“best beoordeelde overlevingsuitrusting 101 overlevingsuitrusting”

‘Sinds we niet meer in het zelfde bed slapen als de Kiteh en de Timbesh,’ zei Beijjun zuur, ‘valt hier weinig meer tegen in te brengen… Geef de Kiteh nog een paar jaar en onze status is even laag als dat van de Oba en de Gehina.’
Voedsel: In tegenstelling tot water kan een mens voor een langere tijd zonder eten. Terwijl men maar drie dagen zonder water kan, kan een mens ongeveer drie weken zonder voedsel. Verwacht wel geen mirakels, want al na een paar dagen zal je heel goed het effect van ondervoeding al voelen. Je zult je moe en futloos voelen, en in een later stadium gedesoriënteerd, barstende hoofdpijn en uiteindelijk zal je sterven. Wanneer je probeert te jagen of dieren probeert te vangen met vallen, zal het je ook heel duidelijk worden dat het allemaal niet zo gemakkelijk is dan dat ze laten uitschijnen op TV. Een welbekende regel om voedsel te verzamelen is:”verspil minder energie om het voedsel te verzamelen of te vangen, dan dat het je energie oplevert!” In vele gevallen moet je het simpel houden slakken, insecten en planten zullen je een goede bron van proteïnen en vitaminen geven. Let op! In vele gevallen kan je beter honger lijden dan zomaar iets op te eten, als je niet zeker bent van wat je in je mond gaat stoppen, blijf er dan af! Wederom is een goede voorbereiding hier van groot belang, boeken over eetbare planten en insecten zijn er van alle soorten op de markt. Er bestaan zelf pocket uitgaven die zonder probleem in een broekzak passen.
Met nieuwe energie trok hij de rugzakken weer omhoog en begon aan het volgende deel van de tocht terug, met een ruime boog om het nest galspinnen heen. Zijn vermoeidheid maakte dat hij af en toe struikelde op de ongelijke bosgrond. Na de derde keer besloot hij rustiger aan te doen, want hij herkende zijn eigen haast die werd ingegeven door zijn verlangen naar de vrouw die thuis op hem wachtte. De avond is nog jong, Harrald, beter wat later en in één stuk dan vroeg met een gebroken been. Of erger.
Als ik wakker word, ligt het lab in schemering gedrenkt. De elektronen­microscoop aan de wand tegen­­over me is een imposante grauwe toren; de werk­banken lichtere rechthoeken; de binnendeur van de luchtsluis een glinstering in de hoek. Met de gedoofde TL-buizen resteert slechts het zwakke dag­licht dat door de gesloten lamellen sijpelt.
Jullie zullen meer mensen voor hun rechten zien opkomen om gezien en gehoord te worden.  Na de conflicten zal het tot de noodzaak leiden om meer te luisteren.  Mensen zullen moediger worden en groepen vormen om in de waarheid te staan voor het hogere goed.
Wie Rik Torfs privé is weet ik niet. Als mediafiguur slaagt hij erin (mede door de aanmoedigende vragen van de weinig kritische journalisten en presentatoren) zich te laten presenteren als een kruising tussen een sofist en een epicurist, gekruid met een flinke dosis narcisme (in de niet-pathologische betekenis). De sofisten waren die lieden die in de 5de-4de eeuw vóór Christus de ondergang van de Oud-Griekse cultuur inzetten; zij waren de filosofen van de ‘vrije markt van de gedachte’: zij waren bereid, tegen betaling uiteraard, argumenten aan te reiken voor om het even welke stelling. De epicuristen waren in dat zelfde tijdperk van cultureel verval, toen de Griekse stadstaten door de Macedoniërs van Alexander de Grote waren ingepalmd, de filosofen die vonden dat je je maar beter kon terugplooien op persoonlijke genietingen in de ge- en verborgenheid. Dat is natuurlijk wat kampbewakers doen: zich vergenoegen in taalspelletjes die ze humor noemen en zich vergeven aan de genietingen van buik, darmen en onderbuik. Het soort figuren als Rik Torfs beantwoordt blijkbaar aan de nood aan peace of mind van de Vlaamse upper middle class, een soort boeddhistische ontkenning van elke morele verantwoordelijkheid, op maat gesneden van hen die de kampen installeren en beheren en er ook direct en indirect financieel aan verdienen door het leveren van managementpersoneel en ‘therapeuten’ allerhande en van allerlei ‘know how’ en logistiek materieel. En gaat men immers de gevangenissen niet privatiseren en is men niet van plan politietaken toe te vertrouwen aan privé-firma’s? Verleden week heb ik op Canvas, samen met een resem anderen, gechat met Rik Torfs en niet alleen ik onder deze chatters ontsnapte (met een mengeling van bewondering en getemperde weerstand) niet aan de indruk dat hij zich op een merkwaardige manier in alle bochten weet te wringen om mooie zinnetjes te fabriceren. Hij lijkt bijzonder zelfgenoegzaam te genieten van een virtuoos spel met de taal en hij ontkent niet dat hij het fijn vindt Bekende Vlaming te zijn en daarmee (heel) wat bij te verdienen ook.
In 1912 begonnen de werken aan de Rambla met ondergrondse verkleedkamers. De bouwmaterialen werden vanuit Buenes Aires aangevoerd met schepen die dan door paarden op het strand getrokken werden. Op 6 april 1913 werd de nieuwe stad, die al gauw de naam “parel van de Atlantische kust” en “mooiste strand van Zuid-Amerika” kreeg, feestelijk ingehuldigd.
De Ghanese dokters in het zuiden staken; nu doen ze ook geen spoedgevallen meer, volgens de TV. Iedereen die wat te melden heeft of te klagen heeft over zijn lichaam moet maar naar een private clinic. De grote ziekenhuizen schijnen plat te liggen. Hier in het noorden werken we gewoon door. Morgen zijn er wél vier van de negen artsen weg, naar een nascholing in Tamale. Over patiënten-rechten.
Projecties zijn vaak onbewuste spiegels van dat wat wij in onszelf wegstopt hebben en veroordelen. Dit zijn zaken die we afkeuren en daarmee een plaats ontnemen in ons dagbewustzijn, waardoor deze kwaliteit verhuist naar ons onderbewuste en zich weer aan ons opdringt via de buitenwereld, waar wij deze projectie vervolgens weer veroordelen om de universele cirkel weer rond te maken. We houden elkaar hiermee gevangen in dualiteit en kunnen niet ontwikkelen naar leven in een gezonde polariteit waarin iets gewoon mag zijn wat het is. Waarin wij waargenomen en bevestigd worden voor dat wat we waarachtig ZIJN.*13a
Let op: gebruik de hulpmiddelen alstublieft zorgvuldig. Houd het deel van het gereedschap weg van uw lichaam en handen, vooral als u de tang uitsteekt. U kunt het mes beter sluiten als u andere gereedschappen gebruikt, omdat het mes zo scherp is.
‘Ah, daar ben je,’ zei Willem, terwijl hij door het raam van de etalage naar de moeder en dochter zwaaide. ‘Wil je deze worst versnijden en op een bord leggen? Kunnen we vanmiddag wat plakjes uitdelen.’ Zonder op antwoord te wachten liep Willem naar achteren.
Ik heb ze nog niet veroordeeld. Ik kan moeilijk aanklager, rechter en beul tegelijk zijn, al denkt de held van Pechtold, Abu-Bakr-Al-Baghdadi Erdogan, daar heel anders over. Ik ben tenslotte Pechtold niet, ik ontken en financier de Turkse genocides niet, ik beschrijf ze.
Zohra schudde met haar spuitbuis alvorens een laatste detail aan te brengen. Ze was een perfectionist, nog meer dan Lieven. ‘Klaar,’ zei ze. De obscene grijns was nu echt volmaakt. Ze zetten allebei een stap achter­uit om de tekening te bewonderen.
De grote wereld en de vrouw individueel, of de vrouwelijke kant van alle mannen, wordt weerspiegeld door emotie. Gevoelens van haat en liefde drijven tot oorlog en schepping. Het begrip kontrole wordt gevonden in het structurele, het ordelijke, het redelijke, wetgevende en verstandige. Deze laatste categorie, als typisch mannelijk beschouwd, zou niet moeten voeren tot een algemeen idee van overheersing. In tegendeel het zijn specificiteit moeten afleiden terwille van de werkelijkheid van de persoon. Maar hoe kan er enige orde zijn in de wereld als een ieder zijn eigen specifieke ding doet? Dit is de domheid van de rede: ze begrijpt niet dat het zich met de ziel gelijkrichtende ego en de met rede gelijkrichtende gevoel betekent een zelfgerealiseerde persoon te zijn die niet bezorgd is over macht, religie of een tijdsysteem. Het gaat er niet om systemen te weerstaan, het gaat erom het belang te benadrukken van de eigen aard waaruit alle gevoelens geboren worden. Dit inziend zal de vrouw niet langer vreemd zijn, noch de grote wereld een bedreiging zijn voor die van jezelf. De domheid is overwonnen met het realiseren van de gemeenschappelijke noemer van alle systemen van tijd, religie en politiek: het is de kosmische werkelijkheid van het volkomen geheel t.o.v. waarvan de mensheid moet leren de consequentie te leven. Deze kosmos wordt objectief gekend als de sterrenhemel, wetenschappelijk gekend als de ware sterrentijd, religieus herkend als een vorm van de Heer, en politiek gekend als gelijkheid (vrede) voor alle leefwerelden. Van dit alles zijn de emoties afkomstig die haar kosmische ziel vormen hem zeggend zich met haar gelijk te richten naar zijn eigen zelfgerealiseerde aard. Haar gevoelens begrijpen, betekent met dit alles rekening te houden: er is de verscheidenheid van kultuur en de belangen van het lichaam. Ze zal het aanvoelen wanneer het één in konflikt is met het andere zonder ooit de gebruiksaanwijzing gelezen te hebben voor welk van de opties dan ook. Van hem verwacht ze de beheersing te hebben: als hij het niet doet zal zij het wel. Aldus vormen al de vereisten van het afspraken maken met haar of de grote wereld willen een uitdaging tot emancipatie en zelfrealisatie van menszijn. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *