“zonne-energie overlevingsuitrusting izula uitrusting overlevingszak”

Dat dacht je alleen maar. Je hield hem aan het lijntje, dat weet je zelf ook wel. Het was een vluggertje, meer niet en stelde niks voor, dat was toch geen liefde? Dat moet hij ook gevoeld hebben, het is jouw schuld, jij hebt hem ertoe gedreven …
De evolutionaire psychologie à la David Buss stelt de eerste mensen voor als psychisch autonoom functionerende en in wezen egoïstische individuen. Zij waren er als het ware doelgericht en bewust op uit hun eigen levenskansen en kansen op voortplanting te verhogen desnoods ten koste van hun groepsgenoten. Zij geven de indruk over een Ik of Ego te beschikken, wat inhoudt dat reeds van bij het begin een onderscheid en een soort tegenstelling tussen het Subject en het Maatschappelijke aanwezig zou zijn geweest. Het beeld dat de evolutionaire psychologie impliciet hanteert (want schetsen doet ze eigenlijk nauwelijks, tenzij voor wat betreft het cognitieve), is een nagenoeg identieke kopie van de tegenwoordige mens. Intra-seksuele competitie voor partners van het andere geslacht, vooral bij mannen maar ook bij vrouwen; pogingen de eigen partnerwaarde te verhogen, b.v. door als man meer resources te verwerven of in status te stijgen of zich als vrouw jeugdiger te maken; duidelijke maar toch relatief gecompliceerde seksuele strategieën waarbij dikwijls verschillende doelen in één klap werden beoogd (b.v. vaste partner naast meerdere gelegenheidspartners, zeker bij de man). Fysieke agressie van mannen tegen seksuele rivalen en tegen ontrouwe vrouwen, met daarnaast groepsagressie tegen andere groepen (oorlog). Verbale agressie bij vrouwen. Berekende coöperatie met andere leden van de groep, veelal en primair op dyadische basis (tussen twee individuen dus). Bijstand in functie van genetische verwantschap. Coalities van mannen voor jacht op groot of gevaarlijk wild en voor oorlogsvoering.
De animatie was zo gedetailleerd dat er een zweempje zweet op het voorhoofd van de man ver­scheen. Zijn ogen flitsten heen en weer alsof hij een uitweg zocht. Ik legde mijn hand op zijn bol. De bood­schap van dat gebaar was duidelijk. Robert stak een vinger achter zijn kraag alsof hij benauwd was.
Echt geven is moeilijker.: het is niet alleen het ding, maar ook de persoon en zijn fysieke aanwezigheid die moet worden geaccepteerd. De twintigste eeuw is gekenmerkt door een krisis van werkeloosheid: de mensheid weet niet hoe te dienen met nauwelijks enige dienstbaarheid als noodzaak vanwege de automatisering. De oplossing is het laten vallen van vruchtdragende aktiviteit als criterium voor dienstbaarheid. Men moet niet zozeer een produkt bieden als een dienst aan de noodzakelijke orde. Vrede is het hoogste produkt daar oorlog het basisbelang van allen zal vernietigen. Antwoord op het probleem van de werkeloosheid is om alle mensen uit te nodigen, maar niet te verplichten, tot dienst aan het beroep van vredebewaarder niets anders eisend dan het vermogen om te lezen en te schrijven (lagere school). De rechtvaardiging is dat (een gerechte) vrede bewaren meer produktief is dan het motiveren deze te breken. Men kan dat nieuwe beroep zekerheidsagent noemen daar zekerheid het primaire motief is van het handhaven van het basis sociaal belang. Zekerheid wordt sociaal bereikt middels sociale kontrole. Enkel materiële zekerheid wordt bereikt door het bewaken van bezit in geformaliseerde overeenstemming, terwijl sociale zekerheid wordt bereikt door het bewaken van wet en orde. Zo is een zekerheidsagent een professioneel met een status tussen die van de politie ( de uitvoerder van de wet) en de normale burger (de onderdaan van de wetten van de staat) in. Hij is degene die roept om de (sociale)wet, maar niet degene die de wet uitvoert. Hij kan electronisch geregistreerd zijn (b.v. door het gebruik van een kredietkaart als zijnde sociaal aanwezig (weg van zijn privé-adres) middels een arbeidsovereenkomst voor een zekere tijds-spanne uit vrije wil en kan passief als een getuige worden opgeroepen in geval van misdaad of aktief de wetshandhaving afroepen middels een (stil) alarm (net als iedere andere burger). Hij kan worden beschermd door de wettelijke status van ambtenaar zodat hij niet mag worden beledigd. Voor optimale vrijheid kan het minimum van twintig uur per maand tegen een nul-salaris van 10% boven de reguliere sociale zekerheid worden vastgesteld (10% als de hoeveelheid geld uitgegeven aan het elders aanwezig zijn om vrij te zijn met het winstmotief: socialisatie-subsidie). En dat is alles wat er voor de taakomschrijving van de sociale zekerheidsagent nodig is. De rest wordt geregeld door de herkenning van zijn (vrije) kleding van betrokkenheid bij de onderliggende orde van status- en beroepsoriëntatie (afb.) Hij kan vrijgezel zijn, getrouwd, teruggetrokken of onthecht zowel als intellectueel, ambtelijk, commerciëel of op arbeid zijn georiënteerd. Dat definiëert sociale kontrole en bevrijding van de sociaal gezekerden voor een formele identiteit. Zo mag het instituut van de sociale kontrole zich bezighouden met aktieve dienst terwille van de sociale kontrole en de normale professionele erkenning terwijl nog steeds de mensen is toegestaan passief en vrijer te zijn op het oude en problematische nivo van werkeloosheid-aanpassings-beloning en erkenning.
Compact en onverwoestbaar, dit mes is ontworpen als het overlevingshulpmiddel dat binnen handbereik blijft. Een duurzaam rubberen handvat heeft een ergonomische vorm voor een betere grip en het praktische, gedeeltelijk gekartelde mes is gehuisvest in een plastic hoes die overal kan worden bevestigd.
De omvorming van primaire agressie in doelgericht gedrag is vermoedelijk de eerste vorm van gedragsstilering geweest. Wild om zich heen slaan zal nu meer en meer de vorm, de stijl gaan aannemen van een hand- en vuistgemeen, een kaakslag of een schoppen met de voet. Met andere woorden ook de agressie tegen groepsgenoten, zowel van de eigen als van de andere sekse, krijgt een nieuwe dimensie. En het contact met andere mensengroepen verwordt tot oorlog. De eerste Homo’s beschouwden andere mensengroepen die ze ontmoetten, ongetwijfeld niet als soortgenoten, maar als ook een soort dieren en in ieder geval als rivalen voor dezelfde voedselbronnen. Ze zullen andere mensengroepen dan vermoedelijk op dezelfde manier behandeld hebben als hinderlijke wilde dieren. Oorspronkelijk veel wederzijds agressief gebrul zonder winnaar of verliezer, in een later stadium vermoedelijk afslachting door de groep die het best de jachttechnieken beheerste en over de doeltreffendste wapens (werktuigen) In deze context is kannibalisme eerder voor de hand liggend dan immoreel. Het contact tussen diverse mensengroepen moet dan in bepaalde omstandigheden langzaam en schoorvoetend tot pacificatie hebben geleid, verzoening die steeds ritueel werd vastgelegd. Rituelen zijn inderdaad niets anders dan culturele gedragsvoorschriften om ‘natuurlijke’ vooral agressieve neigingen te onderdrukken. Die pacificatie was zeker vereist wanneer men, bij gelijke oorlogskracht, tot uitwisseling van goederen wou komen en men deze dus niet kon roven (uiteraard pas in een later stadium toen de mensengroepen reeds een surplus inruilbare goederen hadden geproduceerd).
We kijken ernaar zoals voorheen naar een WK-voetbalmatch, Wauters vs. Waes, een quiz of een ander populair spelprogramma à la Ben Crabbé’s Blokken, Tom Lenaerts’ De Pappenheimers, of, erger nog, De Klas van Frieda.
De zwotor stopte en de veger klapte zijn vizier omhoog. ‘Leaf Heywood, in naam van evacuatiedienst aarde verplicht ik je de aarde met mij te verlaten. En dat geldt ook voor jou.’ De veger knikte richting Qwerty.
Berend stond op de stoep en keek naar de slagerij aan de overkant van de straat. De winkel was donker. Op het bordje aan de deur stond gesloten. Er was een papiertje onder geplakt met daarop in stiftletters: wegens omstandigheden. Berend dacht aan Willem, die nu aan de eettafel zou zitten, of in de grote stoel voor het raam. Zou hij onderhand al hebben ontbeten? Berend bedacht zich dat hij vandaag weer bood­schap­pen zou moeten doen, en hoopte dat hij in de super­markt een nieuw recept kon vinden. Hij zuchtte. De vegetarische maaltijden maakten Willems stem­ming er niet beter op, maar Berend durfde geen vlees te bereiden. Hij hoopte dat hij op tijd thuis zou zijn om de verpleegster te vragen hoe het ging met Willem, en met zijn hand.
Door de innige samenstand van Uranus en Neptunus zijn bewustzijn en spiritualiteit inmiddels zo met elkaar geïntegreerd, dat wij ons niet meer voor kunnen stellen hoe deze twee krachten ooit los van elkaar hebben gefunctioneerd. Eenheidsbewustzijn is een begrip geworden. Een woord dat nu heel gewoon is geworden in spirituele kringen, maar dat was 10 jaar geleden niet zo. Eenheid en bewustzijn hoeven niet per definitie samen te gaan. Deze stand geeft ons ook helderheid over alles wat met het collectief te maken heeft. Deze stand rondt ook het Vissentijdperk af en brengt bewustzijn over eenheid, geloof en spiritualiteit. De oude ruïnes van het Vissentijdperk kunnen worden opgeruimd. Als collectief krijgen we de kans om ons bewust te worden en naar een verlichte samenleving te ontwikkelen, namelijk; Het Watermantijdperk.
In het flakkerende licht van het kampvuurtje leek het alsof hij gezelschap had. Wat ik er niet voor zou geven dat ze echt was, dacht hij. Hij was de laatste maanden veel buiten geweest om het land te verkennen en vaak fantaseerde hij over iemand van zijn leeftijd, bij voorkeur vrouwelijk, om mee te leven en samen een bestaan op te bouwen. Met kinderen, hopelijk. Armena speelde vaak door zijn hoofd, ook al had hij haar nog nooit gezien. Maar die hoop leek nu vervlogen.
Gaetan volgde de vinger van Samuel. ‘Inderdaad. Hoe meer de anderen zich herinneren, hoe moeilijker zij het hebben om nog een band met hen te voelen. Het gebruikelijke probleem. Jammer, ze waren allemaal behoorlijk hecht, al kunnen ze nog goed met elkaar overweg.’
In de muziek ben je er NOOIT, kapsones en het gedrag van IK BER ER kun je vergeten, dat is amateur gedrag. Als je ECHT muzikant bent en ECHT respect voor jouw eigen kwaliteiten hebt, ga je door  op zoek naar vernieuwingen, jouw eigen stijl en manier van muziek maken, jouw oude vergangen, tussen haakjes, roem achter je laten en doorgaan alsof je je zelf nog moet bewijzen.
Allerlei kinderen komen hier: van kinderen die 8 weken te vroeg zijn geboren tot dikke kinderen van een jaar of twaalf. Een kind boven de twaalf valt volgens de gewoontes hier onder de volwassen interne geneeskunde.
Deze 6 punten zullen wellicht nergens onderdeel vormen van een politieke lange-termijn-doelstelling. Maar ze kunnen zich wel buiten de politieke besluitvorming om ontwikkelen op een eigen “spontane” manier zodat politici (en de ganse bevolking eigenlijk) ze niet kunnen negeren.
Hoe dan ook, waarom in godsnaam schrijven? Beter een film maken of een wervelende multimediale show on stage zetten, in samenwerking met Francesca Vanthielen of één van haar 10 dwergen. We leven immers in een tijd waarin “één beeld meer zou zeggen dan 1000 woorden”. Een idiote visie maar voor wie erin gelooft is het hoe dan ook een verheven en diepzinnige waarheid. Wereldvreemdheid is het om je adem te gebruiken voor het schrijven van lange teksten, vol logisch samenhangende argumenten. Pure domheid om je verstand te gebruiken en je inzicht in zekere toestanden te verfijnen, wanneer er alleen vraag is naar simplistische “beelden” voor het Goede Doel. Domheid plus uiting van een empathieloze “asociale persoonlijkheid”, kortom platte “psychopathie”.
Wellicht één der grote vragen en uitdagingen bij mensen die ‘ontwaken’ en bewust worden, is hoe vrij te worden van de oude systemen en actief mee te werken aan de nieuwe wereld. En gelukkig zijn er steeds meer wegen en mogelijkheden om los te komen uit de beperkende en onrechtvaardige structuren die de oude wereld in stand houden. Er zijn ondertussen massa’s filmpjes te zien die helder maken hoe de vork precies aan de steel zit, dus niemand hoeft nog onwetend te blijven. Hier volgen er een aantal. Welbekend is The Story Of Stuff over de groei- en verspil economie die in snel tempo alle grondstoffen uit moeder Aarde leegrooft. Ook een topper is Money as Debtdie duidelijk maakt hoe de bankwereld is ontstaan en de nefaste en onrechtvaardige rol die rente en interest spelen. The Madness of a Lost Society vertelt kort en bondig hoe een statisch maatschappijmodel via duizenden, vaak verouderde wetten en plichten onze vrijheden afneemt. En Mondialisation, le travail pourqoui? gaat over het nut van werken in en voor een systeem dat uiteindelijk enkel gericht is om de oude wereld van consumptie, ego en hebzucht in stand te houden via afstompende slavenarbeid. Allemaal heel ontluisterend en bewustmakend.
‘Ik weet het niet, hoor,’ piepte hij, zijn hoge bibber­stem compleet in tegenstelling met zijn tonronde buik. ‘Ik weet het niet, hoor. Deze hele onderneming! Ik wéét het niet! Waar moeten we heen dan?’
‘Het is tijd voor de grote schifting’ zegt Parkheuvels patron cuisinier Erik van Loo bedachtzaam, met de herfstzon in zijn gezicht. ‘Die financiële crisis brengt onrust, maar de kwaliteit wint en alles wat overal te koop is, gaat op de helling.’
Dit alles is de werkelijkheid van het vasten: alleen maar door geen vlees te eten op vrijdagen, of geen granen en bonen te eten op de elfde dag na volle en nieuwe maan of alleen maar door van sex af te zien vóór het huwelijk, of alleen maar door af te zien van het drinken van melk gedurende één maand, of alleen maar door iedere maand een beetje geld opzij te zetten etc. etc. etc., neemt je hele leven een andere wending. Vastend zijn er geleidelijk aan minder ondoorgrondelijke konflikten, uit de hand gelopen rampen, ruzies, nervositeit, onoverkomelijke generatiekonflikten, echtscheidingen en ziekten. Alleen maar vanwege een klein beetje vasten van het één of het ander kon het juiste onderscheidingsvermogen en bewustzijn post vaten. Het gaat er alleen maar om, om een idee te krijgen van wat en hoe te werken uitzijnde op gezondheid, ziel en geluk.. 
Hoe meer je je best doet om al hun gemene spelletjes vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn (door alles bij voorbaat proberen op te heffen), des te effectiever en grotere hoeveelheid aan angst je ook kunt blijven ontkennen en onderdrukken achter al je ‘geven om hen’. (wat je ook zo graag waar zou willen hebben, dat ze het zagen, dat ze het voelden…..n.l. dat je ze wel lief hebt, en alles voor hen over hebt.
De laatste regel die van alle ander regels verschilt is de regel die staat voor het feit dat mensen spontaan leven en in eerste instantie zich helemaal niet zo druk willen maken over regels. Op die manier kan men een lustig leven hebben langzaam tot het inzicht komende dat, ouder en wijzer wordend, er iets gedaan moet worden ten gunste van een rijpere en meer zelfverantwoordelijke manier van leven. Als zodanig kan het als normaal worden beschouwd dat men begint als een lustig beest dat uit is op het klaarblijkelijke van de materiële aantrekking. Hoe meer succesvol de lust zou zijn hoe groter de moeilijkheden van sublimatie en transcendentie daarna zouden zijn. Zo bezien kunnen materiële en spirituele ambitie elkaars spiegelbeeld zijn. Sommige voorzichtige individuen vallen wellicht in het geheel niet voor de uiterlijke aantrekking of hebben later weinig moeite mee daar weer uit te komen. Dat kan het voordeel hebben van een snellere vooruitgang op het sociale vlak terwijl men op zichzelf minder moeilijkheden ondervindt om met het materiële motief samenwerking te vinden. Waar de uitgesproken bekeerling zichzelf kan aantreffen bij het andere uiterste, er moeite mee hebbend evenwicht te vinden, kan het voorzichtige individu mogelijk meer succesvol zijn hoewel minder ervaren en bekend met de werkelijkheid van het materiële leven en de transcendentie. De voorzichtigen schijnen perfekt geschikt voor het vertegenwoordigen van tradities de gulden middenweg bewandelend terwijl extreme mensen als de waaghalzen van de zelfverwerkelijking perfekt geëigend lijken te zijn voor het doel van de hervorming.
Psyche: Menselijke zelfreflectie. Kan ego zijn, kan ziel zijn. Eveneens gebruikt voor het mentale, de vitale essentie en de geest. Van de psyche weet men dat ze betrekking heeft op vier afdelingen van reflectie: denken, voelen, willen en handelen (afb.). Zie ook onder Ziel.
*: Sterrendatum kalender wil niet zeggen dat deze kalender met de sterren gelijk loopt. De precessie wordt met de cakra-tempometer gerespekteerd door het vieren van de z.g. verjaardag van de zon, die van Waterman naar Vissen verschuift met een tempo van één dag in de 70 jaar. De kalender heet sterrendatum kalender omdat deze is afgeleid van de manier waarop in de Veda’s (de z.g.vijfde Veda) de sterrenhemel met een jaarindeling in 48 z.g. paksah’s of pancha dasa’s (=15-daagse periode) werd gerespekteerd. Het jaar werd wel gedefinieerd naar de noord-zuid gang van de zon (naar de seizoenen dus).
Mensen als Schnitzler verwijt ik dus dat ze mensen voorstellen als wezens die passief reageren op een omgeving, in casu ICT, die ze niet zelf hebben gemaakt noch gewild. Deze stelling is al te gemakkelijk en overigens helemaal niet echt sociologisch of psychologisch correct, en zeker is het geen propere filosofische antropologie. De actuele stand van zaken is hoe dan ook mensenwerk en miljoen en miljoenen mensen over de ganse wereld hebben ICT vorm gegeven. Niet alleen mensenwerk van de vorige generaties, maar ook van onszelf als gebruikers van de digitale technieken. Het gebruik bepaalt minstens zekere modificaties en een regelmatige updating van ICT. Allen werken we op één of andere manier actief mee aan het handhaven van de maatschappij, incluis ICT, en anderzijds aan haar verbetering, aanpassing en perfectionering. In de mate dat mensen gebrekkige wezens zijn, wezens met een tekort, zal geen samenleving ooit volledig kunnen voldoen aan de onuitputtelijke menselijke verlangens. Echt en volledig gelukkig (als het begrip “geluk” nog zin heeft wanneer “ongeluk” niet langer zou bestaan) kan alleen de post-humane mens zijn in een post-humane samenleving. We hebben dan echter opgehouden de mensen te zijn die we zijn. Dat onze samenlevingen maar deels beantwoorden aan de idealen die onze verbeelding bevolken, verklaart de onvrede die we, minstens minimaal, hebben met het actueel bestaande door ons voortdurend verlangen onze levenscondities en de wereld “beter” te maken, in zoverre dat er overeenstemming is m.b.t. wat nu eigenlijk “beter” is. Die onvrede zal blijven zolang wij mensen blijven. Ze bepaalt tot op zekere hoogte de meer duistere achtergrond van sociaalpolitieke of ideologische meningsverschillen, sociale en intermenselijke conflicten, burgeroorlogen en wereldoorlogen. Want de onvrede van de ene groep is niet dezelfde onvrede als deze van een andere groep. Alle mensen zullen pas broeders zijn wanneer we iets anders zullen zijn geworden dan het soort mensen die we nu zijn. Zijn we daarnaartoe op weg?

“moet overlevingsuitrusting hebben ultra lichtgewicht overlevingsuitrusting”

De praktijk van “bezig zijn met jezelf” dook in de Oudgriekse filosofie op met de bloei van de “ethica” (ten koste van “ontologie” en “metafysica”) na het teloorgaan van de (politieke en militaire) onafhankelijkheid van de klassieke Griekse stadstaten, de polis, te beginnen met de fiere stadstaat Athene. Deze rampspoed was hen (in de periode rond 350 v. Chr.) toegebracht door de Macedoniërs van koning Philippos II, een historisch militair bravourestukje dat grandioos werd voltooid door zijn iconische zoon Alexander de Grote (sinds dien optreden spreken we over het “hellenistisch tijdperk” in vooral het Oostelijk gebied van de Middellandse Zee en landinwaarts tot de streken rond de Zwarte Zee en de Kaukasus in het Noorden, Ethiopië, Carthago en Libië in het Zuiden, Perzië en de landstreken voor de stroom de Indus in het Oosten (het Westen bleef op Sicilië en Zuid-Italië na, een duistere bedoening).
Nergens in de doorsnedes zag ze afwijkingen in de hersenlobben. Ze bekeek de röntgenfoto’s. Geen sporen van implantaten. Ze bekeek de celstructuur van zijn spieren. Wat de Kiteh ook hadden verwacht te vinden, Kuhalin was nee: léék– een normaal mens, van deze wereld.
Sinds de eerste aflevering van “Charles & Michel tegen de Kleine & Grote Mongolen“, sinds het uitbreken van de oorlog dus, zijn in Vlaanderen alleen al 463 doden gevallen, waaronder heel wat vrouwen en kinderen, zoals Martine Tanghe niet nalaat te benadrukken. 137 aan de kant van de daders, en 326 aan de kant van de slachtoffers.
De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct met elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.
Leaf begon te rennen. De vegers zouden het gebied minutieus uitkam­men en ze moest zover mogelijk weg zien te komen. Terwijl ze rende, zocht ze de verlaten straten af naar een zwotor of ander vervoermiddel. De straten lagen er relatief opgeruimd bij in tegen­stelling tot de geplunderde puinhopen in andere delen van de stad. De deuren en ramen van de statige bruine huizen waren veelal nog intact. Een glimlach verscheen om Leafs lippen toen ze een zwotor tegen een hek zag staan. Ze haalde de oude zonnecel eruit en duwde haar eigen zonnecel erin. Er ging een groen lampje op de cel branden.
Maar vooral wil ik 18 dagen Rini zien, samen einden wandelen, naar een paar steden gaan en daar een dag rondslenteren, misschien nog hout kloven. Een elektriciteitskabel reviseren in de tuin, en zo zal er nog wel van alles en nog wat te doen zijn. En als Rini dat leuk vindt kunnen we nog een paar dagen ergens naar toe.
Ansalaam Grimpeerd-de Boevere was net als ik een half-bionische eekhoorn, want ja, hoe je het ook draait of keert: soort zoekt soort, vroeg of laat. Ze had geen krimp gegeven toen ik aankondigde er even tussenuit te moeten om mijn leven op een rijtje te zetten en te bedenken wat ik nu moest aanvangen, wat enkel mooie woorden waren om te zeggen dat ik naar een nieuwe werkgever op jacht ging. Ansalaam hoorde graag mooie woorden, wat dat betreft was ze een eersteklas­reiziger op de monorail van het Marsiaanse leven, mentale behoeften en materiële realiteit perfect in evenwicht. Ze had geen traan gelaten, had haar staart (prachtig, lang, dik en zacht) voor haar borst gevouwen nadat hij een huivering over mijn rug had gejaagd, en ze had begrijpend geknikt.
De eigen onwetendheid niet herkennend worden kinderen vaak gehaat door de ouders die, worstelend met het volwassen gebod der zelfverantwoordelijkheid ergernis ontdekken bij de afhankelijkheid en diktaten van het kinderlijke. In plaats van vrije zelfverwerkelijkende geëmancipeerde individuen te worden, moeten de ouders lijden onder de slavernij van de werklast van hun voorgaande lusten. Het lustprincipe is niet in één dag overwonnen: het brengt een wereld aan consequenties met zich mee die natuurlijk wordt geregeld door het hebben van kinderen. De meest eenvoudige dingen als eten, je gedragen, zindelijkheidstraining etc. moeten telkens opnieuw worden geleerd totdat een gezonde werkelijkheidszin de onschuld van het leven domineert (afb.). Er niet in slagen deze werklast te dragen en vervreemd van de ouderlijke autoritaire houding gaan mensen naar de hel heropvoeding behoevend in instituten voor geestelijke gezondheid, kloosters, therapiekamers en andere trainingen. Veel van het menselijke leven gaat over deze aangelegenheid van het dragen van de werklast van de voorgaande lusten. Het is heel normaal en niets om je voor te schamen. De mensheid heeft altijd pelgrimages gehad, religies en andere bezigheden om ermee in het reine te komen en in de toekomst zal het blijven voortbestaan in één of andere vorm. Ook de orde voorgesteld in dit schrijven in de vorm van een andere klok en discipline van statusoriëntatie vormt een werklast die een intermediair is tussen de oude lust en de nieuwe uitkomst van simpelweg een andere kalender en dezelfde oude klok bestuurd naar de zon zoals het zou zijn. Het kan eenvoudig wel duizend jaar duren vooraleer de hele wereld kultureel verenigd is in een verbeterde tijdpolitiek. Vanwege het feit dat iedereen zijn eigen manier erop na houdt moet worden gewerkt aan een grote complexiteit terwijl het uiteindelijk niets meer blijkt te zijn dan evolutionaire pijn van het doen van één stap voorwaarts in het bestuur van tijd en identiteit. Met deze last in de persoonlijke sfeer van het opvoeden van kinderen of zorgen voor de dierbare artefacten van de eigen kultuur, moet geweld vermeden worden. Geweld is het resultaat van frustratie gekonfronteerd met meer moeilijkheden en werk dan men behoefte aan heeft, gewenst is of naar verlangde. De onderliggende begeerte die de geestelijke gezondheid weg rooft in goede banen leiden, wordt zoals gezegd gedaan door regulatie in de politieke, religieuze, wetenschappelijke en natuurlijke, persoonlijke sfeer. 
Deze Craft junior nordic wool onderkleding voordeel set zwart kind/junioris speciaal gemaakt om te dragen tijdens het sporten bij temperaturen rond of onder het vriespunt. Het shirt end de broek zijn vervaardigd uit een wolmengel waardoor het lichaam heerlijk warm en droog blijft tijdens koude winterse dagen.De onderkleding heeft een zeer comfortab
Er zijn momenten die het leven zeer de moeite waard maken. Zoals uitgenodigd worden om namens bouillon! kennis te maken met de vorstenkeuken van Thomas Bühner (1962) van restaurant La Vie in Osnabrück. Comfortabel 1e klas met de Deutsche Bundesbahn erheen gereden worden; overnachten in het aangename familiehotel Walhalla, einmalig genießen bij meneer Bühner, met als toetje de volgende dag een intensieve rondleiding door het Felix Nussbaumhaus, ontworpen door Daniël (Ground Zero) Liebeskind. De muziek mag wat zachter nu.
Ik stormde tegelijk met de vos naar voren, duwde een stel kakelkippen opzij die hun neus snoten in hun vleugelveren, kegelde fretten omver, sloeg ratten opzij… en richtte Marks vuurwapen. Eindelijk. Gerechtig­heid. Misschien was ik toch niet zoveel beter dan zo’n roofzuchtige jager. Of de jager haalde me neer tot op zijn niveau, dat kan ook.
(En het gebeurde in die dagen dat er op Canvas-Terzake een reportage was over het ‘leven’ in Everberg, de jeugdgevangenis die in België model moet staan voor de wijze waarop delinquenten moeten worden heropgevoed. De reportage liet zien hoe elke beweging van de jongeren met camera’s in het oog wordt gehouden. ‘Is dat nodig?’ vraagt de reportagemaker. ‘Ja, voor de veiligheid van de jongeren en voor de veiligheid van de mensen!’ Welke mensen? De reportagemaker vergat die vraag te stellen. De opgesloten jongeren worden blijkbaar niet bij de ‘mensen’ gerekend, maar wie dan wel? Zelfs de Joden in de concentratiekampen werden niet op die vernederende manier bespied. Niet te verwonderen dat een paar anonieme geïnterviewde jongeren verklaarden dat Everberg hen eigenlijk alleen maar slechter maakt. Als je omwille van een paar diefstallen zes maanden tot een jaar lang wordt bespied, vernederd en gekleineerd, vermoedelijk soms ook fysiek door de bewakers aangepakt, dan kan je daar alleen buitenkomen met nog veel meer rancunes en haat tegen de maatschappij dan je al had vóór je er terecht kwam. Voeg daarbij het trauma van weggerukt te worden uit je natuurlijk milieu van familie en vrienden, dan kunnen wij niet anders dan besluiten: Everberg kweekt óf criminelen óf psychische wrakken.
Van de emancipatie is het lichamelijk begrip het meest algemeen en populair. Het gevaar is te denken dat dat alles zou zijn wat betreft de emancipatie: dat het inderdaad een perversie kan worden of een escapistische routine om te trainen en je in te spannen. Alles wat gezond is kan worden misbruikt als spirituele uitvlucht. De helft of het grootste gedeelte van de oosterse religie staat bekend om dat effect: iedereen doet het voor de integriteit van het lichaam, maar wie werkt er echt aan het opbouwen van een realistische en effectieve manier van denken en een hart hebben voor het fatsoen en de eerlijkheid van de menselijke samenleving? Alleen eenvoudig abstineren voor een gelukkig lichaam zal niet de sociale rebellie rechtvaardigen tegen al het andere als zijnde materialistisch. Er zijn geen echte atheïsten en materialisten. Zorgvuldig zoekend zal men niet in staat zijn er ook maar één te vinden. Er zijn allerlei soorten van offeren in alle levensrichtingen en wie ben ik om te oordelen over andermans offers en toewijding tot God? Men kan toegewijd zijn op het fysieke nivo altruïstisch bevrijding zoekend met goed voedsel en goede sex, maar ook toewijding op het nivo van de politiek, kulturele aktiviteiten, persoonlijke relaties , openlijke verbale interaktie, intellectuele onderneming of religieuze associatie is een legitieme en geldige manier om te emanciperen in het zich gelijkrichten op de ziel. Zelfs iedereen die op een klok kijkt kan een toegewijde van God worden genoemd daar de tijd kan worden herkend als een vorm van God. Dus is niet alleen het behouden van de diversiteit van de lichamelijke aktie voor jezelf als een standaard van goede gezondheid, maar ook het respekteren van andermans andere strategieën van alternatie (andere methode) en alteratie (andere vorm) een manier en noodzakelijke aanvulling om een goede sociale en mentale gezondheid te behouden en te bevorderen. Alleen als de kulturen van het Oosten en het Westen deze filognosie inzien kan een redelijk en realistisch begrip van wereldorde gloren.. 

“stedelijke overleving bushcraft uitrusting overlevingsuitrusting pinterest”

Een stinkende walm dreef naar buiten en Harrald kokhalsde. Hij herkende de geur van verrotting en oude lijken en voorzichtig stapte hij naar binnen, een trappenhuis in, knijpkat in de ene hand, zijn schep als wapen in de andere hand. Vocht was in de muren gedrongen en paddenstoelen en schimmels bedekten elk beschikbaar stukje. Hij liet zijn lichtbundel omhoog schijnen, vervolgens omlaag de duisternis in. Het geluid van de dynamo in de knijpkat vermengde zich met de echo’s van het constante druppelen.
je hebt gelijk, zonder bezit ben je ongelukkig. maar dan alleen als je met het bezit de primaire levensbehoefte bedoeld in hoeverre ze in te richten zijn. verder streven is blindheid. je geluk ‘vinden’ in andere dingen, of nutteloos op deze aarde staan. is het een kwestie van overleven? of is het een kwestie van doorleven?
Ik geef u dit voorbeeld om aan te geven dat ieder op zijn of haar eigen wijze kan leren zien, erkennen en aanvaarden wat schokkende gebeurtenissen als reactie bij hem of haar persoonlijk teweeg hebben gebracht en welke sporen ze hebben nagelaten. Hiermee ontstaat ook ruimte voor het besef dat de klachten in feite een normale en gezonde reactie zijn.
Een klassieker uit het assortiment van het Zwitserse merk Sigg is de Traveller. Deze waterfles is gemaakt van een stuk kwalitatief hoogwaardig aluminium, wat de fles erg robuust maakt maar toch ook licht. Omdat deze waterfles licht en robuust is, is deze ideaal voor bij het sporten of survivallen. De EcoCare binnenlaag is zuurbestendig en geeft daa
Een ander kneepje van het vak is het behouden van de veelzijdigheid van het lichaam. Normaal gesproken ontwikkelt men als ieder dier in het bos een levenswandel waarbij men alleen maar deze spier traint of die houding aanneemt. In feite staat een belangrijk deel van de menselijke integriteit bekend als een soort van kramp die de spieren strak trekt in de nek en onder in de rug als het individu is gehecht aan aan dit soort van “muziek’ of die soort van ‘menselijkheid’. Bevrijding betekent dat het geheel van het fysieke apparaat onderworpen is aan de filognosie van het zich gelijkrichten op de ziel die de dynamiek van het menselijk motief en de vitaliteit van de sociale carrière reguleert. Noch verkrampen naar je huwelijk noch verkrampen naar je sport, noch verkrampen naar je hobby’s of bezittingen van welke aard dan ook zal de bevrijding brengen. Alleen een bewuste bekentenis tot de sociale en individuele werkelijkheid van ware vooruitgang en emancipatie zal verlichting brengen. Het betekent praktisch simpelweg dat een grootvader ook de zaak in een discotheek mag natrekken zo nu dan, dat vrouwen ook samen mogen komen voor het voetbal of iets anders mannelijks, dat mannen ook de stofzuiger mogen hanteren en zo nu en dan mogen koken. Dit nuchtere begrip van emancipatie is niet een vaag idealistisch concept, maar een zuivere fysieke behoefte aan diversiteit. Sexuele variaties b.v. zijn niet een soort van perversie tussen geliefden die bang zijn verveeld te raken, maar vormen een strategie van bevrijding waar alle fysieke verkrampingen worden overwonnen door energetische vermenging.
Het is verdomd vreemd. Maar het maakt me tegelijk blij en het is zeker rustgevend. Het doet zalig aan. En bij het woord “zalig” denk ik pas nu bij het herlezen aan het zogenaamde kerstfeest. Dat “zalig kerstfeest” heb ik in mijn leven geen enkele keer over mijn lippen gekregen, ik moest mij daarvoor ook in het geheel niet inhouden. Het is een uitdrukking die haaks staat op wie ik ben (was) en wie ik niet ben (was). Wie ik kan zijn en wie ik niet kan zijn. En wie ik kan niet zijn.
De slachtoffers van misdaden en misdrijven vervolledigen het beeld. Aangemoedigd door overheid en allerhande ethici worden ze hysterisch en verklaren zich tot slachtoffer tot het einde hunner dagen (aardig in beeld gebracht in zeer menslievende programma’s zoals Koppen). Elke vergevingsgezindheid laten ze varen en ze kijken meer en meer op een veroordeelde misdadiger neer als iemand die in de gevangenis niets anders zou doen dan nieuwe misdaadplannen beramen. Hun inbreng bij de adviezen in de dossiers van veroordeelden die volgens de wet Lejeune in aanmerking komen voor vervroegde vrijlating zal er ongetwijfeld toe leiden dat mensen die hun best willen doen om zich in de maatschappij te reïntegreren op minder clementie zullen mogen rekenen. En de psychologen en psychiaters allerhande die op basis van eigenlijk erg dubieus ‘wetenschappelijk’ onderzoek de wind mee krijgen met hun stelling dat criminelen en psychopaten (‘antisociale persoonlijkheid’ noemt men dat nu) het al in hun genen hebben zitten, versterken natuurlijk dat beeld. In een samenleving die sociale ongelijkheid schept en relatief minder geld wil uittrekken voor sociale programma’s, halen zulke visies het natuurlijk op de ‘vrije markt’ van de opinies. Zulke visies zijn ‘functioneel’.
Ik steun tegen de deur. Ze heeft gelijk. Hard werken. Ik draai me om en slenter terug naar huis. In principe kan ik de uren tussen acht en halfelf ’s avonds best nog vullen met werk. Fiona zit dan toch in de schuur.
Wat heeft Mook bezield om Sal te vermoorden? We wisten dat hij mij uit de weg zou ruimen; dat was zakelijk, of in elk geval wat Mook daaronder verstaat. Maar Sal? En niet alleen Sal: het hele team, dat decennia lang in het geheim heeft om het Delftse lab tegen de klippen op operationeel te houden. Heeft Mook me zo gehaat, dat hij de zeldzame, onschatbare meerwaarde van een volledig functioneel nano­lab wilde offeren aan zijn wraakzucht? De verspil­ling verbijstert me.
Geconcentreerd bleef ze staan luisteren. Het gezoem kwam al dichter­bij. Ze kneep haar ogen dicht en pro­beerde het geluid van haar bonkende hart weg te dringen. De zwotor minderde vaart. Stond hij voor het huis?
De kamer werd donker. Waar een vrouwelijke gedaante had gestaan, was nu een zwarte wolk gevormd die steeds groter werd. Wat vluchtige rook had geleken, werd een grijzige substantie die aan de muren kleefde, groeide, met lange tentakel-achtige vingers om zich heen greep. Het bedekte de muren, de ramen, sloot haar in. De stank was groen, vochtig, beschimmeld. Het gezicht kwam naar voren tot het vlak voor Laura’s gezicht in de lucht hing.
Deze morgen (vrijdag) moest ik vaststellen dat de modem voor mijn tv- en internetaansluiting ’s nachts moet bestookt zijn geweest met vreemde kosmische stralen. Het ding heeft het compleet laten afweten en een Belgacom-technicus kan zich niet vόόr dinsdag vrijmaken. Ik vrees een regelrechte ramp. Drie à vier dagen zonder computer: wat moet ik met al die lege uren aanvangen? En mijn beste vriendin is ook al door de vijand van de mensheid geïmmobiliseerd. Die is zo waar gistermiddag geopereerd: galblaas weggenomen, een handeling die noodzakelijk bleek om de hinderlijke opeenstapeling te neutraliseren van een reeks galstenen in grootte variërend van een knikker tot een kleine pingpongbal. Na 2 minuten telefoneren moet ze al uit amechtigheid de hoorn neerleggen en een paar uur volharden in een horizontale en ook nog zwijgende houding. Mezelf een paar uur verliezen met koffie slurpen en mateloos roddelen over politici en andere succesvolle seriemoordenaars, om finaal te eindigen met smeuïge verhalen over verdronken kalveren en omvergereden of van de trap gevallen familieleden en kennissen, dit allemaal bij een glas porto, un petit dernier pour la route: het zit er de komende dagen ook niet in.

“wazoo overlevingsuitrusting survival gear kamperen”

Vaak zat ik in de cockpit, op het bovendek, alleen maar omhoog te kijken hoe sterren en planetoïden blauwachtig op ons af raasden en naar rood verkleurden terwijl we ze passeerden. Het was een betoverend schouwspel. Naarmate de snelheid toenam, werden de verkleuringen steeds sterker, tot­dat de langsrazende puntjes samen één gepixe­leerde cirkelvormige regenboog vormden.
Wordt onze samenleving één kamp waar geestelijke ‘ondervoeding’ ons brengt tot een toestand waar wij op een prikkel reageren met het juiste gedrag zonder dat er nog een tussenfase is van ‘vrije wil’, zonder dat er nog een moment is waarbij men binnen een reeks mogelijkheden kan kiezen welke van deze al of niet zal worden gerealiseerd? Waar alle neuzen in één richting worden geduwd zodat niemand nog kan bougeren zonder het risico te lopen als pestlijder of paria te worden gestigmatiseerd. Waar de commerciële goedhartigheid van Sinterklaas niet in vraag gesteld kan worden, de politieke keurigheid van Yves Leterme boven elke twijfel verheven is, het duivels karakter van Jean-Marie Dedecker niet ontkend kan worden, de onvervangbaarheid van de moeder in de opvoeding van haar kind tot maatschappelijke grondwet is verheven, de neutraliteit van de VRT-berichtgeving buiten kijf staat of waar de sclerose van de Parti Socialiste en de onbekwaamheid van Laurette Onkelinx wetenschappelijke waarheden zijn? Waar iedereen uniform denkt en handelt en men mensen met een voorbeeldfunctie maar te imiteren heeft? Waar vrije wil en morele vaardigheden totaal overbodig geworden zijn? Waar wij door de verstomming van het spreken het uitzicht op zelfbeschikking, op overleg met onszelf en met onze medemensen verloren hebben? Boven onze samenleving zweeft een aanzwellende wolk van onfeilbare mythes die lijken op de opschriften boven de ingang van de concentratiekampen. Dat wij het eens zijn dat de aarde rond is (hoewel: zo volmaakt rond is ze niet!), tot daar aan toe, maar dat sociaal-culturele constructies, mythes dus, zoals de boven alle mensen verheven godheid van figuren die men niet met de handen mag aanraken, zoals b.v. onze beminnelijke Rik Torfs (zie hieronder), de dopingzuivere Tom Boonen, het beeld van de jobcreërende UNIZO-ondernemer of de morele onkreukbaarheid van 11.11.11, dat deze mythische figuren genieten van een natuurlijke onaantastbaarheid die hen boven elke kritiek verheft, dat wordt stilaan onrustwekkend. Of hebben wij dat uitzicht op de vrije mens opgegeven omdat wij op weg zijn een nieuw soort mens te worden? Was onze ‘vrije wil’ maar een historische periode geweest die wij nu afsluiten op weg naar een superhumane of posthumane fase waarin wij onze emotionele lichamelijkheid zullen hebben ingeruild voor die van een puur rationele, ‘wetenschappelijke’ geest die voor elk probleem de passende oplossing produceert zonder dat er nog van menselijk lijden, van menselijke passie sprake is? Zal ons leven eruitzien als dat van een team kosmonauten die zich niet kunnen permitteren aan boord van hun ruimteschip ruzie te hebben met elkaar noch elkaar lief te hebben? Of zijn wij – de schrijver dezes – conservatief? Worden wij oud en kunnen wij niet meer mee met onze tijd? Ik ga in een hierna komend essay dieper in op de vraag of wij ons moeten neerliggen bij een lotsbestemming als on-mens of na-mens: het post-humane dat meer en meer in de belangstelling komt van kunstenaars, filosofen en wetenschappers.
De tradities van de stam ondergingen slechts trage veranderingen. Wijzigingen aan rituelen en magische gebruiken waren bijzonder riskant: de wereld kon instorten (b.v. de beschikbaarheid van jachtdieren kon in het gedrang komen). Alleen daar waar geen magische rituelen nodig waren, konden relatief snelle veranderingen worden geboekt, in het bijzonder op het vlak van de productie van werktuigen. Langzamerhand werd echter de omgeving herschapen. Door iedere nieuwe techniek werd de omgeving die men beheerste, groter. De bolas maakte bijvoorbeeld de jacht op snel wild in een open vlakte mogelijk. Vuur en kledij lieten toe te verblijven en te opereren in voorheen onherbergzame streken. Accidentele of bewust uitgevoerde handelingen, zoals het afbranden van stukken grond, hadden dan weer een andere impact op het uitzicht van het landschap. Nieuwe mythes lieten toe nieuwe bijzondere ervaringen van stamgenoten in het bestaande mythologische stelsel te integreren. Naarmate het verblijf op een zelfde plaats langer duurde, groeide het kampement stilaan uit tot een klein dorp en het werd omheind door palissades die afweer boden tegen vijanden van alle slag. De semi-sedentaire levenswijze (met seizoensgewijze verwisseling van kampement) of de quasi permanente sedentarisatie in een echte nederzetting veronderstelde een productiviteitstijging die mogelijk was door de verbeterde technieken en mogelijk ook door de reeds verworven mogelijkheid om voedsel voor een bepaalde tijd te bewaren. De sedentaire levenswijze zelf vergrootte dan op zijn beurt verder de productiviteit, zeker in gebieden die rijk waren aan jachtwild en plantaardig voedsel, omdat men zich kon toeleggen op het ontwerpen van nog efficiëntere werktuigen of van adequatere en economischere manieren om voedsel te bereiden.
Franco Berardi ziet de verdringing van het menselijk direct contact door de zich veralgemenende connectie aan info-machines en info-schermen (gsm, smartphone, pc, tablet, laptop, tv, …) als het meest gerealiseerd in Zuid-Korea en meer in het bijzonder in haar hoofdstad Seoel. Iedereen hangt er constant en permanent aan mobieltjes en tablets. Deze connectie aan info-machines waarbij de persoon, haar lichaam en haar brein gewoon een doorgangspunt voor informatiefluxen zijn geworden, heeft er praktisch elke vorm van direct contact tussen mensen vervangen. Berardi ervaart deze wereldwijde situatie als catastrofaal, als onvermijdelijke voorbode van nerveuze uitputting, “depressie”, agressieve acting-out’s en collaps, omdat het menselijk bewustzijn en het organisch brein de informatiesnelheid na een bepaalde tijd hoe dan ook totaal niet meer kunnen volgen. Vandaar zijn alles overheersend pessimisme met betrekking tot de nabije toekomst. En zijn wijs besef van de volstrekte onmogelijkheid om met “politieke actie” de situatie te keren en de komende apocalyps te verhinderen, een apocalyps die overigens niet nakend is maar reeds volop aan de gang (“What Should We Do When Nothing Can be Done?”).
Inmiddels ben ik weer terug in Ghana. Ik ben drie weken in Nederland geweest, bij mijn vrouw in Friesland. Ik ben een paar kilo aangekomen van al het lekkere eten, zoals pannekoeken, erwtensoep, spruitjes, en ik heb ook vaak uitgeslapen. Rini en ik hebben regelmatig samen een mooie film bekeken en af en toe was het weer goed genoeg om een eind te gaan wandelen. Heerlijk. De nestkastjes voor de vogels heb ik schoongemaakt en hangen weer aan de bomen. Klaar voor de lente. Gelukkig ben ik ook deze keer niet uit de boom gevallen.
‘Ik wil rust,’ zei Meyago en ze zeepte Ujhalins borsten, buik en billen in. ‘Ik wil ongestoord door de stad kunnen lopen. Ik wil mijn oude werk terug. Ik wil kunnen leven zonder bang te zijn. Ik wil geen moorden meer’ en daar viel stil.
Een metalen tank besloeg het midden van de ruimte. Talloze slangen aan een kant van het gevaarte waren verbonden met onbekende machinerie die er geïm­proviseerd uitzag en Harrald herinnerde zich de woorden van Arnold Janssens. Een bundel glasvezel­kabels liep naar een donkere kast in de hoek waarin twee dozijn computers in hoog tempo ledjes lieten oplichten. Harrald vroeg zich af waar de computers het zo druk mee konden hebben.
Maar hij ziet buiten wel iets dat hem interesseert. Een herinnering aan gefluisterde woorden kriebelt in zijn brein en vertaalt zich tot een glimlach. Het is zoals zijn moeder altijd placht te zeggen: sommigen zijn nu eenmaal voor het geluk geboren. Hij kruipt uit de alkoof, fatsoeneert zijn kleren en haar, zo goed en kwaad als dat gaat, en haast zich naar buiten.
De deur zwaaide open, onmiddellijk dreef een scheut toortslicht binnen en hoorde je in de verte de vrolijk kwetterende stemmen van, onmiskenbaar, de drie gezusters. Vóór Urendel dit tot zich door liet dringen stond Eochaid voor hem, met een brede grijns. De dwerg gooide een flink stuk vlees in de schoot van de monnik.
Die menselijke hoogmoed noemden de Oude Grieken “hubris”, door ons niet-Grieken doorgaans uitgesproken als “hybris”. De gedachte dat de Mens met Gods eer en glorie zou gaan lopen, komt vooral ter sprake bij kwesties zoals het produceren van leven in het laboratorium, of het kweken van embryo’s uit eicellen. (Daar wordt weliswaar ietwat in het geheim hard aan gewerkt.) En dan herinnert men aan het lot van de Griekse halfgod Prometheus die zo stoutmoedig was het vuur te stelen op de berg Olympus, verblijfplaats van de mythologische goden, en het aan de mensen te geven. Tot woede van oppergod Zeus. Prometheus werd voor zijn hybris door Zeus ongemeen hard gestraft. Hij werd aan de Kaukasus vastgeklonken en elke dag kwam een adelaar zijn lever opeten. Die groeide elke nacht weer aan, zodat zijn straf eeuwig duurde. Daarnaast zond Zeus een vrouw, Pandora, naar de stervelingen. Zij moest onheil over hen brengen. Zeus gaf haar een gesloten vat mee, de beruchte doos van Pandora, waarin alle rampen, ongelukken en ziekten zaten opgesloten. Pandora kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en opende het vat. Alle rampen, ziekten en zorgen ontsnapten uit het vat en verspreidden zich over de aarde. Pandora poogde nog het vat dicht te klappen, maar alleen de Hoop bleef nog in het vat toen het weer gesloten was. Het is niet duidelijk of Zeus met die doos en in het bijzonder met de Hoop goede of slechte bedoelingen had. Nietzsche alvast vond de hoop de slechtste kwaal van allemaal: ze betekent immers dat het niet goed met ons gaat. Hoe dan ook: de goden verdragen niet dat de mensen zich goddelijke privileges zouden toe-eigenen. Want het vuur werd geassocieerd met de bliksem. En de hemel doen bliksemen was een voorrecht van oppergod Zeus.
Die laatste is natuurlijk essentieel, zeker als één van je overlevers gewond geraakt is. Zeker in de eerste dagen is het van groot belang dat je veel, en vooral de juiste grondstoffen zoekt. Het is leuk om wapens en –onderdelen te zoeken, maar als je geen eten kan koken omdat je te weinig hout hebt, heb je nog weinig aan je goede verdediging. Het is dus constant zoeken naar het minimaal noodzakelijke, en het vermijden van overbodige luxe. Hoewel, ook wat luxe lijkt, zoals een radio of toch die sigaret, kan een depressie vermijden, en daarmee op langere termijn toch essentieel zijn.
Plots verandert het klimaat in mijn omgeving. Het wordt kouder en er valt sneeuw. Mijn twee witte lievelingetjes weet ik bijna niet meer te vinden en mijn twee bruintjes werden door een boze vogel opgegeten.
Onze hond had een volledig nierfalen, maar kreeg speciale voeding zonder eiwitten waardoor de nieren eigenlijk zo goed als niet hoeven te werken.Kreeg ze wel eiwitten dan moest het wel door de nieren en vergiftigde ze zichzelf.Wij hebben dit een half jaar lang kunnen doen maar ze was al 12jaar en voor een grote hond is dit stokoud.En zoals ik hier nog gelezen hab,ken je je maatje dan zie je het aan haar snuitje en met veel pijn hebben we toen besloten haar te laten inslapen. Maar we hadden pas een paar dagen ervoor nog een zak van dat dure spul gekocht en nu staat dat hier nog, dus als ik er iemand van jullie een plezier mee kan doen,graag.Men kan hem gratis komen afhalen.
Ook maar even langs de Casualty: Er was nog iemand met buikpijn, die wél huilde van de buikpijn, maar eerst niet onderzocht wilde worden. Die heb ik toen op een kamertje 20 meter verderop maar nagekeken: geen specifieke afwijkingen. Toen kon ik naar huis: de vogels beginnen alweer te zingen, uit wel tien moskeeën klonk een kakofonie van moslim gebeden die half gezegd, half gezongen worden. Eerst de bloes met korte mouwen in een emmer sop gezet, anders wil het bloed niet meer uit de mouwen. En toen maar weer eens naar bed om kwart voor vijf.. Ik had tot kwart over twaalf al een half uur geslapen.
Rami volgt me zwijgend door de doolhof van roestige stalen gangen, nauwe trappetjes, tussen containers ingeklemde ravijnen en galmende open dekdelen van het Schip Stad. Geuren van roest en olie en af en toe een hint van verrotting overstemmen de zilte zeelucht. Uit honderden vierkante raampjes schijnt flakkerend-oranje licht. Naar de boeg toe klinkt het vloekende snerpen van een cirkelzaag, de galmende dreun van een smidshamer; op het Schip Stad staat de woningbouw nooit stil. Mensen die ons passeren groeten Rami, die stoïcijns doorstapt. Af en toe werpt iemand een tweede blik op mij; op herkenning volgen meestal ongelovig opengesperde ogen.
Volkskrant.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op volkskrant.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook. Meer informatie hierover vindt u in ons cookie-statement.
Berend liet het snoer door zijn vingers glijden, van het stopcontact tot aan het apparaat, waar de plug scheef in stak. ‘Ik denk dat dit er uit is getrild,’ zei Berend, en duwde de plug stevig terug in de machine.
57. Voedingstoestand bij kinderen met kanker (geindustrialiseerde landen) Prevalentie ondervoeding1 • Leukemie & lymfomen: 0-10% • Neuroblastoom: 20-50% • Medulloblastoom: 30% • Andere maligniteiten: 0-30% Probleem prevalentie cijfers • Cross-sectioneel, retrospectief • Weinig bekend solide en hersentumoren • Kleine aantallen (n< 20) 1 Brinksma CROH 2012 En internationaal wordt onze economie voor een flink stuk gedirigeerd door een geglobaliseerd neoliberalisme. In West-Europa is deze dan nog gekoppeld aan een verregaande “soberheidspolitiek”, opgelegd door de Europese Commissie. Op die manier neemt de inkomensongelijkheid steeds meer onrustwekkende hoogtes aan. Socialistische partijen die zich profileren als beleidspartijen, kunnen in deze context niet anders dan zich voor een niet onbelangrijke mate te verloochenen. Het levert hen het pijnlijke verwijt op “kaviaarsocialisten” te zijn (waar ze vroeger “salonsocialisten” waren). Een parlementaire meerderheid is doorgaan ook maar tijdelijk, onvoldoende om een beleid op halflange termijn uit te voeren (cf. Labour in Engeland, de PS in Frankrijk, enzovoort). Een democratische wereldregering zoals met aandrang gevraagd door de vermaarde Pools-Britse socioloog en sociaaldemocraat Zygmunt Bauman, zit er niet aan te komen (5). En het is ook niet duidelijk wat men zich daarbij moet voorstellen, vooral bij dat “democratische”. Waar is de tijd van de Socialistische Internationale waar heel wat Belgische socialisten een prominente diplomatieke bemiddelingsrol speelden? Edifier G2E. Bedoeld voor: PC/gaming. Headset type: Stereofonisch, Draagwijze: Hoofdband, Kleur van het product: Zwart, Rood. Connectiviteitstechnologie: Bedraad, Lengte snoer: 2 m. Positie speakers koptelefoon: Circumaural, Frequentiebereik koptelefoon: 20 - 20000 Hz, Impedantie: 45 Ohm. Gewicht: 278 gGaming hoofdtelefoonVoorzien van 40mm Berend keek van het verband om Willems hand, waar aan de bovenkant een klein streepje donkkerrood opbloeide, naar zijn eigen vingers, die zenuwachtig aan elkaar pulkten. ‘Wanneer kom je weer terug in de slagerij?’ Vasthoudendheid in het doen van oefeningen is belangrijk. Van het fundamentele belang van buigen en strekken kan men vele oefeningen meer hebben om vaardigheid en kracht te ontwikkelen met een zekere uitkomst op het oog. Al deze oefeningen moeten later weer worden opgegeven daar men ouder wordt en/of zijn doelen heeft bereikt. Men mag zelfs hopen dat de oefening geen schade heeft aangericht daar overontwikkelde spieren zullen vervetten als ze hun funktie verliezen. In het bijzonder is dat gevaarlijk voor de hartspier. Dus moet men aan de ene kant opgeven terwijl anderzijds men door moet gaan met basisoefeningen die kunnen doorgaan tot je dood. Eenvoudig buigen en strekken voor zover het gaat zal het lichaam fit houden voorzover dat ook op hoge leeftijd mogelijk is. Met de standvastigheid van oefenen zal de kunst van het zich gelijkrichten daarop volgen.   Hoe moet ik dat uitdrukken zonder onbegrijpelijk of vaag over te komen en zonder kans op onherstelbaar misverstand? Laat ik zeggen dat ik me van jongs af geleerd heb fenomenen, gebeurtenissen, etc. en hun verloop te vatten of pogen te vatten binnen hun “plaats” of “moment” in een dualiteit of veelvoud van “krachten”, “processen” en mogelijkheden die zich in die fenomenen of gebeurtenissen manifesteren, realiseren of actualiseren, om het wat intellectualistisch uit te drukken. Doorgaans kunnen die “krachten” etc. gebundeld worden tot 2 dominante of convergente “krachtlijnen” of “krachtbronnen”. Cruciaal staat ons hierbij voor ogen dat dit onderscheid tussen 2 of meer “krachtlijnen/bronnen” in het geheel niet verwijst naar tegengestelde principes of beginselen, zoals Licht en Duisternis, Goed en Kwaad, Ziel en Stof of andere elkaar vijandig gezind zijnde “polen” die floreren in diverse gnostisch of manicheïstisch dualistische leerstellingen en analyses. Veeleer begrijpen we het samenspel tussen verschillende krachten, processen, mechanismen of werkzame mogelijkheden of potenties in termen van “lijnen” die elkaar doorkruisen, op bepaalde punten samenkomen, in elkaars verlengde liggen, en dergelijke meer. De diverse werkzame “krachten” of “bronnen” zijn niet in “oorlog met elkaar” verwikkeld, maar bevruchten elkaar eerder of vloeien uit elkaar voort. Uiteraard kan een bepaalde kracht of bron de overhand krijgen en de andere wegdrukken. Maar dat op een “punt” waar de éne zich bevindt, geen plaats zou zijn voor de andere(n), lijkt ons een absoluut onheilzaam uitgangspunt. Onderliggend aan onze visie is ook dat alles dat zich aan ons aandient, zich dynamisch in de “tijd” afspeelt en dat elke kijk op een zaak als een vast en statisch gegeven onherroepelijk op een fiasco afstevent, minstens op een pijnlijk falen. Ansalaam Grimpeerd-de Boevere was net als ik een half-bionische eekhoorn, want ja, hoe je het ook draait of keert: soort zoekt soort, vroeg of laat. Ze had geen krimp gegeven toen ik aankondigde er even tussenuit te moeten om mijn leven op een rijtje te zetten en te bedenken wat ik nu moest aanvangen, wat enkel mooie woorden waren om te zeggen dat ik naar een nieuwe werkgever op jacht ging. Ansalaam hoorde graag mooie woorden, wat dat betreft was ze een eersteklas­reiziger op de monorail van het Marsiaanse leven, mentale behoeften en materiële realiteit perfect in evenwicht. Ze had geen traan gelaten, had haar staart (prachtig, lang, dik en zacht) voor haar borst gevouwen nadat hij een huivering over mijn rug had gejaagd, en ze had begrijpend geknikt. ‘Enkel de tag ontbreekt nog.’ Zohra wilde haar hand­ekening onder het kunstwerk zetten, maar werd plots verblind door een bundel licht. Ogenblikkelijk werden alle gore details in de tunnel zichtbaar: ratten, zwerf­vuil, een verdwaalde schoen, bloederig maand­erband, uitwerpselen van daklozen en heroïnenaalden. ‘Shit, we zijn erbij.’ Ze deinsde achteruit en struikelde bijna over het tramspoor. De lichtstraal was afkomstig van het platform. Daarachter dansten de contouren van een opzichter. Hij riep iets onverstaanbaars. De sfeer, decor, muziek en camerabewerking van de film was prachtig. De heerschappij van malafide clans werd goed uitgewerkt en het trio krijgt met zo twee bendes te maken. Het is een business als een ander waar je moet afrekenen met concurrentie zullen die waarschijnlijk denken. Een ander bekend fenomeen, namelijk de kastesamenleving in India kwam in zijn geheel niet aan bod. Dat is geen verwijt, eerder een vaststelling. Mogelijk kon dat de film naar een nog hoger niveau gebracht hebben. Hoogst vermoedelijk was het mijn respect voor zowel het één als het ander, alsmede voor de derde hond die met het been heen liep, die ervoor zorgde dat ik in deze fase van onstuimige jeugdige ontwikkeling wel in dualiteiten dacht maar niet in onverenigbare en elkaar uitsluitende polen of tegenstellingen. Scherpe polarisaties met de erbij horende vraag: “Which side are you on?” hebben me altijd al een aarzelend en ongemakkelijk gevoel gegeven. Mogelijk vanuit een schrik en afkeer voor het nemen van risico’s. Het wedden op twee paarden sluit ook nog het voordeel niet uit dat soms beide paarden kunnen winnen. Ongetwijfeld had ik als kind reeds een uitgesproken voorkeur voor non-zero-sum games en win-winsituaties. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik ergens rond mijn 7de een dergelijk soort oplossing had bedacht na een traumatische beginervaring bij het op de schoolspeelplaats georganiseerde knikkerspel, een aangelegenheid waar toen je ganse status in de groep van peers en soms zelfs ook je lichamelijke integriteit, en zeker dus ook je zelfbeeld, in het geding waren. Als naïeve nieuweling in dat knikkerspel verloor ik na de eerste spelbeurten meteen al een substantieel aantal van mijn knikkers. Dit met de onwrikbare overtuiging dat mijn vader die een volle beurs ongerepte knikkers aan mijn liefdevolle zorgen had toevertrouwd, zich tegenover dat teleurstellend resultaat niet bepaald vergevingsgezind zou opstellen. Dus kwam ik op het idee ’s morgens zonder knikkers op zak naar school te trekken en de sinaasappel die mijn moeder me elke morgen in mijn tas stopte, in te ruilen voor twee of drie knikkers. Daarmee kon ik dan aan de slag zonder enig risico op stuitend verlies.  Er is vandaag een probleem met het netwerk van Airtel, wat betekent dat bellen af en toe een periode niet mogelijk is. Extra makkelijk dat ik dan nog wel een snelle internetverbinding heb. Dus ik mail af en toe maar iemand… en dus nu iedereen. Ik zou de zaak eens moeten herschrijven en een poging doen om Walter Benjamins idee te vatten. Wat leesbaarder maken en de zware zinnen wat opvrolijken, zowel qua stijl als inhoud. Dan kan Patrick C. zich eindelijk eens de moeite getroosten om onze teksten tot het einde toe te lezen. Deugdzame burgervrouwen onderwierpen zich een halve eeuw geleden nog aan hun echtgenoot. Nu onderwerpen ze zich aan hun kinderen. (Over de mannen moeten we het hierbij niet hebben: die tellen niet meer mee – of vechten ergens aan één of ander ver-van-mijn-bed-front!) Haar hand bewoog zich naar de scheermesjes en greep er een. De bewegingen waren wat traag en onge­coör­dineerd, waardoor ze in de scherpe kant greep en er onmiddellijk bloeddruppels opwelden uit de sneden die nu dwars over haar vingertoppen liepen. Ze vielen in het water en vielen daar uiteen in wolkende roze draden. Ze stak een sigaret op. Met een paar trekjes nicotine probeerde ze haar zintuigen tot rust te brengen en met de rook blies ze een beschermend rookgordijn. Al inhalerend keek ze om zich heen. Het perron was verder verlaten. Op het tegenoverliggende perron stond een zoenend stel en wat eenlingen die geobsedeerd in hun mobiel staarden. In de verte zag Sterre de koplampen van de Intercity al. Op het moment dat ze haar trein zag, keek de vent van het zoenende stel op. Hij wierp haar een geile zoen toe. Hij lachte. Kut, dacht ze en keek snel een andere kant op. [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

“overlevingsuitrusting op de lange termijn usb overlevingsuitrusting”

Sinds ongeveer een kwarteeuw is dat onderscheid komen te vervallen. De media zijn geen kanalen meer waarlangs nieuwsfeiten tot bij de lezer of de kijker worden gesluisd. De media zijn de feiten zelf geworden. Ik trap hier voor communicatiedeskundigen alleen maar open deuren in, maar soit. En ook in de filosofie bezweek het onderscheid tussen werkelijkheid en schijn aan felle en hoogst assertieve alternatieve visies, doorgaans samengevat onder de containernaam “postmodernisme” (Jean Baudrillard, Brian Massumi en de rest van de bataclan). Er waren geen feiten meer. Alleen nog verhalen, “stories”, sprookjes en ficties. De media zijn in die zin een en zelfs dé hoofdactor geworden binnen het sociaal, cultureel en politiek (en zelfs sportief!) gebeuren. Zij brengen de verhalen en bepalen aldus het “debat” en de manier waarop met het verhaalthema wordt omgegaan (het “beleid”).
Het woord auctor vinden we terug in onze aanduiding van een schrijver als auteur. Dit lijkt tegenstrijdig met de betekenis van de ‘auctor’ als woordvoerder van iemand anders of van een groep. Wij leven in de waan dat de schrijver in hoogst persoonlijke naam spreekt, meer zelfs dat hij spreekt (schrijft) op een wijze dat niemand anders kan. Oorspronkelijk werden schrijvers van boeken echter geacht juist niet in naam van zichzelf te spreken. Een boek werd in veel gevallen ingefluisterd door de Muze, in opdracht van een machtige persoon geschreven (die zelf niet kon schrijven, de koningen tot de 16de-17de eeuw bv.). De ideeën die werden neergepend waren deze van een groep van individuen. In die zin was de schrijver dus een ‘auctor’ en zeker niet iemand die aan de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ deed. Dat soort schrijver treedt eigenlijk pas op met de romantiek in de 18de-19de eeuw. En in die zin kon Jacques Derrida er terecht op wijzen dat de auteur, de schrijver, niet verwijst naar de psyche of identiteit van een persoon maar dat teksten steeds betrekking hebben op andere teksten (de zogenaamde intertekstualiteit).
Ze had ertegen willen vechten. De gordijnen open willen gooien, licht binnenlaten, kaarsen aan willen steken, warme muziek op willen zetten. Het schuldgevoel achter zich laten, wel verdriet hebben, maar er niet aan ten onder gaan. Ze kon zich vaag iets herinneren van proberen naar Miranda te bellen, maar het nummer van het ziekenhuis bleef maar uit haar gedachten glippen en uiteindelijk had ze de telefoon weggelegd met het idee om het later nog eens te proberen.
‘Ik zei dat je vrienden gelijk hadden. Ik kom inder­daad uit de ruimte. De zelfstandige satelliet Neo-Eden om precies te zijn. Bevindt zich op Lagrangepunt L2. Hij is vlak voor de oorlog daarheen gebracht middels een geheime lancering van een drijvend plat­form.’
Filognosie: Letterlijk: liefde voor kennis. De term is gebruikt om te contrasteren met de term filosofie aangezien niet het ontwikkelen van de kennis zelf het doel is maar de ontwikkeling van liefde voor de kennis zoals ze is. Praktisch gesproken impliceert de term de praktijk van het teweegbrengen van eenheid en harmonie van bewustzijn op wetenschappelijk, spiritueel en religieus gebied middels contemplatie, vertoog en dienst aan de orde van de tijd als de methode voor het bieden van tegenwicht tegen de moeilijkheden van onwetendheid (zie ook de instructie-site Filognosy – in ‘t Engels).
De vaderlandse wijnbouw staat volop in de belangstelling. Wat doet een, op het eerste gezicht verstandige, rationeel denkende, nuchtere Hollander besluiten om juist in Nederland, ver van de traditionele, zonovergoten wijngebieden, druiven te gaan verbouwen en daar zelfs wijn van te maken. En is dat eigenlijk wel zo gek? Er wordt in Noord-Duitsland al eeuwen wijn gemaakt. En met de technologische ontwikkelingen en de klimaatveranderingen in het verschiet…
*: Sterrendatum kalender wil niet zeggen dat deze kalender met de sterren gelijk loopt. De precessie wordt met de cakra-tempometer gerespekteerd door het vieren van de z.g. verjaardag van de zon, die van Waterman naar Vissen verschuift met een tempo van één dag in de 70 jaar. De kalender heet sterrendatum kalender omdat deze is afgeleid van de manier waarop in de Veda’s (de z.g.vijfde Veda) de sterrenhemel met een jaarindeling in 48 z.g. paksah’s of pancha dasa’s (=15-daagse periode) werd gerespekteerd. Het jaar werd wel gedefinieerd naar de noord-zuid gang van de zon (naar de seizoenen dus).
Met alle soorten van status en beroeps-oriëntatie (afb.) kan er veel verwarring bestaan in het schijnbaar tegengestelde konflikt van de verschillende motieven en aktie. Er zal altijd een behoefte zijn aan een bewust vertoog in het parlement en andere vergaderingen en manieren om uit te wijden. Hoe men ook bezig is met het belang van een bepaalde overeenkomst, voor iedere poging is er een afspraak over de tijd en omstandigheden. Daarom is het algemene advies aan iedereen die zich verwart voelt zichzelf te checken naar zijn tijdprogramma en de omstandigheden waar hij op uit is. Van plan zijn om in het parlement te vergaderen zal een heel ander soort van verwarring geven dan het privé bijeenkomen in een slaapkamer. tegenover elkaar staan op een sportveld of bijeenkomen voor zakelijke of religieuze doeleinden. Over het algemeen geeft het omschakelen van de ene verwarring naar de andere de grootste moeilijkheden aangezien de slaapkamer niet zonder meer het denken voor zaken doen geeft, of het parlement tegengesteld kan zijn aan het religieuze belang.
In iedereen van ongeveer 5 seconden kun je een mooie, stevige stand voor uw favoriete elektronisch gadget.Dit is een sterk vereenvoudigde versie van petrov de instructable waarvan ik dacht was slim maar te fancy.Stap 1: onderdelen Alles wat u nodig h
Mijn omvangrijk manuscript is voor een belangrijk deel jammerlijk verloren gegaan. Vermoedelijk zal het toch ook op veel punten totaal achterhaald zijn. Had ik wel oog voor de sociale positie van de vrouw, dan ging ik toch grotendeels voorbij aan verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke psychologieën op basis van hun verschillende productieve en reproductieve bezigheden. Ik bekeek de psychosociale ontwikkeling van de mens eerder als een vrij homogeen over de samenleving verspreid gegeven, althans vóór het ontstaan van de grove sociale ongelijkheden met de intrede van de grote landbouwmaatschappijen. In de jaren 1970 waren er nauwelijks of geen gekende vrouwelijke primatologen en antropologen die oog hadden voor praktijken waarin primatenwijfjes of mensenvrouwen betrokken waren en zeker geen die deze praktijken ook effectief vanuit een vrouwelijk perspectief bekeken. Nu beschikken we over een overvloed aan materiaal op dat vlak.
Ik zakte weer op mijn knieën toen een pijnscheut door mijn voeten trok, en mijn bionische handen opeens onaangenaam strak kwamen te zitten. Het klem­mende gevoel ging over in snijdende pijn­schok­ken. Ik rukte de bionische onderdelen af.

“overlevingsuitrusting armband 101 overlevingsuitrusting”

Precarity is the general condition of semio-workers. The essential feature of precarity in the social sphere is not the loss of regularity in the labour relation, since labour has always been more or less precarious, notwithstanding legal regulations. The essential transformation induced by the digitalization of the labour process is the fragmentation of the personal continuity of work, the fractalization and cellularization of time. The worker disappears as a person, and is replaced by abstract fragments of time. The cyberspace of global production can be viewed as an immense expansion of depersonalized human time.
Ze werd geboren toen we zeven maanden terug waren op aarde. We noemden haar Petronella, naar mijn vader. Al snel werd dat Ella. Ze was de eerste in de ruimte verwekte baby. Vooral Lars was daar heel trots op. Niet dat hij er iets mee kon: zijn reis was illegaal geweest, dus konden we niets claimen. Ook konden we nooit zeker weten of andere stellen ons niet waren voorgegaan.
Mijn god.. wat goed verwoord. Ik onderga dezelfde ervaring wanneer ik in gezelschap zit en naar de dansende benen kijk. pas veel later naar de gezichten of die bij de dansende benen passen. haha.. en dan die diepgang. Grandioos. Doei, ellen
Nieuwsbrief 20 11 februari 2014 Oranjestraat 28, 7681 DN Vroomshoop, tel: 0546-642137 Van de directie Beste ouders, Deze week is het een spannende week voor de leerlingen van groep 8. De Citotoets wordt
Er zijn amper politici die gepassioneerd zijn door de politiek. Meestal beperkt hun passie zich tot mosselkermissen en barbecues. Zelfs een Peter Mertens (voorzitter van de ‘extreemlinkse’ PvdA) is niet gepassioneerd door de politiek. Hij is gepassioneerd door de PvdA. Ik ken in België maar een politicus/a die gepassioneerd is door politiek. Dat is helaas Bart De Wever. De Wever kan afstand nemen van zichzelf en van zijn politiek handelen. Vandaar dat hij bijzonder geestig kan zijn, zelfs sarcastisch en cynisch t.a.v. zijn eigen persoontje.
Kitanica American Hoodie in Dark Earth (:Tap The LINK NOW:) We provide the best essential unique equipment and gear for active duty American patriotic military branches, well strategic selected.We love tactical American gear
‘Als gewoonlijk wend jij voor het met mij eens te zijn, maar bespeur ik in je woorden niets dan sarcasme en druipende spot,’ stelde Urendel vast. ‘Met zo’n wendbare tong, als een paling, moet je misschien op­passen. Voor je het weet heeft een op dit gebied minder gezegende gespreksgenoot hem uit je bek gerukt, mismaakte aap.’
Fractalization is the modular and recombinant fragmentation of the period of activity. The worker no longer exists as a person. He or she is only an interchangeable producer of micro-fragments of recombinant semiosis that enter into the continuous flux of the internet.
Terwijl ik zo de massa zat te bekijken, loopt een fotograaf druk rond met zijn foto toestel, even tevoren heeft hij mijn groep op de bühne op de korrel genomen, dat was het moment dat wij voor het duo de gasten moesten vermaken.
Franco Berardi ziet de verdringing van het menselijk direct contact door de zich veralgemenende connectie aan info-machines en info-schermen (gsm, smartphone, pc, tablet, laptop, tv, …) als het meest gerealiseerd in Zuid-Korea en meer in het bijzonder in haar hoofdstad Seoel. Iedereen hangt er constant en permanent aan mobieltjes en tablets. Deze connectie aan info-machines waarbij de persoon, haar lichaam en haar brein gewoon een doorgangspunt voor informatiefluxen zijn geworden, heeft er praktisch elke vorm van direct contact tussen mensen vervangen. Berardi ervaart deze wereldwijde situatie als catastrofaal, als onvermijdelijke voorbode van nerveuze uitputting, “depressie”, agressieve acting-out’s en collaps, omdat het menselijk bewustzijn en het organisch brein de informatiesnelheid na een bepaalde tijd hoe dan ook totaal niet meer kunnen volgen. Vandaar zijn alles overheersend pessimisme met betrekking tot de nabije toekomst. En zijn wijs besef van de volstrekte onmogelijkheid om met “politieke actie” de situatie te keren en de komende apocalyps te verhinderen, een apocalyps die overigens niet nakend is maar reeds volop aan de gang (“What Should We Do When Nothing Can be Done?”).
Er volgde een uitvoerig relaas, vlak en bijna toonloos verteld. Cynethryth was geworden wie zij was omdat alles haar was afgenomen: ‘Mijn zuster nam mijn man, De koning nam mijn eer, de Dood nam mijn kind. Geloof me, miles Harbrand: als wij beiden nog zielen hadden, zouden deze elkander onmiddellijk hebben herkend en hun verwantschap hebben beseft.’
De journalisten juichten bij het horen van haar iconische strijdkreet. De zwotor kwam in rap tempo dichterbij en Leaf herkende het blauw van de veeg­troepen. Ze draaide de hendel naar volle kracht en stoof weg.
Alle intellectuele (“waar” vs. “vals”), morele (“goed” vs. “kwaad”) en esthetische (“schoon” vs. “lelijk”) oordelen zijn in hun geldigheid relatief en aan voortdurende veranderingen onderhevig. Wat vandaag waar, goed of schoon is, kan morgen vals, kwaad of lelijk zijn. De veranderingen in deze oordelen, of beter gezegd in de dominantie en hegemonie van zekere oordelen, berust op wijzigingen in de machtsverhoudingen tussen de verschillende “kampen” die zich tot een bijzonder en specifiek oordeel bekennen. Machtsverhoudingen die hun grond kunnen vinden in beleefde sympathie, aangevoeld charisma, aanvaard gezag of ondergane dwang. Wie de morele macht heeft om te verklaren en af te kondigen wat waar, goed en schoon is, wie deze oordelen bij anderen met geweld kan afdwingen, bepaalt de impact en het effect van deze oordelen, wat mensen er in hun dialoog met zichzelf ook mogen over denken. Mensen handelen niet op basis van hun “geweten”, maar op basis van een inschatting van de toereikendheid van de middelen waarover ze beschikken om volgens hun geweten te handelen. En oordelen die zich niet uiten in het handelen van mensen, zijn irrelevant en loos. Het maakt niet uit of ze deze oordelen al dan niet koesteren. Gewetensnood is, of we het willen toegeven of niet, een relatief uitzonderlijk verschijnsel en misschien komt het als thema daarom zo frequent voor in oeverloze ethische discussies en in het genre van de minder kwaliteitsvolle (maar bijzonder uitgebreide) romanliteratuur.
Dat zien van het Licht is doorgaans een bijzondere vorm van afkeer van het Verlichtingshumanisme dat ons voorhield dat Mens en Samenleving, en ook ons persoonlijke Zelf, door onszelf maakbaar waren. In de tragische tijden van “crisis” waarbij onze plannen in de war worden gestuurd door onzichtbare en niet te lokaliseren krachten en machten die volkomen aan de controle van ons maakbaarheidsvermogen ontsnappen, lijkt het dan meer aangewezen ons te richten op een zichtbare Ster aan het Hemelse Firmament. Zo zijn leven en welzijn van bijvoorbeeld de Bruggelingen nu afhankelijk van de voetbalgoden die Club Brugge nu eens goedgezind zijn om haar de week daarop weer te straffen voor de zonden en misstappen die de Bruggelingen de voorbije week hebben begaan. Kortom: ons leven en onze toekomst worden dan bepaald, niet door onze inzet en inspanningen, maar door bovenmenselijke krachten die ons begrip te boven gaan en waar we niet het minste vat op hebben: het Lot, het Toeval, de horoscoop, God of Allah, de ballen in de Lotto-trommel, ons “DNA”, en ga zo maar voort. We leven in een situatie of context waarin we geen weet hebben van de middelen waarmee we ons leven een bepaalde richting zouden kunnen opsturen en daarover ook geen weet kunnen hebben. We zijn als enkelingen immers 100% gefragmenteerd en volkomen afgesneden van de totaliteit waarvan we deel uitmaken en waarbinnen we in alle schuld en onschuld een onbegrepen maar desalniettemin onbetwistbare vieze rol spelen. Elke band met het ruimere geheel zijn we kwijt geraakt, elk zicht op dat geheel is ons onttrokken. Dan resten ons enkel: de teleurstellende illusie van het megalomane narcisme of het geloof in een transcendentale “goddelijke” stuurman die als bewoner van een parallelle wereld het ons soms gunt om in allerhande Openbaringen van hoog of laag niveau aan ons te verschijnen in zijn Goedheid of Toorn.

“overlevingsuitrusting voor noodhulpuitrusting wat is het beste overlevingsuitrusting”

Op het fotootje in de sleutelhanger was het gezicht een klein jongetje met donkere krulletjes en sprekende ogen. Ze draaide de sleutelhanger om en zag een met de hand geschreven tekst: RIP, mijn liefste jongen. Ze voelde een brok in haar keel en haar ogen brandden. Dus daarom sprong je. Arme vent. Ik wou dat ik je naam wist…
Toen ik vorig weekend halverwege de zaalronde was kwamen er ineens allerlei mensen binnendruppelen van een rooms-katholiek genootschap St. John of God. Dat genootschap deed in de middeleeuwen aan wondverzorging, maar nu doen ze uitgebreider aan goede dingen. Nu kwamen ze de kinderen op de afdeling cadeautjes brengen. Biskwietjes, pakjes frisdrank, zeeppoeder (een soort OMO) en wegwerpluiers. Er werd uiteraard gebeden, iedereen van de gulle gevers moest zijn naam zeggen, er werden toespraakjes gehouden en ik kreeg ook nog het woord. Dus ik heb ze ook bedankt en gezegd dat ik het verheugend vond dat ze naast de paus ook nog een bijbel hadden waarin stond dat je geen waar geloof had als je zag dat anderen gebrek leden en je er dan niets aan deed. Een maand geleden was er ook al eens een groep gulle gevers geweest.
Wie Rik Torfs privé is weet ik niet. Als mediafiguur slaagt hij erin (mede door de aanmoedigende vragen van de weinig kritische journalisten en presentatoren) zich te laten presenteren als een kruising tussen een sofist en een epicurist, gekruid met een flinke dosis narcisme (in de niet-pathologische betekenis). De sofisten waren die lieden die in de 5de-4de eeuw vóór Christus de ondergang van de Oud-Griekse cultuur inzetten; zij waren de filosofen van de ‘vrije markt van de gedachte’: zij waren bereid, tegen betaling uiteraard, argumenten aan te reiken voor om het even welke stelling. De epicuristen waren in dat zelfde tijdperk van cultureel verval, toen de Griekse stadstaten door de Macedoniërs van Alexander de Grote waren ingepalmd, de filosofen die vonden dat je je maar beter kon terugplooien op persoonlijke genietingen in de ge- en verborgenheid. Dat is natuurlijk wat kampbewakers doen: zich vergenoegen in taalspelletjes die ze humor noemen en zich vergeven aan de genietingen van buik, darmen en onderbuik. Het soort figuren als Rik Torfs beantwoordt blijkbaar aan de nood aan peace of mind van de Vlaamse upper middle class, een soort boeddhistische ontkenning van elke morele verantwoordelijkheid, op maat gesneden van hen die de kampen installeren en beheren en er ook direct en indirect financieel aan verdienen door het leveren van managementpersoneel en ‘therapeuten’ allerhande en van allerlei ‘know how’ en logistiek materieel. En gaat men immers de gevangenissen niet privatiseren en is men niet van plan politietaken toe te vertrouwen aan privé-firma’s? Verleden week heb ik op Canvas, samen met een resem anderen, gechat met Rik Torfs en niet alleen ik onder deze chatters ontsnapte (met een mengeling van bewondering en getemperde weerstand) niet aan de indruk dat hij zich op een merkwaardige manier in alle bochten weet te wringen om mooie zinnetjes te fabriceren. Hij lijkt bijzonder zelfgenoegzaam te genieten van een virtuoos spel met de taal en hij ontkent niet dat hij het fijn vindt Bekende Vlaming te zijn en daarmee (heel) wat bij te verdienen ook.
Als je denkt dat geld je gelukkig maakt, of dat de dingen die je met geld kunt doen je gelukkig maken, dan voel je je misschien gelukkig, maar dieper dan dat geld of die spullen gaat je geluk dan ook niet. Het is dan geen fundamenteel geluk, dat het leven zelf als grondslag heeft.
Deze 6 punten zullen wellicht nergens onderdeel vormen van een politieke lange-termijn-doelstelling. Maar ze kunnen zich wel buiten de politieke besluitvorming om ontwikkelen op een eigen “spontane” manier zodat politici (en de ganse bevolking eigenlijk) ze niet kunnen negeren.
De eerste groenen, Agalev dus en Pater Versteylen, profeteerden een ware cultus van de armoede, die voor velen verder ging dan sober en zuinig leven, met een virulente aanval op het “materialisme van de verburgerlijkte arbeidersklasse” en niet alleen op de consumptiemaatschappij, maar op de consumptie tout court. Dit alles nog eens gesausd met een diepe emotionele afkeer voor de industrie (ook voor niet-vervuilende industrie) en voor de stad. Sober leven als de beste manier om het godgeschapen natuurlijk evenwicht niet te verstoren, zoals tegenwoordig sommige mensen hun “ecologische voetafdruk” zo klein mogelijk willen houden. Verder bleek voor vele Groenen de solidariteit met de Derde Wereld ingegeven door weinig meer dan een schuldgevoel en wat zij van het Westen wilden was in de eerste plaats een schuldbekentenis (vroeger kon je na het biechten ook meteen weer gaan zondigen, de volgende week ging je gewoon weer biechten!). Dat ganse ideologische bouwwerk werd dan door de “linkse” Agalev’ers wat aangevuld met verwijzingen naar de zogenaamde aan Marx ontleende theorie van het “vals bewustzijn” en de “valse behoeften”, waar Marx het nergens over gehad heeft (in de MEGA uitgave van Marx-Engels komt de term “vals bewustzijn” twee keer voor, in twee niet theoretische opmerkingen van Engels; de term “valse behoeften” of iets dat erop lijkt komt in het geheel niet voor). Er was in de jaren 1980 dan ook geen enkele affiniteit tussen de arbeidersbeweging en de Groenen, integendeel. Waarom zouden we inderdaad gaan werken als we de vruchten van onze arbeid niet mogen plukken en opeten? Enkel een schare “linkse” intellectuelen, journalisten en gefrustreerde leerkrachten die nog nooit een arbeider of een gewone bediende van dichtbij gezien hadden en daar ook geen enkele nood toe voelden (ze waren immers toch “vals”) associeerden zich in die jaren met de Groenen. Antikapitalist zijn is inderdaad niet voldoende om socialist of links te zijn. Dat heeft Hitler ons al geleerd.
Samuel probeerde zich koortsachtig meer te herinneren over de man die voor hem stond. Ze waren vrienden, dat wist hij, voor de rest kwam er niets. ‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Mijn geest heeft zich nog niet volledig aangepast aan de wedergeboorte.’
Er is in onze samenlevingen een vreemde onzichtbare kracht aan het werk. Een kracht die wij blijkbaar niet kunnen lokaliseren, niet kunnen duiden, dus ook niet kunnen bestrijden. Die on(be)grijpbare kracht vraagt ons, eist van ons, op straffe van allerlei tastbare sancties, dat wij op elke situaties op een gepaste wijze reageren, reageren zoals het hoort, zonder dat iemand ons kan zeggen hoe het nu eigenlijk hoort. Die kracht vraagt ons nu eens te reageren zoals een dier dat gepast elke prikkel beantwoordt volgens een eigenlijk biologisch vastgelegd schema. En dan weer zoals een machine die gepast reageert op elke informatie die ze ontvangt, op basis van een vooraf vastgelegd programma dat de machine stuurt. Wie ons vraagt te reageren zoals het hoort, weten wij niet. Wij weten dat het ons Zelf niet is en ook dat het God eigenlijk niet is, maar wie dan wel? Het is ook de Maatschappij niet, want die zendt de meest uiteenlopende signalen naar ons toe. Die kracht vraagt juist dat wij ons in dat brouhaha van signalen toch correct weten te gedragen. Wie bepaalt wat hoort en wat niet hoort, heeft een kafkaiaanse allure: het is niet langer de Wet zoals die door koning of parlement wordt uitgevaardigd. En God, de God van de 19de eeuw die de wereld bestuurde – niet die van kardinaal Danneels – die God is geëuthanaseerd, zoals hij in zijn jonge jaren geschreven wilsbeschikking heeft gevraagd.
Maar wat moest ze verder? Ze zag het niet zitten om alleen in de studeer­kamer rond te hangen, niet met wat zich daar had afgespeeld. Ze vond het ontzettend moeilijk te bepalen of dit nu allemaal in haar hoofd plaatsvond of niet, maar het feit dat Miranda’s pijn en het afschuw­wekkende spiegelbeeld met elkaar samen­vielen, deed haar het ergste vermoeden. En toch wilde een deel van haar geest er niet aan. Dit soort dingen bestond niet, gebeurde niet. De type­machine die uit zichzelf een woord op papier kwakte, het moest een logische verklaring hebben.
Niet alleen de objecten in de buitenwereld, ook het lichaam ging men als een ‘vreemd’ object waarnemen en visualiseren. Handelingen werden waargenomen en in woorden uitgedrukt. En veranderingen in de eigen lichaamstoestand werden als gemoedstoestanden en emoties benoemd. Het woord ‘vrolijk’ gaat etymologisch bijvoorbeeld terug op ‘opspringen, dansen’. ‘Blij’ (van dezelfde stam als ‘blik’) slaat op de glans in de ogen, de lichtstraal die ontspringt in de ogen van de ander en dus ook in de eigen ogen. ‘Angst’ gaat terug op een stam ‘eng’ met de betekenis ‘de keel dicht knijpen of dicht geknepen worden’. ‘Moed’ betekent ‘in beweging zijn’. ‘Woede’ verwijst naar een extatische gemoedstoestand en een razend lichaam (Latijn ‘vates’ = ‘ziener’, een ziener ging bij zijn voorspellingen altijd razend tekeer; ‘woede’ komt ook terug in de naam Wodan, de Germaanse god die in verband staat met het dodenrijk). Ook de stam en de familiegemeenschap waarvan men deel uitmaakte, krijgen hun visualisatie en hun naam: zo betekent Franken ‘de mensen die behoren tot de stamgemeenschap’ en het woord ‘volk’ moet betrekking hebben op ‘de kring van gewapende mannen binnen de omheining’, terwijl het Griekse ‘dèmos’ (volk) gelezen met worden als ‘de mensen onder wie het voedsel verdeeld wordt’ (later: het land). Uiteindelijk ging men ook zichzelf als een biologisch autonome entiteit gaan zien die anders was dan de medemensen en die dus een eigen naam kreeg, in eerste instantie niet door de betrokkene zelf, maar door de gemeenschap. Het was doordat men door de anderen als een afzonderlijk ‘voorwerp’ werd gezien, dat men ook zichzelf als een entiteit is gaan zien. Zoals een kind zichzelf als een totaliteit leert ontdekken doorheen het feit dat voortdurend naar hem gewezen wordt.
‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij. ‘Maakt u zich geen zorgen, hij zal zo wel komen.’ Nog altijd bleef het balkon leeg. Sommige ouders schuifel­den dichter naar de ingang van het stadsgebouw, onzeker of ze beter nog even konden wachten of naar binnen konden gaan om te kijken wat er aan de hand was. Samuel had hetzelfde probleem. Gaetan was bij de groep om ze te begeleiden, die had alles wel onder controle, dus bleef hij staan.
Ik keek naar de schelp die we hadden gevonden op Texel. Tot dusver was die nog niet aangetast door pixelpest. Ik dacht aan de miljoenen jaren oude fos­sielen van schelpen die waren gevonden: hoelang zou deze schelp nog een herinnering zijn? Misschien was het belangrijker hoe lang ik me nog kon herinneren waarvan de schelp een souvenir was.
De periode 2015-2040 zal één zijn van weeral nieuwere dan nieuwe technologieën: massale inzet van “intelligente” robots; automatisering van allerlei diensten; gesofisticeerde en geavanceerde medische technologieën.  Verwacht wordt dat tegen 2030 1 op 3 of zelfs 1 op 2 banen zouden sneuvelen. In deze situatie openen zich nu reeds, anno 2015, voor het socialisme twee wegen: 1) hopen dat de werkloos geworden slachtoffers die vrezen of dreigen in miserie en ellende te verzeilen en in een sukkelstraatje terecht te komen, zich zullen wenden tot het socialisme, m.a.w. de socialistische aanhang zou fors toenemen; of 2) de technologische vooruitgang nu reeds inrekenen in het socialistische denken en acties. Zo staat men immers klaar om de technologische ontwikkelingen en hun effecten op te vangen. En meer nog: de technologische revolutie van den beginne politiek te kunnen kaderen met de integratie van allerlei socialistische basiswaarden in die alomvattende technologische veranderingen die er zitten aan te komen. De optie om ervoor te kiezen om één en ander op zijn beloop te laten en om passief en gelaten af te wachten, is bijzonder riskant. Men rekent er dan op dat de “slachtoffers” zich tot het socialisme zullen wenden, terwijl men zelf door de eigen passieve opstelling medeplichtig is aan de “productie” van massa’s slachtoffers. Alsof we als socialisten gewoon maar wantrouwig en klagerig zouden neerkijken op onafwendbare maar lang te voren te voorziene evoluties. Alsof we te doen hebben met een vreemde, valse en vijandige indringer die men zo lang mogelijk buiten moet houden. Dat zou een zeer conservatieve houding zijn, socialisten onwaardig. Want in dat geval zal het kalf natuurlijk al verdronken zijn voordat men op die ontwikkelingen een amorele nuchtere visie gaat formuleren. Dan zitten die slachtoffers van de technologische revolutie al lang bij “extreem rechts”.
Alleen met de moeder probeerde Samuel iets te bedenken om te zeggen. Voor hun vertrek, hadden Gaetan en hij alle mogelijke scenario’s proberen uit te werken. Geen ervan had hem voorbereid op de vrouw die tegenover hem zat. Druppels zweet vormden zich op zijn voorhoofd, hij durfde ze niet weg te vegen. Hij voelde zich gevangen in dit huis van opgelegde net­heid, van afgedwongen angst. ‘Ik ga eens zien of ik Gaetan kan helpen,’ zei hij. Het verbreken van de stilte hielp niet om zijn zenuwen onder bedwang te krijgen. Toen hij wilde opstaan, greep de vrouw naar zijn hand.
BOUW- EN BEWEEGDORP 2011 Van 12 t/m 15 juli Thema: Toveren BOUW- EN BEWEEGDORP 2011 Beste deelnemers, Zoals jullie weten organiseert het jeugdwerk van Stichting Wel.kom – Venlo/Beesel in samenwerking met
Het beeld van de dubbele voeten laat zien dat ook het geankerd zijn op de aarde stabiliteit zal geven in de storm. Hiermee komt terug wat al eerder in dit artikel is besproken, hou het eenvoudig, val samen met wat je doet. Dit lukt het beste door de Geest direct te laten uitdrukken in de Stof, gebruik te maken van de polariteiten en dus praktisch bezig te zijn in het hier en nu.
Glimlachend stond Leaf tegenover de journalisten die zich voor haar hadden verzameld. Ze kende ze alle­maal en wist hoeveel moeite ze hadden gedaan om hier te zijn. Vanochtend was de laatste persvlucht naar en van aarde geland en er waren slechts tien plekken op beschik­baar geweest.
De weldenkende mensheid wordt nog steeds geplaagd door een oeverloze verwarring omtrent de betekenis van de Oudgriekse spreuk “Ken u zelf!” of “Ken uzelf!”, zoals die ingeschreven stond in de muren van allerlei eerbiedwaardige tempels. Zoals, de meest befaamde in die kwestie, deze in Delphi waar van oudsher (i.e. vroeger reeds dan de Golden Age van Perikles, de jaren 450-400 v. Chr. dus) het Orakel bij monde van de Pythia zitting hield.
Als links al ergens voor staat dan is het voor moord en doodslag, genocide, uitroeiing, etnische zuivering, und immer de Finale Oplossing voor waar hun bloederige oog maar op valt. En voor een ieder die hen tegen durft te spreken.
‘Ziedaar – Gwendolen,’ zei Eochaid, terwijl hij weids op het heidense beeld wees. ‘De stichteres van de Toren, natuurlijk lang nadat zij haar echtgenoot Locrinus had verslagen en troonsafstand had gedaan. Dat spreekt vanzelf. Een verhaal, niet helemaal ongelijk aan de lotgevallen van vrouwe Cynethryth, vindt u niet? Beide gestalten vertonen overlap, ontdek ik plots. Hoe kan het dat gebeurtenissen zich vaak voltrekken in een herkenbaar stramien, en personen samen lijken te vallen met andere personen? Is dat een patroon in de kosmos of in de manier waarop wij deze waarnemen?’
De Eenling Je bent de Alleen? enige niet FREE krant/reageer op www.de-eenling.nl Kvk 334183704 nr. 1 september oktober Eenzaamheid is een zelf vergrotende kracht Wat kunnen jongeren doen om een- zaamheid te bestrijden? Social media en internet kunnen zowel een zegen als een probleem zijn. Het is een voordeel Vind je me zielig om zo met vrienden en geliefden op omdat ik alleen ben? lange afstand te kunnen communiceren. Wat dacht je hiervan! Maar niet als ze internet gebruiken contact hebben. persoonlijk i.p.v. Mensen presenteren een geïdealiseerde versie van zichzelf en verwachten daar een sociaal leven in te krijgen. Een dergelijk misplaatst zelfbeeld kan leiden tot sociale vereenzaming. Openheid Terwijl meditatie technieken zoals mindfulness en apps zoals head- space trendy oplossingen zijn en aangeraden worden voor geesteli- jke problemen, helpen ze niet tegen eenzaamheid, omdat ze actief aansturen om ons met onze eigen gedachten bezig te houden. “ Je bent beter af als je eerst de achterliggende redenen van de eenzaamheid probeert te door- Engeland hoofdstad eenzaamheid van Europa gronden. Wat weerhoudt jou om eruit te gaan en mensen te zien?” 38% van de Nederlandse bevolking leeft met eenzaamheid. Dat is meer dan 6 miljoen mensen. Op het werk kan het in het voordeel 8% leeft altijd in eenzaamheid. Dat betekent ook dat iedereen wel iemand kent die in eenzaam- zijn om er gewoon eerlijk over te zijn. heid leeft. Iemand van de familie of iemand die uit een sociale kring die is weggevallen. In Iemand die vanwege een depressie of Engeland bleek uit cijfers dat qua eenzaamheid Engeland de hoofdstad is van Europa is. Ze zijn geestziekte een paar maanden niet minder in staat om goede vriendschappen te sluiten dan elders in Europa. En een gemiddeld kan werken merkt hoe moeilijk het hoger percentage heeft niemand om op terug te kunnen vallen in het geval van een crisissitu- terugkomen kan zijn. Een grotere atie. Ondertussen bleek eerder dit jaar uit onderzoek in Amerika dat eenzaamheid net zo onge- openheid naar werkgever en werkne- zond is als obesitas en een zelfde oorzakelijke kans op overlijden als armoe heeft. mers kan deze drempel verlagen want In Engeland eenzaamheid onder jongeren groter anders word je op je werk ook een- zaam. Praatje maken op het werk lijkt dan onder ouderen vaak op tijd verdoen, maar ze zijn fun- damenteel in het verdragen van de gevoelsmatige en psychologisch In Engeland is eenzaamheid onder jongeren een inhaalslag gemaakt. In 2010 beweerde Enge- effecten van werkdruk. Als jij connec- land’ s gezondheidszorg al dat eenzaamheid onder jongeren erger is dan onder ouderen. Gaan ties maakt met jouw teamgenoten dan wij in Nederland dezelfde kant op? In percentages verschillen de twee leeftijd groepen vaak kan je wel stress kennen maar je bent slechts een of enkele. In Engeland heeft de groep 18-34 jaar meer zorg over zich eenzaam en niet geïsoleerd. depressief dan de ouderen. We behandelen onze menselijke Eenzaamheid onder ouderen is al een erkend probleem. Er zijn centra en initiatieven om hen te netwerk omgevingen niet als funda- helpen. Nog lang niet genoeg maar het is in ontwikkeling. De vraag is of deze activiteiten eeu- menteel in ons geestelijk welbehagen. wigheid heeft. Woordvoerder UK gezondheidszorg zegt: “ wanneer jongeren boven de 21 zijn, Het belangrijkste is om een terugker- vallen ze niet meer onder jeugdzorg. Dat is ook problematisch vanwege de relatie tussen een- ende tijd en plaats te hebben waar je zaamheid en geestziekte. Het veroorzaakt bij jongeren toenemende stress, depressie, para- zelfreflectie van jouw leven kan geven noia, bezorgdheid, verslaving, ontkenning, en is bekend als een factor bij zelfmoord.” en iemand empathie kan tonen. Om persoonlijke vaardigheden zoals empathie te ontwikkelen kan je gees- telijke hulp zoeken. “ Lucht geven aan een probleem is een probleem gedeeld en soms heb je het nodig om te kunnen praten met iemand onaf- hankelijk van jouw familie en vrien- den,” zegt adviseur werkplekken voor Fuck you.! de Britse associatie voor psychother- apie. “ Veel universiteiten bieden stu- denten gesprekken aan zowel privé als in groepen gericht op het onderw- erp eenzaamheid. Als de laatste onderzoek resultaten geloofd moeten worden dan gaat een- zaamheid de ouderen naar het graf brengen. Ouder worden betekent niet per definitie eenzamer worden. Maar het fundament moet in jong volwas- sen jaren gelegd worden zodat men op oudere leeftijd niet vereenzaamt. En daar schuilt het grote gevaar. …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
In 2011 komt de richtingaanwijzer van de te ontwikkelen energieën op het Galactisch centrum te staan. Astronomisch gecorrigeerd is dit 26 graden 55 Boogschutter. De energetische opening van deze samenstand is van 1 april tot 12 april 2011. Deze samenstand maakt dat wij grote sprongen kunnen maken in onze collectieve en persoonlijke ontwikkeling.
Nu is er iemand geweest die zich heeft laten ontvallen dat er ook nog wel een nieuw verloskamercomplex zou kunnen worden gebouwd. Het ziekenhuis zou zelf dan ook wat moeten bijdragen. Ja, ja, dat zal wel.
– als reactie op de oorlog – katholiek. Met mij gebeurt dus hetzelfde. Twee jaar na hun doop verongelukt mijn vader doordat een auto met militairen op hem inrijdt. Er volgt een katholieke begrafenis. Moeder ziet het ongeluk als straf omdat ze zich heeft laten dopen en reageert vaders dood af door mij met de gaskraan te dreigen. Niet vader, maar ik had dood moeten zijn en ik vond toen ook dat ze daar gelijk in had: wat had ze nu aan mij en ze had al zo veel meegemaakt. Contacten met de buitenwereld worden door moeder veelal onmogelijk gemaakt. Het lijkt erop dat zij haar kind gegijzeld houdt: een beeld dat beantwoordt aan de beleving van haar onderduiktijd; geprojecteerd op mij als dochter.
De stoel was leeg. Geen pillen rondgestrooid op het tapijt. Geen glazige ogen die haar ondersteboven aankeken door de wazige plastic zak die aan de binnenkant beslagen was door zijn laatste adem. Laura’s maag­inhoud kwam omhoog en ze vloog naar de deur links achter in de ruimte die toegang gaf tot een toilet en bad. Ze redde het maar net. Geknield en met een hand op haar maag braakte ze de broodmaaltijd uit die ze na afloop van de begrafenis samen met de familie genuttigd had. Het smaakte zuur, slijmerig en brandde in haar keel en neusgaten.
In deze bloedstollende first person shooter, gebaseerd op de gelijknamige TV-reeks, kruip jij in de huid van Daryl Dixon. Samen met zijn broer Merle beleven ze een griezelig, onvergeeflijk avontuur tijdens hun tocht doorheen het landelijke Georgia op weg naar het veilige – of dat is tenminste toch het gerucht – Atlanta. Onderweg krieoelt het van de
En ik ben al veranderd. Rami heeft me neergeschoten, en ik ben weer opgestaan. Het voelt alsof mijn oude ik zich ergens in een hoekje van mijn geest hoofd­schuddend afvraagt hoe ik dat zo makkelijk achter me heb gelaten. Intussen laat ik mij door Rami naar boven dirigeren, onder schot alsof haar wapen wel een bedreiging vormt; mijn achterhoofd prikkelt en de alertheid die mijn ledematen doordesemt kan ik alleen angst noemen. De paradox maakt me lichthoofdigen zelfs die sensatie is een persoonlijk anachronisme. Het gedistribueerde neurale netwerk waarin mijn geest nu zetelt, ondersteunt geen lichthoofdigheid.
De mengeling van zwart en wit knalde tegen het badkamerkastje aan en deed dat op zijn poten wanke­len. Laura zag haar kans schoon en klauterde zo snel ze kon uit de badkuip, haar pijnlijke pols negerend. De bloeddruppels vlogen in het rond en ze gleed bijna uit door haar natte sokken op de badkamervloer. Half kruipend, half glijdend bereikte ze de deur aan de andere kant, die naar de studeerkamer. Die duwde ze open en met moeite hees ze zich over de drempel, verder de studeerkamer in. Toen ze het gevoel had dat ze ver genoeg van de badkamer verwijderd was, draaide ze zich om.
Hart- en vaatziekten zijn doodsoorzaak nummer één bij vrouwen. Per dag sterven 57 vrouwen in Nederland hieraan. Dat is meer dan bij mannen. Bij een hartaanval krijgen mannen over het algemeen plotseling een beklemmende of drukkende pijn op onder meer de borst. Vrouwen hebben echter meestal minder duidelijke klachten bij een hartaanval. Hierdoor leggen zijzelf en artsen niet direct een verband met deze dodelijke ziekte. Het is tijd dat bij vrouwen de signalen eerder  worden herkend en dat de behandeling hierop wordt aangepast. Door middel van onderzoek wil het Radboudumc onderzoeks-fonds Hart voor Vrouwen een beter inzicht krijgen in de redenen waarom vrouwen extra kwetsbaar zijn voor hart- en vaatziekten. De onder zoeken, waarvoor het Radboud Onder-zoeksfonds Hart voor Vrouwen fondsen werft, overschrijden grenzen van medische vak-gebieden. Met het onderzoeksfonds wordt beoogd dat artsen met verschillende discipli-nes kennis met elkaar delen, zodat zij nog betere diagnoses kunnen stellen en op nog effectievere wijze deze vrouwen kunnen be-handelen. Meer informatie over Hart voor  Vrouwen is te vinden op www.hartvoor- vrouwen.nl. Aanmelden voor de sponsorloop kan op www.devierdaagsesponsorloop.nl.
Leaf schudde haar hoofd. ‘Ik zal bij je moeten blijven tot ze je daad­werkelijk fysiek zien, anders rijden ze je nog voorbij. Ze zullen mij pakken. Voor de vegers ben ik de ultieme prijs, het voorbeeld dat niemand de lange arm van de wet ontloopt, zelfs Leaf Heywood niet.’
Samuel zag de rode wangen van de oude man, wist dat de gespeelde verontwaardiging diende om zijn verlegenheid te verbergen. ‘Ik heb hier ergens wel een spiegel liggen als je jezelf eens goed wilt bekijken.’
De hackende Robin Hoods achter hun computers zijn nu een serieuze schakel in de machtsverhoudingen. Deze krachten kunnen voor vele zaken ingezet worden en door vele partijen. De waarheid en wat goed en slecht is, is in deze tijden niet meer echt gemakkelijk te beoordelen. De kosmische instroom van energie van de zwarte Maan in Vissen maakt ons bewust van onze eigen projecties en dat deze projecties vooral de invalshoek bepalen van wat wij waarnemen in het leven. *13b Deze astrologische stand laat ons zien dat we in chaos zullen belanden als we het grotere plaatje en samenhang van het leven niet kunnen waarnemen. Dit is het universele dat in alles terugkomt en de losse facetten van het leven met elkaar verbindt. Wat wij het stempel goed en slecht meegeven zegt meestal meer over onze persoonlijke kijk op het leven dan over de waarheid. Daarom leert de zwarte Maan in Vissen ons om niet te oordelen, maar naast elkaar te leven met onze verschillen en dienstbaar te zijn naar het geheel. Het hebben van compassie en mededogen naar de verschillen is belangrijk in deze periode. We zijn allemaal verschillende facetten van de eenheid, die de totale organisatie van het leven interessant maken en samen scheppen.
‘Dat kun je wel zeggen,’ viel Aochai hem bij, nu in een verstaanbare variant van de lingua franca die rond heel de Noordzee werd verstaan. ‘Wij dienen de Toren al sinds de dagen van Gwendolen. Wijzelf of in elk geval ons voorgeslacht, dat is straks onderhevig aan discussie tussen generaties boekgeleerden. Wij kunnen daar niet op wachten. Dus vragen wij nog eens naar het doel van uw komst. En dat kleine ventje is welzeker een broer van ons.’ Ze wees met haar toorts op Eochaid en Oachai, de middelste zuster, vuurde een symbolisch, minachtend spuugje op de leugenachtige dwerg af. ‘Hij wil ons vast niet meer kennen. Hij zwerft liever overal doelloos rond, die draaikont.’

“basic overlevingsuitrusting ultieme zombie overlevingsuitrusting”

Het nieuws werd geleverd door een nota bene Nederlandse onderzoeker, Carsten de Dreu die aan de universiteit van Amsterdam een experiment uitvoerde na toediening van snuifdoses oxytocine aan een groep studenten-proefpersonen. Zij kregen vervolgens de opdracht om een toets in te drukken na lezing van verschillende namen. Nederlandse namen werden sneller ingedrukt dan buitenlandse (islamitische, Poolse) namen, en die langere pauzetijd was een aanwijzing voor conflicterende emoties die de beslissingskeuze in de weg stonden. De studenten kregen ook nog de vraag wie zij op een overvolle reddingsboot zouden redden: de vijf mensen aan boord of degene die nog moest instappen. Cruciaal bleek de naam van deze kandidaat. Heette hij Maarten dan kon hij op meer steun rekenen dan de personen met Mohammedaanse namen. Uiteraard werden de resultaten vergeleken met die van ‘cleane’ studenten. En de verschillen waren zoals dat heet significant.Het resultaat is overigens ergens wel logisch: het hormoon is natuurlijk een genetisch overlevingshulpmiddel, bedoeld om de mens in de clan te beschermen en dat betekent natuurlijk ook: tegen gevaar. Alarmerend is alleen dat studenten, hoog opgeleid en van de wereld inmiddels zou je zeggen, onbewust, nog steeds vreemd / Mohammediaans aan gevaar koppelen. De bij herhaling in media aangedragen associatie, is kennelijk in het onbewuste systeem verankerd geraakt. Je mag maar hopen dat deze studenten als ze even nadenken, cognitieve activiteit toevoegen aan de emotie, zichzelf corrigeren.
We amuseren ons anno 2015 nog steeds met de mogelijk meer dan een legende dat de hondse filosoof Diogenes (de man die “in een ton woonde”), in de 4de eeuw v. Chr., de aanvangsfase van onze Joods-Grieks-Christelijke beschaving, bij volle daglicht met een lantaarn door de straten van Athene liep, roepend: “Ik zoek een mens!” (of: “Ik zoek dé Mens!”). We denken daarbij doorgaans dat hij een opwelling had van pre-existentialistische inzichten, die onze eigen 20ste eeuw zo’n dubieus mooie filosofische kleur hebben gegeven.
De kaaslapje vlees van PhillySchotels die op een rek in de keukengootsteen drogenGrappig babymeisje die in glazen een boek lezen ketel Kokende kampvuurpasteiDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingReis met sneeuwschoenen wordt geplaatst dieDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandeling
Hijgend en snikkend stond Berend in de keuken van de slagerij. Zijn hele lichaam trilde en zijn benen voelden slap. De verschillende stukken vlees begonnen weer te jammeren, te loeien en te mekkeren. Door zijn tranen heen keek hij naar de ravage op de werkbank, en in die roze-rode ravage viel hem een klein, wit botje op. Met zijn pols wreef Berend over zijn ogen. Het was een vorkbeentje, dat recht omhoog stak uit een aan flarden gerukte kip. Berend leunde voorover en plukte het botje uit de vogel, die kreunde. Hij bekeek het bijna hoefijzervormige beentje van alle kanten in het TL-licht. Het was nog helemaal gaaf. Een wensbeentje.
Het gaat bij dierenrechten in wezen steeds over onze problematische omgang met andere (levende) wezens, en in die zin kunnen we ook over plantenrechten en zelfs rechten van rotsen spreken. De term dierenrechten verdoezelt die menselijke verantwoordelijkheid en suggereert dat wat dieren van ons mogen doen en laten voortvloeit uit hun “natuur”. Dit leidt tot een absurde kijk op de dingen. Want als wij een dier geen pijn mogen doen, heeft een vogel dan ook niet het recht om pijnloos door de kat opgepeuzeld te worden? Vissen leven niet in het water omdat ze “recht” hebben op water. Dierenrechten zijn dus eigenlijk mensenplichten, afspraken die wij maken om niet nodeloos de levende en levenloze natuur geweld aan te doen als dat niet voor ons eigen overleven en welzijn nodig is. En dat geldt m.i. dan als uitbreiding van wat we elkaar als mensen mogen aandoen. Wat voor zin heeft het een verbod op het doden van dieren uit te vaardigen als oorlog nog altijd wettelijk gewaarborgd is door het internationaal recht! Wat voor hypocrisie is het het ecosysteem van de gorilla’s te beschermen als we tegelijk de Afrikanen aldaar het leven zuur maken en hen quasi dwingen en masse te emigreren en in gammele bootjes te versukkelen ergens tussen Marokko, Libië en Fort Europa?
67. 65 6. Hoe werk je als therapeut aan herstel in de partnerrelatie? Voor het werken aan herstel vanuit EPT is het ten eerste belangrijk te weten en te benoemen wat een gezonde partnerrelatie is. Zoals eer- der al is genoemd, is het belangrijk dat de partners gelijkwaardig zijn en een volwassen relatie met elkaar hebben. Een relatie waarin de zorg voor zichzelf zowel als de zorg voor de partner serieus genomen wordt (+Z, +A). Dat individuele verschillen in wensen, gevoelens en verlangens worden gerespecteerd, betekent niet dat ze van elkaar ook geaccepteerd wor- den. Door strijd en overleg hierover verdiept de relatie. Als ervarings- gerichte therapeut kijk je naar de interactie, het proces tussen de partners. Als therapeut dien je als voorbeeld: hoe geef je persoonlijk leiding aan een gesprek? Het is goed om als therapeut een eigen visie op de cliënt en zijn probleem te hebben. Je moet goed zicht hebben op datgene wat de cliënt in moeilijkheden heeft gebracht, en wat er nodig is voor de cliënt om daar weer uit te komen. Daarbij is het van belang dat je concreet te weten komt wat zijn probleem is. Zo kun je vervolgens een eigen visie ontwikkelen op basis van je eigen hypotheses en conclusies. Je zoekt als therapeut naar de verschillen tussen de cliënt en jezelf in een aantal aspecten: • tussen wat de cliënt waarneemt en wat je zelf waarneemt; • tussen wat de cliënt ervaart en wat je zelf ervaart; • tussen wat de cliënt denkt en wat je zelf denkt; • Tussen wat de cliënt vindt en wat je zelf vindt.
Helga’s tante kweekte sierkwallen en Helga rolde zoals gewoonlijk elke ochtend als eerste uit haar hangmat en stommelde naar het grote aquarium op de voorplecht van hun woonboot. De zon wipte net boven Dijk Europa uit en verschoof in een paar hartenkloppen van bloedrood naar zengend wit.
Cultuuragenda Parc Imstenrade 7 e jaargang, nr. 28, september 2014 Door een technische storing kon deze agenda niet eerder gedrukt en bezorgd worden. Presentatie nieuwe Jaarprogrammaboek Kunst&Cultuur
Ik haalde mijn schouders op. Ondertussen liet ik mijn computer een zoekopdracht uitvoeren. Het be­drijf bleek ooit een wereldwijd top­concern te zijn geweest, maar was zoals zoveel andere opgeheven tijdens de klimaatoorlogen een eeuw geleden. Ik keek de man afwachtend aan.
Het woord auctor vinden we terug in onze aanduiding van een schrijver als auteur. Dit lijkt tegenstrijdig met de betekenis van de ‘auctor’ als woordvoerder van iemand anders of van een groep. Wij leven in de waan dat de schrijver in hoogst persoonlijke naam spreekt, meer zelfs dat hij spreekt (schrijft) op een wijze dat niemand anders kan. Oorspronkelijk werden schrijvers van boeken echter geacht juist niet in naam van zichzelf te spreken. Een boek werd in veel gevallen ingefluisterd door de Muze, in opdracht van een machtige persoon geschreven (die zelf niet kon schrijven, de koningen tot de 16de-17de eeuw bv.). De ideeën die werden neergepend waren deze van een groep van individuen. In die zin was de schrijver dus een ‘auctor’ en zeker niet iemand die aan de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ deed. Dat soort schrijver treedt eigenlijk pas op met de romantiek in de 18de-19de eeuw. En in die zin kon Jacques Derrida er terecht op wijzen dat de auteur, de schrijver, niet verwijst naar de psyche of identiteit van een persoon maar dat teksten steeds betrekking hebben op andere teksten (de zogenaamde intertekstualiteit).
Onder de kap van een kraam met noten en taarten liet ze haar haar losvallen en bij een winkel met boeken gleed ze tussen een grote groep Lleroh-studen­ten van haar eigen leeftijd. De Kiteh-schaduw die haar tot daar gevolgd had, was niet meer zichtbaar.
Je niet kunnen herinneren aan de betekenis van alles. Toen ik mij in een intense periode van het transitieproces bevond en we ons in de worp van een flinke energiestoot naar de hogere rijken bevonden, herinner ik mij dat ik naar een vuilnisbak keek en niet wist waarvoor hij diende. Ik moest mijn geheugen van het “oude” binnengaan en ver terug reiken. Wat er gebeurde was dat ik op een punt vibreerde waar alles alleen de betekenis en identiteit bezit die wij eraan geven. In de hogere rijke is energie gewoon energie zonder etiket of betekenis. is fris en nieuw. Een beetje zoals een Cursus in Wonderen ongedaan maken proces, zonder het “proberen”.
‘Het occulte’ is ook typisch zo’n bangmaak woord van zwaar orthodoxe christenen. Occult is latijns voor ‘verborgen’, en dat is iets waar boze geesten bang voor zijn, en niet verzot op zijn, want de boze geest leeft namelijk door het openlijk pronken, het publieke leven, het verblindend licht, waardoor de demoon zichzelf volvreet. In hun eigen boek, de bijbel, in de Latijnse versie die vooraf ging aan het onstaan van de Engelse versie en andere westerse versies, ging Jezus tot het occulte, waar hij werd begraven in verborgenheid, dus zelfs hun eigen boek in de oudere talen spoort de christenen aan om Jezus te volgen, ook in het occulte, het verborgene. Zelfs ‘gnosis’ is een bangmaak woord in zwaar christelijke kerken. Het wordt gebruikt door lieden die totaal niets afweten van de grondteksten. Jezus waarschuwde letterlijk dat de farizeeers zouden komen om ‘de sleutel der gnosis’ weg te nemen, zodat mensen niet behouden zouden worden. Er is in de oude talen geen behoudenis door het bloed van Jezus of welk ander goocheltruukje dan ook. Er is in de woorden van Jezus alleen behoudenis door de gnosis, door de wet van de gnosis, en door het overwinnen van het kwaad door de gnosis (dus in principe gewoon door het bloed van de vijand, wat wijst op ‘door de demonologie’).
‘Jij weet beter dan ik hoeveel van de welvaart van het Schip naar de Mast stroomt.’ Ik sta mijzelf een kleine, ironische glimlach toe terwijl ik naar het gezicht tegenover me kijk, dat nadrukkelijk neutraal knikt. ‘Maar weet je ook hoe de Achterlanden er aan toe zijn? Ik ben er geweest, Va. Elke winter sterven er honder­den omdat ze zich niet warm kunnen houden. Hun oogsten vloeien naar het westen in ruil voor energie, en zelf houden ze amper iets te eten over. De Groot-Alloceur dient het belang van allen, staat in het Manifest. Laat me niet lachen. Hij dient al tijden louter die maniak in de Mast.’
In de manier waarop ik werk speelt wezenlijk mijn visie mee dat het menselijk bestaan, ons handelen zich afspeelt tussen twee polen. Polen die tegengesteld zijn aan elkaar en tegelijk verbinding met elkaar zoeken.
Zo’n hippe oproepen zijn in mijn ogen hoe dan ook het werk van een halve of hele goeroe die erop uit is slaafse volgelingen te ronselen. En inderdaad blijkt ook onze eerbare Dawkins in zijn Voorwoord iedereen aan te manen om als atheïst “uit de kast te komen” en als trotse militante atheïst door het leven te gaan.  Nu heb ik, als 100% ongelovige zonder verdere pretenties naar anderen toe, niet bijzonder veel respect voor mensen die er trots op zijn hun wezen te herleiden en te verengen tot één identiteitscategorie, zij het geslacht, “ras”, nationaliteit, seksuele geaardheid, politieke of religieus-levensbeschouwelijke overtuiging, DSM-V diagnose, voetbalclub of wat dan ook. Dat soort trots en zelfinperking lijkt mij een bedenkelijk symptoom van een of ander quasi-pathologisch defect.
De fabel dat honden in het wilde weg bijten en niet zien waar ze bijten is dus echt een fabel. Honden weten dondersgoed waar ze bijten, als jij je hand er voor steekt terwijl de hond bijt, ja dan is het pech. Maar als de hond jou opeens grijpt in plaats van de andere hond, doet hij dit toch echt expres.
Plotseling voelde alles anders aan. Al mijn negatieve parameters ston­den op nul. Toch meldden mijn systemen dat ik nog op dezelfde plek was. Met exact dezelfde mensen. Daniëlles handlangers waren de navel­streng aan het oprollen en het controlestation aan het inklappen.
Daarop volgt de angst dat iemand hem bespied heeft. Een van zijn onderofficieren over de uitwaaie­rende balustrade van het achter­kasteel; of waar­schijn­lijker, een van de nieuwsgierige vissen­kop­pen die aange­trokken door vreemd rumoer op de boeg­spriet van de Baal zou klimmen. Edward trekt zich dan knarsetandend terug in zijn hut, en slaat zijn geliefde gade door de tralies met gekleurde glaasjes. Hij is een man die bevelen buldert, waarbij zijn man­schap­pen overeind veren om die bevelen ook uit te voeren. Wanneer hij gedwongen wordt om zijn liefdes­ver­klaringen te fluisteren voelt hij zich minder dan die man. Het is alsof hij zichzelf kleineert. Alsof er met die nood­zakelijke heimelijkheid een mate van lafheid achter­blijft dat zich nestelt in het merg van zijn botten.
Ik beet op mijn lip tot hij bloedde, maar voelde hem toch trillen. Hij had erbij moeten zijn. Hij had me moeten inwerken, me moeten helpen en me moeten opvangen als het uitzetten me te veel werd. Al die jaren dat ik werkte en studeerde terwijl hij weg was, was mijn doel geweest om met hem samen mijn eerste reis te maken. Samen weg. Met zijn tweeën vijf weken de ruimte in, voor het eerst zonder dat onze leeftijden zouden verspringen.
9. Wat doen we PEWS in de praktijk Verschillende systemen in omloop Bristol, Cardiff, Bedside PEWS en ongevalideerde systemen Use of paediatric early warning systems in Great Britain: has there been a change of practice in the last 7 years? Roland D et al. Arch Dis Child. 2014 54,6% gebruikt niet gevalideerd systeem of weet niet waarop PEWS berust 85% PEWS geïmplementeerd
Ondertussen hadden de kristallen Zohra naar het hoogtepunt van haar roes gestuwd. Ze merkte hoe haar hersenen een vloedgolf aan dopamines vrijgaven. De angst was nu volledig verdwenen. Ze was opgewonden. Alsof ze een simultaan orgasme hadden leek ook Lieven zijn climax te beleven. Van de bezorgdheid in zijn blik en de manier waarop hij door besluiteloosheid zijn lippen daarnet nog op elkaar perste, was geen sprake meer. Het was zelfs hij die als eerste de gang in liep.
Voor Heiploeg zijn vooral de machinaal gepelde garnalen het product van de toekomst. Groot voordeel is dat de garnalen zo meteen na de vangst gepeld en verpakt kunnen worden in Lauwersoog. De firma heeft veertien pelmachines in gebruik en volgend jaar komen er nog tien bij. “De onderhandelingen met meerdere grote afnemers zijn inmiddels afgerond. Het komende jaar wordt gezorgd voor een bredere verkrijgbaarheid met meer verkooppunten. Zowel bij de betere vishandel zoals het Visgilde, als bij de groothandel, denk aan Hanos en de Makro, zal onze garnaal verkrijgbaar zijn”, aldus Roel Soldaat.  Aardig is dat op het sluitzegel de naam van het schip dat de garnalen gevangen heeft staat.
* Broekje zigzag * T-shirt lange mouw indian vosje * applicatie: vos met indianen tooi. Specificaties. * 2-delig babysetje – Indian zigzag* Kleur: zwart-wit* Katoen * wasbeer en indiaan applicatie* Maat 2-5 mnd* zachte tailleband broekje* handwas (vanwege de applicatie)
In deze precaire context konden de eerste mensengroepen zich onzes inziens weinig intra-sekse competitie en inter-sekse vijandigheid veroorloven. Het zoeken van voedsel primeerde vermoedelijk op de reproductie en in dat voedsel zoeken waren mannen relatief egalitair en vrouwen ook, en bovendien ook mannen versus vrouwen en omgekeerd. Zeker bij de jacht was rechtstreekse samenwerking onontbeerlijk. In de oorsprongssituatie was het uitgesloten dat een solitaire jager op zijn eentje buit kon binnenhalen. Het is dus mogelijk dat de vormen van competitie en agressiviteit die we bij mensapen veelal aantreffen bij de hominiden enigszins tot beduidend getemperd waren. Bovendien stelde de befaamde antropoloog en bio-archeoloog Clark Spencer Larsen vast dat het seksueel dimorfisme (de fysieke verschillen tussen mannen en vrouwen) bij onze Afrikaanse voorouders, met name bij de Australopithecus afarensis (3,8 à 2,8 miljoen jaar geleden; skeletten gevonden in Ethiopië, de bekendste is de ophefmakende Lucy), veel minder uitgesproken waren dan voorheen algemeen werd aangenomen. De mannen waren nauwelijks groter dan vrouwen (15% verschil zoals bij ons). Gering seksueel dimorfisme betekent doorgaans minder intra-seksuele competitiviteit en meer coöperatie zowel binnen als tussen de geslachten. Zoals we reeds hebben aangehaald, is er bij primaten een duidelijke correlatie tussen dimorfisme en competitie en rivaliteit tussen mannen. Groepsselectie kan dus zeker hebben gewerkt: mensengroepen waar de leden coöperatief met elkaar omgingen, hadden in de precaire situatie waarin deze groepen zich bevonden, een evolutionair voordeel op groepen die door hun competitie en interne rivaliteit een soort collectieve zelfmoord pleegden. De groepssamenwerking was nodig zowel voor de jacht als voor de bescherming tegen andere stammen of tegen roofdieren. Coöperatieve groepen hadden dus een evolutionair voordeel op groepen van zelfzuchtigen en wedijveraars. Binnen dergelijke groepen konden vrouwen voor hulp bij de kinderzorg beroep doen op omzeggens alle vrouwen, zij het vooral hun directe verwanten: mogelijk zoogden jonge moeders elkanders kinderen. Vrouwen speelden dus gemakkelijk allo-ouder voor elkanders kinderen. Dit hangt ongetwijfeld ook samen met het gegeven dat in de eerste verwantschapsstelsels omwille van de seksuele ongeregeldheid (in een eerste fase alleen incestverbod tussen de generaties, tussen ‘vader’ en ‘dochter’ en tussen ‘moeder’ en ‘zoon’ dus) alle vrouwen van eenzelfde generatie zusters waren en alle vrouwen van de oudere generatie moeders (en analoog voor mannen). Die bijna onmiddellijke verwantschap met elkaar hield ook duidelijk zekere plichten in. En de vrouwen konden ook rekenen op alle mannen, zowel directe verwanten als minder directe verwanten, voor bescherming tegen indringers, want de bedreiging van die indringers trof eigenlijk steeds het geheel van de groep. We moeten goed beseffen dat de leden van de heel eerste mensengroepen ook biologisch allen min of meer verwant waren met elkaar.
Vasthoudendheid in het doen van oefeningen is belangrijk. Van het fundamentele belang van buigen en strekken kan men vele oefeningen meer hebben om vaardigheid en kracht te ontwikkelen met een zekere uitkomst op het oog. Al deze oefeningen moeten later weer worden opgegeven daar men ouder wordt en/of zijn doelen heeft bereikt. Men mag zelfs hopen dat de oefening geen schade heeft aangericht daar overontwikkelde spieren zullen vervetten als ze hun funktie verliezen. In het bijzonder is dat gevaarlijk voor de hartspier. Dus moet men aan de ene kant opgeven terwijl anderzijds men door moet gaan met basisoefeningen die kunnen doorgaan tot je dood. Eenvoudig buigen en strekken voor zover het gaat zal het lichaam fit houden voorzover dat ook op hoge leeftijd mogelijk is. Met de standvastigheid van oefenen zal de kunst van het zich gelijkrichten daarop volgen.  
Ze liepen in stilte de hoofdstraat door. Samuel her­kende de gebouwen om zich heen, de meeste mensen die ze passeerden, al bleven namen en gebeur­te­nissen net buiten zijn bereik. De mensen begroetten Gaetan hartelijk. Ze bleven echter afstandelijk tegen­over Samuel. Vriendelijk, dat wel, maar niet meer dan dat. Hij herkende het als een standaard­reactie tegen vreemdelingen, een houding die bijna overal ter hele wereld terug te vinden was. Niet te nieuwsgierig zijn, zeker niet als iemand pas zijn ziel terug had. Dat zorgde alleen maar voor spanningen.

“overlevingsuitrusting voor jongens overlevingsuitrusting portland oregon”

Het was druk: mensen, robots en drones die bood­schappen deden of spullen verkochten. Op een straat­hoek stond een oude oppasrobot, ge­huld in een vies, gescheurd zeil dat ooit geel was geweest. Ze zong kin­der­liedjes, er lagen muntjes in de doos voor haar. Ze was van een model twintig jaar ouder dan ik. Mijn angstparameter piekte even: niet eer­der had ik me voorgesteld dat ik zo zou kunnen eindigen. Mijn afgunst­­para­meter meldde zich ook: dat vieze zeil zou mijn lagers kunnen bescher­men. Was ik niet waarde­voller dan die gammele, oude boutenbak?
En daar hebben ordelievende Nederlanders, mensen die al eeuwen de noodzaak van onderlinge orde en rust inzien, want anders worden de dijken niet onderhouden en loopt alles onder water, geen zin in. Dat is niet laf, maar gewoon historisch bepaalde noodzaak.
De Swiss Emblem waterflessen zijn gemaakt van een stuk kwalitatief hoogwaardig aluminium. Door het gebruik van dit materiaal heeft Sigg gezorgd voor een erg lichte waterfles die extreem sterk is. Door de combinatie van robuustheid, maar toch licht, is deze ideaal om te gebruiken in zwaardere omstandigheden zoals bijvoorbeeld survivallen of sporten.
Nu moet ik erbij vertellen dat ze al ziek is sinds ze bij ons kwam met 1 jaar. Ze heeft Leishmania/Erlichia en een schildklier probleem. Dus ze krijgt al haar hele leven medicatie. Nu is het einde in zicht, alleen is nu mijn vraag hoe weet ik dat het genoeg is. Ze is nu in twee weken 2 kilo afgevallen, omdat ze niet alles meer eet. Ze is dus duidelijk misselijk. Wel wil ze nog naar buiten en speelt ze af en toe nog met haar vriendjes en dan zou je echt niet zeggen dat er iets aan de hand is. Ze krijgt altijd al pijnstillers voor de andere ziektes, dus ik vind het heel lastig om te zien wanneer ik de beslissing moet nemen. Is er iemand die hier ervaring mee heeft en mij kan vertellen op welke symptomen ik verder moet letten, om te zien dat ze echt pijn gaat krijgen.
Al evenzeer is het bijzonder vertekenend criminalisering voor te stellen als een regressie naar een bestiale impulsieve agressiviteit. De criminele overlevingsstrategieën van ontwrichten zijn, als wij ons ontdoen van de morele kijk op de zaak, over het algemeen ‘innovatief’ en rationeel-creatief. Zelfs voor een ordinaire winkeldiefstal of het stelen van een handtas moet je al een flinke dosis verstand aan de dag leggen. En zeker het plegen van een bankoverval of een home-jacking vraagt veel minutieuze voorbereiding en allerlei vaardigheden zoals stressbestendigheid, omgevingsanalyse, teamwerk, organisatorisch talent en meer van dat. Het zoeken en vinden van steeds nieuwe manieren om de wet te overtreden getuigt van een creativiteit waar veel dynamische managers een punt kunnen aan zuigen. En die creativiteit wordt ook beloond: maffieuze organisaties (die b.v. de Internetcriminaliteit controleren) zullen die creatieve lieden snel een ‘job’ bezorgen, zij het een onderbetaalde job en één zonder sociale zekerheidsrechten. Ook geestesziekte vraagt heel wat creativiteit: de verspreiding van steeds nieuwe diagnoses getuigt van het feit dat geesteszieken, en zeker de kinderen wiens hersenen nog niet door jarenlang medicijnengebruik zijn aangetast, steeds nieuwe manieren uitvinden om dingen anders te zien en zich volkomen onvoorspelbaar te gedragen.
Strategie is het resultaat van de ervaring: men heeft geleerd respekt te oefenen overeenkomstig bepaalde principes. Naar het uiterlijk effect zijn er even zoveel principes als er mensen zijn: ieder heeft zijn eigen versie van het idee van mens zijn. Dit kan heel verwarrend zijn. Jezelf zijn is een vaag idee van behoud van integriteit waarvoor er niets absoluuts bestaat, geen wetten of regels in het algemeen naar het schijnt. Maar bij nadere bestudering moet worden gezegd dat jezelf blijven een waarde is: het is een bekentenis naar de kultuur van de kontinentie. Kontinentie schijnt de essentie van de ware leer te zijn. Het betekent dat men zichzelf trouw zou moeten blijven; jezelf niet moet verraden. Dit is de helft van de eeuwige waarden: lieg niet en bedrieg niet terwille van het waar en rein zijn. De andere helft van delen en helpen is een sociale notie. Naar de eerste notie van continentie kan men egoïstisch zijn aangezien het betrekking heeft op het omgaan met jezelf. Maar aangezien niemand een eiland is kan de sociale optie niet worden ontkend. Wat dit betreft is het eerste ‘ego-onderwerpende’ principe het religieus algemeen bekende principe van het mededogen. Ter wille van het mededogen is het andere principe van de soberheid, de bereidheid te delen, aanvaard. Aldus realiserend dat het belang van het ego slechts de halve werkelijkheid is kan men niet ontkomen aan de zelfverloochenende liefdesprincipes van het mededogen en het niet bezitterig zijn. Het is niet een gebod maar een psychologische werkelijkheid waar niemand aan ontkomt. Liefde kan niet individueel worden afgeroepen, maar collectief kunnen we niet ontsnappen aan aan delen en helpen zonder in oorlog te raken. Individueel kan men uitkomen op geestesziekte falend in de psychologische behoefte om zèlf te helpen en je leven te delen. Men mag voor patiënt spelen en hulp van anderen afdwingen delend in ziekte. Niettemin worden de waarden bekrachtigd hoewel niet uitgeoefend naar het ideaal van de zelfverwerkelijking. De gerijpte optie van onafhankelijkheid kan het heel moeilijk maken om te ontdekken hoe we moeten delen en helpen zonder anderen de afhankelijkheid in te betuttelen en te manipuleren. Het is heel gemakkelijk om een valse autoriteit te worden die claimt beter te zijn dan degenen die behoeftig zijn. Maar om de ander een profiteur te noemen is onrechtvaardig daar iedereen profiteert van de verworvenheden van de voorvaderen. Dankbaarheid neemt heel natuurlijk de vorm aan van helpen en delen: men voelt zich schuldig zonder beschuldigd te zijn. Alleen op frustratie van dienstbaarheid en onvermogen om te delen doemen problemen op. Aldus worden werkeloosheid en individualisme als grote bedreigingen gezien in de moderne samenleving.
De inferieure kwaliteit van zijn drank? De glazen vol vingerafdrukken? Het feit dat er slechts een enkele olielamp brandde en de zaak donker als een graf was? Misschien omvat de voortmeanderende mea culpa de algehele smoezelige staat van het etablissement of de gastheer?
Vier dagen zijn voorbij, heb ik boven gezien. Vier verloren dagen, dagen die we nodig hadden. En zelfs zonder de klok in ons lab had de groenige tint van Sals huid me genoeg gezegd. Sal had mijNanoferdimeteen na mijn dood moeten activeren. Nu Sal dood is, en zoveel tijd verloren is gegaan, heb ik weinig vertrouwen meer in ons oorspronkelijke plan. Dat lijkt nu sowieso belachelijk naïef. Ik zal een actievere rol moeten spelen in het afzetten van Mook.
‘Heel zeker. Om twaalf uur stipt worden de troepen weggehaald. Ik snap het niet… Ik kan mijn hoofd niet aan de oppervlakte vertonen en ik heb zo’n gast…’ Leaf klapte abrupt haar mond dicht. ‘Ooh, ojee. O shit, dat is balen.’
De wachttoren is ingestort en alleen de onderste verdieping staat nog overeind. Op die afgebrokkelde muur is een primitief afdak van bladeren aange­bracht. De oude zigeunerin die haar intrek in de toren heeft genomen wordt door de vismensen naar buiten gejaagd. Mokkend, maar machteloos kijkt ze van een afstand toe. Ze maakt het teken van het boze oog en spuwt door haar vingers, maar daar staakt haar verzet. Wat moet ze anders? Geen weldenkend mens durft de aandacht van de grillige Roodjassen te trekken.
%”%7.+#;D 6%4+#96+:+#; +% 7B.%.7. *6+2+% %) $+9″*+%B.F: .% “72.+ *6+2+% :6*+% 6* 4+ @6$+ 9+B<464.%$E7.F<+#; ""% 2+ A"::+%C G.2 5+26$+% @66$EB+#"#+% I%4#J IB+*"% KLMNOP +% G"*.""% G+%Q; KIMNP .% ++% 76**+%2""#;2): .% @+2 ?+2+%;7@"AA+B.F: *"$"9.%+ R"2)#+C Laura begon oncontroleerbaar te trillen, de brief­opener glipte uit haar hand en kletterde tegen het parket. Ze zakte als een hoopje ellende op de vloer in elkaar en kon de tranen niet meer tegenhouden. Het voelde alsof ze zich compleet verloor in het verdriet, het schuldgevoel, de wetenschap dat het haar onop­houdelijke stille verwijten waren geweest die Peter uiteindelijk tot zijn daad hadden gedreven. Er is tegenwoordig in de politieke filosofie weer veel belangstelling voor het begrip ‘autoriteit’, veelal op basis van het werk van de nazi-filosoof Carl Schmitt (1888-1985), bv. in het werk van de Italiaanse filosoof Giorgio Agamben. Het begrip autoriteit zit een beetje gewrongen tussen de “Franse” conceptie van de Natie als een uiting van de mondige burgers (citoyens, citizen in English, zoals in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, die eigenlijk een “Franse” oorsprong heeft) en de “Duitse” conceptie van de volksgemeenschap, waar het individu maar een inferieure uitdrukking is van een ‘Volkswil’. (De dreigende splitsing van België is filosofisch gezien misschien een splitsing volgens deze Frans-Duitse tegenstelling!). In de Franse conceptie van de liberale democratie moeten de politieke leiders zich baseren op de wijze waarop de burgers hun stem hebben gehad in het debat (m.a.w. hun stem hebben uitgebracht via verkiezingen). In de Duitse conceptie komt erop aan dat de leiders het volk ervan overtuigen dat hun verwoording van de Volkswil de beste vertaling is van wat de mensen ‘eigenlijk’ willen. Jaargang 6: nummer 19 09-07-2015 Redactie: Lieke Akkermans/Petra Janssen.. Agenda 14 juli Musical, 19.30 uur in Overloon 15 juli Wisselochtend 16 juli Campingdag Picknick en ouderbedankactiviteit, 17.00 ‘Toen je mij had opgeblazen, Mook, toen heb je Sal opgezocht, nietwaar? Sal, die nooit iets anders wilde dan bouwen. Weet je hoe lang ik Sal al kende, Mook? Weet je hoe lang ik al met hem samenwerkte? Hoe lang hij al mijn vriend was? Mijn geliefde?’ Terwijl ik spreek, loop ik op Mook af, en wijkt Mook achteruit, tot hij met zijn rug tegen het panoramaraam staat. ‘Dat je mij te grazen hebt genomen, dat respecteer ik. Ik vormde een bedreiging voor je imperium. Dat risico had ik genomen. Maar niet mijn team, en niet Sal. Je hebt hem van het dak laten gooien, Mook. Hij deed geen vlieg kwaad, hij was geen bedreiging voor je, en je hebt hem de dood in laten gooien.’ Er is misschien een halve seconde voorbij sinds Mooks woorden. Ik geef een subsectie opdracht een robuust nooddirectief te formuleren, terwijl ik de strook muur tussen de twee veldgeneratoren bestu­deer. Al gauw zie ik wat ik wil zien. Nog een halve seconde later is het nooddirectief voltooid. Voor Mook is er nauwelijks tijd voorbij gegaan. Zijn wenk­brauwen gaan vragend omhoog. Nieuwsbrief Wijkkamer de Dommer En omgeving 24 juni 2016 Wijkkamer.de.Dommer@ribw-nr.nl Dommer van Poldersveldtweg 73 Nijmegen Mail ons als je een bijdrage hebt! Extra zomeropening huiskamer We willen Mike staarde haar aan vanaf een foto van hem en de Linda-snol die alle hoop aan diggelen sloeg. Hij had zijn tong zo ver in haar mond gestoken, het leek alsof hij een inwendig onderzoek aan het verrichten was. De klootzak. Materiële aktiviteit weerstaat het verstandige. Na denken zou er aktie moeten zijn, maar na de aktie zou er ook heroverweging moeten zijn. Vergissen is menselijk. Daarom is zwijgen goud en spreken zilver. Zonder te kiezen voor de stille wereld der gedachten waar alleen de innerlijke stem wordt gehoord in den beginne en ten slotte, is er geen berouw mogelijk en ook geen correctie. Dit is een ramp die zich niet mag voltrekken. Het gevolg van spreken en handelen zonder voorafgaande en erop volgende reflektie betekent gevangen te zitten in een neerwaartse spiraal van valpartijen die leiden tot oorlog en vernietiging. De essentiële dreiging van het zilver wordt gevormd door de onwetendheid. Voor de ander houdt men het beeld hoog van de wijsheid, maar zich ontwikkeld hebbende tot een diktator (de Schrift, de associatie in de geest en de innerlijke leraar missende) is de vernietiging een feit. Schepping zonder reflektie leidt tot vernietiging. Dat is de ware betekenis van het gouden stilzwijgen (afb..) De monniken zijn altijd doorgegaan met hun gebeden tot de politici zich hadden uitgeleefd en spijt hadden gekregen. Kortom, de situatie van de eerste mensengroepen was vergeleken met de mensapen in de oerwouden precair op drie vlakken: 1) het voedsel was niet zomaar te vinden; 2) ze werden belaagd door vijandige en gevaarlijke dieren en 3) ze kwamen in aanraking met ook al vijandige andere mensengroepen. In heel wat kringen wordt vermeld dat de uitbarsting van de Toba-vulkaan op Sumatra, gedateerd op 71.000 jaar geleden, met een zes jaar lange vulkanische winter als gevolg, de menselijke bevolking zou hebben gedecimeerd, ook de Homo Sapiens die toen al meer dan 50.000 jaar in Afrika leefde. In Afrika heerste door die vulkaanuitbarsting een ondraaglijke droogte, de inlandse meren verdampten. In die situatie zouden de resten van Homo Sapiens, geschat op nog amper een 10.000-tal, zich hebben verspreid langs de kustlijn en zou een deel van hen begonnen zijn aan de tocht naar Arabië en Azië, waarna de mens over de ganse aardbol zou zijn uitgezwermd. Welke plezante en verrijkende levenservaringen kun je in die tijd evenwel niet opdoen! De veldritcross in Diegem kan zo ongeveer tellen voor 3 à 4 bladzijden. Even in het park gaan wandelen en met een geveinsde semi-pedofiele blik kijken naar de spelende kindertjes die in de waan verkeren dat ze balanceren op een sneeuwtapijt van een halve meter dik en dat ze kunnen schaatsen op bevroren vijvers: dat is ook wel 2 bladzijden waard. Een praatje slaan bij een flinke kop koffie in de Kaffiebar De Familie Jansen in de Kapucijnenstraat: ook 2 à 3 bladzijden. En daarna valt stilaan de duisternis in, moet er gesoupeerd worden en is het tijd om bij een fles wijn naar muziek uit mijn rijke jeugd te luisteren. Daar krijg ik tenminste geen schrijfdromen van. Laura’s lip was gaan trillen. Ze graaide de tekening van het houten blad en propte het terug in haar tasje. Als dit waar was, dan wist ze niet hoe ze hier ooit uit ging komen. Je niet schuldig voelen? Er was zo ontzettend veel waar ze zich schuldig over voelde en terecht! Ze wreef de tranen driftig uit haar ogen en maakte aanstalten om het kantoor te verlaten. (10) Cf. het grappig boekje van David Graeber “The Utopia of Rules: On Technology, Stupidity, and the Secret Joys of Bureaucracy.”, 2015. (David Graeber is de auteur van het baanbrekende “Schuld: De eerste 5000 jaar.”, 2015; Engels origineel, 2011.) Liefde kan een zware last zijn. Omgaan met mensen brengt heel wat lastig vallen met zich mee. De wet is geneigd de mensen lastig te vallen met formulieren om in te vullen en verkiezingen om op uit gaan als het niet een internationaal konflikt is om mee te mobiliseren. Geliefden vallen elkaar lastig tot de liefde nee zegt. Predikanten vallen de mensen lastig, ze programmerend met een moraal die ze dag en nacht achtervolgt. Ouders vallen de kinderen lastig ten einde ze perfekt te doen gehoorzamen hetgeen nooit een volledig succes is. Leraren proberen de studenten ook te programmeren met bij tijden enige ernstige dubiositeit als resultaat. De commercie probeert voortdurend je te doen identificeren met je consumptie, alsof dergelijke verlangens de hele dag zouden voortduren en werkgevers vallen werknemers de hele dag lastig om perfekte machines te zijn, wat niet het geval is. Het leven kan een komplete hel zijn van konditioneringen met weinig kans te ontsnappen aan alle aanstormende demonen. Niettemin is dit onze liefde: zo hangt de samenleving samen. De eeuwige vraag is hoe bevrijd te raken en vrij te zijn van al dat lastig vallen. Je eigen oordeel vellen is aardig, daar gekonfronteerd met een heel systeem van konditioneringen het niet moeilijk is de motieven van de zwerver te begrijpen. Het mens-zijn houdt echter de last van de samenleving in die druk uitoefent terwille van een keuze. Men kan niet aan de keuze ontsnappen, noch aan het kiezen. Associatie en hulp zoekend om het lastigvallen tegenwicht te bieden vormen mensen allianties zorg dragend voor de noden. Dit draait altijd uit op een konflikt met de volwassen optie die de zelfverantwoordelijkheid dicteert. Dus, is het ware probleem dat van de onthechting: hoe kan ik onthechten zonder de kontrole en onafhankelijkheid te verliezen. Sommigen geloven dat dierlijk gedrag de uitkomst is, kijkend naar de vrijheid en onafhankelijkheid van de dierlijke staat. Een geestelijk gezond mens echter weet dat zonder waarheid, reinheid, delen en zorgen er niet zo iets kan zijn als basis-vertrouwen, trouw, voorziening en liefde. Menselijkheid wordt gevonden op basis van deze waarden wetend dat de dierlijke staat er een is van voortdurende angst om te overleven en angst voor egoïsme, schaarste en lust. Daarom is de autoriteit gedefiniëerd de vertegenwoordiging van deze hogere waarden. Normaal is het eenvoudig de wet en orde van de staat die voorziet in het handhaven van deze waarden misdaad, egoïsme, tekort en misbruik veroordelend. Wetend dat konditioneringen het struikelblok van het lastig vallen vormen is alles wat men nodig heeft om te onthechten in bevrijding te weten wat het uiteindelijk gezag is dat de staat zelf beheerst. Kennis komt van bewustzijn en bewustzijn komt van coëxisteren. Dus wordt de autoriteit simpelweg gevonden in het vreedzaam en tolerant samenbestaan van alternatieven die hun gemeenschappelijke noemer vinden in de eeuwige werkelijkheid van de natuurlijke tijd waaraan niemand iets kan veranderen. De eeuwige waarden zijn een natuurlijk bijprodukt van die eeuwigheid: God in de vorm van de tijd die zichzelf aantoont in herhalingen van dag en nacht het vertrouwen van een genetisch programma bevestigend, de trouw aan de natuurlijke orde, de voorziening van dingen die van nature groeien en de liefde ter wille van het nageslacht. De mens is niet eenvoudigweg een dier in dit, gebruik makend van zijn grotere vermogen. Er is hierin maar één schaduw: hoe hoger je stijgt des te dieper je valt  In deze bloedstollende first person shooter, gebaseerd op de gelijknamige TV-reeks, kruip jij in de huid van Daryl Dixon. Samen met zijn broer Merle beleven ze een griezelig, onvergeeflijk avontuur tijdens hun tocht doorheen het landelijke Georgia op weg naar het veilige - of dat is tenminste toch het gerucht - Atlanta. Onderweg krieoelt het van de Ostende is een toeristische badplaats met ongeveer 6000 inwoners in de provincie Buenos Aires aan de Argentijnse kust. In het noorden wordt Ostende begrensd door de badplaats Mar de Ostende, in het zuid-oosten door Valeria en de Argentijnse zee en in het westen door Gral Madariaga. Het landschap wordt gekenmerkt door hoge duinen en brede stranden omzoomd met schaduwrijke tamarisken. De bewoners zijn grotendeels werkzaam in de toeristische sector en de bouw. Eindelijk verscheen hij. Een Kiteh-man: zijn middel slank, zijn schouders en heupen breed, de patronen in zijn huid zelfs op deze leeftijd bijna foutloos. Een teken van zijn zuiverheid, van zijn sterke familielijn. Van hoge adel, zoals Beijjun. Hij droeg zijn glimlach als onderstreping van zijn onverschilligheid. Wat heeft Mook bezield om Sal te vermoorden? We wisten dat hij mij uit de weg zou ruimen; dat was zakelijk, of in elk geval wat Mook daaronder verstaat. Maar Sal? En niet alleen Sal: het hele team, dat decennia lang in het geheim geploeterd heeft om het Delftse lab tegen de klippen op operationeel te houden. Heeft Mook me zo gehaat, dat hij de zeldzame, onschatbare meerwaarde van een volledig functioneel nano­lab wilde offeren aan zijn wraakzucht? De verspil­ling verbijstert me. In het algemeen ervaren we dikwijls verschillende gevoelens tegelijkertijd en gevoelens kunnen snel wisselen wanneer we op onszelf inpraten of onszelf de put in duwen. Alle gevoelens hebben wel betrekking op een beleving van ons lichamelijk functioneren (de hersens inbegrepen). Het bereiken of elimineren van heel wat van deze gevoelens vormt meer dan dikwijls een rechtstreeks doel van ons handelen en tegelijk zijn zij motor van heel wat van ons doen én van ons laten. Bijna al onze handelingen hebben én met gevoelens én met verstandelijke overwegingen te maken. We voelen altijd iets en tegelijkertijd verwerken we steeds één of andere informatie die hetzij van buiten ons komt hetzij van binnen. Onze hersenen werken altijd en alle delen van onze hersenen zijn steeds in een bepaalde mate actief. De neuro-economische metingen betreffen steeds een toename van de neuronale activiteit in een bepaalde regio, niet het actief zijn als dusdanig. Ook bij louter uitvoerende taken zoals rekensommetjes maken, zijn de regio’s die emoties reguleren actief maar er kan wel geen toename vastgesteld worden. In heel wat gevallen is het onduidelijk of onze hersenen nu bezig zijn met cognitieve informatieverwerking of met sociaal-emotionele reacties. Onzekerheid bv. is een cognitie (‘morgen krijgt mijn dochter haar studieuitslag, ze heeft een paar slechte examens gehad, we weten dus niet hoe het zal aflopen’) en tegelijk een emotionele reactie (anticipatie van blijheid of ontgoocheling, of besluiten om maar rustig af te wachten versus bezorgd piekeren). Het vermijden van risico’s kan ingegeven zijn door vrees (‘emotie’) maar vormt tegelijk onderdeel van een verstandige afweging dat wat minder ‘winst’ best tot tevredenheid kan stemmen. Kahneman heeft zeker gelijk als hij onderzoeksmatig vaststelt dat meer geld niet meer geluk en welzijn betekent, maar dat geld niet gelukkig maakt weet de volkswijsheid zo ook zonder ingewikkelde experimenten te moeten opzetten. [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

“overlevingsuitrusting voor jongens buitenleven uitrusting”

59. 57 Hulpaanbod Welke mogelijkheden heb je, en wat ligt voorhanden om met het de moeizame en pijnlijke gevolgen van de verslaving van je partner om te gaan? Het grote voordeel ten opzichte van tien à twintig jaar geleden is dat het probleem steeds meer onderkend wordt, en dat er veel meer kennis en mogelijkheden voorhanden zijn zowel op internet als in behandelingsopties. ´Ik heb het voornamelijk zelf gedaan, lang geleden was er nog geen hulp. Dat begint nu gelukkig meer te komen, het krijgt ook meer aan- dacht, komt meer in de openheid.” Daar moet wel bij gezegd worden dat de nadruk en de focus nog voor- al liggen op de aanpak van de verslaafde zelf: de behandelingen zijn vooral individueel gericht zonder de partner erbij echt te betrekken. Uit dit onderzoek komt naar voren dat het merendeel van de respon- denten hulp zocht via een netwerk op internet, zoals Kostbaar Vaat- werk (54%), of binnen een professionele organisatie (56%: er waren meerdere antwoorden mogelijk). Veel partners geven aan dat hun religie zeer belangrijk is geweest. Naast hulp vanuit de kerk of van de predikant is persoonlijk contact met God voor hen een belangrijke manier om met de pijn en de moei- te die ervaren wordt om te gaan. Een van de reacties luidde zelfs: “God is de beste Therapeut”. Daarnaast wordt ook de eigen huisarts (als onderdeel van een profes- sionele organisatie) vaak genoemd als iemand bij wie hulp is gezocht. Diegenen die aangeven dat zij het vooral zelf hebben gedaan, noemen onder andere dat zij veel hebben gelezen over de problematiek, dat zij een dagboek hebben bijgehouden enzovoort.
De “klassieke” Grieken van het hellenistisch post-polis tijdperk (“Epicurus”, “Stoïcijnen”, etc.) oefenden zich zo te merken bewust en doordacht in “zelfbeheer(sing)”, “zelfopvoeding”, “zelfcultuur” (“zelfcultivering”). Die oefening (waarin de scheiding tussen “geest” en “lichaam” irrelevant was, want onbestaande) stond volkomen los van de tegenstelling die wij nu te pas en te onpas aanduiden als “egoïsme vs. altruïsme”. Het betekende simpelweg: wanneer ons bestaan niet zo maar authentiek en zonder verder nadenken manifest en merkbaar kan bijdragen aan het bredere of ruimere “geheel” (de “polis”, het “algemeen belang”, etc.), dan is het zaak om minstens zorg te dragen voor ons zelf (ons “zelf”). De Duitse pedagogen van de 19de eeuw gaven er de naam “Bildung” aan, en dat was ook helemaal geen egoïstische of narcistische bedoening, verre van en integendeel. Grofweg gingen die Duitse pedagogen ervan uit dat die Bildung, via ondoorgrondelijke wegen, ook de waarborg was voor de Bildung van de Natie, van het grotere “geheel”. Die “zelfopvoeding” valt in geen enkel opzicht samen met wat nu gepropageerd wordt binnen de liberaal-individualistische ideologie van de “autonomie” of de “zelfbeschikking”, samengebald in de “non-conformistische” credo-kreet “Wees jezelf!”, i.e. “Wees uniek, wees anders, niet zoals de anderen (of zoals de anderen je voorhouden of voorschrijven)!”).
Hallo daar alles wat je vlees en grill liefhebbers van jongens en meisjes. Deze ‘in staat is over hoe een accuboormachine aangedreven rotisserie te verdienen op het cheapo. En snel. Het hele proces van de eenvoudige dingen moet meer zijn dan een uur
Culinaire Arrangementen 2014/15 Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Speciale Kerstarrangementen Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Een onvergetelijke Kerst viert u bij Center Parcs. Ontdek onze
Bijltjesdag: absoluut, kort door de bocht en vol erop. De hardste straf voor graaiers is het ontnemen van bezit, zowel in het nu als in de toekomst. Verder een verplichte woonplek aanwijzen en enkelband. Geen uitreisdocument meer, geen stemrecht, geen rijbevoegdheid of enige functie waarbij men zeggenschap heeft over een ander, verplicht werk in een zorginstelling en constante controle op enig welvaartsartikel. Kortom, de gaaiers en machtsmisbruikers pakken zoals men criminelen aanpakt en dan met een paar extratjes…..
De ochtend van de volgende dag begon met zware regenval die geen einde leek te hebben. pakten zich samen onder de hoge zwammen van het Helden­plein: lange Lleroh (optimistisch en blij van hart); korte, donkere Kiteh (alledrie de geslachten aan­wezig, samengedrongen en ernstig); slanke, rode Timbesh (voornamelijk ondoorgrondelijk); een kleine groep bleke Oba (uitgescholden en met minachting en wan­trouwen op afstand gehouden).
Digitale hulpmiddelen zijn niet meer weg te denken uit de maatschappij. Door sterke groei van digitale ontwikkelingen stapelen mogelijkheden zich op en veranderen ook de digitale standaarden steeds sneller. Dat heeft zijn weerslag op de maatschappij, de beroepen en daarmee ook op de inhoud van het onderwijs (Voogd & Roblin, 2010).
Haar ademhaling versnelde en haar hoofd begon te tollen. Snel ging ze weer op de matras zitten. Ze voelde zich misselijk en de weeïg zoete smaak van de reep kwam omhoog in haar keel. Ze moest contact hebben met de aarde. Wanhopig drukte ze haar handen tegen de trunomium vloer maar voelde enkel kille, artificiële substantie. Paniek welde omhoog. Haar lichaam schreeuwde om buitenlucht. Koorts­achtig dacht ze na.
Al evenzo steiger ik wanneer ik dieren zie mishandeld worden. De eerste twee mishandelingen van dieren waarmee ik als kind werd geconfronteerd, betroffen het kelen van het slachtrijpe varken dat we kweekten, en een paar bengels die de staarten van twee katten in een knoop hadden gelegd. Maar het begrip dierenrechten vind ik uitermate misleidend, al is het woord gemeengoed geworden, en daardoor eigenlijk inhoudsloos. Dieren hebben tegenwoordig “rechten”. Enkele jaren geleden werd in de Verenigde Staten een man gerechtelijk in beschuldiging gesteld nadat hij bij een echtelijke ruzie de goudvis uit zijn bokaal had geplukt en op de grond had doodgetrapt. En in het slachthuis van Anderlecht doe je met een koe niet meer wat je wil. En moslims moeten verdomd goed opletten hoe ze hun schapen slachten.
(2) In zijn samen met de psychoanalist en activist Félix Guattari (1932-1992) geschreven: “L’anti-Œdipe: Capitalisme et Schizofrenie.”, 1972/1973 – “Mille Plateaux: Capitalisme et Schizofrenie.”, 1980.
De pomphouder was aardig. Hij schoot me het geld voor de reparaties voor en liet zijn monteur ze uitvoeren. Het zou maar tien dagen duren om dat terug te verdienen met mijn baantje bij de wasstraat. Dan zou ik er twee keer zo lang over doen om thuis te komen. Jammer, maar niet onoverkomelijk.
0113-649729 www.tropicalzoo.nl Nieuw! Berkenhof voor bij u thuis! Binnenkort jarig? iets anders feestelijks te vieren? En geen zin om u uit te sloven in de keuken of om uw feestje buiten de deur te vieren?
Vliegen is de meest veelzijdige vorm van transport en kan alleen gedaan worden in Creative, hoewel sommige mods het mogelijk maken ook te vliegen in Survival. Wanneer de speler vliegt beweegt hij met 10.8 meter per seconde (38.88 km per uur), wat ongeveer 250% van de normale loop snelheid, wat 4.3 meter per seconde is. Tijdens het vliegen wordt de wrijving verlaagd tot het gelijk is aan de wrijving op ijs. Wanneer de speler vliegt in vloeistoffen, zal hij niet zinken of langzamer gaan.