“ark survival scuba-uitrusting grijze man overlevingsuitrusting”

hier nog een , een newfoundlander gehad met nierfalen, ik wist het niet van mijn hond, tot op de dag dat ze stierf. ze zakte heel langzaam weg, en raakte in coma, de dierenarts wist niet wat er op dat ogenblik aan de hand was, tijdens de narcose , ze was opeens binnen een uur opgeblazen, is ze overleden, sextie verricht, en bleek dat ze nierfalen had. dat was een klap. de hond heeft er niets van gemerkt, wij des te meer.
Nog eentje apart voor een eigen kamer in de inrichting, Arnon Grunberg deze man is zo gestoord als maar kan en moet echt apart worden behandeld om enige kans op genezing te hebben. Lees zijn stukken op de voorpagina van de Volkskrant maar eens, de man vindt zichzelf de humanist van de eeuw en heeft een lading vooroordelen waar zelfs de grootste fascist jaloers op kan zijn.
’s Avonds, na het diner, duikt Fiona altijd de schuur in. Zo noemt ze het, ook al is het eerder begraven dan duiken in onze houten romneyloods. Ik moet altijd om haar lachen als ze het gaat doen, want ze brengt het zo schattig.
Ook zijn een aantal Louvre-ramen kapot, er zit geen glas meer in of er zit geen beweging meer in het sluitings-mechanisme, zodat in de regentijd de tropische regenbuien (vanaf mei 2013 weer actueel)  ook de bedden kunnen natregenen.
Eenmaal naast me zakte hij ontzet op zijn knieën. Hij had zijn wapen nog steeds vastgeklemd, en het zelfs weer op mij gericht toen hij me herkende, maar nu viel het met een nutteloze in het zand, samen met zijn bionische handen. Om ons heen rukte de gaswolk verder op over de overlevenden. Ook Jonas was onder­tussen al zijn haar kwijt. Hij vouwde zijn armstompen voor zijn geslachtsdelen. Alleen waren de uiteinden geen stompen meer. Vijf kleinere stompjes, zachtroze en kwetsbaar als een baby, ontsproten daar waar de bionische hand had vastgezeten. Het geheel gebeurde niet zonder slag of stoot: hij bloedde, rood en nat drupte het op de Marsbodem, waar het direct in het dorstige zand drong.
De bands zijn veel meer identiek aan de stijl die zij spelen dan de onze die veelal een eigen stijl willen hanteren en, bovendien een veelal eenzijdig repertoire keuze hebben. In ieder geval zo dat vele band hetzelfde brengen en in feite kopieën zijn van hun goedlopende collega’s. Niet allemaal maar wel vele.
Hij staart omhoog naar de maan, die als een uitgeslagen wiel kaas aan de hemel schimmelt. Hij laat zijn kale schedel rusten tegen zijn bult alsof hij een kussen meedraagt tussen zijn schouderbladen. Zijn vingers verkennen het ruwe oppervlak van de schutting waar hij tegenaan leunt. Hij probeert een liedje te neuriën dat hij eerder die dag uit een draaiorgel gehoord heeft, maar zijn mond is te droog. Hij likt aan zijn gebarsten lippen.
In een ontspannen toestand is men zich meer bewust van zijn omgeving en van zichzelf. Aktie concentreert de geest binnen een zekere aandachts-focus. Dit is nodig voor het verrichten van arbeid. Zelfs gedurende de arbeid echter, zou men, zo gezegd, regelmatig een stapje terug moeten doen om zich bewust te worden van de grotere context van de aktiviteiten. Eveneens is het van belang het gebruik van energie te minimaliseren voor een optimale efficiëntie. Een andere uitdrukking van deze regel is: maak je niet druk, hou je rustig, blijf bij de noodzaak.
Zoals straks ook het onderscheid tussen leven en dood zal opgeheven zijn. Geen intermezzo’s en interludia meer, want tussen wat en wat? Het begrip ‘pauze’ of het fenomeen ‘slapen’ zullen hooguit nog als lemma opgenomen zijn in het boek van de logische onmogelijkheden.
Zo gaan de weken-alleen langzaam voorbij. Wanneer ik hier terugkom, eind mei, is er acht van de pak weg elf weken dat ik er nog ben een co-assistent of een student. Dat geeft dan ook weer de nodige afleiding.
Er glansde iets in Marks binnenzak. Mijn hand gleed ernaartoe nog voor ik bewust doorhad dat het een Mag.3 was, met geladen magazijn, alles erop en eraan. Waarom liep een ezel daarmee rond? Omdat hij nou eenmaal een ezel was?
Onze grote Griekse wijsgeer Aristoteles (4de eeuw vόόr de godverlaten Jezus de Nazarener; of was het dan toch onze eerste rockster, de genaamde Plato?) opperde dat de verwondering de bron is van alle filosofie. Aristoteles was dan ook een jongen boordevol nieuwsgierigheid, met ogen en oren die minstens even groot en spits waren als zijn verstand. Hij hoefde ook niet ver te zoeken om rondom hem de meest wonderbare dingen aan te treffen. Hij schreef er ellenlange boeken over, waarvan er vermoedelijk een hoop voor ons verloren zijn gegaan in de grote brand van de bibliotheek van Alexandrië (zo ergens in de 2de eeuw vόόr diezelfde goddelijke pretbederver). Aristoteles was zo begaan met de wonderen die zijn oog te beurt vielen, dat hij amper tijd had om op zichzelf te letten. Vermoedelijk vertikte hij het zijn haar te kammen. Met andere woorden: Aristoteles verveelde misschien menig ander mens met zijn details over de voorplantingsgewoonten van mosselen en schildpadden, maar zelf verveelde hij zich nooit of nooit. Verveling was een zelfervaring die hem volkomen vreemd was. Er was niets narcistisch aan hem.
‘We zijn niet zo verschillend, jij en ik, Ferdinandt. Jij hebt jezelf laten opblazen, in het volste vertrouwen dat je back-upplan zou werken. En je had gelijk, want hier sta je. Ik heb je tot hier laten komen in het volste vertrouwen dat mijn tegenmaatregel zou werken. En ik had gelijk, want je kan geen kant meer op.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Als ik me indenk wat wij samen wel niet hadden kunnen bereiken…’
In het bijkeukentje trok Berend zijn jas uit en deed zijn slagersschort om. Hij haalde twee handen door zijn natte haren en veegde ze af aan het schort. Vanuit de winkel hoorde hij de kassa, een groet, het belletje en een ‘Kom!’, gevolgd door trippelende nagels op de tegels. De voordeur viel dicht en Berend hoorde Willem vragen wie er dan aan de beurt was. Hij haalde diep adem, en ging aan het werk. Hij werkte de bestellijst bij, zette koffie en wilde net de schoonmaakspullen pakken toen hij een ijselijke gil hoorde vanuit de winkel. Berend zocht steun aan de werkbank. ‘W-w-willem?’
De wortels voor de humane ontwikkeling worden in een dergelijke schets zoals de bovenstaande niet gelegd bij de gelijkenis tussen mensapen en mensen maar bij hun xx verschil. Het is op het eerste zicht misschien geen buitengewoon groot verschil, maar het heeft wel zeer verstrekkende gevolgen gehad. Dit verschil tussen mensapen en mensen ligt in het feit dat xxde mensvorming samengaat met het opzoeken van een compleet nieuwe habitat, onder invloed van de aanhoudende klimaatswisseling. Doordat de bossen inkrompen waren sommige proto-mensen omwille van de zo groter geworden concurrentie voor dezelfde voedselbronnen gedwongen de wouden te laten voor wat ze waren en in de savannes op zoek te gaan naar voedsel. Waarschijnlijk zijn in dezelfde context de bavianen de savannes ingetrokken. De menswording wordt hierbij dus gesitueerd binnen het actuele levenskader van de hominiden en niet binnen hun erfelijke verwantschap met de primaten. Dit betekent echter niet dat de erfenis van de primaten terzijde moet geschoven worden, wel dat we met een dubbele oorzakelijkheid te doen hebben. De hominiden en de mensen liggen enerzijds in het verlengde van de primaten, anderzijds gaapt er een onoverbrugbare kloof tussen beiden. Aan de éne kant hebben we de gedragspatronen die de mensen als xxxbiologische erfenis van de primaten hebben meegekregen; aan de andere kant de nieuwe gedragsvormen die we als xxxarbeid moeten karakteriseren. Arbeid zijnde die gedragingen waarbij in een maatschappelijke context iets ‘klaargemaakt’ wordt voor consumptie, met alle tussenstappen die dit klaarmaken veronderstelt (cf. de definitie die we aan het begin van dit hoofdstuk hebben vooropgesteld). Daartoe behoren binnen onze thematiek zowel het doelgericht verzamelen van voedsel als de jacht. Het is niet vanzelfsprekend dat die biologische erfenis en de arbeid altijd even vlot bij elkaar aansloten. En dan verschijnt ons natuurlijk het beeld van de mens als een soort verdeeld Zelf: de menselijke “natuur” versus de “cultuur”.
Het lijkt er echter op dat met “Keulen” één of meerdere etterbuilen die voorheen goedaardige symptomen waren, gebarsten zijn. 2016 wordt een boeiend jaar. Hier en daar wordt al gesignaleerd dat de ganse kwestie in het voorjaar (wanneer weer een paar miljoenen vluchtelingen en asielzoekers klaar zouden staan om zich in Europa te “vestigen”) tot een ware revolutie zal leiden. En dat signaal komt dan nog van een journalist met een behoorlijk integere reputatie, Arnold Karskens. En Karskens mag dat vandaag (8 januari 2016) zelfs in de NRC schrijven (dé Nederlandse kwaliteitskrant).
Erwin had niet geschreeuwd toen hij naar beneden viel, dat wist Samuel zeker. Dat had hij niemand verteld, niemand zou hem trouwens geloofd hebben. Hoe kon hij dat weten? In de verwarring van het moment, het geroep van iedereen op het plein was dat niet te bepalen. En toch wist hij het zeker. Erwin scheen hem opgelucht te zijn, alsof hij wist dat hij bevrijd zou zijn van wat hem ook kwelde. Tenminste, tot de volgende wedergeboorte. Heel even twijfelde Samuel om alles aan de psychologe te vertellen, zijn hart te luchten. De puzzeldoos, Machteld, alles. Misschien had dat Erwin wel kunnen redden, iemand hebben waar hij alles aan kwijt kon. Zodat hij zijn verleden los kon laten, zodat het hem niet meer zo kon belagen. ‘Wees gerust,’ zei hij. ‘Ik heb tijd genoeg gehad om erover na te denken.’ Meer dan tweehonderd jaar, dacht hij.
Een goed sexleven te hebben met deze regel hangt af van het talent om iets te regelen dat verondersteld wordt spontaan te zijn. Een goed sexleven hebben is een beetje een paradox. Voor de hoogste Persoon zou het niet zo moeilijk zijn. Maar geen normaal mens zou durven beweren dat hij de vrouw de baas is. Van nature heeft de vrouw zo haar voorkeuren als ze ovuleert b.v. en de zaak ertegenin forceren zal haar waardering niet bevorderen. Misschien zal ze in het begin geheel tolerant zijn om een partner door instinct aan zich te binden, maar vroeg of laat zal ze ook overeenkomstig haar wensen de dingen regelen. Langdurig gebruik van voorbehoedmiddelen b.v. kan resulteren in overspel van haar kant, alleen maar om haar instinct te volgen om bevrucht te raken door een man die meer bereid is haar kind te ontvangen. Statistieken wijzen uit dat de biologie een sterke faktor is die makkelijk de kultuur van de huwelijkstrouw overtroeft. Wat men ook moge denken over sexuele bevrijding dit of dat kultiverend, uiteindelijk is de sex er simpelweg voor het krijgen van kinderen en hierin mislukken zal alle relaties aan een test van intelligentie en kultuur om de frustratie te overleven onderwerpen. Men kan de hele kultuur zien als slechts een ander soort van parings-ritueel van alleen maar een ander dier in het paradijs. Voor het vinden van vrede door regulatie echter, is deze notie slechts een paradigmatische relativering. 
Gaand voor de ziel kan men het komplete van de eigen familie ontkennen. Dit kan een tijdje de dienst uitmaken, alleen om te ontdekken dat de ene familie wordt ingewisseld voor de andere, niet het probleem van de verwachtingen, de sociale kontrole en de persoonlijke druk opgelost hebbend. De familie als onvermijdelijk ziend moet men zich neerleggen bij zijn wetten: ontken niet je liefde en edelmoedigheid, ze verplicht. Uiteindelijk is de hele mensheid je familie en het ontkennen van je nobele verplichtingen staat gelijk aan het jezelf je eigen leven ontzeggen. Men moet de last van de eigen keuze dragen, het alternatief is de vlucht in de dierlijke staat welke altijd angst en kontroleverlies zal geven. De juiste strategie is niet deze of gene familie te ontkennen, maar de werklast te verminderen. Door konditionering aan het materiële, ongereguleerd zijnde en beheerst door de waanzin van instabiele psychologie, is men gevangen in compensaties en aanhoudende zwakheden als jaloezie, woede, begeerte, bezitsdrang, misvatting en valse trots (afb.) Deze konditioneringen aan het materiële lichaam en hun degraderend effect eisen alle energie en intelligentie voor zich op die nodig is om een uitweg te vinden. Ze hebben een economie en een zich verzettend ego van zichzelf. Men schijnt verslaafd en bezeten te zijn door de demonen van de zwakheid.
Ik doe ook nooit aan de achterpoten trekken, vaak maak je de situatie alleen maar erger. Ook ik pak een hond tussen de oren of net achter de oren en trek de hond rustig omhoog met het commando los. 9 van de 10 keer werkt dat aardig goed!
Zoals ik al eerder beschreef heeft Mars een speciale rol in de jaarhoroscoop van 2011. Mars ontvangt alle energie van de noordelijke Maansknopen, Pluto, Zon en Diamant. Daarom wil ik toch graag even de betekenis van de 19de graad van Steenbok waar Mars staat, beschrijven. Het eerste beeld geeft het uiterlijke symbool weer en wat zich in de dagelijkse praktijk wil ontwikkelen. Het beeld is:
Ik had de projectleider voor Noord Ghana van de Presbyterian Church of Ghana gemaild met de vraag hoe het stond met mijn verblijfsvergunning (zonder welke je hier geen salaris mag ontvangen) Al in januari zou dat helemaal geregeld en afgehandeld zijn, met als sluitstuk een stempel in mijn paspoort. Maar ik hoorde maar niets en mailde hem dus maar.
Vijftien dagen na landing vormden zich de eerste cel­len die menselijke longen zouden gaan vormden, men­se­­lijke hersenen, menselijke spieren, menselijke dar­men, menselijke botten, herkenbare menselijke lijven.
De eerste mentale voorstellingen zijn eigenlijk herinneringen (her-inner-ingen), waarnemingen die opnieuw ‘geïnd’ worden. Ze volgen zo snel op de gewaarwording dat ze er onmiddellijk mee worden geassocieerd. Neurologisch gesproken gaat het eigenlijk om hallucinaties, maar we zullen hier mogelijk verkeerd begrepen worden omdat hallucinaties gemeenzaam als pathologische fenomenen worden geduid. Maar zoals de cognitiebiologen Maturana & Varela terecht stellen kan het zenuwstelsel op zichzelf geen onderscheid maken tussen een waarneming en een hallucinatie: daarvoor hebben we de mening van een buitenstaander nodig. In onze ervaring is een hallucinatie even waar en werkelijk als een waarneming van een extern object of een externe gebeurtenis. Vandaar dat we dromen ook als werkelijk ervaren tot ons wakker geworden Ego (die eigenlijk een ‘buitenstaander’ is) ons moet teleur stellen of ons uit onze nare droom verlost. Dit hallucinatorisch karakter van de waarneming blijkt duidelijk als de voorstelling, onder bepaalde condities, ook voor ogen gaat schijnen op momenten dat het geziene niet aanwezig is. Niet alleen ziet men iets als er iets te zien valt, men gaat ook dingen zien wanneer er niets te zien valt. Deze herinneringen zijn iets anders dan het dierlijk geheugen waarbij we aannemen dat als een dier een bepaald gedrag als reactie op een prikkel herhaalt, hij iets geleerd heeft en in zijn geheugen heeft ‘gestopt’. Er is bij dieren echter van een ‘stoppen in een geheugen’ geen sprake, omdat het geheugen bij dieren bestaat uit het vormen van nieuwe sensomotorische connecties (zoals wij als dieren overigens ook kunnen), niet uit een voor hun ogen uitgestrekte ‘ruimte’ waarin voorstellingen opduiken.
Ze draaide haar zwotor maar zag op datzelfde moment de veger de steeg inkomen. Ze vloekte, gooide haar zwotor aan de kant, trok de zonnecel eruit en pakte een haak die aan haar riem bevestigd zat. Met een flinke zwaai gooide ze de haak over de muur. Het touw dat erachter­aan zoefde, trok strak en begon zichzelf op te winden, waardoor Leaf met een ruk omhoog werd getrokken. De veger richtte zijn wapen.
Hij is niets vergeleken met daimaō Furui. Maar men kan er aan wennen om op plezierige wijze geneukt te worden en achteraf te worden bedankt, om in zijn grote, grote armen te liggen. Plots voel ik droefheid, voor het naderende afscheid. Ik haat afscheid nemen.
Er is één gave echter die moet worden geweigerd. De gift die het ons verbiedt om iets terug te geven moet worden geweigerd. Alles wat een kleine baby kan doen is een hoop als dank voor zijn voedsel. En de kleine is er zelfs trots op totdat het zich realiseert dat het niet zo zou moeten stinken. Dan maakt het een tekening etc. Een vrouw die haar liefde niet mag geven zal soms weigeren te eten: ze wordt anorexisch of een drugverslaafde. Een man die zijn ding niet mag geven kan een geestesziekte ontwikkelen die de hele wereld kan vernietigen: een diktator kan een gefrustreerde kunstenaar zijn (afb..). Voor het doel van het accepteren van bijdragen heeft de samenleving bibliotheken, musea en dergelijke. Het enige probleem is vrije toegang voor allen zo dat allen mogen bijdragen aan allen. Dit is waar het winstmotief wegvalt en liefde zonder er iets voor terug te verwachten zich kan ontwikkelen. Voor lenen en uitlenen als probleem, daar we van de verwachtingen van wederkeer af moeten zien te komen, hebben we een weggooi-gift nodig die niet de gift zelf vernietigt. Je kan een boek krijgen en een boek weggooien dat digitaal is verkregen zonder enige verwachting van wederkeer. Dat is virtueel geven: men is bevrijd bij te dragen zonder enige andere verwachting behalve een basis concessie van betrokkenheid bij het medium.
‘Hebben we haast?’ vroeg hij. Toen hij overeind kwam voelde hij een steek in zijn onderrug. Zijn hand kwam met een rode veeg bloed terug. ‘Jij hebt gemene nagels, dame.’ Hij grijnsde. ‘Lekker hoor.’ Ineens voelde hij zich koud worden en hij trok snel zijn kleren aan.
Back To School Gifts For KidsBack To School TeacherBack To School Essentials For TeensBack To School Emergency KitBack To School Supplies For TeensCrafts For Teens To MakeBack To School CraftsTeacher School SuppliesBack To School Hacks
Het verlangen als uiterlijke bron zal het steeds meer laten afweten. Dit zal in de eerste twee kwadranten van het jaar meer voorbereid worden.  Je zult beginnen te denken, voelen en ervaren, alsook keuzes te maken vanuit dienstbaarheid aan het geheel.
Op dan maar naar De Familie Jansen. Alvast een uitgeprint artikeltje over de stand van zaken in Syrië meenemen: op de achterkant valt desgevallend wat zin en onzin neer te pennen. Onderweg maak ik me wijs dat ik betrokken raak in een bloederige veldslag tussen een legertje flink bewapende jihad-veteranen en een glanzend bataljon Antwerps-Belgische gamellenboefers. Niet te verwonderen dat ik volop bezweet bij de Heilige Familie aankom, die dan tot overmaat van ramp nog dicht blijkt te zijn wegens een privé-feestje. Dolend van hier naar daar val ik dan toch op een goede kennis die zich te goed doet aan Hasseltse koffie. Het is er het gure weer naar. Zij licht mij in over klasse-gebonden geruchten en al even klasse-gebonden want dezelfde info die circuleert in wat “welingelichte kringen” wordt genoemd. Uiteraard wordt er tussendoor ook flink wat gelachen.
18. 16 • een sociale en seksuele buitenstaanderspositie in de tiener- tijd; • een ‘hoekige’ seksuele leercurve (niet geleidelijk aan leren experimenteren met verliefdheid, zoenen, opwinding, enzo- voort, maar plotseling geïnitieerd worden. Zoals in een eerdere scriptie door Ferdinand Bijzet (Collums ring 2004) is beschreven, is het verslavingsgevaar van cyberseks zeer groot. Dit wordt bevorderd door de grote beschikbaarheid van seks op internet, op tv, via de telefoon en zelfs op straat. Veel cliënten geven aan dat er langzaam een patroon is ontstaan, vooral in de puberteit, en dat zij erachter kwamen dat het een ge- woonte werd om seks, in welke vorm dan ook, te gebruiken als een verdovend middel. Door een herhalend patroon zijn de hersenen ge- wend geraakt om pijn, stress en allerlei andere negatieve gevoelens te parkeren en er een kortstondig genot van te maken. Geleidelijk aan raak je zo verslaafd aan een patroon om seks te gebruiken als een ‘pornocetamol’ (www.pornocetamol.nl) waardoor vervelende en pijn- lijke gevoelens tijdelijk worden verdoofd. In de huidige praktijk is een daadwerkelijke oorzaak vaak moeilijk te vinden. Het lijkt dan ook niet zinvol om daar uitgebreid naar te graven. De ervaring leert dat het in de beginfase uitgebreid ingaan op de oor- zaak zelden verklaringen oplevert, en dat dit weinig tot geen effect heeft op het symptoomgedrag zelf. Het is belangrijker om de focus te leggen op waar het in het hier en nu werkelijk om moet gaan, name- lijk: wie is de man of vrouw achter het symptoom? De onderliggende oorzaak kan voor de partner en de therapeut vaak wel zinvol zijn om degene die de symptomen vertoont beter te begrijpen of te leren kennen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *