“Amerikaans overlevingsuitrusting arkoverleving is geëvolueerd hoe je ascendant-uitrusting kunt spawnen”

Even later klonken zware, bedaarde stappen op de trap. Ridder Harbrand daalde af en zette iets op de vloer tussen de dwergman en de monnik, die zich met zijn rug tegen de muur drong, prevelend en zijn relikwie bepotelend.
Voedsel: In tegenstelling tot water kan een mens voor een langere tijd zonder eten. Terwijl men maar drie dagen zonder water kan, kan een mens ongeveer drie weken zonder voedsel. Verwacht wel geen mirakels, want al na een paar dagen zal je heel goed het effect van ondervoeding al voelen. Je zult je moe en futloos voelen, en in een later stadium gedesoriënteerd, barstende hoofdpijn en uiteindelijk zal je sterven. Wanneer je probeert te jagen of dieren probeert te vangen met vallen, zal het je ook heel duidelijk worden dat het allemaal niet zo gemakkelijk is dan dat ze laten uitschijnen op TV. Een welbekende regel om voedsel te verzamelen is:”verspil minder energie om het voedsel te verzamelen of te vangen, dan dat het je energie oplevert!” In vele gevallen moet je het simpel houden slakken, insecten en planten zullen je een goede bron van proteïnen en vitaminen geven. Let op! In vele gevallen kan je beter honger lijden dan zomaar iets op te eten, als je niet zeker bent van wat je in je mond gaat stoppen, blijf er dan af! Wederom is een goede voorbereiding hier van groot belang, boeken over eetbare planten en insecten zijn er van alle soorten op de markt. Er bestaan zelf pocket uitgaven die zonder probleem in een broekzak passen.
20. 18 De uitwerking van het tweedimensionale classificatiesysteem van autonomie en verbondenheid is verder uitgewerkt in de scriptie van Bijzet (2004) en heb ik in figuur 4 samengevat. Figuur 4: classificatiesysteem van autonomie en verbondenheid. Het belangrijkste wat uit deze diagram naar voren komt is dat kinderen die uit verwaarloosde gezinnen komen, zich weinig autonoom (-Z) en weinig verbonden (-A) voelen. Zij hebben vaak de boodschap meege- kregen dat zij het niet waard zijn om tijd in te steken, en dat ze zelf moeten zorgen voor de bevrediging van hun eigen behoeften: ze krij- gen een laag zelfbeeld. Hierdoor leren kinderen af om afhankelijk te zijn van anderen, maar leren ze ook niet zichzelf lief te hebben en te waarderen. Als kinderen niet langer behoeftevervulling van een ander verwachten, stoppen ze met het zoeken van verbondenheid en gaan ze zelf zorgen voor hun eigen behoeftebevrediging. Deze kinderen
Deze technieken kregen een complement in de sociale technologie waarvan we veel aspecten reeds besproken hebben. Het zoeken van voedsel, het klaarmaken en uitdelen ervan waren stuk voor stuk sociale handelingen. De maaltijden namen de vorm aan van een regelrechte ceremonie die aangaf dat je niet zomaar als het eerste het beste dier altijd at als je honger had en daarbij anderen zo veel mogelijk uit de buurt hield. Eten is in die zin al 100% opvoeding. De magie vulde de techniek aan: met magie misleidde men de natuur, men poogde dit althans. Het totemisme (een antropologisch gezien bezwaarde term die nog weinig wordt gebruikt omdat ze te veel verschijnselen ineens moet bevatten) was een poging de vruchtbaarheid van planten of dieren te verhogen door hen als totem aan een stam of familie toe te wijzen en ze na te bootsen in symboliek, dansen en afbeeldingen. Tussen verschillende totemgroepen werd voedsel uitgewisseld, wat het begin van ruil en handel kan zijn geweest. Een ganse serie regels en voorschriften werd ingesteld met betrekking tot de omgang met personen en voorwerpen en van die voorschriften mocht niet worden afgeweken om het voortbestaan van de groep niet in het gedrang te brengen. Macht (‘mana’) werd toegeschreven aan personen, dieren of voorwerpen: die zijn dan taboe of heilig en moeten volgens strikte regels behandeld worden. Meer en meer handelingen werden ingepast in een sociaal ritueel: ceremonieën waren er vooral bij geboortes, initiatie van jongeren en begrafenissen. De initiatie, die een complement was op het aanleren van productieve technieken, werd muzikaal begeleid door hymnen die het expliciete wereldbeeld en de mythes van de stam of familie bezongen. Bij de initiatie kreeg men ook zijn of haar naam. Deze legde de verwantschap vast en de relatie van de geïnitieerde tot de wereld. Ook geboorten en begrafenissen werden met muziek opgeluisterd.
6. Inhoudstafel WOORD VOORAF IXDEEL 1 1 EEN KORTE VOORSTELLING 3 OP ZOEK NAAR WAKKERSCHUDMOMENTEN 9 HET MODEL VAN ULRICH LIBBRECHT 21 EEN MANAGEMENTMODEL IN DE DIEPTE 35 EEN PERSOONLIJKE GETUIGENIS IN DE DIEPTE 49DEEL 2 59 OVER CIJFERS, LETTERS EN RAPPORTEN 61 OVER VERGADEREN, BESLISSEN… EN EMOTIONELE INTELLIGENTIE 79 OVER INNOVEREN, CREATIVITEIT EN ONDERNEMEN 89 OVER CHANGE MANAGEMENT, FUSIES EN REORGANISATIES 105 OVER EFFICIËNTIE EN TIJD 119 OVER DE WERKPLEK 127 OVER HET PERSONEEL 133 OVER ORGANISATIE EN LEIDING GEVEN 137 OVER ETHIEK (EN CORPORATE SOCIAL RESPONSIBILITY) 153CODA 159 OP ZOEK NAAR ZEKERHEID 161 SLOTWOORD 169DANKWOORD 173APPENDIX 175 VERHALEN 177 INDEX 179 BIOGRAFIE 183 BRONNEN 185 VII
De nevel was opgetrokken. Het meer was eindeloos naar alle kanten, het water grijs met tere hinten blauw en groen, de hemel boven hun hoofden als melk, waar de zon nu doorheen begon te prikken. Het werd benauwd, ze zweetten. Eochaid en de soldaat peddel­den, Urendel staarde op zijn handen met prevelende lippen, Harbrand wierp zijn blikken keer op keer in alle windrichtingen.
In het wetenschappelijk tijdschrift dat na haar afstuderen verscheen, liet ze meer los over het afstudeerproject waarvoor ze summa cum laude was geslaagd. ‘Het is een psychologisch proces dat we dat wat van vroeger is beter waarderen dan wat in het heden is. Het gaat over herinneringen, over weemoed en melancholie, nostalgie. ‘Vroeger was alles beter’. Wij vinden dat belangrijk, het benadrukt dat wij sterfelijk zijn en van het heden moeten profiteren door een herinnering na te laten. We kopen vintage voorwerpen met defecten, roest, beschadi­gingen, verwering omdat ze ons de vergankelijkheid laten zien. Onze foto’s bewerken we met een filter om er een ouderwetse glans aan te geven, alsof de foto met een camera obscura is gemaakt, of een polaroid­camera, of zelfs is geschilderd in een of andere prehistorische stijl. We geven onze muziek een extra kraak mee, alsof we luisteren naar een naald in een groef terwijl we slechts naar een digitaal bestand luisteren. Met mijn algoritme krijgen digitale foto’s wel het patina van vroeger met een filter, maar dan langzaam, door de jaren heen. Zo verweren de digitale foto’s op een natuurlijke manier.’ Op internet was korte tijd een time-lapse filmpje te vinden van haar experiment met een foto op een smartphone, die langzaam op het schermpje verging terwijl zij haar doctoraalscriptie schreef. Ze verzekerde dat het proces ook langzamer kon verlopen, afhankelijk van enkele variabelen in het algoritme, zo had ze ook voorzien in een aansluiting met een vochtsensor: bij vochtige omstandigheden verliep de verwering sneller.
De paleolithische mens parasiteerde op de natuur, des te meer naarmate zijn techniek verbeterde. Het aantal dieren en planten schommelde en was soms zeer gering. Misschien ook werd de techniek te goed: het wild dunde uit en de groep was zo steeds verplicht ergens anders heen te trekken. Dit is het zwakke punt van de jacht: de jacht parasiteert op haar jachtwild. Zij kan de aanwezigheid van voedsel niet positief beïnvloeden. Zij kan dieren niet tot in het oneindige doden omdat het aantal dieren niet oneindig is. Om het in tegenwoordige termen te stellen: grondstoffen waren niet onuitputtelijk. Hoe efficiënter de jachttechnieken, hoe meer de jacht zichzelf ondermijnde. Ongetwijfeld hebben de geperfectioneerde technieken tot een laatste productiviteitsstijging geleid, met de mogelijkheid tot solitaire en geïndividualiseerde jacht (in plaats van in groep) en een verdere opsplitsing van de familiegemeenschappen, met als eventueel gevolg van beide een verzwakking van de samenwerkingsverbanden. Vermoedelijk zijn het niet de stammen geweest die zich succesvol hadden gespecialiseerd in de jacht, die aan de wieg stonden van systematische landbouw en veeteelt. Daarvoor zijn verschillende redenen aan te voeren:
Een privécapsule van NonVitae GmbH haalde me thuis op en bracht me, laag over de aarde scherend, naar de Makoua Elevator in Congo-Brazzaville. Ik was de afgelopen jaren al vaker met de lift de ruimte in gegaan, toch ging mijn hart sneller kloppen toen ik de machtige kabels zag die als bergen in de aarde verankerd waren en hoog boven mijn hoofd vervaagden. Deze keer was anders. Deze keer was echt.
OverlevingsuitrustingdoosOverlevingsuitrustingOverlevingsuitrustingOverlevingsuitrustingOverlevingsuitrustingOverlevingsuitrustingReisoverlevingsuitrusting in de wildernis Overlevingsuitrusting De Houten Vloer van overlevingskit laid out on the
lieve wilma, ik weet dat ik er elke keer weer bovenop kom, ook al is ’t moeilijk…..en dan is het zelfs soms nog mooier en fijner dan de vorige keren….ik leef met je mee en je zult zien als je huis klaar is: zit je rond te kijken van pure verbazing…dikke knuf van mij liefs rietje
De politicus verliest in deze evolutie zijn ‘auctoritas’. Hij is niet langer een ‘auctor’. De band met de kiezer gaat verloren en het is niet langer duidelijk namens wie hij spreekt. Op de tv en in de kranten spreekt hij tot een kijkers- of lezerspubliek dat hij op dit moment niet ziet en waarmee hij dus ook niet mee communiceert. Hij raadpleegt noch hooguit de topleden van zijn partij die al evenmin hun visie niet meer bepalen op basis van hun kennis over diegenen namens wij zij spreken. Dat blijkt bv. in Nederland waar de sociaaldemocratische PvdA massa’s kiezers zagen en zien overlopen naar de SP en Wilders’ PVV, die veel meer voeling (b)lijken te hebben met de dagdagelijkse verzuchtingen van de echt bestaande mensen die de samenleving vormen. Kiezers en politici zijn totaal van elkaar vervreemd geraakt en de burgers hebben heel goed door dat in de ‘politiek’ soms een schimmig spel wordt gespeeld. Hij of zij herkent zich doorgaans niet als de politici het hebben over ‘de mensen’ of ‘de burger’ die hij of zij dan zou moeten zijn. Het verklaart waarom in de jaren 1990 de antipolitiek snel om zich heen heeft gegrepen. In de kranten en op de sociale media verschijnen alsmaar meer lezersbrieven en posts die de ‘politiek’ hekelen, zowel van gewone mensen als van intellectuelen. Zij betogen dat wij niet langer in een democratie leven, en ze hebben in wezen gelijk. De kiezer is van een hoofdrolspeler vervallen tot een consument die een electorale boodschap lust of niet lust. En de politici laten zich voortdurend meeslepen door de waan van de dag: incidenten en spectaculaire feiten die één of twee dagen het nieuws beheersen, maar die de mensen eigenlijk snel vergeten (tenzij ze gestuurd door één of andere instantie voortdurend weer opgerakeld worden door de media) en snel weer verdampen in hun dagelijkse veel meer permanente verzuchtingen en kommer. De mensen weten wel dat spektakels uitzonderingen zijn en juist daarom halen ze het nieuws: het nieuws gaat steeds over datgene dat het dagelijkse doorbreekt, m.a.w. over de uitzondering, het monsterlijke, de barbarij. Ondertussen spenderen de politici in hun commissies uren en dagen met het behandelen van wetsvoorstellen die dergelijke spektakels in de toekomst moeten voorkomen en vergeten ze de reële problemen van de mensen aan te pakken (zoals bv. de toenemende en stilaan onhoudbaar wordende stress in de samenleving, die precies verklaart waarom mensen zo gevoelig zijn voor spektakel en monsterachtige misdaden).
Opvallend is dat Schnitzler, als ik het boek steeds met de nodige aandacht heb gelezen, amper een woord besteedt aan meer positieve internetfenomenen zoals bijvoorbeeld Wikipedia. Wikipedia functioneert op basis van  informatie en digitaal materiaal die gratis toegankelijk zijn voor iedereen (zonder advertenties ertussen door). De Wikipedia-pagina’s kunnen door iedereen bewerkt worden die m.b.t. een bepaald item van een zekere deskundigheid kan getuigen. Dit op puur vrijwillige basis, zonder dat men ervoor (in geld) betaald wordt. De Wikipedia-aanpak wordt daarom, samen met “open source”-initiatieven (i.e. universeel toegankelijk), Linux-besturingssystemen en 3D-printing, dikwijls samengebald in de reeds goed ingeburgerde termen “peer-to-peer” en “commons“. Het woord “commons” verwijst naar gegevens of sites die toegankelijk zijn voor iedereen en waarover iedereen vrij kan beschikken. Eertijds waren de “commons” in Engeland de benaming voor de gemeenschappelijk weiden die niemands eigendom waren en waarop elke boer terecht kon. Wikipedia, Linux en 3D-printing vormen de drie grote voorbeelden die bij voorkeur worden aangebracht door de peer-to-peer beweging. Peer-to-peer is een vorm van het virtueel delen (“sharing”) en het doorgeven van vrije te bewerken informatie of digitaal materiaal. Sharing-systemen in allerlei vormen (bv. coöperatieven) worden overigens steeds populairder, zij het ook als verweer tegen de aanslepende economische crisis in Europa en de actuele soberheidspolitiek van de Europese Commissie. We mogen hier niet vergeten de naam te noemen van de meest invloedrijke Belg ter wereld: een zekere Michel Bauwens, een internetpionier en oprichter van de internationale P2P Foundation (1). Maar Bauwens is vooralsnog weinig sant in eigen land.
Giechelend namen we zogenaamd afscheid in de Elevatorsatelliet. Ik zweefde door de slurf, die uit veiligheidsoverwegingen maar één persoon tegelijk doorliet, naar de deur van de pendelsluis terwijl Lars met gespitste oren wachtte in de satelliet. Zodra ik de pendelsluis binnen zweefde, weerklonk ‘ping’. Lars zette keihard af en lanceerde zichzelf met zijn armen naar voren door de slurf.
Gelukkig ben ik als (ex-)huisarts breed inzetbaar en ook op de kinderafdeling en op de poli kan ik wel veel doen, al is het minder spectaculair. In de diensten (twee dagen per tien dagen zou dat dan worden) zou ik nog wel te maken hebben met de verloskunde.
Een andere antropologe, Sarah Hrdy, verzet zich gedeeltelijk maar toch uitdrukkelijk tegen de visie van Barbara Smuts. Hrdy stelt eveneens de patrilokaliteit centraal maar situeert deze pas in het tijdperk van de landbouwsamenleving zelf. Volgens Hrdy zijn de nu nog bestaande jager-verzamelaars helemaal niet overwegend patrilokaal maar hebben ze buitengewoon flexibele residentiepatronen. Pas als aanvallen van andere groepen dreigen, neigen ze tot patrilokaliteit en dat gaat dan inderdaad wel gepaard met veelwijverij en grotere agressie tegenover vrouwen. Matrilokale gemeenschappen zijn doorgaans jager-verzamelaars of gemeenschappen die aan tuinbouw doen en daar heerst meestal ook vrouwelijke afstamming (matrilineariteit). Waar veeteelt (herdersculturen) bedreven wordt of waar reeds de ploeg wordt gebruikt, is de samenleving zelden matrilokaal. Hrdy vat in een overzicht van een 400-tal culturen de verschillen tussen matrilokaliteit en patrilokaliteit als volgt samen. Matrilokale culturen worden primair gekenschetst door: intense zorg voor kinderen; lage graad van geweld en weinig oorlogsvoering; voorhuwelijkse en buitenechtelijke seks zijn geoorloofd; ruime uitgebreide families (extended family); lage of niet bestaande bruidsprijs; afwezigheid van een verheven god plus nog een reeks andere sociale en gedragskenmerken. In patrilokale culturen vinden we de omgekeerde verschijnselen plus de ruime verspreiding van veelwijverij, penalisatie van abortus, voorkomen van slavernij, verminking van de geslachtsorganen en instelling van een kastesysteem.
Mensen kunnen nu alleen ‘degelijk bestuur’ of wat dan ook verwachten, maar ze kunnen niet verifiëren wat de députés of ministers echt voor hen doen: ze zijn volkomen afhankelijk van de wijze waarop de politici de zaken op tv en in de kranten weten voor te stellen of van de wijze waarop journalisten met een verborgen agenda die politici een aureool geven of kraken. In de zin zijn de media inderdaad mediums: een midden (de publieke opinie) tussen volk en politici. Maar het medium werkt maar in één richting, tegenovergesteld aan de richting waarin de beïnvloeding oorspronkelijk verliep. Autoriteit was inderdaad een relationeel begrip: het was een relatie tussen het Romeinse volk en de Senaat, en de ‘auctoritas’ was het medium daarvan geworden die de volkswil vertaalde in wetten. In de private sfeer was de ‘auctor’ het medium tussen cliënt en de instantie waar zijn belangen dienden verdedigd te worden. En de augur was het medium tussen ‘natuur’ en mens. De augur sprak als medium in naam van de mensen tegen de ‘natuur’, vandaar dat de zinnen die hij uitsprak veelal totaal onverstaanbaar waren voor de mensen. En ook de Pythia in het orakel van Delphi ontving de boodschap van de god Apollo in onverstaanbare klanken, woorden en zinnen die ze nadien voor de raadvrager diende te vertalen in begrijpbare adviezen of voorspellingen.
Maar Berend kreeg geen antwoord over zijn lippen. Hij staarde, met ogen zo wijdopen gesperd dat zijn hele iris wit was omrand, naar de saucijs op Willems bord. Zijn mes had een snee in het vel gemaakt, waar het vlees zich nu doorheen perste. Een klein plasje jus breidde zich eronder uit. Het was een korte maar harde kreet geweest, rauw en vol wanhoop.
En als we deze strijd om ons voortbestaan winnen dan is het beter om maar vast een lijst bij de hand te hebben van hen die berecht moeten worden. Onder Linksen, Socialisten, Stalinisten, Nazis, Islamieten, is de straf steevast de doodstraf. Voor eenieder die hun ideologie eventueel zou kunnen bedreigen. Zo ver wil ik niet gaan, bovendien moet ik een beetje oppassen met wat ik zeg.
Kontakt verliezend met het belang van de ziel, begoocheld door de aantrekkelijkheid van de materiële natuur, kunnen paren afdwalen van het rechte pad der emancipatie (afb. & afb. ) en de minder gerechte bereiken van menselijke aktiviteit verkennen. Daarvan leert men zeker over de limieten en grenzen die men niet moet overschrijden. Een ander ongewild effect van een dergelijke ervaring is het machtskonflikt. Experimenterend verliest men makkelijk het gezag en de zekerheid van de kultuur en orde van de ziel. Proberen zelf de macht te krijgen in een begoocheld en verwrongen idee van gezag en rijpheid, kan men in een relationele hel belanden. De geliefde beminde wordt een diktator en het gekoesterde leventje wordt een leugen. Om een veilige weg terug te vinden, terug naar het goede en echte van de tijd, kan men tijdelijk aanvaarden terug te vallen in een situatie van leerlingschap ten einde de verloren discipline weer teug te vinden. Daar is vaak hulp bij nodig. Enkel door boeken alleen is het moeilijk ook maar iets vooruit te komen. Sommige dingen zijn zuiver sociaal en veel kennis en regelgeving is ongeschreven. Om iets te leren is er ook de bron van het gezag van buitenaf en andere zoekers van de waarheid van persoonlijke emancipatie (afb.). Daarvoor zijn er priesters, politici en wetenschappelijke therapeuten die onderrichten en helen overeenkomstig hun geloofsovertuiging, politiek en paradigmata. Ieder systeem mag claimen exclusief en de enige en ware oplossing te zijn, maar de politieke werkelijkheid leert ons dat klaarblijkelijk het naast elkaar bestaan van allen de behoefte is. Welk systeem van bestuur ook aangenomen, ieder zal vast houden aan zijn eigen overeenkomsten. Men mag meedoen voor zover men ertoe in staat is maar het veranderen zal moeilijk of onmogelijk zijn. Er is een natuurwet die de coëxistentie en continuering gebiedt van de diversiteit van alle levende wezens en alleen bij het verlies van funktie en aanpassing sterft de soort uit.
Laura trok een van de lades van Peters bureau open, de lade waarvan ze wist dat hij er altijd zijn kantoor­artikelen in veegde. In de wirwar van paperclips, gummetjes, potloden en lege kauwgom­wikkels vond ze wat ze zocht – de briefopener. Deze klemde ze in haar zweterige hand en op trillende benen liep ze naar de deur van het kantoor.
Hij danste niet meer. Hij lag daar als een zielig hoopje. Zand begon zich al in zijn vacht te nestelen, daar waar hij niet als een buffet was aange­sneden en aangevreten en het zand zich donker in half-geronnen bloed baadde. Zijn nette jasje, ondertussen gescheurd en vuil van al het sleur­werk dat hij had gedaan, zat als een groteske tent om hem heen gevouwen, flapperend in de wind. Hij was namelijk een groot deel van zijn tonrondte kwijtgeraakt onderweg, en zeker gisteren­avond.
The CellVault protects batteries and other critical gear while keeping it accessible and organized. The integrated webbing clip allows you to access the CellVault’s contents without removing it, or you can quickly detach it for more control.
‘Je weet dat ik niet terug kan.’ Zohra keek Lieven vast­beraden aan. ‘Ik snap best dat je weg wil gaan, maar ik moet weten wat hier aan de hand is. Ik moet het zien met mijn eigen ogen.’ Ze wiste het zweet van haar neus. ‘Alsjeblieft, Lieven, zeg me dat je dat begrijpt.’
Bij het praktijkonderdeel in het zwembad werden diverse scenario’s behandeld waaronder het juiste gebruik van de overlevingsuitrusting, procedures bij het verlaten van een schip, persoonlijke- en groepsoverlevingstechnieken, vlot lanceren en kennis van de uitrusting van het reddingsvlot. Tot besluit van de praktijkoefening werd er een hoist oefening gedaan.
Het was schemerig in de slaapkamer. Haar handen waren nog steeds ijskoud. Sterker nog, het hele huis voelde koud. Laura staarde voor zich uit, armen slap langs haar zijden. Ze stond midden in de slaapkamer met haar gezicht naar de deur die op de gang uit kwam. Ze wist niet hoe ze hier gekomen was. Het leek of haar lichaam los stond van haar geest, dat haar persoon – alles wat ze was – hulpeloos tegen de tralies van haar schedel bonkte.
Het boegbeeld belichaamt de ziel van het schip, zeggen zij met een romantische inborst. Maar de Baal is een kraak, een hoge beroete kolos en zij is daarvan juist de antithese. Haar fijne ivoren beelte­nis is gesneden uit walvisbot.
Lieven duwde de deur open, maar het was Zohra die als eerste naar binnen ging. Het was er pikdonker. Ze zette haar hoofdlampje op. Een weeë, rotte stank deed haar longen verschrompelen. De tegelvloer zat vol ranzige vlekken. Dit had evengoed een slachthuis kunnen zijn. ‘Wat moet dit voorstellen?’ vroeg ze.
Dit zal een jaar zijn om tegenstellingen te evalueren om de gaven van verschillende perspectieven en benaderingen te begrijpen.  Je kunt dit letterlijk als inspiratiebron gebruiken.  De onthullingen in deze vier maanden zullen nieuwe inspiratie creëren.  Dit komt van de ziel die de persoonlijkheid begint te “testen”.  Dit is om te testen hoe ze zich aan vormen heeft gehecht als compensatie voor het gebrek aan gevoel van eigenwaarde. Dit zal de gehechtheden die niet langer dienen, onthullen.
Als in een droom draaide Laura’s lichaam zich lang­zaam om. De armen die nog steeds langs haar zijden hingen, bungelden slap. Ze voelde hoe ze een paar slepende stappen naar de badkamer zette en was machte­loos om er iets tegen te doen. Het geluid van stromend water werd luider en Laura besefte dat de kraan boven de badkuip open stond. Ze kon zich totaal niet herinneren dat ze dat gedaan had. Afgrijzen bekroop haar.
Monotonie is iets dat duidelijk buiten ons ligt. Verveling is een puur subjectieve ervaring. Er zijn mensen die zich nooit vervelen. En inderdaad bleek ook dat het aantal Volkswagenarbeiders dat zich verveelde aan hun lopende-band bijzonder miniem was. Monotonie is een eigenschap die wij, op ons eentje of gezamenlijk, toeschrijven aan een bepaalde specifiek gegeven. Monotone situaties hebben als doorslaggevend kenmerk dat hun verloop bepaald of ondersteund wordt door een vast aanhoudend metronoomachtig ritme, waarbij niets gebeurt dat het ritme breekt of verstoort of dat de moeite loont er iets over naar huis te schrijven. De wereld is hoe dan ook monotoon. Er gebeurt zelden iets, al schrijf ik dit vermoedelijk vanuit mijn existentiële toestand als gepensioneerde die er immers elke morgen zelf voor moet zorgen dat er iets zou gebeuren. Maar ook voor mensen die regulier werk verrichten, hoe boeiend en gevarieerd ook, gebeurt er zelden echt iets. Af en toe is er eens een Franse Revolutie, vermoordt een kind zijn beide ouders (wat eigenlijk ook niet langer echt ophef maakt), valt eens de elektriciteit uit en moet je op zoek naar kaarsen, wordt een president door zijn eigen lijfwachten doodgeschoten en wordt een neef betrapt die in zijn onderdanige houding tegenover zijn bisschop iets al te knielend is te werk gegaan. De structurele monotonie van de wereld (de politieke Groenen die ijveren voor “duurzaamheid”, hebben naar mijn aanvoelen niet veel reden tot klagen) betekent echter geenszins dat we ons allemaal 24 op 24 uur en 365 op 365 dagen doodvervelen. Er is geen enkel verband tussen de graad van monotonie van een tijd-ruimte-kader en de mate waarin we ons in dit kader vervelen. Om je te vervelen moet je eerst jezelf als “te veel” ervaren. Je moet jezelf qua lijf en zenuwen “ambetant” voelen en vurig wensen dat je elders waart, zij het dat je niet weet waar je dat “elders” zou moeten zoeken. Vandaar dat verveling dikwijls ook nog uitloopt in allerlei zelfbeschuldigingen, dat je maar een “lul” bent, een “lafaard” of iets in die trant.
Verwar monotonie nooit met verveling. Ik ben in mijn jeugd (o nostalgie!) bijna zelf in die val van de gelijkstelling van verveling met monotonie getrapt toen ik mijn afstudeerscriptie wijdde aan een diepgaand onderzoek naar vermoeidheid en verveling bij lopende-band-arbeiders in de Volkswagenfabriek in Vorst-Brussel. Want het vervelingsaspect sloeg uiteraard deels ook op mezelf. Ik verveelde me mateloos tijdens mijn studiejaren en ik keek met een eerder somber gemoed tegen mijn verder leven aan. Althans toch wanneer ik even de tijd nam om te pogen dat verder leven onder de loep te nemen. Aan de andere kant schiep de projectie van een theoretisch doorwrochte verveling op de gemakkelijk aanwijsbare monotonie van de assemblagearbeid aan de “ketting” (of “la chaîne”) een onmiskenbare band met mijn sociale afkomst. Naast het doden dus van mijn eigen verveling als arme student die meestal amper geld op zak had en meestal ook zonder lief in zijn bed, wou ik natuurlijk ook nog wel, zij het in alle bescheidenheid, een megalomane bijdrage leveren aan de opheffing van die “geestdodende” lopende-band-arbeid. We schreven toen immers 1972 en iedereen, zelfs een paar verzopen journalisten, had de mond vol over de “vermenselijking” of de “humanisering van de arbeid”.
Elke ouder weet dat de hardste tijd voor een ziek kind wanneer hij of zij van een ziekte herstelt en nog te ziek voor contact met andere kinderen is is, maar goed genoeg bored en gefrustreerd is te voelen. De Ambtenaren bij A.C. Moore Kunsten & de Ambachten, Inc., het bedrijf gewijd aan het bijeenbrengen van families voor pret en creativiteit, adviseren dat, naast opslag omhoog op koortsverlichters, weefsels en handdesinfecterend middel, de ouders plannen ook en vooruit een Zieke Overlevingsuitrusting van de Dag voor elk kind in hun familie bouwen.

One Reply to ““Amerikaans overlevingsuitrusting arkoverleving is geëvolueerd hoe je ascendant-uitrusting kunt spawnen””

  1. Racisme is het exceptionalistische idee dat rassen gerangschikt kunnen worden als superieur en inferieur ten opzichte van elkaar. Daaruit voortvloeiend kunnen voor het ene ras andere maatstaven worden aangelegd dan voor het andere
    Zoals straks ook het onderscheid tussen leven en dood zal opgeheven zijn. Geen intermezzo’s en interludia meer, want tussen wat en wat? Het begrip ‘pauze’ of het fenomeen ‘slapen’ zullen hooguit nog als lemma opgenomen zijn in het boek van de logische onmogelijkheden.
    Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Mijn staart zwiepte heen en weer. ‘De boel organiseren. Wat anders? Heb je er al een idee van hoe we Euphrat kunnen waarschuwen? Jij zat toch bij de admini­stratie, zo te zien? Dan zou ik maar snel proberen of je nog contact kunt leggen met Casanova, niet?’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *