“Ark overleving geëvolueerd ascendant versnelling tactische kampeerspullen overleving”

39. Data voor onderzoek • Bij de eerste keer invullen wordt akkoord gevraagd voor gebruik gegevens voor wetenschappelijk onderzoek (optioneel) • Gemiddeld geeft 92% toestemming • Dit levert veel waardevolle data op voor onderzoeksdoeleinden
Ik denk dat ze gelijk hebben in het feit dat er een uitbarsting gaat plaatsvinden, de vraag is van welke kant en wat verder. Ik vrees dat een oorlog voor de deur staat door debiele laffe politici die het daar op laten aankomen.
Ooit waren de straten van Yin-Ghuel verzadigd van kleuren. Kleding vol rijke patronen, gemaakt van weelderige stoffen voor stralende mensen van honder­den verschillende mensensoorten. Gewone mensen woonden in huizen met voorzieningen die nu alleen voor de rijken waren.
Doken herinneringen soms ‘spontaan’ op, men kon de herinnering ook actief oproepen door zich te concentreren of door gebruik te maken van een hulpmiddel, een effigies of evenbeeld in hout of steen. Een effigies is een metafoor (iets wat op het reële gelijkt, zoals de afbeeldingen in de grotten van Altamira en Lascaux), maar de herinnering kon ook opgewekt worden door een metonymie (iets wat aanleunt bij het reële, zoals bijvoorbeeld het gewaad of het huis van een overledene). Metaforen en metonymieën fungeren dus als een soort ‘fetisj’: etymologisch is het woord ‘fetisj’ dat uit het Portugees stamt, overigens verwant met de fi- wortel van ‘effigies’, zoals in het Latijnse ‘fio’, ‘ik word’, ‘facio’, ‘ik maak’ en ‘fingo’ of ‘effingo’, ‘ik boetseer, ik vorm’ of ‘ik beeld uit’). Later zou op die manier ook op basis van afbeeldingen het pictografisch schrift ontstaan (zoals het Chinese beeldschrift en de Egyptische hiërogliefen), waaruit zich dan nog vele eeuwen later ons letterschrift heeft ontwikkeld. In plaats van in hout te kerven, ging men op een rol papyrus krassen (‘schrijven’, Latijn ‘scribere’ = krabben, schrijven; zoals het Griekse ‘grafô’ = kerven, schrijven). Het zelf oproepen van herinneringen (al of niet met behulp van een effigies) kon lustvol zijn: de lustervaring kwam ongeveer overeen met de omgang met een reëel lustvol object). Vandaar onze tegenwoordige obsessie voor het maken van foto’s van al wie we kennen, van alle gebeurtenissen die we hebben meegemaakt en van alle plaatsen waar we geweest zijn. Spontane herinneringen konden echter ook pijnlijk zijn (‘kwade geesten’), zoals de herinnering aan het gegeven dat men door iemand vernederd of geslagen is geweest. Om zich te beschermen tegen kwade invallen ging men amuletten gebruiken, om een blij gemoed op te wekken werden talismans aangewend.
Patiëntjes van MMC leefden zich samen met patissier Robèrt van Beckhoven, bekend van de tv-programma’s ‘CupCakeCup’ en ‘Heel Holland Bakt’, bij Máxima Medisch Centrum in Veldhoven uit om een koninklijke ver-jaardagstaart te maken. Van de koninklijke taart en de kinderen is een verjaardagskaart gemaakt voor de Koningin.
Met deze stoere riem hoes van het merk Victorinox kunt u uw zakmes op een veilige manier meenemen of opbergen. Tevens zorgt het hoesje voor bescherming van het zakmes. Het is gemaakt van een uitstekende kwaliteit synthetisch leer en is geschikt voor zakmessen 2 tot 4 lagen. Door de lus aan de achterkant van het hoesje kunt u deze gemakkelijk aa
Hij is niets vergeleken met daimaō Furui. Maar men kan er aan wennen om op plezierige wijze geneukt te worden en achteraf te worden bedankt, om in zijn grote, grote armen te liggen. Plots voel ik droefheid, voor het naderende afscheid. Ik haat afscheid nemen.
De Belle Époque: boeiende tijden dus! Behalve voor de lagere klassen die versukkelen in armoede, ellende, lage lonen (of werkloosheid) en alcoholmisbruik (“les misérables”). Armen en sukkelaars worden dan nog eens extra geculpabiliseerd: hun levenssituatie zou hun oorsprong vinden in erfelijke belastingen en atavismen. Niet zonder leedvermaak geven de begoeden en weldenkenden de armen vernederende stempels: beesten, parasieten, luizen enzovoort.
‘Zijn de gevoelssensoren nog intact? Ze konden de druk van hun grijpers aanpassen aan hetgeen ze vast­pakten. Heel vaak gebruikt als oogstmachine voor kwets­bare gewassen.’ Haar hakken klikken over de betonnen vloer terwijl ze keurend om de IOX 380 heenloopt. ‘Fantas­tisch dat u hem behouden heeft!’ Ze foto­grafeert de robot en loopt verder langs de rekken. ‘Oh! En die! Dat is een Nemonido! Een echte?’ Haar mond staat open van verbazing.
De donkere vlekken leidden naar de dienstlift. Daar hielden ze op. Het knopje om de lift op te roepen was besmeurd met dezelfde vlekken. Het schermpje erboven gaf in digitale tekens “20” aan. Daar was de lift tot stilstand gekomen. Lieven huiverde. ‘Wacht eens,’ zei hij. ‘Er is iets wat ik niet begrijp.’
14. 12 Het ergste vind ik het dat hij het verbergt voor mij en er niet/nauwelijks ook achteraf mee komt. Daarnaast vind ik het moeilijk dat het altijd achter je rug om gebeurt (logisch, maar pijnlijk en destructief voor ons huwelijk), een paar meter bij mij vandaan, als ik boven op bed lig, of als hij op zolder (thuis) werkt. Het ‘ja’ zeggen, maar ‘nee’ doen – valse beloftes doen….” Het doel van het verhelderen van het probleem en de definitie is voor- namelijk bewustwording. Helaas gebeurt dat vaak pas wanneer je geconfronteerd wordt met het probleem. Als je op voorhand helder voor je ziet wanneer het gedrag van een seksverslaafde partner voor jezelf problematisch wordt, zorgt dit ervoor dat je van daaruit je ver- antwoordelijkheid en je grenzen heel helder richting je partner kunt stellen. Maar wat nu als je als partner de enige bent die het gedrag ziet als een probleem en daarbij merkt dat de ander eigenlijk niet eens wil veran- deren – is er dan wel sprake van een probleem? Dit zijn veel voorko- mende vragen en gedachtes. Voor je het weet sta je als partner onvol- doende sterk in je schoenen en wordt het probleem verdund door reacties van je verslaafde partner, zoals: ‘Iedereen kijkt wel eens por- no.’ Het is daarbij belangrijk om vast te houden aan je eigen gevoel van normen en waarden. Stel van daaruit grenzen die voor jou belangrijk zijn en laat je niet afzwakken met opmerkingen als, ‘Iedere man doet het’, of ‘Het is toch normaal?’ Door zeer duidelijke grenzen te stellen, aangevuld met acties die nodig zijn om je partner te activeren, zorg je ervoor dat de verantwoordelijkheid ook bij je partner komt te liggen. Zeker in het begin als je midden in de crisis zit (bij het uitkomen van het probleem) zijn dit de belangrijkste stappen om te nemen.
Het is zondagmorgen, 11 uur. Gisteren ben ik voor mijn “kerstverlof” door de hoogste baas hier naar Tamale gebracht en daarna hebben we nog lekker gegeten en een poos gepraat over van alles en nog wat. Hij heeft ooit een cursus gedaan in het tropeninstituut in Amsterdam en hij begrijpt wat beter dan sommige anderen wat onze ideeën zijn. Vanmorgen ben ik van Tamale hierheen gevlogen. Dat gaat altijd prima.
Mijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint. Zo luidt het liberale vrijheidsprincipe. Vrij van opdringerige staatsinmenging en vrij tot het ontplooien van latente talenten en competenties. Het is een hyper-individualistisch principe, waarbij ook de “ander” tot een sociaal geïsoleerd en monadisch individu wordt verklaard. Het is niet moeilijk om te wijzen op de interne tegenstrijdigheid van dit liberaal beginsel van de individuele egocentrische vrijheid, van de absolute persoonlijke autonomie en van de al evenzeer absolute zelfbeschikking. Onze vrijheid botst immers steeds op de vrijheid van minstens één medemens. Vandaar dat tegenwoordig nogal potsierlijk gesproken wordt van vrijheid in verantwoordelijkheid. Responsabilisering heet dat zo mooi in het Wetstraatees. Geen kat, zelfs de mijne niet met hun onmiskenbare empathie en hun toch onweerstaanbare hoogbegaafdheid, die in de verste verte weet hoe deze abstracties zich vertalen in het dagelijks concreet handelen.
“Ken je zelf!” of “Ken jezelf!” betekende zoals van oudsher (het “Orakel van Delphi” dus) nog steeds zoiets als: weet wat de oorsprong of “afkomst” is van je verlangens, aspiraties of ambities. Het had in geen enkel geval de betekenis van zoiets als je “eigenheid“, datgene dus waar je uniek in bent, waar je verschilt van de mensen die je kent (familieleden, vrienden, kennissen, etc.). In dat geval was het Griekse woord niet “se-auton” geweest maar “se-idion”. “Idios” – vanwaar ons woord “idioot” – is het tegenovergestelde van het Oudgriekse woord “koinos”, i.e. dat wat we gemeenschappelijk hebben. Iemands “idios”, m.a.w. dat wat hij met niemand deelde, kwam alleen tot uiting in de privésfeer van de “oikos”, de particuliere woonst dus, die net compleet haaks stond op de gemeenschappelijk gedeelde “polis” of stad. En omtrent zijn gedrag in de oikos had een Griek niemand verantwoording af te leggen. “Idioot” betekende oorspronkelijk dan ook zoiets als “eigenzinnig”, zoals in de titel van Dostojevski’s bekende roman. Maar ook bij Dostojevski heeft het woord nog nauwelijks de betekenis van zoiets als persoonlijke uniciteit, i.e. dat waarmee ik opval en qua identiteit verschil ten aanzien van de mensen om me heen.
‘Ik kijk ernaar uit.’ Samuel luisterde niet meer naar wat Gaetan nog zei. In het water zag hij de rimpels, die door de bewegingen van de kinderen veroorzaakt werden, naar hem toekomen. Ze vloeiden samen en dreven weer uiteen. Net als de krullen op de puzzel­doos.
Gaetan volgde de vinger van Samuel. ‘Inderdaad. Hoe meer de anderen zich herinneren, hoe moeilijker zij het hebben om nog een band met hen te voelen. Het gebruikelijke probleem. Jammer, ze waren allemaal behoorlijk hecht, al kunnen ze nog goed met elkaar overweg.’
Scheepsmaat Ellis valt de twijfelachtige eer ten deel om zijn kapitein te wekken na de huwelijksnacht. De zon had het hoogste punt op haar rondgang langs de hemel al gepasseerd en was alweer aan haar afdaling begonnen. De kapitein had zich heel de dag nog niet laten zien. Hij vermaakte zich waarschijnlijk opperbest in het hemelbed dat hij nu deelde met de albasten reuzin.
Vroeg of laat wordt iedereen kwaad als gevolg van frustratie. Niemand is zonder verlangen. en dus is niemand vrij van teleurstelling. Je terugtrekken is de ideale strategie om te rouwen. Voor de ander moet je je groot houden en je integriteit bewaken. Je moet jezelf niet nar beneden halen. Trouw aan de ziel staat voorop. Het is de materiële zaak van winnen en verliezen die je in de val van het ego lokt dat zegt ik wil dit en ik wil dat. Een bezitterige houding doet meer schade dan je trots in te slikken. Afzondering is niet iets dat moet worden gevreesd. Het is de ultieme oplossing voor alle problemen. Eenmaal het fundamentele alleen-zijn aanvaard hebbende is er geen eenzaamheid meer. De ander vindt je in je hart. Kwaad zijn vertroebelt deze visie op de werkelijkheid. Men kan en moet de ander niet uit het hart verdrijven. Daar moet men leren te vergeven en vergeten. Onthoud de goede dingen van de anderen en vecht tegen de begoocheling van de eeuwige negativiteit van het fysiek missen van de ander. Het is de biologische aandrift van het lichaam die je niet op een dwaalspoor moet brengen. Zoals boven gesteld: tevredenheid wordt gevonden in het plichtmatige en niet zozeer in het materiële effect.
Samuel liet de rugzak op de grond vallen en liep de woonkamer binnen. Met zijn hand streelde hij het eikenhout van de tafel. Honderd jaar geleden, twee levens ondertussen, had hij deze zelf gemaakt met hout van een pas gerooid bos uit een naburig dorp. Hij herinnerde zich de uren werk, maar voelde de afstand tot die ervaring die de tijd met zich meebracht.
Het woord ‘autoritair’ heeft de voorbijgaande halve eeuw, na de overwinning op nazisme en fascisme, de betekenis gekregen van ‘brutaal onderdrukkend’. Het woord ‘autoriteit’ heeft deze negatieve betekenis echter niet gevolgd: denken we maar aan courante zinnen van het genre ‘volgens de plaatselijke autoriteiten …’. Wel hebben we in het Westen geleerd een duidelijk onderscheid te maken tussen ‘democratische’ en ‘autoritaire’ of ‘dictatoriale’ regimes. ‘Autoriteit’ en ‘dictatuur’ wordt daarbij gelijkgesteld met willekeur, wrede repressie, schending van de mensenrechten, folteringen van opposanten en dissidenten, etc.. Dit is nochtans niet de essentie van het verschil tussen een ‘democratisch’ regime en een ‘autoritair’ of ‘dictatoriaal’ regime. ‘Autoriteit’ en ‘dictatuur’ zijn evenmin in hun historische oorsprong synoniemen. Marx en Engels konden de eerder positieve of neutrale betekenis van het begrip dictatuur nog gebruiken in hun formule ‘de dictatuur van het proletariaat’, die helemaal niet de intentie inhield om te folteren of iets in die aard.
Voorheen konden de Grieken (althans de vrije min of meer “aristocratische” burgers, zij dus die wapens mochten dragen) zich ego-zorgeloos verliezen in het beheer van hun polis. Een mens was een “zo-on politicon”, een “politiek dier”. Maar met de machtsovername door de “Macedoniërs” was het uit met deze dagvullende bezigheid. Wat nu? Het is in deze periode dat de Oudgriekse filosofie geleidelijk (maar in onze geschiedenisboeken abrupt) een fundamentele wending maakte. Filosofie werd van bespiegelingen over de “aard der dingen” een zaak van geneeskunde en therapie (voor een magistrale behandeling, zie Martha Nussbaum “The Therapy of Desire: Theory and Practice in Hellenistic Ethics”, Princeton NJ, Princeton University Press, 1994). We (wij, de hedendaagse Westerlingen) associëren deze nieuwe filosofie klassiek met Epicurus, de stoïcijnen van Zeno (die van Kition, niet die eerdere van Elea met zijn paradoxen) en de cynici van Diogenes de Hond. Deze lieden gingen zich onledig houden met wat we nu “welzijn (vs. welvaart)” zouden noemen. Ze “plooiden zich terug op zichzelf”. Niet dat ze solitair levende, asociale egoïsten of asceten gingen worden. De “zelfzorg” was hoe dan ook een zaak die in gemeenschap bedreven werd, het was geen affaire van een reeks cavaliers seuls of egotrippers. En zeker was het geen narcisme. Het was zaak je alleen over te geven aan “engagementen” waar je zelf controle over had en waar je niet per definitie afhankelijk was van anderen, van aan je wil ontsnappende externe factoren (zoals het geval is voor bv. status of rijkdom) of van de overheid of de “Staat”. In deze context was het minstens interessant “jezelf te kennen”.
Zo belangrijk als het is om niet egoïstisch te zijn na sexuele bevrediging is het ook belangrijk het succes te delen van realisatie op een hoger nivo van ontlading. Vele mensen gebruiken simpelweg mensen ‘op weg naar de top’. Maar de ander is niet simpel een trap of een sexobject om ter zijde te schuiven na het succes. Het is vanwege de steun van de regering, de echtgenoot, de leraren, de religie, de kultuur van wat je ook maar zou kunnen bereiken. Dankbaarheid is een zeer belangrijke waarde in de waardering van zowel het sexuele orgasme als een sociaal succes. In feite kunnen alleen mensen die niet diegenen ontkennen die hen meehielpen een aanhoudend succes zijn. Als zodanig zijn succesvolle mensen vaak getrouwd of gaan ze trouwen zo gauw zo gauw ze een bepaald nivo bereiken: ze zorgen voor diegenen die hen ondersteunden. Sexueel orgasme en maatschappelijk succes gaan ook samen hoewel het een beetje een paradox is om tegelijkertijd een kultureel en intiem succes te zijn. Gewoonlijk wordt het succes van sexuele mensen gemaakt door celibatairen die achter de schermen werken. In dezen wordt de Hoogste Persoonlijkheid, geestelijk leider of leider gewoonlijk bedankt daar geen ander er toe in staat zou zijn om de dankbaarheid op prijs te stellen of te verdienen. Bij het naspel komt zo dus heel wat meer kijken dan alleen maar aardig blijven met de liefde die je had. In feite kan de hele ontlading van de sex een hoop emoties teweeg brengen daar alle energie wordt weggetrokken van andere nivo’s van leven. Dit kan een test zijn voor de integriteit van niet alleen het individu maar ook van de kultuur gehecht aan een zeker nivo van beheersing. Vaak kunnen collectief parallellen worden gevonden die dienovereenkomstig werken: de sexuele revolutie van de zestiger jaren b.v. viel samen met oorlog en revolutie niet wetende wat wat veroorzaakte. Een te grote kulturele druk kan aanzetten tot sex terwijl een sexueel zware aandrang de aanzet kan vormen voor een verschrikkelijk konflikt. Aangezien niemand dit echt kan beheersen mag men met deze regel alleen maar bidden en liefhebben het belang benadrukkend van de waarde van de dankbaarheid. Of men nu zwaar een soort van kultuur of sex benadrukt, van belang is niet te vergeten aan wie of wat we dat eigenlijk te danken hebben. B.v. moeder natuur liefhebben en respekteren door middel van een verbeterd tijdbegrip in dankbaarheid voor alles dat ze ons gegeven heeft kan eenvoudig de enige overlevingsstrategie zijn die er voor de mensheid over is. De moderne tijd kan als een sexueel orgasme zijn geweest maar in hoeverre het postmoderne naspel een herstel van het respekt voor moeder natuur inhoudt valt nog te bezien. 
Ach, wat zijn we gelukkig als gepensioneerden (tenminste als we vrij zijn van dringende financiële kop- en lijfzorgen) dat het ons nog gegund is een soort eilandje voor ons zelf te scheppen, een eilandje waar het Goede Leven niet meer hoeft te zijn dan 1) het doelloos kunnen samenzijn met een paar geliefden, moreel integer en met een min of meer helder, afstandelijk en relativerend inzicht in het kader en de context waarin hun en onze zijnswijze zijn ingebed, en 2) het regelmatig maar bescheiden genieten van zekere ongeforceerde bezigheden die nog een ervaring van sociaal nut en zin opleveren.
Wie het slachtoffer is, wanneer dit zou hebben plaatsgevonden en hoeveel jaar cel ik daarvoor het gekregen heeft de politie nooit kunnen vertellen, maar ooit heeft iemand mij dus een stempel gegeven die totaal niet klopt. Valt niets aan te doen.
Je kunt er pas iets zinnigs over zeggen als het je overkomt en zover is het bij mij dus nog niet Wilma, maar het lijkt me een leuk idee om uiteindelijk in de baarmoeder te eindigen, dat ziet er niet zo als een einde uit, of ben ik vooringenomen?;-))
Jammer dat we geen paard hadden om voor de kar te spannen, want de ezel had geen conditie. Zijn constitutie verraadde een levensstijl als bron van een pak kwalen, en die lieten zich niet voor een kar spannen zonder gevolgen.
This listing is for a 5×7 Junior Groomsmen Survival Kit Postcard. Pictured is a gray and aqua styled card. Your backing color will be one of your 2 colors chosen. If you have a preference between the two please indicate that at checkout. TO ORDER: 1. Select the number of cards you would like and add to your shopping cart. 2. In the NOTES TO SELLER Section at Checkout: – Please include the 2 colors you would like us to incorporate. If no colors are noted you will receive the colors picture…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *