Wat kan ik anders doen? Wat moet ik doen?.. alsof ik zoveel macht heb…” “Welke rol heb ik daarin gespeeld? Hoe stom ben ik geweest dat ik dat niet zelf heb ontdekt?!!!!” Beschadigd en gekwetst In sommige gevallen waren de respondenten zo beschadigd en ge- kwetst dat ze het gevoel hadden dat ze eraan ten onder gaan: ze heb- ben geen zin meer in het leven. “Ja inderdaad heel erg boos zijn, voelde me schuldig, onaantrekkelijk. Geen zin meer in het leven hebben.”
Een paar dagen geleden kwam de hoogste baas van de Presby ziekenhuizen nog even langs:  Hij had de uitnodigingen bij zich die hij had geschreven voor de studentes. Helaas één ervan met een verkeerde datum erop, een ander met een verkeerde postcode. Ik heb het zo gelaten.
‘Ach, Cora, toch…’ Weer die vertederde blik. ‘Ik begrijp het. Ik begrijp het zo.’ Ze perste haar lippen op elkaar. ‘Maar dit is voor jouw eigen bestwil. Op een dag zul je dat begrijpen. Je bent nu vrij.’ Zij knikte. ‘Echt vrij.’
Het tweede kwadrant zal mogelijk tot problemen met de spijsvertering leiden. Een brandend gevoel in de dikke darm.  Ook nieren en milt zullen getroffen worden.  Maagproblemen.  Maagzweren.  Deze komen als je je lichaam emotioneel nog niet gezuiverd hebt.
Hebben we bij het autoritair gezag een communicatie die uitgaat vanwege een persoon, dan herkent het volk in het charisma van een leider zijn wil, wensen en verlangens en laat hij deze door een gezaghebber verwoorden. Zo lijkt de communicatie tussen volk en charismatische leider uit te gaan van de charismaticus zelf, die erin slaagt zichzelf voor te stellen als de belichaming van wat de mensen willen (‘willen’ hier in de zin van Schopenhauers Wille, die de Vorstellung (of Rede) als werktuig gebruikt om zich te manifesteren. De charismaticus blijk echter vooral succes te hebben bij mensen die het niet meer weten, die niet meer weten wat ze willen. Vandaar dat charisma tegenwoordig geassocieerd wordt met populisme. Wat de charismaticus dan inhoudelijk zegt of lijkt te zeggen, moet dan blijkbaar aansluiten bij een dieper onuitspreekbaar verlangen van zijn volgelingen, een verlangen dat dikwijls agressieve aspecten vertoont (‘we geven ze eens goed van langs’). Vandaar dus dat het optreden van een charismatische politicus/a doorgaans gezien wordt als populistisch. De vier politieke succesvolle Belgische charismatische figuren die sinds 1990 in de Belgische politiek zijn opgetreden, met name Jean Pierre Van Rossem, Jean-Marie De Decker, Yves Leterme en Bart De Wever, getuigden of getuigen inderdaad van een pregnant populisme (vanuit hun perspectief in positieve zin). Zij haalden of halen hun stemmen veel meer op basis van hun uitstraling dan op basis van een verstandig begrepen programma. Zo verwacht(t)en de kiezers van Bart De Wever van hem dat hij de Franstaligen en in het bijzonder de Parti Socialiste een lesje zou leren, zonder precies te weten wat ze daarmee bedoelden (hoewel: op Internetfora kon je goed lezen wat sommigen zich fantaseerden met Laurette Onkelinx in een of ander duister steegje te doen). Het lijkt erop dat wat charismatische figuren beloven en hun volgelingen verwachten eigenlijk niet geheel kan uitgesproken worden en in ieder geval niet op papier kan worden gezet. Populistische groeperingen drijven meestal op revanchegevoelens zowel bij de leiders (met een verborgen agenda van machtswellust) als bij de volgelingen (wraak). Dit verklaart waarom ‘normale’ democratische politici zo’n angst en afkeer hebben van populistische bewegingen of figuren. Hetzelfde patroon vinden we trouwens dikwijls bij sekten, waar we zien dat de sekteleider zich doorgaans aardig weet te verrijken met giften van leden die in de boodschap van de charismatische leider troost en levenszin vinden. Ik houd eraan te melden dat de relatief populair wordende katholiek-religieuze charismastiche beweging, die ik van binnen uit nauwelijks ken, teruggaat op het oorspronkelijke kerkwoord ‘charisma’, meer in het bijzonder op de ‘gaven van de Heilige Geest’. In de mate dat het me niet bekend is dat deze charismatische beweging een bijzondere maatschappelijke of politieke visie zou hebben, spreek ik me over haar niet uit en mijn mening over haar is gelijkwaardig aan mijn mening over andere godsdienstige stromingen. Overigens is, op basis van de informatie waarover ik beschik, de charismatische beweging ook niet opgehangen aan één dominante en fascinerende leidersfiguur.
EEN HUURWONING ZOEKEN Voor het eerst op jezelf? De stap naar een seniorenwoning? Een plek voor je gezin? Aangepaste woonwensen? We beheren zo n 14.000 woningen in Midden- en Zuid-Limburg. Daar zit vast
Geen kopie wil ik zijn, want ik ben mijzelf en wil mijzelf ook presenteren op de bühne, ik wil dat men mij herkend en niet pietje of klaasje die toevallig beroemd is geworden. Ik wil geen kloon zijn uit respect voor de muziek en mijzelf.
Ze was zeven jaar oud toen ze haar eerste boek las over de gruwelen die tot de Tweede Val leidde, be­schre­ven in het Dikke boek der Monsters. Driehonderd bladzijden vol prachtige en gruwelijke illustraties van mis­baksels uit de kweektanken van landen als Osul Myandal Nyal en Yin-Beh. Sommigen nog steeds te zien in het Stedelijk Museum van Yin-Ghuel, hun skeletten zelfs zonder het vlees materiaal voor nacht­merries. Monsters groter dan een huis, monsters met lange soepele lichamen ontworpen om mensen te jagen, mensen te vermoorden.
Doordat Schnitzler zijn analyse, zoals reeds aangehaald, toespitst op 2 problematische punten kan zijn morele eindconclusie niet anders luiden dan een oproep tot “verzet en opstand”, m.a.w. het stimuleren van initiatieven om ICT bij te sturen zodat zij meer op mensenmaat gesneden is. Die 2 problematische punten zijn: 1) de transparantie van ICT die leidt tot een verlies aan echt doorleefde ervaring van de dingen en die al hun affectieve en emotionele verschillen afvlakt; 2) de inbreuk op onze privacy en het verdwijnen van de scheidingslijn tussen privé en publiek. ICT kadert dan in een kapitalistisch systeem dat de vorm aangenomen heeft van een doorgeslagen consumptiemaatschappij, een cliché dat als het ware bij definitie negatieve connotaties oproept.
Je zult een grote revaluatie van je keuzes maken.  Sommige dingen zullen tot een einde komen, wanneer je door deze lessen bent gegaan.  De Openbaring zal handelen over de onthulling van de waarheid zoals ze er staat, gebaseerd op wat je van de oude vormen hebt geleerd.
Wordt onze samenleving één kamp waar geestelijke ‘ondervoeding’ ons brengt tot een toestand waar wij op een prikkel reageren met het juiste gedrag zonder dat er nog een tussenfase is van ‘vrije wil’, zonder dat er nog een moment is waarbij men binnen een reeks mogelijkheden kan kiezen welke van deze al of niet zal worden gerealiseerd? Waar alle neuzen in één richting worden geduwd zodat niemand nog kan bougeren zonder het risico te lopen als pestlijder of paria te worden gestigmatiseerd. Waar de commerciële goedhartigheid van Sinterklaas niet in vraag gesteld kan worden, de politieke keurigheid van Yves Leterme boven elke twijfel verheven is, het duivels karakter van Jean-Marie Dedecker niet ontkend kan worden, de onvervangbaarheid van de moeder in de opvoeding van haar kind tot maatschappelijke grondwet is verheven, de neutraliteit van de VRT-berichtgeving buiten kijf staat of waar de sclerose van de Parti Socialiste en de onbekwaamheid van Laurette Onkelinx wetenschappelijke waarheden zijn? Waar iedereen uniform denkt en handelt en men mensen met een voorbeeldfunctie maar te imiteren heeft? Waar vrije wil en morele vaardigheden totaal overbodig geworden zijn? Waar wij door de verstomming van het spreken het uitzicht op zelfbeschikking, op overleg met onszelf en met onze medemensen verloren hebben? Boven onze samenleving zweeft een aanzwellende wolk van onfeilbare mythes die lijken op de opschriften boven de ingang van de concentratiekampen. Dat wij het eens zijn dat de aarde rond is (hoewel: zo volmaakt rond is ze niet!), tot daar aan toe, maar dat sociaal-culturele constructies, mythes dus, zoals de boven alle mensen verheven godheid van figuren die men niet met de handen mag aanraken, zoals b.v. onze beminnelijke Rik Torfs (zie hieronder), de dopingzuivere Tom Boonen, het beeld van de jobcreërende UNIZO-ondernemer of de morele onkreukbaarheid van 11.11.11, dat deze mythische figuren genieten van een natuurlijke onaantastbaarheid die hen boven elke kritiek verheft, dat wordt stilaan onrustwekkend. Of hebben wij dat uitzicht op de vrije mens opgegeven omdat wij op weg zijn een nieuw soort mens te worden? Was onze ‘vrije wil’ maar een historische periode geweest die wij nu afsluiten op weg naar een superhumane of posthumane fase waarin wij onze emotionele lichamelijkheid zullen hebben ingeruild voor die van een puur rationele, ‘wetenschappelijke’ geest die voor elk probleem de passende oplossing produceert zonder dat er nog van menselijk lijden, van menselijke passie sprake is? Zal ons leven eruitzien als dat van een team kosmonauten die zich niet kunnen permitteren aan boord van hun ruimteschip ruzie te hebben met elkaar noch elkaar lief te hebben? Of zijn wij – de schrijver dezes – conservatief? Worden wij oud en kunnen wij niet meer mee met onze tijd? Ik ga in een hierna komend essay dieper in op de vraag of wij ons moeten neerliggen bij een lotsbestemming als on-mens of na-mens: het post-humane dat meer en meer in de belangstelling komt van kunstenaars, filosofen en wetenschappers.
Ze staarden allemaal naar de dansende, naderbij komende puntjes. Harbrands hand rustte op zijn zwaardknop, Urendel omknelde de relikwie op zijn borst, Harbrands laatste wapenknecht friemelde aan zijn gordel, zodat hij snel zijn bijl kon trekken.
Ze had net haar vliegbrevet gehaald en stuurde de capsule door het verkeer alsof ze het al jaren deed. Ik keek opzij, naar haar mooie gezicht, en zei niets van haar haardracht of make-up. Kennelijk was van oor tot oor een baan weggeschoren de mode, net als gele rouge. Ook probeerde ik opgewekt de neontatoeages in haar nek te negeren en niet te staren naar de implantaten boven haar linkerwenkbrauw, die aan­gaven of ze wilde dat ik sprak (groen) of zweeg (rood). Ze was volwassen, ik moest haar wensen respecteren. Dus hield ik mijn mond.
De slachter deed een stap naar voor zodat hij omhuld werd door maneschijn. Langzaam gleed Zohra’s blik naar zijn gezicht. Het was geen man. Het was een vrouw: dubbele kin, slecht gebit en sliertjes zwart krulhaar die haar bezweet gezicht craqueleerden.
Identiteit: Identiek zijn aan jezelf, de gelijkheid van essentiëel karakter. Het heeft gewoonlijk betrekking op het beeld dat mensen van je hebben en de overeenkomst van dat beeld met het beeld dat je van jezelf hebt of zou willen hebben. Vertrouwd met jezelf zijn er positieve identificaties. Het tegendeel is gedefiniëerd als vervreemding. Formele identificatie wordt problematisch genoemd daar de echte (unieke) persoon schijnt te verdwijnen in de uniformiteit van een groep. Materiëel heeft de term betrekking op het op juiste wijze georiënteerd zijn in je zelfbeeld naar het hier en nu in de tijdruimte van je lichaam. Hierin gestoord zijn behoort tot de definitie van geestesziekte: men is gedepersonaliseerd of gedesoriënteerd niet bewust van de eigen verantwoordelijkheid voor de plaats en timing van het eigen lichaam. Filognostisch weet men dat de mensheid lijdt onder een identeitskrisis -politiek- gespleten (verdeeld) zijnde in het bewustzijn van plaats en tijd: het internationale pragmatische tijdsysteem dreigt de persoon in zijn culturele authentieke identiteit te verslinden wat betreft zijn gevoel voor natuurlijke timing overeenkomstig zijn plaats (waarvan de ziel als slecht of nationalistisch wordt veroordeeld). Derhalve wordt men filognostisch als zelfbewust beschouwd als er sprake is van realisatie van een formele identiteit zonder zich in de uniformiteit of ander gedrag van een groep verloren te hebben.(zie ook kleurenkode , de afb. en The Game of Order). Identificatie buiten de motieven van de ziel om wordt beschouwd als de oorzaak van gehechtheid (welke leidt tot een verlies van intelligentie).
Eindelijk verscheen hij. Een Kiteh-man: zijn middel slank, zijn schouders en heupen breed, de patronen in zijn huid zelfs op deze leeftijd bijna foutloos. Een teken van zijn zuiverheid, van zijn sterke familielijn. Van hoge adel, zoals Beijjun. Hij droeg zijn glimlach als onderstreping van zijn onverschilligheid.
Ik grijnsde. ‘Sighile Roodstaart, aangenaam kennis met u te maken.’ Een walm donkere mineraalrum kwam me tegemoet en ik stopte met ademen tot de wolk over me heen was gedreven. De lucht van dure, maar daarom niet per se betere of minder schadelijke drank bleef echter om de man heen hangen. Dat was niet zo leuk. Een hele rits passagiers kwam gelukkig ook in ons treinstel zitten, waardoor ik tenminste niet gedwongen was met hem te praten. Hij knikte ter aanvaarding van mijn groet, maar verder dan ver­plichte beleefdheid ging zijn interesse niet.
In de moeder-kind relatie vinden we nog een combinatie van gedragskoppeling en taal. Bij jagers, die geen fysiek contact hebben, worden door gebarentaal en woorden de gedragingen gecoördineerd en op elkaar afgestemd. De werktuigelijke efficiëntie van de taal maakt dat ze zich bijzonder snel zal verspreiden en zich ontwikkelt tot de complexe systemen die wij nu als natuurlijke talen kennen. Klankverbindingen worden woorden en woordafleidingen, woorden worden aaneengeregen tot zinnen, waarbij diverse uitingen kunnen worden gecombineerd. ‘Zie daar dat beest’ combineert de aansporing aan de ander om te kijken met de mededeling dat er iets te zien valt, wat er te zien valt en waar iets te zien valt. De basis van de zinnen vormen werkwoorden (handelingen, bewegingen, veranderingen) en zelfstandige naamwoorden (wezens of voorwerpen), maar daarnaast worden ook relaties tot uitdrukking gebracht met behulp van wat we nu voorzetsels noemen, eigenschappen via bijvoeglijke naamwoorden, enzovoort. De voorstelling van de wereld in termen van wezens/objecten en handelingen/bewegingen kan echter op verschillende manieren worden uitgedrukt. Zo spreken sommige Afrikaanse talen niet van ‘het paard loopt’, maar er wordt gezegd ‘het lopen paard-t’.
Het Theeblaadje Juni 2013 55+ ontmoetingscentrum is een wijklocatie van zorgorganisatie Het Spectrum. Ontmoetingscentrum is in het bijzonder een centrum waar senioren elkaar ontmoeten al dan niet gekoppeld
Ostende is een toeristische badplaats met ongeveer 6000 inwoners in de provincie Buenos Aires aan de Argentijnse kust. In het noorden wordt Ostende begrensd door de badplaats Mar de Ostende, in het zuid-oosten door Valeria en de Argentijnse zee en in het westen door Gral Madariaga. Het landschap wordt gekenmerkt door hoge duinen en brede stranden omzoomd met schaduwrijke tamarisken. De bewoners zijn grotendeels werkzaam in de toeristische sector en de bouw.
De slachtoffers van misdaden en misdrijven vervolledigen het beeld. Aangemoedigd door overheid en allerhande ethici worden ze hysterisch en verklaren zich tot slachtoffer tot het einde hunner dagen (aardig in beeld gebracht in zeer menslievende programma’s zoals Koppen). Elke vergevingsgezindheid laten ze varen en ze kijken meer en meer op een veroordeelde misdadiger neer als iemand die in de gevangenis niets anders zou doen dan nieuwe misdaadplannen beramen. Hun inbreng bij de adviezen in de dossiers van veroordeelden die volgens de wet Lejeune in aanmerking komen voor vervroegde vrijlating zal er ongetwijfeld toe leiden dat mensen die hun best willen doen om zich in de maatschappij te reïntegreren op minder clementie zullen mogen rekenen. En de psychologen en psychiaters allerhande die op basis van eigenlijk erg dubieus ‘wetenschappelijk’ onderzoek de wind mee krijgen met hun stelling dat criminelen en psychopaten (‘antisociale persoonlijkheid’ noemt men dat nu) het al in hun genen hebben zitten, versterken natuurlijk dat beeld. In een samenleving die sociale ongelijkheid schept en relatief minder geld wil uittrekken voor sociale programma’s, halen zulke visies het natuurlijk op de ‘vrije markt’ van de opinies. Zulke visies zijn ‘functioneel’.
Leaf klopte tegen de dikke trunomium wanden. ‘Dit is een stevig exemplaar. Je hebt hier goed beschermd gezeten. Maar over…’ Leaf wierp een blik op haar multiband. ‘Over een uur moet je wel echt wegwezen. Dan worden de laatste schilden uitgeschakeld en is het binnen enkele dagen afgelopen met het leven op aarde.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *