“dollar winkel overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting sweepstakes”

Depressie. Het kan zijn dat de uiterlijke wereld niet overeenkomt met de Nieuwe, hoger vibrationele jij. Het voelt niet zo goed aan daarbuiten. Je verliest ook lagere, duistere energieën en je “doorziet” hen. Hou vol!
Rick Davies continued with Supertramp after the split. Cannonball came, a song about how to deal with abusers and liars as he went a lot through that as well. It was in the 80s, and the tune never went out of my mind, in fact whenever I wrote poetic stories in the beginning of the new millennium I often had that tune in my mind. The whole album of Cannonball was the fight against the established government, “Big Brother”, illuminati etc. They have always been musical activists like Pink Floyd (They also worked together).
Met vastberaden blik trok hij zijn jas uit, hing deze aan de kapstop onder de klok en haalde roze, plastic handschoenen uit het keukenkastje. Terwijl Berend een emmer vol liet lopen, poetste hij de vegen op het aanrecht weg. Hij deed ook in de winkel en het slachthok de lampen aan, zette de radio aan en begon de slagerij schoon te maken.
Ze aarzelt niet. Helemaal niet. Niet de minieme pauze van verrassing over de aard van de vraag; niet de iets langere stilte van gevleid contem­pleren; niet de aarze­ling van een werkelijke overweging. Ze slikt de leugen van ons naïeve, losgelaten plan, en antwoordt meteen.
Meditatie: Serieuze overweging overeenkomstig een plan. De bewuste handeling van het gelijkrichten van de geest met de (waarden, kennis, individuele en sociale werkelijkheid van de) ziel. Omdat met mediatie een proces van deconditionering op gang wordt gebracht, wordt de energie die door het proces vrijkomt gewoonlijk gebonden middels oefeningen: gebed, lichaamshoudingen,en rituelen. De klassieke waarschuwing is dat meditatie zonder het juiste binden van de energie het gevaar geeft mentaal en sociaal te ontsporen. Het vormt het alternatief voor afreageren dat het ego met het lichaam verbindt de energie zonder plan loslatend (afb.).
Om me een houding te geven, autoriseerde ik het uploaden van de vluchtgegevens, vrachtbrieven en paklijsten. Daarna keek ik in de ondiepe holtes die ogen moesten voorstellen. ‘Ik ben van plan meer dan vijf uitzettingen te doen.’
Een paar dagen later kwam er een document (al gedateerd in november!!) via de e-mail dat ik voor drie jaar geaccepteerd was om als arts in Ghana te werken. Met andere woorden: de werkvergunning heb ik nu gelukkig.
30. Effect van terugkoppeling van PROs • Toename KvL gespreksonderwerpen (Detmar et al. 2002) • Verbetering KvL (Velikova et al.2004, de Wit et al. 2008, Gutterling et al. 2008) • Toename van tevredenheid over de zorg (de Wit et al. 2008) • QLIC-ON studie (Engelen et al. 2009, Engelen et al. 2010) Toename in signalering van emotionele problemen Belangrijk: geen toename van consultduur
mijn witje is gisteren overleden aan nierfalen. ze had al 5 dagen niets meer gegeten toen ik de dierenarts verwittigde. ben maandag onmiddelijk naar daar mogen gaan. we dachten dat ze een darmontsteking had omdat ze ook diarree had. ik ben dan medicatie beginnen te geven en woensdag morgen was ze heel zwak en had toen 2 dagen niet gedronken. ik heb toen onmiddelijk terug contact met dierenarts opgenomen en ze zei van onmiddelijk naar dierenkliniek te gaan. ben naar daar gegaan en ze hebben haar onmiddellijk aan infuus gehangen en bloed getrokken. ze was wel wat zwakjes maar ze reageerde nog op alles. donderdag morgen heb ik dan gebeld voor de uitslag van het bloed en toen zeiden ze dat witteke nierfalen had. ze zou tot maandag moeten daar blijven en haar niertjes zouden 3x per dag gespoeld worden. ik ben haar dan om 11u gaan bezoeken. ze reageerde bijna helemaal niet meer. tegen 11u45 ben ik er vertrokken en om 12u45 kreeg ik telefoon dat ik onmiddelijk moest opkomen omdat ze heel slecht was. ik zou normaal rond 17u terug gaan maar dat ging ze niet meer halen. toen ik er binnen kwam zag ik dadelijk dat ze heel veel slechter was. ze reageerde op niets meer en haar tong hing al uit haar bekje. de dierenarts zei dat ze al heel eventjes weg was geweest. we hebben toen besloten om haar in slaap te doen. zo dat ze gelukkig naar de hondenhemel kon gaan. het is zoals jullie lezen heel snel met haar gegaan. hou aub jullie hondjes goed in het oog, want je verliest ze heel snel
Eens te meer voelde hij zich nietig en onbetekenend. Hij begreep de woorden van zijn moeder. Eens gaan we allemaal. Mensen, dieren, bomen, de Aarde, de zon, melk­wegstelsels en sterrenhopen. Maar diep van binnen brandde een vuur, een noodzaak om zijn bestaan voort te zetten. Als ik ooit nog kinderen krijg, zullen ze de Aarde met respect leren behandelen.
Wat is er fout aan om een fout te maken, dat is menselijk, maar de sfeer in partijen is zo moordend dat niemand toegeven aandurft. Van alle kanten worden messen in je gezet, met name in je rug om zo plaats te maken voor ladderbeklimmer die de wereld gaat redden, ja zeker, zijn of haar eigen wereld! En zo hobbelen we verder, van ramp naar ramp en zijn heel kwetsbaar voor een goed georganiseerde aanval. Welkom in de nieuwe Weimar republiek!
Het vreten of gevreten worden proces begon al bij de eerste levensvormen, dood materiaal diende voor de andere levensvorm als voeding, in den beginne als passieve vorm, later ook als agressieve vorm, het daadwerkelijk doden om te eten.
Hoe dan ook, de homo sapiens is een dier dat pijn vermijdt en geluk nastreeft op een manier die algemener is dan velen denken. En om weer even terug te komen op geluk, wat mij betreft kun je zien dat er twee vormen van geluk zijn: de ene is vluchtig (en vaak gezien) en de andere is blijvend maar moeilijk te bereiken.
Zo op het eerste zicht, kunnen we 2 manieren bedenken waarop vormen zich weten te manifesteren of zich laten manifesteren. De eerste gaat uit van de potentiële vorm zelf, ze gaat uit van het “begin”, van de “bron”. We kunnen haar aanduiden met de term openbaring. Hierbij onthult de vorm zichzelf vanuit haar voor ons vormloze gedaante. Ze opent zich, toont zich en maakt zich zichtbaar, ze treedt uit haar verborgenheid of vergetelheid. Of in de letterlijk betekenis: de vorm laat zich ont-dekken. Een voor de hand liggend voorbeeld hiervan zijn ontluikende bloemen en soortgelijke fenomenen. Deze “openbaring” sluit omzeggens perfect aan bij het Griekse woord voor ”waarheid”, alètheia, i.e. dat wat niet (meer) verborgen is, ontsluierd is en haar/zijn “ware natuur” laat zien. De tweede wijze gaat van haar kant uit van de menselijke actor die in het spel is en bekijkt de zaak eerder vanuit het eindresultaat dat het werk is van een menselijke tussenkomst. We kunnen ze best etiketteren met de term constructie. De werkelijkheid van de vorm is nu het resultaat van “constructieve” menselijke operaties, van actieve creatieve vormgeving als gevolg van gemaakte onderscheiden, bepalende beslissingen of ook wetenschappelijk inzicht, waarbij telkens een vooraf in geen enkele gedaante bestaande werkelijkheid of een relatie in die werkelijkheid in het leven wordt geroepen, en dit door het werk van als dusdanig bedoelde menselijke interventies. Bijvoorbeeld: twee mensen zijn pas daadwerkelijk gehuwd wanneer een ambtenaar van burgerlijke stand (of een priester) het koppel bedenkt met een toverformule in de trant van: “Ik verklaar u tot man en vrouw.” We hebben hier te doen met een zuivere “constructie” en die is puur mensenwerk. “Openbaring” en “constructie” verschijnen echter niet zo maar als tegengestelden. Het verschil ligt erin dat “constructie” geen onderliggende versluierde “ware aard” vooronderstelt. De “openbaring” is wezenlijk geen resultaat van menselijke creatie, het is geen zuiver mensenwerk zoals dat effectief het geval is bij “constructie”. Maar in beide gevallen gaat het om fenomenen waaromtrent over de onderliggende aard alleen maar onbewijsbare veronderstellingen kunnen worden gemaakt. De eventuele verborgen aard, zoals die verondersteld wordt bij “openbaring”, is immers in geen enkel opzicht toegankelijk voor waarneming of onderzoek.
Loheij had andere sporen achtergelaten. Het water in het reservoir was eerder die dag bijgevuld. De kleine steelpan stond op de rand. Het water in het kleine reservoir was nog warm, een teken dat ze niet zo lang geleden een bad had genomen.
4° Gelijkmatige toegang tot de geproduceerde goederen en diensten, m.a.w. sociale gelijkheid. Het onderscheid tussen de sociale klassen vervaagt (cf. principe 2 & 3; arbeidsduurverkorting & behoud inkomen). Dit vierde principe is te verwezenlijken op basis van principes 1 & 3 (automatisering + verhoogde productiviteit; behoud inkomen). De prijsverschillen tussen verschillende producten zullen exponentieel (m.a.w. voortschrijdend in de tijd) kunnen worden gemilderd en naar elkaar toegroeien, met een algemene daling van de relatieve prijzen.
Zijn kantoorgebouw had een zalmroze gevel, een transparant dak en een door lotuszuilen gedragen bal­kon. Het lag aan een drukke laan tegenover een super­markt. Ik stelde me op bij de supermarkt. Een paar keer moest ik van plaats wisselen om niet op te vallen. Dan weer stond ik op de parkeerplaats boven op het gebouw, dan weer achter de boom naast de oprit tot de supermarkt. Na 2 uur en 23 minuten kwam ze. Ik her­kende haar gezicht meteen in de passagierscabine van de Jaguar die de oprit naast het advocatenkantoor in reed. Ik draaide me om, reed een stukje het trottoir af naar het zebrapad en stak over.
Maar we viseren dus geen Kerken of georganiseerde “officieel erkende” religies. Wel de blijkbaar toenemende menselijke nood aan “religie”: het verlangen deel te zijn van een ruimer en groter “geheel” of “beweging” dat ons eigen bestaan overstijgt en overkoepelt, van de Planeet Aarde tot de meest simpele sekte. Een ruimer geheel dat in wezen eeuwig is, waardoor dat verlangen meteen een verlangen naar onsterfelijkheid is en naar een voortleven na de Dood.
Franco Berardi is geboren in 1948. Twee jaar ouder nog dan ik. Misschien is zijn pessimistische toekomstvisie, die ik intellectueel gezien meer dan grotendeels deel, alleen maar de kijk van ouder en zwakker wordende mensen, die de nieuwe werelden (waar de jongste generaties in hun dagelijks leven reeds vanaf hun geboorte mee verweven zijn) ervaren als een verlies, een terugval, een regressie of een déroute. Een morele of ethische afkeuring en verwerping van wat misschien door de meerderheid binnen de jongste generaties, die in deze nieuwe context van info-connectiviteit zijn opgegroeid en er volledig mee vertrouwd zijn, toch echt wel als een “historische vooruitgang” wordt beleefd. Weliswaar worden we allemaal (tijdelijk, voor even) verontrust door de frequentie van “zinloos geweld”, van “niet te begrijpen” massamoord-incidenten en kleine zelfmoordepidemieën, en door de blijkbaar steeds talrijker en dichterbij komende kleine en grote oorlogen die bijna overal de planeet teisteren. Maar niet iedereen is suïcidaal, en bovendien leeft een ganse zorgsector, met een grootse economische productie en een toenemende tewerkstelling, juist van de psychopathologische fenomenen die Berardi terecht aanwijst. Net zoals oorlog vroeger ook al fungeerde als een effectieve oplossing voor massale werkloosheid. Misschien vinden kinderen het tegenwoordig min of meer normaal en dus ook relatief aanvaardbaar dat ze voor banaliteiten met een of andere psychiatrische diagnose (ADHD, autisme, bipolair, …) worden opgezadeld en dat ze van jongs af aan worden “begeleid door therapeuten en experten”. Zoals wij het destijds in onze kindertijd eigenlijk ook min of meer aannemelijk vonden dat ons door familie, buren of leerkrachten (én ook door onszelf) een of ander “karakterieel gebrek” werd toegeschreven. Net zoals meer en meer jongeren het blijkbaar weer een soort billijke optie vinden om hun levensgeluk te zoeken in de oorlogsvoering, getuige daarvan bijvoorbeeld de omvang van het fenomeen van de “Syriëstrijders”.
De vraag zou dus kunnen zijn: is het mogelijk autoriteit in te voeren zonder de democratie te vernietigen? Daarvoor moeten we terug naar de oorsprong van het autoriteitsbegrip in het Rome van de Oudheid.
Verzwarende Omstandigheden: Ondanks dat bewezen is dat de claim van de Marokkanen niet deugt, heeft hij toch toestemming gegeven en bejubelt zelfs de werkzaamheden van die Oranjevereniging. Een bewuste leugenkeuze dus……
Door observaties en het bestuderen van theorieën uit literatuur hebben we de trends beschreven en drijvende krachten benoemd en onderbouwd. Deze drijvende krachten , trend en tegentrend, hebben invloed op het onderwijs. Hieruit zijn twee impact diagrammen gemaakt. De tegengestelde krachten komen terug in een scenario sjabloon. In het scenario sjabloon ontstaan 4 verschillende scenario’s.
Eén aspect moeten we desalniettemin even scherp stellen: chimpansees gaan soms op jacht in coöperatieve groepen. Niet alleen eten chimpansees regelmatig vlees, soms tot 100 kg. per jaar, ze gaan er ook zelf op zoek naar. Chimpansees jagen soms op hun eentje op kleine dieren, maar Craig Stanford stelde in de jaren 1990 ook vast hoe ze in coöperatieve groepen (parties) van een tiental volwassen mannetjes, aangevuld met een paar vrouwtjes en jonge knapen, erop uit trokken om te gaan jagen op franjeapen (colobus), een soort smalneusapen (monkeys in het Engels, geen apes). Soms blijven zij een ganse week lang jagen en houden dan met hun buit regelrechte braspartijen. Zij delen hun vlees met andere mannetjes om een soort ‘politieke’ bondgenootschappen te smeden of met receptieve vrouwtjes om hun gunsten te winnen. Dit lijkt allemaal zeer menselijk, al te menselijk. Maar ze jagen niet op groot wild en beperken zich blijkbaar tot prooien die voor hen geen enkel gevaar opleveren. Ze gebruiken bij die jachtpartijen wel zekere geluidssignalen, maar die hebben geen linguïstische betekenis. En al bij al blijft vlees een klein gedeelte van hun dieet uitmaken. We kunnen wel besluiten dat bij chimpansees (jachtgedrag is bij bonobo’s niet vastgesteld) de evolutionaire basis voor de jacht aanwezig is. Maar of ze 5 miljoen jaar geleden, toen chimpansee en mens zich onafhankelijk van elkaar gingen ontwikkelen, ook al jaagden, kan in twijfel getrokken worden. Wij gaan er dus van uit dat naarmate de bossen krompen, de mensen gedoemd waren te jagen wilden ze overleven, terwijl de chimpansees als het ware de vrijheid hadden om min of meer speels en occasioneel op jacht te gaan op prooien die nauwelijks een uitdaging vormden. Van een werkelijk coöperatief doelgericht gedrag is, als we Stanfords beschrijvingen lezen, bij dit jachtgedrag van de chimpansees geen sprake. Hun jagen lijkt ook meer op een raid dan op een ‘inzichtelijk’ verschalken van de prooi. En dat chimpansees soms in groep aanvallen uitvoeren op één of meer chimpansees van een ander territorium of een andere groep: dat was reeds geweten.
Het zullen de vage herinneringen zijn die door mijn hoofd spoken, de schimmen die eens zo fief de pasjes doen, de passie van de jeugd en dan de vergrijsde jongeren die nog hun laatste beentjes op de dansvloer bewegen.
Verder mogen we niet vergeten dat mensen altijd ambivalent en dubbelzinnig gestaan hebben tegenover veranderingen. Aan de ene kant staan we open voor vernieuwingen, voor betere levens- en arbeidscondities, voor een verhoogde levensstandaard en levenskwaliteit (welvaart & welzijn zoals dit heden ten dage heet). En we worden graag verrast door nooit eerder geziene schoonheden, hoe subjectief kleuren en smaken ook mogen zijn. Veranderingen aanvaarden en ondersteunen we gemakkelijker en soms zelfs met enthousiasme wanneer we actief kunnen meewerken aan hun conceptie en implementatie. Aan de andere kant bieden we gewoonlijk weerstand wanneer deze veranderingen ons opgedrongen worden en we ze passief moeten ondergaan,  of wanneer het risico op “verlies” of “kosten” groter is of lijkt dan de verwachte “winst” of “baten”.
In de pauze van deze activiteit zouden we iets aan de leraren kunnen vertellen over en aantal besmettelijke ziektes. En die zouden dan met materiaal van onze kant er weer les over kunnen geven. Ik werd twee dagen ervoor erbij betrokken om iets over tyfus en over hersenvliesontsteking te kunnen vertellen. Een andere arts kon dan meteen bij mij op Internet surfen naar mooie sites over de diverse ziektes en e.e.a. bij mij uitprinten.
De oude dierlijke territoriale driften zitten nog in de genen van de mens, wat altijd al vanaf het begin van de mutering zich kenmerkt door strijd te voeren, de strijd om het bestaan die hoe langer hoe beter verfijnd werd naarmate de mens evolueerde.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *