“alledaagse overlevingsuitrusting beste overlevingsuitrusting abonnement box”

Harrald zag een bleke figuur die wankelend dichterbij kwam. In de lichtcirkel van het vuur zag hij lange, donkere haren rond een uitgeteerd gezicht. Het was ooit vrouwelijk, nu zonder ogen, gaten waar­doorheen tanden zichtbaar waren, kleren onher­kenbare rafels. Resten aarde vielen bij elke stap van het lichaam van de melaatse. ‘Pas op,’ zei hij en hij ging voor Ariadne staan met de machete. De melaatse veranderde meteen van richting bij het horen van zijn stem. Zodra ze hem naderde stapte hij langs haar grijpende armen en liet de machete met een zieke dreun in haar hoofd landen, hard genoeg om de ruggengraat te breken. Ze zonk geluidloos in elkaar.
De regel is duidelijk, maar niet de eer. Die moet worden verdedigd. De werkelijkheid is dat geen materiële norm van eer de tijd doorstaat. Derhalve leidt voor dit of dat kiezen altijd tot een val. Je moet voor dit èn dat kiezen, vasthoudende aan de assertiviteitsregel die stelt dat je ergens toe bekennen niet een verdringing kan zijn van iets anders. Er is altijd de neiging van identificatie met welke nieuwe materiële uiterlijkheid dan ook. Dit is de begoochelende aard van de materiële natuur. Als de eer van dit of dat moet afhangen, met een val als gevolg daarvan, wordt het proces valse identificatie genoemd. De eer zou altijd moeten worden hooggehouden met het belang van de ziel voor de geest. Om oorlog te voorkomen moet je op je hoede zijn voor de verdringing die de begoocheling van de keuze met zich meebrengt; het gaat daarom om het creëren van keuze, niet om het afdwingen van één of andere keuze. Iedereen die acht slaat op de natuur zal de werkelijkheid van deze waarheid inzien (afb.).
Hij vertelde zelf dat hij overwoog om hier drie jaar te komen werken als gynaecoloog. Hij wilde eerst kijken of hij voor zijn kinderen (jongetjes die ik schat op vijf en zeven jaar) een goede school was. Zijn vrouw is accountant. Hij was ’s middags al rondgeleid op de verloskunde afdeling toen ik op de poli zat.
Maar dit was geen horrorfilm. En ze was het zat. Zat om bang te zijn, zat om verdrietig te zijn. Er helemaal klaar mee om iedere dag maar weer op te staan met het gevoel of er een steen op haar maag lag en haar hoofd vol watten zat.
Oh, waarom maakt de droom om bevrijd te worden door de liefde van een sterveling, mij droevig? Omdat ik wil dat het gebeurt. Ik wil vrij zijn, om weer een onderdeel van het Grote Wiel te worden, zodat ik her­boren kan worden als een hond, een vis, een slak, wat dan ook!
Deze volksvergadering besprak misdrijven die door de families zelf niet geregeld konden worden: het Germaanse ‘ding’, de Romeinse ‘res (publica)’. De volksvergadering nam ook beslissingen met betrekking tot oorlog en vrede met naburige stammen. Misdrijven tussen families betroffen vooral diefstal, kinderloos huwelijk en het zich vergrijpen aan een vrouw van een andere familie. De misdrijven konden verzoend (vergeven) worden óf gewroken. In het eerste geval werd er een soort schadevergoeding betaald, in het tweede geval werd de vermeende dader gewoonlijk vermoord (in het geval van verkrachting dikwijls ook het slachtoffer; verkrachting gold immers als overspel, niet omdat men vond dat de vrouw de zaak had uitgelokt maar omdat het vaderschap bij een eventuele zwangerschap niet strookte met de huwelijksverbintenis). Misdrijven binnen een familie werden niet beslecht en eigenlijk niet als ‘juridisch’ misdrijf of misdaad beschouwd: je kon niet van je vader of moeder stelen en je mocht je partner slaan. Die geplogenheid is tot op vandaag nog grotendeels geldig. Een handgemeen op café wordt nog altijd sneller geverbaliseerd dan een uit de hand gelopen echtelijke ruzie. Ook met een verkrachting binnen een familie moest de familie maar zijn plan zien te trekken: zij kon van niemand verzoening of wraak eisen. Slechts wanneer families het niet onderling eens geraakten of één van de partijen vond dat de schadevergoeding of de wraak niet in overeenstemming was met de zwaarte van het misdrijf, werd de zaak voorgelegd aan de volksvergadering van de ganse stam. De stam kon dan bijvoorbeeld oordelen of bij de kinderloosheid van een huwelijk (die altijd geweten werd aan de onvruchtbaarheid van de vrouw, zij bracht namelijk geen vrucht voort, terwijl de man blijkbaar toch zijn werk had gedaan) de familie van de man door de familie van de vrouw moest worden vergoed en zo ja, op welke manier. De aanklagende familie kreeg het woord en de familie van de ‘dader’ het tegenwoord (ant-woord). Wie sprak stond recht en hief vermoedelijk de (rechter)hand, waardoor de anderen bleven zitten. De volksvergadering besliste daarna bij mondelinge stemming: dit werd gemeten aan het overheersen van de goedkeurende of afkeurende stemmen. Daarna stond de stamoudste recht (de latere ‘rechter’) en sprak het vonnis uit (de ‘rechtsvinding’, i.e. de ‘vondst’, etymologisch ‘de te gane weg’, cf. het Chinese tao, de ‘weg’). Uit dit overleg rond het kampvuur ontstond het gewoonterecht, de Wet waaraan iedereen onderworpen was en waarnaar iedereen zich te schikken had op risico uit de gemeenschap gestoten te worden. Het kampvuur werd later getransponeerd in de ronde tafel die binnenshuis werd neergepoot en is mythisch opgevoerd in de Ronde Tafel van koning Arthur en zijn ridders. En in deze eeuw nog gerepliceerd in zogenaamde Rondetafelconferenties, waarbij de ronde tafel de gelijkwaardigheid van de partijen symboliseerde.
Mijn gps verklapte dat ik 52 kilometer ten oosten en 78 kilometer ten zuiden van het huis van de familie Steiner was. Een snelle systeemcheck toonde dat ik mijn armen en hoofd weer kon bewegen. Maar mijn wielen niet. Mijn wapensystemen ook niet. Ik was via een navelstreng aange­sloten op een mobiel controle­station en dat had die systemen uitge­schakeld. Boven­dien werd mijn telecommodule niet meer gedetec­teerd.
Zohra herinnerde zich weer waarom ze naar hier was gekomen. Het was een onverklaarbare, niet te negeren aantrekkingskracht geweest. Het feit dat ze nog leefde, sterkte haar in de gedachte dat deze situatie voor­bestemd was. Haar vastberadenheid over­scha­duwde de gevoelens van woede, verdriet en angst die in haar ingewanden tintelden. Ze zou niet weggaan voor ze wist wat die vrouw met Lievens bloed van plan was.
Sinds mensen heugenis dragen de mensen al overlevingskits bij zich. Onze voorouders hadden altijd vuurstenen en tondel bij voor het geval dat ze vuur moesten maken. Een beperkt voedsel pakket dat lang houdbaar was en nog allerlei andere voorwerpen zoals speerpunten, messen, reparatie setjes voor hun kleding en hun wapens. Door de eeuwen heen en vooral door de modernisering van transport en de verstedelijking waren de mensen minder lang onderweg tussen dorpen en steden en werd het nut om kits bij te hebben meer en meer overbodig. Van overlevingskits zijn ze overgeschakeld naar nog juist een zakmes en later nog naar het modernere multitool type zakmes.
‘Ik leef al in het paradijs’, zei ik. Ik liet los. Een galmend geluid en uit de diepte van de koker een rood schijnsel. Het luik ging dicht en het beeld van de glad­gestreken man verdween. Een gevoel van opluchting trok door me heen. Ik keerde me om naar Tessa, die nieuwsgierig had staan toekijken. ‘Wat voor film was je eigenlijk aan het kijken?’
Het lijkt nochtans vanzelfsprekend de leefgewoontes van de eerste mensen af te leiden uit het sociaal gedrag van de mensapen, in het bijzonder de chimpansees. En vinden onderzoekers bij dieren gedragingen die gelijkenis vertonen met soortgelijk gedrag bij de mens, dan wordt dit meteen biologisch-genetisch geduid, alsof het ganse gedrag van dieren aangeboren zou zijn en zij geen leervermogen zouden hebben. En in één beweging wordt dit homoloog gedrag van mensen dan ook maar als genetisch vastliggend beschouwd. Binnen zo’n evolutionaire redenering verbindt Barbara Smuts (1995) het ontstaan van het latere patriarchaat en het geweld op vrouwen rechtstreeks aan de woongewoontes bij de primaten: patrilokaal (meisjes verlaten om te paren hun oudergemeenschap of parent group, mijns inziens is het beter te spreken van de moedergemeenschap, omdat alleen het moederschap met absolute zekerheid kan worden vastgesteld; jongens blijven bij de oudergroep) óf matrilokaal (de meisjes blijven bij de oudergroep; de jongens verlaten hun oudergroep). Zij gaat ervan uit dat onze voorouders patrilokaal leefden, omdat onze naaste verwanten (orang-oetan, gorilla, chimpansee en bonobo) patrilokaal zijn, in tegenstelling tot de meeste zoogdieren en de meeste primaten die matrilokaal zijn. Van onze naaste verwanten zijn alleen de bonobovrouwtjes in staat mannelijke agressie te bedwingen, wellicht omdat ze de tijd krijgen hechte vrouwelijke coalities te vormen waar de mannetjes niet tegen op kunnen. Primatenmannetjes zijn doorgaans groter dan de wijfjes (seksueel dimorfisme, i.e. de fysieke verschillen tussen man en vrouw van een soort) en daar hoort de regel uit de dierenwereld bij dat hoe groter het seksueel dimorfisme, hoe groter de agressie tussen mannetjes en ook de agressie van mannetjes naar vrouwtjes. Hoge reproductieve variantie tussen de seksen (b.v. bij de primaten en bij de mens: mannetjes kunnen veel meer kinderen verwekken dan vrouwen) leidt veelal tot veelwijverij die maakt dat sommige mannen meer kinderen verwekken en andere mannen niet aan de bak komen, maar ze werkt via natuurlijke selectie ook seksueel dimorfisme in de hand: mannen gaan fysiek sterk van de vrouwen verschillen. Menselijke mannen zijn b.v. groter en wegen 12% dat is een eerder bescheiden dimorfisme. Bij de meeste mensapen is het seksueel dimorfisme echter beduidend groter (uitgesproken typisch is dit voor de gorilla). De situatie van reproductieve variantie leidt tot een gevecht voor de vrouwtjes (die zijn door hun mindere vruchtbaarheid – menstruatiecyclus en periodes van zwangerschap – als het ware met minder). In deze rivaliteit en competitie zijn het de grote en sterke mannetjes die het halen, met als gevolg dat de eigenschappen van mannelijke grootte en sterkte selectief doorgegeven worden aan de volgende generaties en op de duur dus eigenschappen worden van de soort. Mannetjes gaan ook meer risico’s nemen en zich agressief opstellen tegen de ‘boss’, zoals we dat zien bij jonge chimpansees die op de duur de ‘boss’ gaan onttronen. Op die manier verhogen ze hun kans om te paren met zoveel mogelijk vrouwen en vermijden ze te falen in de reproductie. Analoog hieraan kan vastgesteld worden dat dieren die in hun eigen territorium niet genoeg voedsel vinden meer kans hebben zich voort te planten als ze het risico lopen in een vreemd territorium voedsel te gaan pikken en de agressie van de leden van de andere soort of groep trotseren. De succesvolle weerstand van de bonobovrouwtjes tegen mannelijke agressie laat evenwel zien dat seksueel dimorfisme dus niet altijd leidt tot een situatie waarbij het altijd de grotere en sterkere mannetjes zijn die winnen bij een agressief interseksueel conflict.
Hij bergt zijn trofee op in zijn geldkistje, zodat de vliegen er niet bij kunnen. Hij ontkleedt zich en gooit zijn kleverige plunje achteloos op de zaagselvloer. Dan kruipt hij bij zijn echtgenote in de bedstee. Nog slapend, kruipt ze bij hem vandaan, instinctief, zo ver als ze kan, voordat de muur haar tegenhoudt. Hij kruipt tegen haar aan, duwt haar klem en begint haar slaapjurk omhoog te hijsen. Niets laat zijn eigen bloed zo stromen, als wanneer hij het bloed van anderen heeft laten stromen. Een probaat afrodisiacum.
Lars vloog door de slurf alsof hij weer jong was. Gewichtloosheid kent geen leeftijd. Gierend van het lachen botste hij vlak voor het sluiten van de buiten­sluisdeur tegen de binnendeur van de pendel.
Er zijn ook bands die hun bandjes afspelen tijden hun zogenaamde optreden, dat vind ik persoonlijk heel erg, als je niet echt goed kan spelen bedonder je de zaak en laat iedereen in de waan van jouw kwaliteit.
De bewoners in het oude Egypte geloofden in een dorstig leven, zelfs na de dood. De Katholieke Universiteit van Leuven ontdekte onlangs het ongeschonden graf van een hoge ambtenaar uit de tijd van de farao’s. Die ambtenaar, Henu, leefde 4.000 jaar geleden, was directeur van de domeinen en een unieke hoveling, stond te lezen op de kist waarin zijn mummie gevonden werd. Op de oostkant van de kist waren twee ogen geschilderd, zodat hij als dode iedere dag kon genieten van de zonsopgang. Op en naast de kist stonden kleine geschilderde houten beeldjes. De onderzoekers van de universiteit vonden een schip met roeiers om Henu naar het land van de doden te varen. Om er zeker van te zijn dat hij daar geen honger zou lijden of dorst zou hebben, gaven zijn nabestaanden beeldjes mee van vrouwen die graan malen, brood bakken en bier brouwen.
Na ons eerste bezoek aan de weide, zeurde Janneke steeds vaker dat ze naar de weide terug wilde gaan. Ze wauwelde over het moeten ontsnappen aan de verstikking van het dorp. Ze praatte net zo lang op me in tot ik meeging. Keer op keer, langer en intenser, kropen we in de huid van één van de doden op de weide. Tot ik het echt beu was, en Janneke en ik zo’n slaande ruzie kregen dat we een week lang elkaars bestaan ontkenden. We hebben het goedgemaakt, zo’n beetje toch, maar daarna sprak ik nooit meer over de weide met Janneke.
‘Een vijfjarig kind met een tas vol boodschappen’ Grondtoon van het beeld: Klaarstaan als de gelegenheid zich voordoet dat men gevraagd wordt sociale verantwoordelijkheden te aanvaarden die uitgaan boven het gewone ontwikkelingsniveau dat men heeft.’*3
De vrouw op de brancard was de laatste. Ze mom­pelde. Ik verstond het niet en wilde afdalen naar het laadruim om te kijken of alles goed met haar ging, maar besloot het niet te doen. Haar vitale organen functio­neerden. Ze had alles wat ze moest zeggen op aarde kunnen doen.
57. 55 “Belangrijkste motivatie in het beginstadium waren de kinderen. Door de kinderen zijn we in gesprek gegaan. Dat was een belangrijke stap. Ik wilde begrijpen wat er gebeurd was. Om mijn man te begrijpen en Ook om mezelf te begrijpen. Later veranderde dat. Toen zag ik eindelijk wat voor een persoon hij werkelijk was. En toen groeide onze band, omdat er eerlijkheid was en hij zich kwetsbaar opstelde. Toen wilde ik en hij werken aan de relatie.” Een vervolgstap is het zoeken en vinden van hulp. Dit is vaak een direct gevolg van het aangeven van goede grenzen door de partner. Het zoeken van hulp heeft meerdere doelen en redenen, maar een belang- rijke factor is het krijgen van erkenning voor het probleem van een professional, vriend, predikant of wie dan ook. Dit haalt je uit je eigen isolement. “Ik heb mijn man buiten de deur gezet en hem voor de keuze gesteld: Je gaat nu hulp zoeken, eerder kom je er niet meer in. Heb zelf (met zijn toestemming) hulp gezocht voor hem en mijzelf. Na 3 weken een ge- sprek gehad, waarin hij aangaf dat hij er spijt van had. Hij laat nu in alles zien, dat de hulp effect heeft en heeft (tot nu toe) totaal geen lust meer om naar andere vrouwen te kijken. Hij waardeert mij zeer,veel meer dan voorheen, en dat geeft mij mijn zelfvertrouwen en vertrou- wen in hem en onze relatie terug.” De belangrijkste raad die gegeven wordt door diegenen die deze situa- tie zelf hebben meegemaakt, is het niet wegstoppen van het probleem maar het blijven praten over de situatie, en het zoeken van hulp. Een stapje dieper Als er uiteindelijk ruimte ontstaat om de partner anders te gaan bekij- ken en daarin stappen te zetten, dan hangt het pad van herstel ook weer van veel factoren af. Het belangrijkste wat hierbij helpt, is dat de
‘U heeft veel staan en alles is prima onderhouden. Ik stel voor dat u zelf de meting uitvoert.’ Ze diept een vouwscherm op uit haar tasje en klapt het uit. ‘Ik heb alles op de foto, dus niet smokkelen, hoor.’
Ik had bij mijn nieuwe sneeuwlaarzen graag mijn oude sneeuwschoenen meegenomen. Supercombo. Maar ze zijn zo groot! En zijn weer extra lastig in het vliegtuig. Daarom een paar nieuwe moderne geleend van broerlief.
De kaaslapje vlees van PhillySchotels die op een rek in de keukengootsteen drogenGrappig babymeisje die in glazen een boek lezen ketel Kokende kampvuurpasteiDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingReis met sneeuwschoenen wordt geplaatst dieDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandeling
Gevolgen van onderdrukking, vervolging, verzet en geweld verdwijnen niet maar gaan behoren tot het leven van de mens die deze indringende ervaringen heeft ondergaan, maar hij kan verwachten dat hij er niet meer weerloos aan ‘onderdoorgaat’.
De toren van het oude Meru-klooster was een welkome aanblik. Hij miste de gewapende uitkijk die er normaal stond, maar de ijzige kou van de afgelopen weken was misschien wel een betere bewaker dan een oude man of vrouw met een automatisch geweer.
De soldaten moeten het in 30 sec doen in die tijd moet hij het gezicht, hals en nek en daarna moet hij de masker op doen de handen moeten na die tijd gedaan worden en als er nog wat over is kan hij de PGU ontsmeten zoals ops vest of gevechts harnas kisten enz. (dit moet ook met de echte ontsmetting middel gebeuren)
Als je het werk nog niet gedaan hebt, zul je waarschijnlijk grotere angst en weerstand hebben, aangezien zich tijdens deze periode veel gevoelens zullen roeren.  Je moet eraan wennen om je gevoelens te uiten en elkaar te ondersteunen in dit proces van gevoelens terugwinnen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *