“alaskan survival gear knoestige jongens paracord overlevingsuitrusting”

Ik heb er nooit aan getwijfeld: als ik echt iets wil bereiken als Groot-Alloceur, als ik de resterende puinhopen van de wereld wil veranderen, dan moet ik eerst de macht van de Mast, van Mook, breken. Maar de verkiezing voor het leven had me vooral een doelwit gemaakt, vanaf het moment dat ik de eerste hints van mijn plannen vrijgaf.
Toen ik gisteravond bij hen zat te praten in het Guesthouse kwam er een Ghanees gezin binnen, samen met de Hospital de baas van het ziekenhuis. Die vertelde me: “Dit is een gynaecoloog en hij komt hier werken”. Er was zelfs nooit eerder sprake van geweest dat zo iemand zou komen.
Afgelopen dinsdag (6/1) was het in de Belgische Oostkantons zo’n -1o graden Celcius bij helder, zonnig weer. Hoewel er maar net voldoende sneeuw lag waren de pistes open. Hierbij  een reportage die ik voor het ANP maakte.
Het boek “Het raadsel van alles wat leeft” is een fijne leidraad voor leerlingen. Wetenschappelijke theorieën worden uitgelegd aan de hand van eenvoudige, dagelijkse situaties. Zo kan je tijdens de lessen PAV gedurende het hele schooljaar telkens een stukje lezen of beluisteren, om alzo de leerlingen niet te overtroeven met de volledige evolutieleer.
De Westerse democratie is in haar uitdrukkingsvorm eigenlijk een kopie van de Romeinse machtsverdeling tussen de volkstribunen die spreken naast de volkscomités (de volksvergadering) en de Senaat, de Raad der Ouderen (de ‘vaderen’: in Rome werden de senatoren de ‘patres’, de vaderen, genoemd, terwijl het woord ‘senatus’ dezelfde wortel heeft als ons ‘senior en ‘seniel’, i.e. ‘oud’. De democratie kent aan de éne kant de Volksvertegenwoordiging (in België Kamer van Volksvertegenwoordigers, in Nederland 2de Kamer), die rechtsreeks door het volk wordt verkozen en waarvoor elke stemgerechtigde ook kandidaat kan zijn bij de verkiezingen. De Senaat (in Nederland de 1ste Kamer), aan de andere kant, bekrachtigt eigenlijk de wetten goedgekeurd door de Volksvertegenwoordiging en toetst haar overeenstemming met de reeds bestaande wetten en de grondwet. Men spreekt tegenwoordig over de Senaat als een reflectiekamer, of zoals de Nederlanders dat zeggen: de Senaat (1ste Kamer) moet erover waken dat de Volksvertegenwoordiging (2de Kamer) zich niet heeft laten meeslepen door de ‘waan van de dag’. In België moest men om kandidaat te zijn voor de Senaatsverkiezingen tot diep in de jaren 1970 minimum 45 jaar zijn (de ‘ouderen’ dus). De Senaat wordt maar voor een deel rechtstreeks verkozen, een ander deel wordt ‘gecoöpteerd’ en deze gecoöpteerde senatoren werden oorspronkelijk gekozen uit de sociale, economische, culturele, wetenschappelijke en zelfs geestelijke elite van het land. Nu is de coöptatie in een niet onbelangrijke verworden tot een manier om de partijen toe te laten gebuisde verkiezingskandidaten her op te vissen. In Nederland worden de leden van de 1ste Kamer (onze Senaat dus) in het geheel niet rechtstreeks verkozen maar aangeduid door de provincieraden en iedereen weet dat zowel in Nederland en in België de provincies een restant waren van de feodale macht van de adel en de aristocratie. Veel provinciegouverneurs waren in de eerste decennia van het Koninkrijk België edellieden.
Moeder was honderdzestien toen ze stierf. Ik was drieënveertig en halverwege een uitzetting toen het nieuws me bereikte. Mijn dochter nam de moeite een bericht te sturen. Haar roodomrande ogen staarden in de camera. Ik wilde naar haar toe en haar troosten en samen huilen, maar bevroor toen ik werd getroffen door de kilte in haar stem.
Gelieve mij geen woorden in de mond leggen die ik nooit gezegd of gesuggereerd heb. Ik reageer op het naïve idee dat er in de verre toekomst een weg is naar ultiem en glorieus levensgeluk. Ik maak daarbij duidelijk dat het verstandig is om in te zien dat het gevoel van gelukkig zijn vanwege het bereiken van doel A net zo lang duurt tot de behoefte om doel B te bereiken zich voordoet. Voor doel B geldt dezelfde relatief korte duur van het gelukkig voelen, want ook nu weer klopt de drang om doel C te halen al gauw aan de deur, etc. Op die manier gaat het je hele leven door (tot het moment dat je dood gaat). Het leven zou je dus kunnen zien als de uitkomst van de hele reeks bereikte en niet-bereikte doelen die een persoon zich heeft gesteld, en dan zeg ik helemaal niets over een eventueel doel van het leven. Ik ontdoe enkel het idee dat levensgeluk neerkomt op het behalen van één welbepaald doel in de verre toekomst van haar mysterieuse jasje. Dat wil helemaal niet zeggen dat we geen lange termijn doelen mogen stellen, dat wil enkel zeggen dat we lange (en korte) termijn doelen moeten zien voor wat ze zijn. Niet minder, maar zeker ook niet meer.
Zo is er ook geen reactie mogelijk op de “feiten” en de gebeurtenissen zelf op het Keulens stationsplein op oudejaarsnacht, maar enkel op “stories” die omtrent die nacht de wereld zijn ingestuurd. Onze droefheid, ontzetting, verontwaardiging, en eventueel ook leedvermaak, zijn reacties op één of meerdere van de circulerende verhalen. En die “verslaggeving” omtrent Keulen is symptomatisch voor de manier waarop de zgn. “Vierde Macht” ons leven en dat van onze verkozenen nu al een paar decennia bepaalt.
Een leuke uitgebreide set van Playgo voor de kleine survival specialist. Deze set bestaat uit een Survivalriem, drinkbeker, opbergbox, kompas, plastic zakmes(niet scherp !) een karabijn-haak en een ve
Hoe dan ook, de hominiden, de eerste mensen, beschikten bij het verlaten van de wouden nog niet over een linguïstische communicatieve taal. Ze hadden geen tijdsbesef: zelfs ‘taal-getrainde’ chimpansees kunnen het begrip ‘morgen’ niet vatten. De eerste mensen hadden geen begrip van hoeveelheid, ze konden niet tellen en ze waren niet behept met mentale categorieën waardoor ze de wereld volgens cognitieve schema’s zoals ja vs. nee, wit vs. zwart konden indelen. Ze waren al evenmin uitgerust met een verfijnde theory of mind, die hen toeliet zich in de wereld van een ander mens of dier te verplaatsen. En ze hadden geen zelfbesef: biologisch waren ze individuen, maar psychologisch niet. En distincties tussen zaken zoals subject en object, Ik en Maatschappij, Goed en Kwaad waren geenszins aanwezig. De hominiden hadden alleen een vrij ruim gamma sensomotorische connecties ter hunner beschikking waarmee ze voedsel konden herkennen, reageren op evolutionair vastgelegde gevaren en vorm geven aan hun onderlinge sociaal-emotionele interacties. Dat was mijns inziens ongeveer alles. In de uitgangssituatie was er geen verschil tussen zintuigen en geest, tussen natuur en cultuur, tussen dier en mens, tussen Ik en Ander (de Maatschappij).
Voorbeelden die geschikt zijn om een pure uitdrukking van Geest in de Stof te ervaren zijn: Klank met eigen stem of met hulpmiddelen, schilderen, yoga, hout-, steen- of leerbewerking, enzovoort. Kristallen kunnen ook een anker zijn voor de polarisatie van het ZIJN. Daarom kan het heilzaam zijn om een kristal te dragen. Vooral de ruwe varianten met kristalstructuur zijn krachtige hulpmiddelen. Een multi-dimensionaal kristalnetwerk (een Kosmos-Aarde organisatie van kristallen) is een macro-opbouw van deze natuurlijke polariteit. In mijn praktijk in Lisse staat zo’n netwerk. De natuur met haar natuurwezens heeft ook deze macro-ankering van ZIJN, van polarisatie zonder dualiteit en geeft ons dus ook rust en houvast in het huidige proces.
Soortgelijke journalistieke vormen worden steeds meer legio: de 45-jarige Xavier G., die via deelname aan halve en hele marathons zijn burn-out heeft overwonnen. Of Manu, één der partners van een gehuwd homokoppel met een adoptiekindje, die een nieuw opgezette workshop of cursus “moederliefde” volgt; Yves W., een gokverslaafde, die met een begeleide reiki-therapie zijn verslaving heeft gecounterd; vrouwelijke CEO Marian Ceustermans, die haar peperdure BMW heeft ingeruild voor een democratische Kia Picanto om zo haar ondergeschikte personeelsleden het gevoel te geven dicht bij hen te staan; en nog veel meer van dergelijke fraaie psychoblablabla.
Wat was nu mijn doel bij het oplossen van dat vraagstuk? Eigenlijk geen: hoogstens tegemoetkomen aan de vraag van de onderzoeker om zijn vragenlijst in te vullen en als de vragenlijst twintig of vijftig van dergelijke vraagstukken bevat, er zo rap mogelijk van af zijn. Met risico’s nemen of zoveel mogelijk geld verdienen heeft dit allemaal weinig te maken. Ik durf beweren dat een meerderheid van testpersonen, als deze ad random gekozen zijn uit de bevolking, soortgelijke psychische processen als de mijne zullen vertonen. Misschien willen sommige personen vooral geen mal figuur slaan. Anderen kiezen misschien uit ‘luiheid’ voor alternatief 1), gewoon omdat het op de eerste plaats komt. Misschien krijg je een ander onderzoeksresultaat als de alternatieven van plaats worden gewisseld. Onderzoekers gaan er veel te veel van uit dat het psychisch proces en de probleemsituatie die ze in een experiment menen te stoppen (al of niet vermijden van risico bv.), ook werkelijk overeenkomt met het psychisch proces dat zich bij de testpersonen zal voordoen en met de wijze waarop deze de situatie ervaren. Onderzoekers zullen bij het interviewen van de testpersonen achteraf alleen aandacht hebben voor die bemerkingen die betrekking hebben op het beslissingsproces zoals ze het zelf hebben gedefinieerd, en andere opmerkingen (bv. “ik moest toch iets antwoorden!”) totaal veronachtzamen. Ik herinner mij uit mijn lessen psychologie aan de universiteit dat de psychologie uiteenvalt in wel honderd diverse psychologieën, maar dat we zeer weinig weten over de psychologie van de proefpersoon in een psychologisch experiment. Dit is er ondertussen, 35 jaar later, nog niet zoveel op verbeterd.
Veel natuurbeschermingsprogramma’s die tot doel hebben wildreservaten op te richten, ontkennen de landrechten van de inheemse stammen. Deze worden verdreven naar de grenzen van hun grondgebied; de Batwa-pygmeeën werden gedwongen verplaatst uit Oeganda’s Bwindi Forest om de berggorilla’s te beschermen.
‘Niets, mevrouw,’ zei Gaetan haastig. Hij probeerde op een sussende toon te spreken, maar leek al even geschrokken als Samuel van de vijan­dige blik van de vrouw. ‘We dachten alleen dat Erwin misschien toch geen eersteling is, dat hij onzeker is over wat hem overkomt. We willen hem gewoon helpen.’
Een ander punt van belang is definitie van arbeid. Werkeloosheid is een relatief begrip. Iedereen die niet het werk doet dat ik doe is niet als zodanig werkzaam. Ik heb mijn eigen waarden over aan wat en hoe te werken. Werk verricht ter wille van de ziel lijkt futiel in de ogen van diegene die op winst uit is. Van de andere kant bekeken is uit zijn op profijt precies dé manier om geen enkel effect te hebben in de ogen van degene die voor de ziel leeft. Als succes wordt gedefinieerd als tevredenheid met de aktiviteit van je voorkeur, winstgevend of niet, dan is de wereld bevrijd van de slavernij van zijn strijdige dwangmatigheden.
Gemakzucht, dacht hij. Het wordt nog eens onze dood. Maar diep van binnen had hij begrip voor zijn medemensen die er het nut niet meer van inzagen. Een hele generatie was opgegroeid met enkel de verhalen van hun ouders en grootouders en de moralistische boodschappen over het voortbestaan van het menselijk ras. Die oudste generatie was nu bijna verdwenen. Harrald zuchtte. Hij was de laatste tiener in het dorp. Na hem waren er geen kinderen meer geboren. Zoals het er nu uitzag zouden die ook niet meer komen en het inwoneraantal van het dorp was alleen maar geslonken.
Leugenaars, allemaal, stuk voor stuk. Van mensen weten alleen de verdoemden, de vervloekten, de verraders en lafaards hun weg naar het RodeWolken Huis te vinden. En ze zijn ook nog eens morsdood. Ik vraag mij af wat de misdaad van deze krijgers was, al die eeuwen geleden. Lieten zij hun heer op het slagveld in de steek, verraadden zij hun strijdmakkers aan de buitenlandse duivels, sloegen ze eerloos op de vlucht?
Dit zal een jaar zijn om tegenstellingen te evalueren om de gaven van verschillende perspectieven en benaderingen te begrijpen.  Je kunt dit letterlijk als inspiratiebron gebruiken.  De onthullingen in deze vier maanden zullen nieuwe inspiratie creëren.  Dit komt van de ziel die de persoonlijkheid begint te “testen”.  Dit is om te testen hoe ze zich aan vormen heeft gehecht als compensatie voor het gebrek aan gevoel van eigenwaarde. Dit zal de gehechtheden die niet langer dienen, onthullen.
Maar niet iedereen geeft zich over aan de siesta: er glijden schaduwen door het water, vluchtig als de vormen van mangrote vissen, vreemde lichamen die net onder het troebele olijfgroene water schuil gaan. Nu en dan verschijnt er heel even een snuit boven de waterlijn als van een kaaiman of een snoek. Ogen zonder oogleden volgen de gangen van de sleutel­bewaarder van net onder de waterlijn. Vier, nee vijf, van deze donkere vormen, elk zo groot of groter dan een mens, zwemmen achter hun prooi aan. Ze volgen de Griek al vanaf het kanaal der papyrus, en nu door de steeds smallere grachten en kreken van de achterbuurt die de Duivelsvingers genoemd worden. De steigers zijn hier lager, bevinden zich dichter bij het wateroppervlak. Met een behendigheid die zijn omvangrijke gestalte niet zou doen vermoeden balanceert Karagiozis over een van de doorverende kattenbruggetjes die de vlotten, woon­boten en steigers met elkaar verbinden.
En ik kon me dus af en toe thuis weer nuttig maken. Zelfs heb ik nog een middag geholpen bij de verbouw van het Dorpshuis / kantine van Korfbalclub De Hoeve. Kruiwagens vol tegels en kruiwagens vol zand kruien. Maar voor een keer wel leuk om te doen. Het is van onze dorpsgenoten, die veel drukker zijn geweest dan ik met dit project, en voor een belangrijk deel als vrijwilliger, een hele prestatie, vind-ik. We hopen dat in maart of april alles klaar is en dat het gebouw dan helemaal in gebruik kan worden genomen.

One Reply to ““alaskan survival gear knoestige jongens paracord overlevingsuitrusting””

  1. ‘Ik heb er genoeg van,’ zei ridder Harbrand kalm. Hij trok zijn zwaard en stapte van het pad; de krijgsman volgde zijn voorbeeld, bijl in de hand. Urendel klampte zich nog steeds aan zijn relikwie vast en bleef op het pad staan alsof hij eraan was vastgenageld. En Eochaid? Terwijl de zusters allemaal tegelijk iets gilden in hun oude koeterwaals, een haast snauwend, atavistisch bevel, zette de dwerg het op een lopen over het pad naar de Toren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *