“2017 overlevingsuitrusting luchtvaartoverlevingsuitrusting”

‘Ach, Cora, toch…’ Weer die vertederde blik. ‘Ik begrijp het. Ik begrijp het zo.’ Ze perste haar lippen op elkaar. ‘Maar dit is voor jouw eigen bestwil. Op een dag zul je dat begrijpen. Je bent nu vrij.’ Zij knikte. ‘Echt vrij.’
Casanova kondigde met luide stem zijn vertrek aan, de deuren sloten zacht sissend, en de monorail vertrok geluidloos over zijn rail zwevend vanuit station Euphrat Centraal. De half-bionische ménagerie aan boord kwam tot rust. Voorbijglijdende steden die je tot passieve observatie dwingen, hebben dat effect. Levens waar we niet aan kunnen deelnemen of die we niet kunnen beïnvloeden, niet mee in interactie kunnen gaan, zijn onze zaak niet, of wel?
Inderdaad, als je besluit dat je geen vrede hebt met het feit dat leven twee zijden heeft, genot en pijn, dan heb je inderdaad een probleem. Genot en pijn zijn twee kanten van dezelfde munt, het een kan niet zonder de ander.
Die laatste is natuurlijk essentieel, zeker als één van je overlevers gewond geraakt is. Zeker in de eerste dagen is het van groot belang dat je veel, en vooral de juiste grondstoffen zoekt. Het is leuk om wapens en –onderdelen te zoeken, maar als je geen eten kan koken omdat je te weinig hout hebt, heb je nog weinig aan je goede verdediging. Het is dus constant zoeken naar het minimaal noodzakelijke, en het vermijden van overbodige luxe. Hoewel, ook wat luxe lijkt, zoals een radio of toch die sigaret, kan een depressie vermijden, en daarmee op langere termijn toch essentieel zijn.
Wat verderop hield de man halt. ‘Rotjochies.’ Hij rochelde en spuwde. ‘Die klootzakjes mogen blij zijn dat ik hen niet te pakken heb gekregen.’ Hij scheen met zijn zaklamp in de uitgestrekte duisternis.
Een gezinssituatie is een gecompliceerd organisme. Het kan maar al te gauw escaleren omdat mensen te dicht op elkaars lip zitten. Er zijn veel gebroken gezinnen gebaseerd op dit principe. Daarom is het ook niet vreemd dat velen vandaag de dag voor een LAT-relatie kiezen, zodat wanneer de spanning te hoog wordt ze even naar hun eigen honk kunnen vluchten. Dan kunnen ze in alle rust bijtanken om het dan weer met elkaar te proberen. Eén gezin in één huis is een hoge druk op de ketel.
Ik stormde tegelijk met de vos naar voren, duwde een stel kakelkippen opzij die hun neus snoten in hun vleugelveren, kegelde fretten omver, sloeg ratten opzij… en richtte Marks vuurwapen. Eindelijk. Gerechtig­heid. Misschien was ik toch niet zoveel beter dan zo’n roofzuchtige jager. Of de jager haalde me neer tot op zijn niveau, dat kan ook.
In ‘Het Opene: Mens en Dier’ vertrekt Agamben van een Joodse miniatuur uit de 13de eeuw waarbij de Rechtvaardigen op de Dag des Oordeels afgebeeld staan als mensenlichamen met dierenhoofden. Uitgaande van deze bevreemdende voorstelling bezint hij zich over de vraag of de ‘mens’ bij het Einde der als de Geschiedenis is voltooid en de mensheid haar historische opdrachten heeft volbracht, weer ‘dier’ zal worden. Hij eindigt dan met een verhelderende analyse van Heidegger’s opvattingen over het wezensverschil tussen mens en dier zoals Heidegger die in zijn filosofiecursussen en in honderden pagina’s wereldkundig maakte. Voor Heidegger blijft de wereld voor het dier gesloten, hij is in de ‘ban’ van zijn Umwelt, erdoor geboeid (in de boeien), maar deze Umwelt openbaart zich niet aan het dier, ze opent zich niet voor het dier: “zelfs de leeuwerik kent de openheid van de hemel niet”. Het klassieke voorbeeld is de teek, het insect dat zich vanuit struiken en boomtakken laat vallen op passerende zoogdieren om zich te voeden met hun bloed. Van de wereld ‘kent’ de teek maar drie ‘dingen’: de geur van boterzuur die wordt verspreid door het zweet van zoogdieren, de temperatuur van 37.5° C van het zoogdierenbloed en een bepaalde huidkenmerk van de gastheer.
Hoe meer je je uitslooft voor een ander, des te meer angsten je dan kunt blijven verstoppen. Net zo lang, totdat je er zelf in blijft geloven, dat er niets is om bang voor te (hoeven) zijn (zo getraind om het kwaad automatisch weg te werken). Geprepareerd en steeds paraat om daar al bij voorbaat mee bezig te zijn, xc3xa9n te blijven. Alles draai je voortdurend om, xc3xb3m maar die angst, en zo ook de waarheid niet te hoeven voelen, plus alle pijn die ze je doen, steeds meer!
Bewegingsloos sloeg ze de slaapkamerdeur gade die langzamerhand open kierde. Het voelde of de tempé­ratuur in de kamer nog enkele graden kelderde, en een donkere, kolkende gedaante vulde de deur­opening. Iets was niet hetzelfde – inmiddels was het geen gezichts­loze gestalte meer. Laura’s eigen gelaats­trekken staarden naar haar terug vanuit die vluchtige, dreigende massa. Rudimentaire lippen trokken zich terug in een vreugdeloze lach.
De brokkelige lijnen van Rotje kruipen over de horizon als het verrotte gebit in de onderkaak van de wereld. Ik dender de ruïnes van de oude havenstad in, langs een groepje Rotterdammers die geschrokken op­kijken van het open vuur waarboven ze God-weet-wat roosteren. Een straatvoetbalpartijtje stuift uiteen a;s ik het geïmproviseerde veldje doorkruis. Rotterdam was vroeger de grootste haven ter wereld, maar daar is natuurlijk weinig meer van over.
Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.
Er zal activiteit in de zonnevlecht zijn met meer beweging in de spijsvertering.  Er kan brandend maagzuur zijn, wanneer de hogere energieën letterlijk doorheen alle blokkades branden.  Er kan een opgeblazen gevoel en de schijnbare toename van gewicht zijn, terwijl je de nieuwe energieën probeert te integreren welke eerst de blokkades zullen treffen.  Uitdagingen in het endocriene stelsel zullen in deze tijd duidelijker worden.  De thymus wordt wakker geschud.
Als je even langs alle emotie heen kijkt, zie je dat TWOM een goed uitgevoerde overlevings-sim is in de sfeer van The Sims of Fallout Shelter. Maar, waar het bij The Sims vooral om humor en plezier draait, en Fallout Shelter om een zo groot mogelijke shelter, met vele tientallen bewoners, ligt hier de focus heel sterk op het micro-management van de behoeften van je drie start-personages, plus wie er dan ook komt aanwaaien. Daarbij worden er voldoende stokken tussen de wielen gestoken om ervoor te zorgen dat je je micro-economie nooit helemaal lekker lopend gaat krijgen. Winter, overvallers, honger of een kleine onverzorgde wond die uitgroeit tot een etterende zweer, het is van begin tot eind op je tenen lopen, echt comfortabel achterover leunen kan je nooit. En dat is precies wat TWOM probeert te bereiken.
Ik vroeg de beveiligingsapparatuur mijn ruimte te scannen. De ca­mera’s namen niks waar. Niet op het zichtbare spectrum, maar ook niet infrarood of ultraviolet. De eeuwige dans van de stofdeeltjes werd alleen door mij verstoord en door niemand anders. Een oproep van het medische centrum verscheen in beeld. Mijn vraag aan de apparatuur duidde op een toestand van verwarring, meende de computerstem. Had ik misschien medicijnen nodig? Of een gesprek? Ik had tenslotte vandaag iets traumatisch meege­maakt. Ik antwoordde ontkennend. ‘Goed,’ besloot het centrum. ‘Maar als u binnen 24 uur nogmaals tekenen ver­toont van irrationeel gedrag, wordt voor u een afspraak gemaakt met een telepsychiater.’

One Reply to ““2017 overlevingsuitrusting luchtvaartoverlevingsuitrusting””

  1. Tien minuten later stonden ze in de inkomhal. Daar­voor waren ze nog een keer rond het gebouw gelopen, op zoek naar de ingang die door de serie­moordenaar gebruikt werd, maar ze hadden niets gevonden. Daarom hadden ze een spaanplaat losge­wrikt en waren ze door de spleet naar binnen geglipt. Het schemerde in de inkomhal. De elektriciteit was al lang afgesloten, maar een smalle reep maanlicht viel door een gebroken venster naar binnen. Zohra en Lieven hadden hun hoofd­lampjes voorlopig niet nodig.
    Veel kinderen, met name hier uit Bawku en omgeving mankeren gelukkig niet zoveel: malaria, koorts zonder een duidelijke oorzaak (een virus, denken we dan maar), anderen hebben diarree of moeten hoesten. Maar meestal zijn ze niet uitgedroogd en hebben ze geen longontsteking. Een enkele keer is er sprake van wél iets ernstigs: buiktyfus, longontsteking, een hersenvliesontsteking, tuberculose of een HIV-infectie. Ook kinderen met botbreuken worden bij ons ondergebracht totdat de traumatoloog / orthopaedisch chirurg er weer is. (Meestal hooguit een paar dagen later). Soms komt een ernstig ziek kind binnen, waar je ook weinig aan kunt doen: ik heb twee keer een kind gezien met een uitgezaaid gezwel van een nier. Dat overleed dan enkele dagen later hier of inmiddels thuis. Meestal gaat het met hersenvliesontsteking goed, maar soms gaat het superslecht, ondanks de netjes uitgevoerde ruggenprik, en de standaardbehandeling met hydrocortison en ceftriaxon.
    Zohra begon samen met Lieven aan haar tocht naar de top. De hele tijd hield ze de glazen machete voor zich uit. Ze merkte dat haar handen beefden, maar wist niet zeker of het door angst of opwinding kwam. Of allebei. In de trappenhal hing een vochtige hitte, alsof de zomer zich tijdens de afgelopen dagen in elke porie van het gebouw genesteld had.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *