“2017 overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting abonnementen”

Zo op het eerste zicht, kunnen we 2 manieren bedenken waarop vormen zich weten te manifesteren of zich laten manifesteren. De eerste gaat uit van de potentiële vorm zelf, ze gaat uit van het “begin”, van de “bron”. We kunnen haar aanduiden met de term openbaring. Hierbij onthult de vorm zichzelf vanuit haar voor ons vormloze gedaante. Ze opent zich, toont zich en maakt zich zichtbaar, ze treedt uit haar verborgenheid of vergetelheid. Of in de letterlijk betekenis: de vorm laat zich ont-dekken. Een voor de hand liggend voorbeeld hiervan zijn ontluikende bloemen en soortgelijke fenomenen. Deze “openbaring” sluit omzeggens perfect aan bij het Griekse woord voor ”waarheid”, alètheia, i.e. dat wat niet (meer) verborgen is, ontsluierd is en haar/zijn “ware natuur” laat zien. De tweede wijze gaat van haar kant uit van de menselijke actor die in het spel is en bekijkt de zaak eerder vanuit het eindresultaat dat het werk is van een menselijke tussenkomst. kunnen ze best etiketteren met de term constructie. De werkelijkheid van de vorm is nu het resultaat van “constructieve” menselijke operaties, van actieve creatieve vormgeving als gevolg van gemaakte onderscheiden, bepalende beslissingen of ook wetenschappelijk inzicht, waarbij telkens een vooraf in geen enkele gedaante bestaande werkelijkheid of een relatie in die werkelijkheid in het leven wordt geroepen, en dit door het werk van als dusdanig bedoelde menselijke interventies. Bijvoorbeeld: twee mensen zijn pas daadwerkelijk gehuwd wanneer een ambtenaar van burgerlijke stand (of een priester) het koppel bedenkt met een toverformule in de trant van: “Ik verklaar u tot man en vrouw.” We hebben hier te doen met een zuivere “constructie” en die is puur mensenwerk. “Openbaring” en “constructie” verschijnen echter niet zo maar als tegengestelden. Het verschil ligt erin dat “constructie” geen onderliggende versluierde “ware aard” vooronderstelt. De “openbaring” is wezenlijk geen resultaat van menselijke creatie, het is geen zuiver mensenwerk zoals dat effectief het geval is bij “constructie”. Maar in beide gevallen gaat het om fenomenen waaromtrent over de onderliggende aard alleen maar onbewijsbare veronderstellingen kunnen worden gemaakt. De eventuele verborgen aard, zoals die verondersteld wordt bij “openbaring”, is immers in geen enkel opzicht toegankelijk voor waarneming of onderzoek.
Tien dagen de intense smaken van de hawker stalls en de hi-end restaurants, de gourmet safari in Feast Village, alles in smaak alleen nog maar in verfijning overtroffen door de heerlijkheden van Bali. En dat onder de gidsende leiding van de mentor van de Nederlandse keuken, zoals Robert Kranenborg door veel mensen in het vak gezien wordt. gesprek met een banaan
Voeten vallen onder Vissen en in de afbeelding heeft de man twee voeten en 10 tenen aan ieder been. De voeten staan als geworteld in de rots. De stabiliteit van de man komt dus voort uit Vissenzaken, zoals het universele, het etherische – niet zichtbare – achter de stof, de religie, het geloof, de eenheid, het grote geheel en collectieve zaken. Het bovenstaande beeld van de 19de graad waar Mars staat in de jaarhoroscoop, laat zwaar weer zien, storm en een vastberaden man ferm en energiek. De macht en onmacht van Pluto en de 3de graad van Steenbok die de noordelijke Maansknoop laten zien, zet dus aan tot het zoeken van stabiliteit in geloof, spiritualiteit en eenheid om van daaruit te handelen. *4
De psychologe staarde hem aan alsof ze naar een krankzinnige keek. Samuel glimlachte nog eens naar haar en zei: ‘Een gedicht dat ik geschre­ven heb voor een goede vriend van me. Hij heeft me jarenlang wijs­gemaakt dat poëzie louterend kan zijn. Geen idee of het zo is, maar ik ben nog maar net begonnen natuurlijk.’ Hij hief zijn tas op zijn rug en verliet de kamer. De tas, gevuld met kleding en foto’s, die zwaar op zijn rug woog toen hij in Weerzel kwam, leek nu vederlicht.
De zon staat op zijn hoogst boven deze gedroomde en verdronken stad, een onverbiddelijk zengend oog van een wraakzuchtige oud-testamentische god. Op dit uur is de heerschappij van de zon volledig en zijn zegetocht is vol pracht en praal. De aangekoekte zoutkorsten op de ducdalfen schitteren alsof ze bepoederd zijn met diamantstof. De schaduwen van de overstekende daken zijn verdrongen, nestelen zich hoog tegen de gevels als sluimerende vleer­muizen dromend over hun nachtelijk bewind.
Een structuur hebbend raken mensen snel gevangen in verwachtingen en zien ze op die manier hun vrije associatie bedorven. Gefixeerd op deze of die literatuur kunnen ze niet anders denken, gefixeerd op deze of die persoon worden de anderen ontkend en gefixeerd op deze of die tijd elders of later verliest men het bewustzijn van het hier en nu en de vitaliteit van de vrije wil. Gefixeerd op de persoon, schept leiderschap de hartstocht die de goedheid van het verstandige verstoord. Gefixeerd op het ding voelt men zich vastgelopen in de materie en gefixeerd op de tijd lijdt men onder de keuze en starheid van een schema. Daarom is het verstandig geen verwachten te koesteren. Van een leider moet men niet verwachten te worden geëxcuseerd voor ondernomen aktiviteiten. Van artefakten moet men niet verwachten gelukkig te zijn en van het korset van een structuur van de tijd moet men niet het geheel van God verwachten. Samenvattend kan men zeggen dat zelfverantwoordelijk zijn, in opoffering voor de dingen die ter zake doen, en lijden onder de beperkingen van een schema tesamen de normale houding uitmaken van het omgaan met het onvermijdelijke van verwachtingen. Natuurlijk zijn er vele truukjes om de waanzin der verwachtingen te doorbreken. Vele mensen liegen en doen valse beloften, alleen maar om degene die verwacht tevreden te stellen. Spontaan zijn in het hier en nu is een algemene remedie, en het aanvaarden van uitnodigingen zonder een belofte te doen is ook algemeen. Niet op de laatste plaats leert iedereen de vrijheid voor zich zelf te vieren, of de ander nu reageert of niet. Als het de enige geldige verwachting is met de ziel gelijkgericht te zijn, dan kunnen al dit soort moeilijkheden worden verdragen en overwonnen worden. In staat zijn teleurstellingen en beledigingen te verdragen is een noodzaak. Standhouden is belangrijk. Het is te vergelijken met het immuunsysteem: men heeft weerstand nodig. Daarvoor moet men fit zijn, goed gevoed naar lichaam en geest en vrij van toxische en andere verstorende elementen. Een zwakheid koesterend verliest men dit: de duivel breekt door en ruïneert de discipline. Geen weerstand, geen tolerantie en de aanpassingen kunnen niet worden gehandhaafd: men moet zich terugtrekken en boeten, erbuiten vallen en weer invoegen op een andere manier, nieuwe kracht verzamelen en een betere strategie hebben; dit is de weg van de ervaring. Een boek kan het zo stellen, maar het niet ervaren hebbende, herkent men het niet en vergeet men. Ouders kunnen het de kinderen zeggen, maar als ze b.v. zelf liberaal van sex genieten, hoe kunnen ze dan de kinderen ervan weerhouden? Het is praktijkvoorbeeld en theoretische ondersteuning wat de samenleving bestiert. Van het aldus heilig zijn leiden we kultuurlijke behoorlijkheid af, stap voor stap onze begrippen van heiligheid ontwikkelend. 
In eerste instantie kan worden vertrouwd op afspreken met het andere geslacht of je verhouden in een meer gevorderde staat op voorwaarde van een privéplek, kamer of stoel waar men zich kan terugtrekken en recapituleren. Praktisch betekent dit dat sociaal ondernemen zal falen zonder een eigen plek te hebben. Het is wat kan worden waargenomen in apartementengebouwen waar het het eerste belang van de mensen is om de aanwezigheid van de anderen te ontkennen. Alleen als je erin slaagt je privé te realiseren kan de sociale realiteit als een spel zijn dat je kan winnen of verliezen. Met haar overeen stemmen over het privé en het sociale belang zal het succes verzekeren van de verhouding. Noch het benadrukken van het eenzijdig privé of het sociale alleen zal de totale behoefte aan overeenkomst dekken. Politiek moeten het socialistische en liberale motief overeenstemmen in een parlement om zich aan te passen aan de behoeften van de tijd. Deze democratische verworvenheid kan niet worden afgeblazen, noch voor het parlement, noch voor de woonkamer, zonder de vrede en orde te verliezen van multicultureel samenleven. 
Het is verdomd vreemd. Maar het maakt me tegelijk blij en het is zeker rustgevend. Het doet zalig aan. En bij het woord “zalig” denk ik pas nu bij het herlezen aan het zogenaamde kerstfeest. Dat “zalig kerstfeest” heb ik in mijn leven geen enkele keer over mijn lippen gekregen, ik moest mij daarvoor ook in het geheel niet inhouden. Het is een uitdrukking die haaks staat op wie ik ben (was) en wie ik niet ben (was). Wie ik kan zijn en wie ik niet kan zijn. En wie ik kan niet zijn.
‘Nooit!’ riep Leaf. ‘Ik laat haar niet alleen sterven.’ Met een klap kwam ze tegen de muur aan. Ze draaide zich om en trok zich het laatste stukje zelf omhoog. Een blauwe flits ging rakelings langs haar heen toen ze zich aan de andere kant naar beneden liet zakken. Ze abseilde verder de muur af en bevond zich op een soort binnenplaatsje. De enige uitgang was een nauw steegje tegenover haar. Ze greep naar de misleider aan haar riem en activeerde het apparaatje. De lucht om haar heen trilde een kort moment. Op het scherm van de misleider knipperde een rood batterijtje met daar­naast seconden die aftikten. Ze zou hoogstens een kwartier onzichtbaar zijn op de scanners van de vegers.
Die zekerheid maakte dat ze iets van de angst en het verdriet kon wegduwen. Haar armen voelden als lood, maar ze hief ze op en strekte ze uit naar haar over­leden man. Hij greep een van haar handen, met een warme, tastbare grip. Samen maakten ze een vuist, en duwden de kwalijke entiteit resoluut uit Laura’s lichaam.
In Nederland hebben deze maand dan [oktober 2014 dus, nvdr] naar jaarlijkse seizoengewoonte de 2 traditionele idiotie-varianten hun incubatieperiode doorlopen: Sinterklaas en Zwarte Piet. In de stad Gouda heeft men al blanken uit Friesland moeten invoeren om het intelligentiepeil van de stadspopulatie op niveau te houden en om te garanderen dat er in kaaswinkels wel degelijk kaas werd verkocht, en geen marsepeinen appeltjes en citroentjes. En straks, als het hard begint te vriezen, zal men zo in Friesland nog holderdebolder een reeks Noren of Finnen moeten importeren om voldoende deelnemers aan de start te krijgen voor “hun” Elfstedentocht. Voor het geval het toch eens écht zeven dagen naeen min 10 graden krakend zou vriezen.
Laten we eens kijken hoe evolutionair psycholoog David Buss het fenomeen oorlog benadert. Eerst en vooral wijst hij erop dat alle geschiedkundig beschreven volkeren en alle bestaande volkeren oorlog kennen als een vorm van een coalitie van mannen, doorgaans gericht tegen andere mannen. Van de meer dan 4.000 soorten zoogdieren, werd slechts bij twee soorten vastgesteld dat er coöperatieve coalities van mannen gevormd worden om soortgenoten te doden: chimpansees en mensen. We hebben reeds de betrekkelijkheid van deze band tussen chimpansees en mensen toegelicht, maar het blijft een feit: komt het doden van soortgenoten wel ruimer voor (bijvoorbeeld het doden van andermans jongen), alleen chimpansees en mensen vormen een soort krijgsmacht. Er is, zo vul ik aan, in ieder geval één verschil tussen chimpansees en mensen: alleen geavanceerde menselijke culturen hebben een staand leger, zijn dus als het ware permanent in staat van oorlog.
Er was in den beginne bij de eerste mensen hoogstwaarschijnlijk geen zoeken naar bevrediging als afzonderlijke psychische beleving (‘heb ik het goed gedaan?’), zoals wij nu seks ervaren. Seks was vooral een kwestie van ruiken, niet van het maken van mentale voorstellingen. We hebben in het voorgaande er wel op gewezen dat met het incestverbod en met het opduiken van een tijdsspanne tussen verlangen en daad, m.a.w. met de vorming en de gewaarwording van het verlangen als dusdanig, ruimte ontstond voor allerhande fantasieën. In de seksuele opwinding werd het visuele element dan ook belangrijker, vooral bij mannen die mobieler waren, zich verplaatsten om vrouwen op te zoeken en dus zich in de zo tot stand komende contacten vooral op visuele aanwijzingen oriënteerden. We zien dan ook dat het uiterlijk van een potentiële partner bij tegenwoordige mannen veel belangrijker is dan bij vrouwen die zelf meer belang hechten aan de geur. Maar hoe dan ook, in zijn geheel genomen werd seks bij de eerste mensengemeenschappen dus niet echt onderdrukt, wat overigens aansluit bij Sarah Hrdy’s bevinding dat in tegenwoordige matrilokale samenlevingen zowel premaritale als extramaritale seks gepermitteerd waren. Aansluitend bij de vraag naar de onderdrukking van seks, is de vraag: werd agressie bij kinderen onderdrukt? We menen van wel, maar niet hardhandig. Kinderen werden zodra ze een zekere sterkte hadden bereikt, afgeleerd te ‘spelen’. Het spel is immers in veel gevallen een agressieve bezigheid, een ‘tegenover’ de dingen staan, en ook vechten met kameraadjes is dat. Jongens werden snel ingepast in de wereld van de volwassenen en geleerd ‘samen’ serieuze dingen te doen, op te gaan in de coöperatieve bezigheden van de stam (samen jagen of voedsel zoeken, samen eten). Naarmate in een later cultuurstadium oorlog belangrijker werd, werd het vechten als mannelijke activiteit meer toegelaten, maar nu nog valt het op dat het vooral moeders zijn die er moeite mee hebben dat hun kinderen vechten met anderen, terwijl vaders daar veel minder aanstoot aan nemen. Niet zo onbegrijpelijk echter: het begrip vrouw staat cultuurhistorisch voor ‘samen’ (fusie met anderen en met de dingen, in het bijzonder met haar kind; opgaan in iemand of in iets), man staat voor ‘tegenover’ (agressie). Vandaar ook dat wetenschap, de productie van kennis (als een ‘tegenover’ relatie t.o.v. de ‘objecten’), een mannelijke uitvinding was.
a. Mensen als passieve wezens. Schnitzler gaat er gemakshalve aan voorbij dat ICT, en technologie in het algemeen, mensenwerk is. Mensen, en zeker niet de mensheid in haar geheel, worden niet zo maar overvallen door een nieuwe technologie. Nieuwe technologieën zijn het resultaat van een ontwikkelingsgang binnen een dynamiek waar wij deel van uitmaken plus van onze technische relatie tot de natuur, het ecosysteem waarin wij opereren, en onze voorhanden zijnde omgeving. De mens moet om te overleven materiaal aan zijn omgeving onttrekken om er technisch gesofisticeerde werktuigen, instrumenten, apparaten en machines van te maken. Schnitzler benadrukt terecht dat de mens constitutioneel een technisch wezen is gezien zijn beperktheid en zijn gebrekkigheid. Maar ICT voorstellen als iets dat door de goden op onze aardbol is gedropt, is heel kort door de bocht. Schnitzler behandelt eigenlijk alleen de impact van ICT, niet de dynamiek waarbinnen ICT zich in een lang proces heeft ontwikkeld uit eenvoudige en primitieve telramen (1).
Onderstaande figuren hebben zichzelf genomineerd als randdebielen van het jaar met hun absurde mening dat alle grenzen open moeten blijven en dat alle ‘vluchtelingen’ binnen mogen komen. Straks wellicht zeven miljard? Waar denken deze idioten dat we allemaal schouder op schouder moeten staan. Doet er niet toe, ‘Geen mens is illegaal’. Tja, maar zeven miljard in Europa is wel erg veel hoor…Sluit deze gekken op waar ze thuishoren: een nette inrichting!
Maar mijn huis geeft me geen geborgenheid. Kleur­loos bruin sijpelt naar me toe vanuit alle hoeken. Ik ren naar mijn slaapkamer, mijn armen over mijn hoofd, en verschuil me onder de dekens van mijn bed.
Er kunnen enkele ernstige conflicten zijn.  Er zal veel onrust zijn bij de kernkrachten op jullie planeet, omdat er dit jaar meer onthullingen zijn.  Dit zal zich in het middelste kwadrant bekendmaken en de laatste vier maanden actiever worden.
SAR Safety training voor Reddingsbrigade Paal 13 bij de firma DHTC in Den Helder. De cursusmiddag begon met een theorieles waarbij ingegaan werd op de overlevingsuitrusting en reddingsmiddelen aan boord van een schip, overlevingstechnieken, de gevaren en risico’s van onderkoeling en het varen van zoekpatronen.
Het lezen van Yval Noah Harari’s “Sapiens; Een Kleine Geschiedenis van de Mensheid” brengt ons onvermijdelijk terug naar het hoofdstuk “Over de Eerste Mensengemeenschappen” in ons boek “Gedwongen Copulatie: Natuur en Cultuur in de Evolutionaire Psychologie” (2006). Heel veel van wat we daar vertelden wordt door Harari bevestigd.
In’Te gek, man, in Kuala Lumpur, al die straatjes vol eetstalletjes met hun eeuwenoude familierecepten. Lekker snaaien uit de traditie. En dan Bali, het eiland dat er uit ziet zoals het in de boeken staat weergegeven. Met die invriendelijke mensen en die superheerlijke nasi!’ Robert Kranenborg staat meteen weer het water in de mond wanneer je over Maleisië en Bali begint.
4. © Academia Press Eekhout 2 9000 Gent Tel. 09/233 80 88 Fax 09/233 14 09 Info@academiapress.be www.academiapress.beDe uitgaven van Academia Press worden verdeeld door:J. Story-Scientia nv Wetenschappelijke BoekhandelSt.-Kwintensberg 87B-9000 GentTel. 09/225 57 57 Fax 09/233 14 09info@story.be www.story.beEf & EfEind 36NL-6017 BH ThornTel. 0475 561501 Fax 0475 561660Opmaak: bvba Le Pur et l’ImpurDE KIKKER EN DE OCEAANOver het belang van emotie in een wereld van kennisGent, Academia Press, 2009, XIV + 188 p.ISBN 978 90 382 1507 5D/2009/4804/206NUR1 809U 1354Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of vermenigvuldigd doormiddel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zon-der voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Since capitalism is wired into the social brain, a psychotic meme of acceleration acts as pathological agent: the organism is drawn into a spasm until collapse.” [Franco Berardi “Heroes: Mass Murder and Suicide.” London, Verso, 2015, p.137-142]

One Reply to ““2017 overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting abonnementen””

  1. Tegenwoordig is het meest tragische geval van “normale idiotie” onder ons Europeanen ongetwijfeld de Franse president François Hollande. De man erkende in de periode van zijn verkiezing tot chef van het Élysée dat hij niet meer wou zijn dan wie hij in zijn defecte staat ook echt is, nl. Monsieur Normal. Dezer dagen zou nog amper 12% van de Fransen de deur voor hem opendoen wanneer hij het zou wagen bij hen aan te bellen. Een gedachte die uiteraard nooit bij hem opkomt. Maar toch, ter vergelijking maar: huis-aan-huis leurders van de Getuigen van Jehovah zien zo waar 23% van de belaagde deuren voor hen opengaan. Het ontbreekt Hollande zelfs aan de voor de hand liggende inspiratie om zoals iedere Fransman in het homohuwelijk te treden, of om van geslacht of huidskleur te veranderen. Laat staan dat het idee om een ander beroep te kiezen ooit een passage door zijn hersenen zou hebben gemaakt. Zo is dat bij idioten: menig exemplaar is ook nog volbloed masochist, zij het dat ze nauwelijks plezier beleven aan hun pijn (gezien hun defecten qua cognitieve pijnverwerking). 
    Enkele weken na de moord op Joe Van Holsbeeck werden in Brugge een paar allochtonen door skinheads toegetakeld, één voor de rest van zijn leven, en een week later volgde Hans Van Themsche’s tocht door de Antwerpse binnenstad waarbij hij twee allochtone vrouwen en een 2-jarige peuter neerknalde. Het ontlokte ons de bedenking dat de ‘globalisering’ zich bij ons voltrekt in een context waarbij: a. voortdurend nieuwe sociale ongelijkheden zijn en worden geschapen en b. omzeggens elk individu zich genoodzaakt ziet om voor zijn sociale ‘overleving’ in de meest verschillende domeinen enkel en uitsluitend nog op zichzelf terug te vallen. Deze globalisering trekt daarom een sleep achter zich van nieuwe vormen van psychische ontwrichting in een klimaat waar elkeen de ander gaat wantrouwen en verdacht maken. Vlaanderen is electoraal gezien het meest racistisch geprononceerd, de kinderen van allochtonen hebben er, vergeleken met andere Europese regio’s, de grootste onderwijsachterstand. Maar Vlaanderen is ook de regio met een uitzonderlijk hoog aantal zelfmoorden en vermoedelijk ook een hoge score qua depressies en angststoornissen als wij ons (onder andere) baseren op de tonnen psychofarmaca die hier worden geslikt. Was het begrip depressie geen allegaartje van allerlei zielenroerselen, zowel bij de psychiatrische diagnostici als bij de patiënten zelf (die leren b.v. ‘ergens’ dat, als ze onrustig en angstig zijn, ze een ‘depressie’ hebben), dan zou men op de prevalentie van depressie waarschijnlijk beter zicht hebben. Maar goed: een depressie kan men eventueel nog als een transitiefenomeen beschouwen, samenhangend met de nomadisering die onze levenstrajecten kenmerkt (waarbij wij veel gemakkelijker – vrijwillig of gedwongen – partner, woonplaats, werk en zelfs persoonlijkheid wisselen). Na de depressie komt de betrokkene dikwijls tot veelal weer op plooi. Maar een zelfmoord is een pure menselijke en maatschappelijke kost waar geen enkel baat tegenover staat. En deze neerwaartse trend slaat bij de individuen op steeds jongere leeftijd toe. In de States krijgt een toenemende massa kinderen nu vrij routinematig twee of drie psychiatrische diagnoses mee (b.v. ADHD en bipolaire stoornis of manische depressiviteit) en voor elk van die diagnoses slikken ze de ‘aangepaste’ medicijnen met de bijhorende nevenwerkingen en lange-termijn-consequenties. Omtrent de geestelijke gezondheid van hun kinderen krijgen ouders een steeds langer wordende lijst van labels aangereikt die moet getuigen van de ‘vooruitgang’ in de psychiatrie als wetenschap. Die diagnostische labels veranderen vaak even snel als de schoenmaat van de kids. Ook bij ons hebben meer en meer psychiatrische ziekenhuizen speciale afdelingen voor zogenaamde dubbeldiagnoses, meestal adolescenten, afdelingen die tien jaar geleden niet bestonden. Zo maar eventjes 6 miljoen en meer Amerikaanse kinderen worden medisch gezien beschreven als ‘mentaal gestoord’. De cliché-slotzin die daarbij hoort, luidt dan ook: Waar zijn wij mee bezig?
    Ujhalin trok de balkondeur open, verdween even naar buiten, kwam weer terug, zette met een harde klak van de schakelaar de radio aan. Even stond ze daar met haar rug naar Meyago te wachten: kort, zwart haar dat haar hals bloot liet, lange benen in een wijde broek, een kobaltblauwe mantel over haar schouders die het blauwgroen van haar huid extra accent gaf.
    74. 72 Partners Partners kunnen zich ontwikkelen richting een veilige hechtingsstijl door op elkaar te leren vertrouwen. Als partners in therapie komen, zijn ze elkaar dikwijls als vijand gaan zien. Zij voelen zich door de ander diep gekwetst. Partners moeten leren om elkaar te zien als gekwetste ziel, vergelijkbaar met een gekwetst kind dat uit angst reageert. Als jij je partner als een angstig kind kunt zien, is hij of zij niet meer bedrei- gend voor jou: met een bang kind heb je juist compassie. Een therapeut kan dit ook bereiken door de overdrachtelijke situaties die tussen de partners spelen te ontrafelen. Partners leren zo oude pijn, die zij op hun partner projecteren, los te koppelen van het nu, waardoor de ander zijn bedreigende betekenis verliest. Partners hebben er bovendien baat bij om in alle openheid en kwets- baarheid met elkaar te leren praten: om hun diepste gevoelens, ang- sten, boosheid en behoeften te leren ontdekken met en uit te spreken naar elkaar; om te leren echt naar elkaar te luisteren en zich in te leven in de ander. Door te leren aan elkaars hechtingsbehoeften te voldoen, kunnen partners nog dichter bij elkaar komen. Een voorbeeld: als man trek jij je het liefste terug in je eigen kamer, maar je vrouw wil juist graag dat jij meer tijd samen met haar doorbrengt. Als jij aan deze behoefte van je partner voldoet, dan voldoe je tegelijkertijd aan je eigen diepe maar verborgen behoefte om in contact te zijn met de ander. Andersom leert je vrouw meer activiteiten zelf te ondernemen, zonder van haar partner te verwachten dat hij altijd bij haar is of met haar meedoet. Zo leert de vrouw aan haar eigen diepere behoefte te voldoen om zelf- standig te worden en vol vertrouwen de wereld in te durven stappen. Op deze manier bereik je op drie vlakken succes: je voldoet aan de hechtingsbehoefte van je partner, je voldoet aan je eigen (door angst

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *