“goedkope survival gear gratis verzending kamperen en survival gear voor antarctica”

Dikke betonnen pijlers ondersteunden een hoog dak en tussen de pijlers waren tientallen kantoortjes aangelegd rond een centrale glazen koepel. Overal waar hij keek zag hij het Philipslogo tevoorschijn komen. Dit moet het zijn, het kan niet anders, dacht Harrald. Opgewonden daalde hij de trappen naar de werkvloer af. Overal waar hij kwam werd het licht helderder en de gloed van de lampen warmer. Harrald vermoedde een automatisch systeem. Veel beter dan de kaarsen en fakkels in het oude klooster.
34. DE KIKKER EN DE OCEAANHet is een structuur die hij als canvas gebruikt om de verschillende vor-men of manifestaties van het levensbeschouwelijk denken op te plaat-sen. Die ziet er als volgt uit: Vrij Informatie Ratio Emotie Energie GebondenDe verticale as is de as van de Energie. De horizontale as is de as van deInformatie.6 Energie en Informatie gebruikt Libbrecht als uitgangspun-ten7 om het Aardse leven en hoe het zich uiteindelijk als een cultuurorganiseert, mee te beschrijven. Zijn assenstelsel is orthogonaal, hetgeenin de wiskunde wil zeggen dat Energie en Informatie twee ‘onafhankelij-ke’ variabelen zijn. Dit zijn variabelen waarbij als je de één verandert, deandere niet via een wetmatigheid beïnvloed wordt. Zo zijn de variabelenlengte en gewicht quasi onafhankelijke variabelen om een mens tebeschrijven. Het gewicht van een persoon zegt niets over de mogelijke6 Het snijpunt van de assen is geen ‘nulpunt’. Zoals later in de toelichting zal blijken, duidt de horizontale as een dichotomie of tweedeling aan. Het nemen van een positie op deze as duidt dan aan in hoeverre er in de informatie veel emotionele of rationele informatie aanwezig is.7 Met uitgangspunten bedoel ik dat deze parameters aan de basis van de beschrijving van wat wij werkelijkheid noemen liggen. Deze parameters zijn paradigmavrij, zoals Libbrecht zegt. Noch energie, noch informatie zijn een gevolg van een specifiek inge- nomen cultureel standpunt. Deze beide begrippen komen overal voor en zijn door iedereen gekend, weliswaar in verschillende bewoordingen. 24
Het is makkelijk en super cool te maken. Ja, ja, ik weet dat er een aantal andere Instructables die er zijn over hoe je een licht op tafel te bouwen, maar dit is anders. De tabel is gebaseerd off van mrgalleta’s Instructable, maar je hoeft niet alle
De eerste mensen waren zelden alleen. Ze hadden dus dezelfde ervaringen en deelden deze met anderen. Ze hanteerden alleen concrete dingen, ze hadden nog geen abstracte concepten gevormd. Hun woorden verwezen naar dezelfde hersenconnecties in hun geheugen. Er traden in de beginne dus geen meningsverschillen op doordat men abstracte begrippen ging bezigen waaraan eenieder een persoonlijke invulling gaf (zoals liefde of vrijheid) en die dus bij elkeen met verschillende hersenconnecties samenhingen. Er deden zich ook nauwelijks meningsverschillen voor op basis van het gegeven dat strikt persoonlijke ervaringen aanleiding gaven tot een persoonlijk episodisch geheugen – het episodisch geheugen heeft betrekkingen op gebeurtenissen in ons leven in tegenstelling tot de herinnering aan feiten zoals ‘Amsterdam is de hoofdstad van Nederland’; bij factuele herinneringen wordt ons geheugen regelmatig herbevestigd en dat geheugen zit dus goed vast en ondergaat weinig vervormingen in de tijd. Ons episodisch geheugen aan persoonlijke gebeurtenissen wordt constant herschreven wanneer we de herinnering weer ophalen, er elementen aan toevoegen of zaken anders voorstellen en er niemand is om ons tegen te spreken. Werken met vage abstracte concepten die gemakkelijk persoonlijke connotaties oproepen of het herschrijven van elementen van ons episodisch geheugen zullen dan geleid hebben tot conversatieproblemen wanneer mensen begonnen te verpersoonlijken op basis van ervaringen die elk van hen alleen heeft meegemaakt. Geheugenpillen, zoals deze in de maak zijn (b.v. door Gary Rogers en Gary Lynch op basis van ampakine ), zullen ons vermoedelijk voor dergelijke problemen niet behoeden: mogelijk zullen geheugenpillen er enkel voor zorgen dat alles beter onthouden wordt, ook irrelevante informatie of zaken die we beter zo snel mogelijk vergeten. Velen blijven echter ook fundamenteel twijfelen aan de haalbaarheid van het opzet om geheugenpillen te produceren, bijvoorbeeld de bekende neurobioloog en wetenschapspopularisator Steven Rose, zelf gespecialiseerd in de neurobiologische studie van het geheugen. Hij wijst erop dat het idee van geheugenpillen stoelt op een ‘neurofilosofisch’ reductionisme, waarbij mentale fenomenen zoals gedachten, vrije wil en verantwoordelijkheid tot neurobiochemische of genetische verschijnselen worden herleid. Rose riskeert in zijn marxistische gedrevenheid wel in een onoverbrugbaar, op de spits gedreven en daarom onbevredigend dualisme van materie en geest terecht te komen. Zo maar vrije wil en verantwoordelijkheid poneren zonder aan te geven wat hun psychologische of cultuurhistorische basis is heeft weinig weg van gedegen materialisme: zo’n materialisme is echter toch de basis van elk marxisme. Materialisme impliceert dat de dingen een verleden en een toekomst hebben, ongeacht of de basis van die fenomenen biologisch dan wel sociaal-cultureel is. Vrije wil en verantwoordelijkheid naar voren schuiven als uit de lucht gevallen sterren klaart de zaak geenszins op.
Het gaat om de verschillende dynamieken en daartussen moet balans zitten en ze volgen elkaar logisch op. Dus ja, het zoeken van leegte, en vandaaruit komen tot diepere verbindingen in de kennis, grotere ‘verbanden’ zien, wat zich al dan niet kan uiten in het materiele, op wat voor manier dan ook, als een weerspiegeling. Sommigen hebben contact met alleen het broodnodige en misschien wat internet-contacten. Alles gaat in golfbewegingen en vertaalt zich dan in hogere golven. Ook in dit is het dus heel dubbel.
Deze volksvergadering besprak misdrijven die door de families zelf niet geregeld konden worden: het Germaanse ‘ding’, de Romeinse ‘res (publica)’. De volksvergadering nam ook beslissingen met betrekking tot oorlog en vrede met naburige stammen. Misdrijven tussen families betroffen vooral diefstal, kinderloos huwelijk en het zich vergrijpen aan een vrouw van een andere familie. De misdrijven konden verzoend (vergeven) worden óf gewroken. In het eerste geval werd er een soort schadevergoeding betaald, in het tweede geval werd de vermeende dader gewoonlijk vermoord (in het geval van verkrachting dikwijls ook het slachtoffer; verkrachting gold immers als overspel, niet omdat men vond dat de vrouw de zaak had uitgelokt maar omdat het vaderschap bij een eventuele zwangerschap niet strookte met de huwelijksverbintenis). Misdrijven binnen een familie werden niet beslecht en eigenlijk niet als ‘juridisch’ misdrijf of misdaad beschouwd: je kon niet van je vader of moeder stelen en je mocht je partner slaan. Die geplogenheid is tot op vandaag nog grotendeels geldig. Een handgemeen op café wordt nog altijd sneller geverbaliseerd dan een uit de hand gelopen echtelijke ruzie. Ook met een verkrachting binnen een familie moest de familie maar zijn plan zien te trekken: zij kon van niemand verzoening of wraak eisen. Slechts wanneer families het niet onderling eens geraakten of één van de partijen vond dat de schadevergoeding of de wraak niet in overeenstemming was met de zwaarte van het misdrijf, werd de zaak voorgelegd aan de volksvergadering van de ganse stam. De stam kon dan bijvoorbeeld oordelen of bij de kinderloosheid van een huwelijk (die altijd geweten werd aan de onvruchtbaarheid van de vrouw, zij bracht namelijk geen vrucht voort, terwijl de man blijkbaar toch zijn werk had gedaan) de familie van de man door de familie van de vrouw moest worden vergoed en zo ja, op welke manier. De aanklagende familie kreeg het en de familie van de ‘dader’ het tegenwoord (ant-woord). Wie sprak stond recht en hief vermoedelijk de (rechter)hand, waardoor de anderen bleven zitten. De volksvergadering besliste daarna bij mondelinge stemming: dit werd gemeten aan het overheersen van de goedkeurende of afkeurende stemmen. Daarna stond de stamoudste recht (de latere ‘rechter’) en sprak het vonnis uit (de ‘rechtsvinding’, i.e. de ‘vondst’, etymologisch ‘de te gane weg’, cf. het Chinese tao, de ‘weg’). Uit dit overleg rond het kampvuur ontstond het gewoonterecht, de Wet waaraan iedereen onderworpen was en waarnaar iedereen zich te schikken had op risico uit de gemeenschap gestoten te worden. Het kampvuur werd later getransponeerd in de ronde tafel die binnenshuis werd neergepoot en is mythisch opgevoerd in de Ronde Tafel van koning Arthur en zijn ridders. En in deze eeuw nog gerepliceerd in zogenaamde Rondetafelconferenties, waarbij de ronde tafel de gelijkwaardigheid van de partijen symboliseerde.
Ik laat m nooit uit in drukke gebieden, en hij zit altijd vast, hoop nooit een heftig gevecht mee te maken, de enige keren dat Buddha heeft gevochten was als er lopslopende honden bij ons kwamen buurten
Ik zwaaide mijn dochter, die groot genoeg was om zelf naar school te gaan, uit en opperde bijna een spuitje tegen moeder, die lekker in een leunstoel voor het raam van het zonnetje zat te genieten, maar bedacht me halverwege en wist het nog om te buigen naar dat de kat vroeger zo’n spuitje elf was geweest.
The recombinant alliance of cognitive work and financial capital was over. The young army of free agents, self-exploiters, and virtual prosumers was transformed into modernity’s horde of precarious cognitive workers: cognitarians, cognitive proletarians and internet-slaves who invest nervous energy in exchange for a precarious revenue.
Verse nieuwsbrieven aan de muur maakten melding van mislukte pogingen om tot een nieuw handels­verdrag te komen, van de dalende waarde van aan­delen, mislukte herplaatsingstrajecten voor Lleroh-arbeiders, het toenemende probleem van open riolen in een stad ver hier vandaan, onhygiënische prak­tijken in Oba-ziekenhuizen, moord, incest, inbra­ken, diefstal en groeiende onlusten in de veer­tien Oba-wijken van Yin-Ghuel, de noodzaak tot meer waak­zaamheid nu Oba-misdadigers en Lleroh-smokke­laars hun werkterrein opnieuw richting de binnenstad hadden uitgebreid.
Illusie: Iets dat vals is voor echt aanzien. Gewoonlijk toegepast op het verschil tussen materiëel geïdentificeerd zijn en spiritueel gericht zijn. Het tijdelijke of materiële wordt als illusoir beschouwd aangezien het gedoemd is te veranderen terwijl het bestuur van de vorm, de geest die resulteert uit het gelijkrichten met de ziel, en de ziel zelf, wordt beschouwd als zijnde eeuwig daar ze refereert aan de onveranderlijkheid van het zelfbewustzijn en de werkelijkheid der verandering, de tijd zelf.

“lange termijn wildernis overlevingsuitrusting inheems amerikaans overlevingsuitrusting”

Iedereen kent hem, iedereen houdt van hem. Bear Grylls is onverschrokken, dapper en weet altijd wat te doen. Wist je dat, dat hij met zijn 23 jaar de jongste Brit aller tijden is die de Mount Everest beklommen heeft? Bekend van enkele tv programma’s waarin hij aan kijkers laat zien hoe te overleven in extreme situaties. Voorop staat: we hopen natuurlijk dat jij nooit in een situatie verzeild raakt waar het om leven en dood gaat. Echter, met deze overlevingsuitrusting door Bear Grylls persoonlijk samengesteld zullen jouw overlevingskansen groter dan ooit te voren zijn. Hopelijk heb je het nooit nodig maar wie weet wat de toekomst brengt.
‘En nee, je hoeft er niet snel voor naar huis te komen. Ze is al lang begraven als je dit hoort. Papa zegt dat hij weet dat je erg verdrietig zult zijn en hij liegt niet tegen me, dus dat zal wel. Misschien kun je robot-Lars om een troostmassage vragen.’ Ella was even stil. Toen boog ze zich naar de camera over. ‘Voor mijn part blijf je in de ruimte hangen. Maar mocht je toch thuis willen komen, weet dan dat ik voor papa zorg. Sinds zijn TIA…’
Het was mij wel opgevallen, maar zoals ik schreef, misschien hoort de Joodse vlag niet bij dodenherdenking in Nederland, uiteindelijk is het vooral door medewerking van de Nedelrandse overheid en het Burgerlijk Archief dat in Nedelrand zoveel Joden zijn gedeporteerd. Misschien heeft Nederland het recht niet deze vlag bij de dodenherdenking te hangen, omdat. We iets hebben om ons als land diep over te schamen.
Deze holster werd veel gebruikt door de hospikken in het veld en door de officieren.  Nu de dag word deze nog wel eens gebruikt door de mensen die de kazerne bewaken zoals de NATRES (Nationale reserve) en voor rest nog heel weinig.    
In 1912 begonnen de werken aan de Rambla met ondergrondse verkleedkamers. De bouwmaterialen werden vanuit Buenes Aires aangevoerd met schepen die dan door paarden op het strand getrokken werden. Op 6 april 1913 werd de nieuwe stad, die al gauw de naam “parel van de Atlantische kust” en “mooiste strand van Zuid-Amerika” kreeg, feestelijk ingehuldigd.
De bel maakte een einde aan de discussie. Het antwoord dat Aaron wilde geven, verdween in het gejoel van zijn klasgenoten die het einde van de week met plezier tegemoet zagen. De kinderen liepen naar buiten, na een haastig afscheid aan hun leraar.
Ik was met deze vondst van neuropsychologen heel blij en hoopte dat iedereen deze onbeperkte grondstof met name in deze barre tijden in grote hoeveelheden zou willen aanmaken. Omdat ik er uit de literatuur achter gekomen was dat je oxytocine ook kan toedienen hoopte ik er stiekem op dat we het zo hier en daar zouden kunnen sprayen. Met die hoop eindig ik zo’n beetje mijn boek Moodmanagement. Maar nu moet ik toch nog eens achter mijn oren krabben.
Terwijl Lars piekerde over Ella’s status, verwonderde ik me over haar kleine handjes, haar oogjes die steeds helderder gingen kijken en haar mondje, dat zo trefzeker mijn tepel wist te vinden en al met vijf weken en twee dagen bewust naar me lachte. Nooit was ik zo verliefd op iemand geweest. Ella zat onder mijn huid, zo voelde het.
68. Verandering in lichaamssamenstelling 0 0,5 1 1,5 2 2,5 0 3 6 9 12 %FMSDS time Fat mass Hematological Solid Brain -2,0 -1,5 -1,0 -0,5 0,0 0,5 0 3 6 9 12 FFMSDS time Fat free mass hematological solid brain Lansky ↓ meer stijging Stijging %FM SDS hangt niet samen met: Leeftijd, geslacht, BMI ouders, vet massa bij diagnose, intake, sondevoeding, klachten, zwaarte/fase behandeling, corticosteroïden
Laura knikte. ‘Ja, daar zorg ik wel voor. Met Fleur…’  Ze brak af. Ze had in de weken na Fleur amper kunnen eten, was kilo’s afgevallen en daar ging ze zich alleen nog maar slechter door voelen. ‘Ik heb ervan geleerd, laten we het daarop houden.’
Het is een trieste evolutie, zo triest en ondraaglijk dat ik ze wel wat moet ridiculiseren. Want er is meer aan de hand dan het voor enkele jaren opsluiten van een duizendtal gevangenen meer of minder. Wat erger is, want niemand kan voorzien waar dit zal eindigen, is dat de idee dat criminelen heropvoedbaar zijn stilaan wordt opgegeven. En het begrip ‘crimineel’ wordt steeds ruimer geïnterpreteerd. Er wordt bij de politie niet meer gelachen met een kind dat een appel steelt uit meneer pastoors boomgaard. En op wie over zijn toeren raakt en voor wat overlast zorgt wordt niet meer ingepraat. Dat soort canaille wordt dadelijk in de boeien geslagen en afgevoerd, een evolutie die je ook in de psychiatrie ziet. Daar heeft men ook steeds minder tijd en minder personeel om stijgende hartslagen en lichaamstemperaturen te pareren: de cleane isoleercellen mogen toch niet in leegstand vervallen. Je vraagt je af of mensen echt agressiever zijn dan wel of wij de minste agressie niet meer verdragen. Zoals je riskeert sneller crimineel verklaard te worden, word je tegenwoordig ook sneller geestesziek, mentaal gestoord, psychopaat of pervert verklaard. Het aantal gedwongen opnames in de psychiatrie neemt ieder jaar toe: meer zotten of meer dokters en procureurs des Konings die een probleemgeval gek verklaren? Zoals het begrip criminaliteit omvattender wordt, zo wordt de lijst psychiatrische syndromen steeds langer. Zelfs de holebi’s lijken aan te voelen dat de homofobie weer zou kunnen oprukken. M.a.w. er is een vreemd soort monsterverbond aan het groeien: wij vinden van anderen sneller dat hun bizar gedoe eigenlijk een geestesziekte of een misdrijf is, deskundigen zijn het daarmee eens én wij vinden van onszelf ook dat ons bizar gedoe eigenlijk ziekelijk of crimineel is. (Ik heb het even uitgerekend: het aantal lieden dat mijn persoon in de 2de helft van 2006 – wij schrijven nu eind november – van een psychiatrisch etiket voorzag is met 100% gestegen in vergelijking met de 1ste helft van 2006 en met 300% in vergelijking met de 2de helft van 2005. Opvallend is dat het vooral universitair geschoolden zijn die me gek verklaren: je zou verwachten dat die gediplomeerden wat genuanceerder dachten, nee dus. Ik moet er wel aan toevoegen dat het aantal mensen dat me exceptioneel menselijk vindt ook verdubbeld is: zoals in de Nederlandse politiek implodeert dus ook hier het centrum.)
Onze gedragingen worden wel eens gemeenzaam opgedeeld in ‘emotioneel’ versus ‘cognitief’. Cognitief gedrag betreft de nuchtere ‘koele’ verwerking van informatie en het formuleren van een keuze of een oplossing bij een bepaalde taak of opdracht. Emotioneel gedrag zou gekenmerkt worden door onrust: hetzij euforische opwinding, hetzij angst. Onze gevoelens zijn evenwel veel meer geschakeerd dan de emoties waarmee psychologen doorgaans werken. Die beperken zich dikwijls tot de polariteit tussen ‘plezier’ (geluk, welzijn, opwinding) en ‘pijn’ (angst, verdriet, depressie). Daniel Kahneman’s [9] hedonistische psychologie van geluk en welzijn bv. gaat expliciet uit van deze tweedeling tussen plezier en pijn, tussen aangename en onaangename ervaringen. Het gamma gevoelens, m.a.w. de ervaringen die we kunnen hebben van onze eigen lichamelijke toestand, is echter zeer ruim. Naast opwinding en angst hebben we bijvoorbeeld vreugde, euforie, blijheid, het gevoel in ‘vorm’ te zijn, het gevoel alles aan te kunnen, trots, enthousiasme, aangetrokken zijn door een ander persoon, verliefdheid, ontroering, opluchting, ontspannen zijn, onverschilligheid, ontgoocheling, verdriet, frustratie, schuldgevoelens, onzekerheid, huiver, woede, walging, haat, en ga zo maar door. Dit gamma aan gevoelens is niet zomaar onder de noemer van plezier en pijn te vatten. Verdriet zoals dit zich uit in huilen lucht dikwijls op. Angst is dikwijls vermengd met hoop.
Het verdriet dreigde haar te overmannen. Ze deed haar ogen open en liep resoluut over de drempel, de gang in. Sleutels op het gangkastje, zwarte mantel aan de kapstok, tasje achteloos op de vloer. Haar hakken tikten op het parket. Het geluid leek te echoën in de leegte van hun appartement. Wacht, háár apparte­ment. Ze was alleen.
Freud suggereert in zijn Das Unbehagen in der Kultur dat de primaire ‘organische verdringing’ zich zou hebben geuit als een afkeer voor geurprikkels verbonden met het anale en het genitale. Die afkeer zou volgens Freud ontstaan zijn zodra de mens rechtop is gaan staan. Er zit zeker een grond van waarheid in Freuds argument in de zin dat de primaat van het visuele geleid heeft tot een vernedering van het olfactorische, maar we situeren die verdringing van de geur liever in een later stadium toen het visuele effectief ons psychisch functioneren ging gaan domineren en te sterke geurprikkels als een beletsel voor het zien en het kijken werden ervaren. Het is ook mogelijk dat de afkeer voor het anale is ontstaan doordat de fecaliën hinderlijk werden bij een min of meer sedentaire nederzetting: de fecaliën gaven na enkele dagen immers schadelijke toxinen vrij en trokken ziekteverwekkende insecten aan. Aannemelijk is ook dat pas in de sedentaire levenswijze het menstruatiebloed als onrein ervaren is geworden, wat één der basissen kan zijn van de latere verwerping van de vrouwelijke seksualiteit. In dezelfde geest kan de opwaardering van het visuele tot een voorkeur voor activiteit in plaats van passiviteit hebben geleid, in die mate zelfs dat passiviteit door drugs moest afgedwongen worden (zie volgende paragraaf). Passiviteit werd dan geassocieerd met het kind en vooral met de vrouw: was de vrouw na de arbeid en na het eten gewoon te gaan rusten, met haar kind aan de borst of in de arm, de man bleef bezig met het vervaardigen en bijstellen van werktuigen of het palaveren rond het kampvuur. De passiviteit wordt hier dus niet geassocieerd met het feit dat de vrouw de seksuele handeling ondergaat. Dat deed ze vermoedelijk oorspronkelijk ook niet: het seksueel actieve karakter van de man komt pas boven wanneer de opsplitsing in familiegemeenschappen de grotere mobiliteit van de man deze in de rol plaatst van de partner die ‘op zoek’ gaat en de vrouw in de rol van degene die ‘wacht op de komst van de geliefde’. Voor het kind is de passiviteit substantiëler: het is voor bevrediging afhankelijk van de moeder al bezit het van nature uit prikkels die de moeder niet anders dan beantwoorden kan. Meer en meer laat het wetenschappelijk onderzoek van foetussen zien dat het ongeboren kind het lichamelijk functioneren van de moeder kan beïnvloeden. David Buss vermeldt studies waaruit blijkt dat het bevruchte embryo een hormoon afscheidt dat zijn inplanting in de baarmoederwand bevordert en dat een foetus als hij honger heeft substanties produceert die in het lichaam van de moeder een verhoogde bloedtoevoer naar de foetus veroorzaken. Het kind is dus niet zo volkomen hulpeloos als algemeen wordt voorgesteld. Wij gaan ervan uit dat de moeders in de eerste mensengemeenschappen, zoals andere zoogdierenmoeders, hun kind in zijn eerste levensmaanden quasi constant bij zich droegen of het doorgaven aan een allo-ouder. Het kind was in die zin nooit alleen: pas wanneer het kon lopen, kreeg het kind de opdracht voor zichzelf te zorgen, wat het op dat moment ook kon.
Muziek overstemde de gesprekken. De geur van vers bakwerk was sterker dan al het andere. De achter­kamers, die in betere tijden de gelegenheid hadden gegeven voor interraciale seks, werden nu gebruikt voor zakelijke ontmoetingen.
Zeker reeds driemaal heb ik (in de Engelse vertaling) Giorgio Agamben’s L’Aperto: L’uomo e l’animale (Torino, Bollati Boringhieri, 2002) met grote vertwijfeling gelezen. Het werk ‘Het Opene: Mens en Dier’ bestaat niet in Nederlandse vertaling – wel in het Engels ‘The Open: Man and Animal’ (Stanford California, Stanford University Press, 2004), het Frans ‘L’Ouvert: De l’homme et de l’animal’ (Paris, Rivages, 2002) en ook in het Duits ‘Das Offene: Der Mensch und das Tier’ (Frankfurt am Main, Suhrkamp Verlag, 2003).
En hoe groter en logger het bestuurlijke apparaat is, en hoe sterker de onderlinge belangenverstrengeling daar binnen dus is, hoe langzamer de noodzakelijke veranderingen van inzicht zullen plaatsvinden,

“ultieme survival alaska uitrusting gebruikt overgereed overlevingsuitrusting”

Als de regering geweld aanwend met het leger of met de politie kan dat alleen maar gebeuren op basis van parlementaire instemming. B.v. ouders die kinderen opvoeden kunnen tot op zekere hoogte geweld gebruiken ter wille van de gehoorzaamheid. Ze kunnen instemmen met het geven van waarschuwingen en sancties verbinden met ongewenst gedrag. Het geweld is vervat in de afspraak van een gecoördineerd handelen, niet in de spontane wil om macht uit te oefenen. Het verschil tussen lust en liefde hangt ook in dezen af van het feit of er duidelijkheid is over een regeling of niet. Arbitraire besluitvorming is de manier om de kontrole en het gezag te verliezen. Daarom zijn illegitieme sex en het opvoeden van kinderen door één ouder moeilijke onderwerpen. Twee mensen die in liefde leven kunnen hun wil opleggen aan de gemeenschap die het niet eens kan zijn met de keuze. Dit is nog steeds een overeenkomst tussen twee mensen die religieus misschien alleen maar de Heer ‘naar het gevoel van hun hart’ aan hun zijde treffen. Dienovereenkomstig kunnen ook een alleenstaande moeder en haar kind een overeenkomst hebben die voor henzelf prima kan werken. Het probleem is dat zonder sociale kontrole er geen beveiliging tegen excessen is. De sterkere van de twee kan een tiran worden die de eigen zwakheid afreageert op de ander. Zelfs groepsgewijs, binnen een politiek partij of religieuze gemeenschap kunnen de dingen slecht uitpakken met vanwege hun eigen zwakheden gecorrumpeerde autoriteiten. Opnieuw komt het criterium van de tijd naar voren de diktaten van de traditie influisterend: ‘dit is een betere manier van besturen aangezien het de tand des tijds doorstond’. Dit navolgend zal orde uiteindelijk worden opgelegd door de autoriteit van tradities die telkens weer opnieuw zich moeten verdedigen tegen het arbitraire van de moderniteit.
De weldenkende mensheid wordt nog steeds geplaagd door een oeverloze verwarring omtrent de betekenis van de Oudgriekse spreuk “Ken u zelf!” of “Ken uzelf!”, zoals die ingeschreven stond in de muren van allerlei eerbiedwaardige tempels. Zoals, de meest befaamde in die kwestie, deze in Delphi waar van oudsher (i.e. vroeger reeds dan de Golden Age van Perikles, de jaren 450-400 v. Chr. dus) het Orakel bij monde van de Pythia zitting hield.
Kopen en verkopen zal iedereen onderwerpen aan de wetten van het geld. Terwijl God geld kan zijn, is geld op zichzelf God nog niet. Zoals zoveel onomkeerbare waarheden moet dit worden onthouden. korrupt kan men zijn op ieder nivo van het materiële leven. Men kan een goede pauper zijn en een slechte, een goede miljonair en een slechte. Geld maakt geen onderscheid tussen mensen. Men kan een mens niet naar zijn bankrekening beoordelen. Het hogere principe van onderscheid is te geven zonder er iets voor terug te verlangen en te ontvangen met niets dan dankbaarheid. Praktisch betekent dit dat men er van zou moeten houden belasting te betalen en een gelukkige samenleving te creëren met een zinvolle regering aan de ene kant en anderzijds gelukkig te zijn met het ontvangen van alleen enige basis-aanpassings-beloning als sociale zekerheid. Als zowel rijk als arm gelukkig kunnen zijn, dan kan de samenleving worden beschouwd als een spel dat mensen altijd naar genoegen kunnen spelen. Zolang de regels van het spel maar duidelijk zijn, kan het spel eerlijk worden genoemd. Dit moet de voorwaarde voor een eerlijke rechtspraak zijn: helderheid van regels en gelijke kansen op een basis van sociale zekerheid. Het tegendeel is dubbelhartigheid en sociale angst met iedereen onzeker een dief zijnde afhankelijk van de manier waarop je het bekijkt. Geld een instituut van het wantrouwen vindend kan men het ideaal van vrije voorziening van goederen en algemene dankbaarheid stellen in achting van het verschaffende systeem. Dit betekent dat men zijn verlangens in bedwang zou hebben en dat alle werk naar behoren zou worden gedaan. Dit betekent ook dat iedereen zijn funktie zou kennen met de identiteit als een gegeven realiteit. Vooruitgang zou dan gedefiniëerd zijn als natuurlijke uitbreiding in kwaliteit meer dan in kwantiteit.
Chaos is de schaduwkant van Vissen. Deze chaos kan zich in ons dagelijks bestaan manifesteren maar komt voort uit innerlijke chaos en het ‘niet meer weten’ van de mens. Van daaruit zal het doorwerken naar de praktische organisatie van het dagelijks leven in het hier en nu. Zo kan het collectief worden ontwricht en chaotisch worden doordat de input van mensen chaotisch is. In deze chaos zal men dan ook vervallen in oordelen en zeer kritisch zijn, vasthouden aan je eigen eilandje, kijk op het leven en facet van de eenheid. Ieder verkeert dan op een kritische manier in zijn of haar eigen wereld. Er is geen werkelijke verbinding met het leven, maar kritische afwezigheid en men is eenzaam in gezelschap. *14
49. 47 jezelf daarin opgeofferd en je hebt daar geen waardering voor gekre- gen. Je trekt je terug in je eigen cocon om niet verder gekwetst te worden, zonder daarbij je eigen zelfwaardering te ontwikkelen. Vertaald naar de partnerrelatie is er sprake van een verwaarlozende, misbruikende relatie gebaseerd op angst en intimidatie, waarbij je als partner afhankelijk en ondergeschikt gedrag vertoont. In een dergelijk relatiepatroon ben je als partner het slachtoffer. Je kunt niet voor jezelf zorgen, noch voor de ander. Dit zal, naarmate je geleerd hebt in een nieuwe situatie (een relatie of een gezin) samen te leven, vaak verschoven zijn naar een meer evenwichtige situatie. Zodra die situatie echter uit evenwicht lijkt te raken zal de grond totaal onder je voeten vandaan zakken. Je trekt je terug in een isolement, je raakt in een crisis en je weet je geen raad. Hoe moet je grenzen stellen? Hoe ga je na wat je zelf nodig hebt, en hoe bereik je dat? Je bent diep gekwetst en on- bereikbaar voor je partner. Kluwengezin (-Z, +A): Als kind ben je gebruikt voor de eigen behoeftes van een ouder, waarbij er hoge verwachtingen werden gesteld. Wan- neer je daaraan voldeed kreeg je veel waardering van de ouder, maar zonder onvoorwaardelijke waardering voor wie je bent. Je werd alleen maar gewaardeerd wanneer je gewenst gedrag liet zien. Je hebt hierbij je zelfstandigheid opgeofferd. Vertaald naar de partnerrelatie is er sprake van een verstikte relatie, waarin de individualiteit totaal verloren gaat ten koste van de saamho- righeid: het ‘wij’ staat het ‘ík’ niet toe. In een dergelijke relatie wordt alle energie gestoken in het zoeken naar liefde en waardering, waarbij weinig energie wordt besteed aan het ontwikkelen van zelfwaardering en zelfverzekerdheid: er vindt geen individuele groei plaats. Er gaat veel energie uit naar het dragen van verantwoordelijkheid voor elkaar, maar minder naar het dragen van verantwoordelijkheid voor jezelf. Je
Voor Harrald iets kon doen, stak ze haar rechter­wijsvinger in de wond die hij zojuist gemaakt had. In een vloeiende beweging likte ze vervolgens het puntje van haar vinger af. ‘Wat doe je nu?’ vroeg hij geschokt. ‘Van melaatsen moet je afblijven, voor je ’t weet ben je besmet!’
8. 6 2. De enquête Het was een uitdaging om dit onderzoek zo ervaringsgericht mogelijk te schrijven en de theorie te onderbouwen met praktijkvoorbeelden. Daarom is er een enquête opgesteld (zie bijlage 1) met vragen die uit de literatuur naar voren zijn gekomen. De enquête is gebruikt als hulpmiddel en is daarom niet op weten- schappelijke wijze geanalyseerd en gevalideerd. De resultaten zijn zo verwerkt, dat de vertrouwelijkheid en anonimiteit van de responden- ten gegarandeerd blijft. Omdat de praktijkvoorbeelden die in dit on- derzoek beschreven worden op waarheid berusten, zijn de persoons- namen die daarin genoemd worden gefingeerd. De enquête is in totaal 147 keer ingevuld en is voornamelijk verspreid door stichting Kostbaar Vaatwerk. De enquête is ingevuld door diege- ne die te maken hebben met een partner die seks- of pornoverslaafd is of is geweest. Er is gevraagd naar de leeftijd van de respondenten. Deze lijkt normaal verdeeld over de verschillende leeftijdscategorieën, waarbij de meesten tussen de dertig en veertig jaar oud zijn, zie figuur 1. Figuur 1:leeftijdscategorieën respondenten. 19% 32%28% 21% jonger dan 30 jaar 30-40 jaar 40-50 jaar ouder dan 50 jaar
Ariadne pakte zijn hand en stond in een vloeiende beweging op. Haar grip voelde krachtig aan. Harrald slikte. Voorzichtig stapte ze over de rand en nam de handdoek van hem aan. Ze droogde zich af met lang­zame bewegingen, alsof ze haar lijf ook zelf eerst wilde onderzoeken. Ze kleedde zich in de spullen die hij haar aanreikte. Broek en tuniek pasten alsof ze voor haar gemaakt waren. En dat zal ook wel zo zijn, dacht Harrald. Verdraaid, ze ziet er goed uit.
‘Als het ons doel is te zorgen dat Isomé een kans heeft,’ zei Meyago. ‘Als ons doel is te zorgen dat we niet opnieuw terugglijden in een tijd van duisternis, waarom doen we dan niet meer aan de situatie in Yin-Beh? Waarom zie ik niets ten goede veranderen? Waarom laten jullie toe dat de Lleroh de Oba en de Gehina achterna gaan?’ Is het een straf? Om de rol die we hebben gespeeld in de zuiveringen? ‘Zijn we te irrele­vant?’
Laura twijfelde even wat ze moest doen, maar beende toen veront­waardigd het gangpad door. De vloer trilde onder haar hakken en hier en daar sprongen porse­leinen snuisterijtjes met een zacht getinkel op. Het winkeltje stond stampvol met Japanse prullaria die op het eerste gezicht waardeloos leken. De deur naar het kantoor was groezelig en stond vol handafdrukken. Ze duwde hem open en stond oog in oog met het vrouwtje.
Precies de tegenovergestelde sfeer hing er in het KultuurKaffee van de VUB. Ik heb het gekend vanaf zijn ontstaan in 1981 tot het jaar 2000 of zo. Het is wel rond 2005 van een praatcafé verworden tot een muziekcentrum en ruimtes voor andere culturele hoogstanden.
Camping survival ketting zaag, 73 cm lang met twee handvaten. De ketting is een zelfde soort ketting als van een motor kettingzaag en is ijzersterk. Zaagt hout. Ideaal voor op de camping of voor op survival.Binnen één dag geleverd!Kom ook eens langs in onze winkel, Campvelt Dump Store, Burgwalstraat 16, Kampen.
Wonder: Een uitzondering op de natuurwetten die ontsnapt aan wetenschappelijke verificatie omdat het niet naar eigen wil kan worden herhaald maar afhankelijk is van de noodzaak van genade. Ze vormt het bewijs van God dat een Heer kan leveren daar, wetenschappelijk gezien, incidenteel de macht van de tijdconditioneringen sterker kan blijken te zijn dan een natuurwet. Eveneens hangt de macht van goochelaars af van het vermogen tot manipulatie van de geconditioneerde verwachtingen van de toeschouwers door afleiding en de juiste timing. Dit maakt het moeilijk te onderscheiden tussen wonderen en herhaalbare goocheltrucs. Een andere manier om wonderen te definiëren is ze te zien als een verbeelding van de werkelijkheid zelf (‘de werkelijkheid zelf verbeeld zich’) er bewijs van leverend dat materie slechts een soort gedachte is.
Wat betreft het ontmoeten van de ander voor een duurzame relatie zal gewoonlijk afspreken in stadium acht het beste werken daar het mensen verenigt in een gemeenschappelijk begrip. Ook is zo duidelijk dat slecht ontwikkeld zijn in de vroegere stadia het afspreken minder succesvol zal maken. Eerst de zaken en dan het meisje zal altijd beter zijn. De klassieke held bevrijdt de gevangen vrouwe of verstoorde wereld. Dit is hoe mensen elkaar respekteren: door de kwaliteit van de dienst aan het ware. Hiertoe wordt men gevormd door de beproeving van de afwijzing. 
4° Gelijkmatige toegang tot de geproduceerde goederen en diensten, m.a.w. sociale gelijkheid. Het onderscheid tussen de sociale klassen vervaagt (cf. 2 & 3; arbeidsduurverkorting & behoud inkomen). Dit vierde principe is te verwezenlijken op basis van principes 1 & 3 (automatisering + verhoogde productiviteit; behoud inkomen). De prijsverschillen tussen verschillende producten zullen exponentieel (m.a.w. voortschrijdend in de tijd) kunnen worden gemilderd en naar elkaar toegroeien, met een algemene daling van de relatieve prijzen.
De kamer werd donker. Waar een vrouwelijke gedaante had gestaan, was nu een zwarte wolk gevormd die steeds groter werd. Wat vluchtige rook had geleken, werd een grijzige substantie die aan de muren kleefde, groeide, met lange tentakel-achtige vingers om zich heen greep. Het bedekte de muren, de ramen, sloot haar in. De stank was groen, vochtig, beschimmeld. Het gezicht kwam naar voren tot het vlak voor Laura’s gezicht in de lucht hing.
De moritat-zinger besluit toch een andere plaats te zoeken om haar liederen ten gehore te brengen. Ze haalt haar juist vastgespijkerde doek weer los, rolt hem behendig op, hangt haar kleine draaiorgeltje weer aan de leren band over haar schouder en maakt zich dan uit de voeten, het kwetterende aapje in haar kielzog.
26. Health related Quality of Life • Kwaliteit van Leven (KvL) is gedefinieerd als de perceptie van een individu over hun positie in het leven in relatie tot hun cultuur, normen en waarden, hun doelen, verwachtingen, standaards en zorgen (WHO, 1999). • Gezondheidsgerelateerde KvL bestaat uit het meten van fysieke symptomen, functionele status en de impact van de ziekte op het psychologische en sociaal functioneren (Tucker, 2000, Burgos-Vargas, 1999). • HRQOL bevat de psychosociale gezondheidsdimensies van emotioneel, sociaal en cognitief functioneren (Varni et al, 2001).
Alles wat we weten of menen te weten (versus de loutere ervaring en gewaarwording) over wat zich buiten ons zenuwstelsel bevindt en afspeelt, is resultaat ven zuiver wiskundige berekeningen, hetzij op het puur neurofysiologisch domein van onze zintuigen en hersenen, hetzij op basis van mentale vergelijkingen en andere operaties, hetzij op basis van de inzet van eenvoudige of meer gesofisticeerde meetinstrumenten allerhande. Dat astronomen tot het besluit zijn gekomen dat de aarde rond de zon draait en niet omgekeerd bijvoorbeeld, danken we aan betere berekeningen, beter in de zin dat ze meer coherent zijn met andere of nieuwere berekeningen of dat ze aanleiding hebben gegeven tot adequate berekeningen op andere domeinen. Berekeningen moeten echter aanvaarden dat ze altijd gerelativeerd kunnen en zullen worden binnen een ruimer of hoger niveau van berekeningen. Ongeveer alles dat we als kennis in de meest brede betekenis van het woord aanvaarden, stoelt op berekeningen of de verhoogde precisie ervan. Fotografie, het werk van de camera, is een zaak van berekeningen. Net zoals hersenscans dat zijn: die zijn geheel en al het product van berekeningen op getalwaarden (bv. van de bloeddoorstroming in de diverse hersensgebieden), gekoppeld aan puur mensenwerk in de vorm van operationele beslissingen en besluitvormingsprocessen.[iii]
‘Niemand kan haar eigen drijfveren, haar doel in het leven, kiezen, gekkie. Dat vind je, dat groeit vanbinnen, dat komt op je levenspad. Net zoals bij alle anderen die we vrij hebben gelaten. Dan pas zul je jezelf kennen. En dan zul je ons dankbaar zijn.’
Het probleem betreft de politieke vraag wie deelneemt aan de besluitvorming over de wenselijkheid of aanvaardbaarheid van welke milieuveranderingen, welke opties daarbij genomen worden, hoe men deze opties zal pogen te realiseren, hoe de beschikbare middelen zullen verdeeld worden over de reeks projecten of afgesproken doelstellingen die politiek zijn geformuleerd en welke “ecosystemen” men zal opofferen. Het gaat hier om veel meer dan de mensen aan te sporen in de winter een dikke trui aan te trekken en de verwarming een graad lager te zetten. Wie zal beslissen of rond 2050 Oostende en haar basketbalplein al of niet overstroomd zal worden? Wie zal beslissen of de vlakte van Bengalen wegspoelt en Afrika uitdroogt? Het ziet er naar uit dat net zoals bij de mondiale armoedebestrijding de meest betrokken partijen het minst aan die besluitvormingsprocessen zullen deelnemen. De milieuproblemen confronteren ons dus niet met een reeks wetenschappelijk of technologisch legitimeerbare dilemma’s, maar in de eerste plaats met het recht op democratie voor de mensen die het meest direct met de te verwachten milieuproblemen zullen af te rekenen hebben. We staan hier niet voor kwesties van “politicologische” inzichten of op marketingwetenschappen gebaseerde strategische communicatie, maar voor het al of niet eerbiedigen van het recht van iedereen om zijn of haar zeg te hebben over zijn of haar levensloop en over het uitzicht van de wereld waarin dat leven geleefd moet worden.

“zombie overlevingsuitrusting te koop sos overlevingsuitrusting”

Tegenwoordig worden er heupholsters (foto zie verder terug naar boven) gebruikt daar  in wordt de nadeel opgeheven naar een voordeel omdat je daar een extra clip met munitie in mee kan nemen en dus daar om niet afhankelijk bent van 1 clip munitie, maar 2 clips munitie.
Het vraagt weinig inspanning om argumenten te formuleren die Hans Schnitzlers analyse fundamenteel en in detail ondermijnen. We richten ons eerst op een reeks deelaspecten. In een volgend hoofdstuk snijden we dan meer fundamentele bezwaren aan tegen Schnitzlers visie.
Op haar berichten adequaat reageren was onmoge­lijk. Ik was vertederd door een foto van het katje, dat met zijn mollige pootjes in zijn bak water was gesprongen, maar toen ik mijn antwoord (‘Aaaaaaaaaaaaah! Schattig!’) verstuurde, ontving ik al een foto van een stevige kater met een kikker in zijn bek. ‘Geschenk van Drommel voor zijn baasje’, luidde moeders bijschrift.
Stichting de Kerk in Klooster Secretariaat: Postbus 1 4587 ZG Kloosterzande (Ned.) Bank: RABO-Bank rek.nr.: 1421.38.371 Anbi verklaring aanwezig Kloosterzande, september 2011 Geachte Lezer, Bij dezen ontvangt
Vannacht sloop ik, ongezien, langs de rand van het dorp, het bos in, tot ik de weide bereikte. Ik aarzelde een minuut, mischien slechts vijf seconden, voor ik neerknielde op de sombere grafsteen met Janneke’s naam, en me liet overspoelen door Janneke’s indrukken.
Samuel schudde zijn hoofd. Hij had er nog niet eerder bij stilgestaan, dat was ook niet nodig. Niet iedereen herinnerde zich hoe hij of zij stierf. Sommigen herinner­den zich alles tot in het kleinste detail, anderen maar bitter weinig. Het was geen veel­besproken onderwerp, al was het ook niet echt een taboe. Samuel hoorde tot aan zijn laatste overlijden bij de eerste groep. Al was het niet altijd even duidelijk, toch wist hij hoe hij gestorven was, altijd weer. Drie keer in het kraambed, na een ongeluk, ouderdom, geweld, zowat alle variaties had hij al meegemaakt. Maar zelfmoord? Nee, dat zou hij zich toch moeten herinneren?
35. Resultaten KLIK studie • Significant meer gespreksonderwerpen besproken binnen het emotionele en sociale domein in de interventie groep • Significant meer tevredenheid bij artsen over het consultgesprek in de interventie groep • Geen verschillen in tevredenheid over controlegesprek ouders tussen controle en interventie groep (plafond effect) • Ouders en artsen zijn positief over het gebruik van het PROfiel
Gekonditioneerd naar het gezag van de natuur verliest men niet het bewustzijn omdat de tijd van nature dynamisch is: geen maat van de tijd blijft dezelfde (uitgezonderd de impuls van een quasar). Vanwege die verandering moeten we, onder dat subtiele commando, alert blijven daar een uur niet een uur is, een dag niet een dag en een jaar niet een jaar. Die verandering garandeert de continentie van het bewustzijn. Wat betreft kulturele verandering hebben we het tegengestelde effect: vanwege het fixeren van de tijd naar een gemiddelde, een zone of een seizoen, verliezen we de dynamiek ervan, de aanpassing ervan aan de plaats, en de geleidelijke verandering ervan van nature. Met een gemiddelde worden we rigide en met een zone verliezen we het kontakt met de ruimte die door de tijd wordt beschreven (identiteit). Met de zomertijd ontwikkel je een schok van verandering i.p.v. de subtiele, vloeiende verandering. Vanwege deze laatstgenoemde tekortkomingen van de kulturele tijd lijdt de mens eronder er buiten geplaatst te zijn, uitgeput rakend in compensaties en zich slecht voelend in een staat van verwarring van identiteit in het hier en nu. We spreken van kulturele neurose of een collectieve schizoïde toestand die uit kan breken in een psychose van oorlogvoeren of algemene criminele ongehoorzaamheid. De laatste konditie van normale kulturele neurose houdt vervreemding in van het bestuur van de ziel welke inspireert tot geweten t.a.v. de natuur middels het (collectief) overlevings-instinct.
Ariadne bleef naar zijn ouders kijken met haar licht­blauwe ogen terwijl ze zijn vraag beantwoordde. ‘Een paar kilometer verderop, noordelijk, ligt een oude RAF luchtmachtbasis. Ik geef je de coördinaten van een opslag met medische voorzieningen die ik nodig zal hebben het komende jaar.’
De deelname aan die poll is zeker geen sinecure. Heel wat kijkers bezorgen zich (nodeloos, zie sub) tal van hoofdbrekens. Want hoe moet je een aanslag van de vijand op het Museum Aan de Stroom (waarbij de terroristen niet verder zijn geraakt dan de vestiaire en de loketten voor de ticketverkoop) nu vergelijken met de beelden waarop Franse elite-eenheden in Toulouse een vijandelijk exemplaar uitschakelen nadat die een verlaten en vervallen legerkazerne heeft opgeblazen, maar zonder dat geweten is of het kadaver al of niet alleen handelde? Hoe moet je een afweging maken van een verklaring van Angela Merkel dat vandaag in Duitsland vijf geplande aanslagen zijn verijdeld, versus een videoboodschap van Ben Ali Benghali die met het zwaard in de hand aankondigt dat binnen de week nieuwe aanslagen zullen volgen in drie niet nader genoemde Europese grootsteden? De meeste kijkers hebben echter wel door dat het er niet om gaat gesofisticeerde berekeningen te maken. Je moet enkel intuïtief je gevoel aangeven. De poll wil alleen het “moreel” van de bevolking en het thuisfront meten.
Het is heel belangrijk om het mentale aspect van een overlevingssituatie niet te onderschatten. Leer omgaan met je angsten, door ze te herkennen en er onmiddellijk iets aan te doen. Door een positieve houding te hebben zal je versteld staan van de dingen die je kan doen in nood situaties.
Met name Japan is nog steeds in de band van The Ventures en twee maal per jaar maakt de groep nog steeds een tour door Japan. Op Google/youtube zie je nog vele jongeren die de muziek van deze legendarische groep heden ten dage nog maken. Met enthousiasme let wel.
De zon is nog maar net op, maar Mackie heeft zich al aan boord van de Baal laten takelen. Het geteerde zwarte hout van deze zeewaardige kraak contras­teert met de bleke ornamenten die overal het schip opluisteren. Scrimshaw, gesneden uit de botten en tanden van walvissen. Het zijn gedetaileerde en verfijnde beeldhouwwerken die octopussen en andere zeemonsters weergeven. Ongekend is het aantal manuren dat hieraan besteed is, krassend met een scherp mes of beitel, in dat harde tand en bot. Maar Mackie krijgt geen tijd om de details in zich op te nemen want de bemanning van vissenkoppen verdringt zich om hem van dichtbij te bekijken, alsof hij de curiositeit is en niet zij. Gedrochten met hun rare smalle hoofden, hun platte neuzen en die uitpuilende starende ogen. Echte vissenogen. Alle verhalen zijn waar, bedenkt Mackie, over het geslacht van stamvader Obed Marsh. Hoe ze hun vrouwen haalden van verre eilanden en ze lieten paren met zeemonsters.
En dat was ook zo. De gigant begon te brokkelen; beeldfragmenten maakten zich van hem los, kletter­den op elkaar en buitelden naar de grond. Zwijgend zakte de gestalte door een been, viel om en was een paar tellen later verworden tot een slordige hoop puin, wachtend op de steenkloppers.
Het eerste gebod van de gezondheid is geestelijk gezond te blijven door niet te veel te slapen en lichamelijk gezond te blijven door niet te veel te eten. Als je eet is het eerste gebod regelmatig te eten, weinig en divers om alles te krijgen dat je nodig hebt. De natuur zal alles verschaffen wat nodig is mits deze regel wordt gerespecteerd. Precies wetend wat men nodig heeft hoeft men niet zo veel te eten. Puur chemisch is maar heel weinig nodig even vergetend dat de darmen bulk nodig hebben om te blijven werken. Het diktaat van het natuurlijk voedsel stamt af van de gerijpte optie: we zouden niet afhankelijk zijn van kulturele fixaties, maar van de vitaliteit van moeder natuur. Het is een soort van eerste religie: moeder is allen en alles en dat zou altijd zo moeten blijven de biologische moeder inwisselend voor die van de grotere natuur. De inspanning ter wille van chemische substituten en manipulatie kunnen als een slechte eigenschap worden gezien: de mens heeft de neiging afgunstig te zijn en na te apen en probeert aldus moeder natuur te imiteren niet altijd omdat dat nodig is, maar alleen maar om zichzelf te bewijzen, voor het uiterlijk b.v., tot het zelfde in staat te zijn. Zo kan de gerijpte optie soms leiden tot zowel harmonie als oppositie: rijpheid is eveneens gedefiniëerd door zijn wordingsproces; zijn evolutie.
Zohra deed hetzelfde. Ze was meteen klaarwakker. Haar ledematen tintelden en ze had overal jeuk, een neveneffect van de drugs. Ze scheen met haar lampje op de container. Lieven keek haar aan. Hij leek even verbaasd als zij zich voelde. Nieuwsgierig als ze was, schuifelde ze naar de container. Met elke meter die ze dichterbij kwam, werd de stank hardnekkiger. Ze kneep haar neus dicht, Lieven hield zijn T-Shirt voor zijn gezicht.

“overlevingsuitrusting voor heren gratis overlevingsuitrusting gratis verzending”

Doorheen de geschiedenis hebben we reeds geleerd dat mensen die niet voorbereid zijn wanneer ze erop uit trekken,soms op een gruwelijke wijze om het leven komen. Nochtans kan er door een goede voorbereiding heel wat miserie vermeden worden. Een basiskennis van simpele overleving technieken in combinatie met een goed samengestelde overlevingskit, kan de ontmoeting met onze voorvaderen drastisch uitstellen.
Een paar treden omlaag zag hij botten op de trap liggen en verder naar beneden een bleke schedel. Eindhoven was al vroeg in de eenen­twintigste eeuw getroffen door een biowapen en diende als lichtend voorbeeld dat virussen niet gaven om ras, denk­beelden of overtuigingen. Maar toen was het natuur­lijk al te laat en de stad was ten dode opge­schreven. De lege huls die overbleef was daarna ook geen slacht­offer van de meer directe wapens die werden ingezet.
Harrald staarde naar de naakte vrouw in de tank voor hem. Voor zover hij kon zien was ze compleet, waren er geen elektrische of elektronische compo­nenten zichtbaar en kon ze volledig doorgaan voor een echt mens. Het leek even alsof hij moeite had met ademen en hij bedacht zich dat hij Ariadne een bijzonder mooie vrouw vond. Ze was ook de enige vrouw van zijn leeftijd die hij kende, vrijwel alle andere waren de veertig gepasseerd, meestal flink.
Om een nieuw evenwicht tot stand te brengen moet ook het vrouwelijke en mannelijke opnieuw in evenwicht worden gebracht. In deze 3de graad van Steenbok spelen de Marsenergieën – het mannelijke, handelen – een hoofdrol. Dit wordt ook zichtbaar in de jaarhoroscoop van 2011, doordat Mars voorop loopt in de samenstand van noordelijke Maansknopen, Pluto, IC, Zon en Diamant. Mars ontvangt daardoor veel energie en er wordt dus veel van het mannelijke verwacht in 2011. Er wordt van onze mannelijke actieve natuur gevraagd om praktisch en concreet te zijn en te doen wat voor Moeder Aarde, de clan, het gezin en de naaste omgeving nodig is. *4
Met de seconde werd ze zich meer bewust van de staat van haar eigen lichaam. Ze was druipend nat, koud, vermoeid, en de wond op haar pols bleef maar bloeden. Laura voelde zich licht in haar hoofd, maar ze wist dat ze nu niet op kon geven. Als ze Peter nu niet hielp, dan overleefde ze het waarschijnlijk niet. En wat er met Peter zou gebeuren, wilde ze al helemaal niet weten. Dus zette ze zich schrap en hield vol.
Het is hoogst merkwaardig dat net socialisten, sociaaldemocraten, en zelfs de overblijvende communisten, nog amper een echt concreet toekomstproject kunnen voorleggen. Men wil immers toch op korte of lange termijn de kapitalistische maatschappij herinrichten tot een socialistische samenleving. Althans in België (en Nederland of Frankrijk) ontbreekt een echt concreet basisdocument m.b.t. een toekomstige samenlevingsinrichting die door de actie van de socialistische beweging moet worden waargemaakt. Een soort eigentijds doctrinair en programmatorisch manifest of basisverklaring, van waaruit kan worden vertrokken voor het opstellen van meer tijdsgebonden programma’s, bijvoorbeeld bij verkiezingen. Iets als een geactualiseerd en eigentijds Charter van Quaregnon, dat werd opgesteld in de eerste jaren (1894) van de Belgische Werklieden Partij (1885), voorloper van de Belgische Socialistische Partij (1945). Het Charter was hét basisdocument waaraan de socialistische actie werd getoetst. Heeft een socialistische partij niet “van nature” een einddoel, een toekomstproject dat in concrete termen wordt verwoord en dat verder gaat dan de gebruikelijke vage en dus eigenlijk relatief inhoudsloze clichés? Die clichés kunnen dan ook nog minstens deels worden teruggevonden bij andere zelfs niet-linkse partijen. (In zoverre het politiek koppel “links vs. rechts” anno 2015 nog enige inhoud heeft.) Dat was in het verleden wel even anders: in België hadden socialistische voormannen als een Edward Anseele, een César De Paepe (die de naam BWP voorstelde), een Camille Huysmans, een Hendrik de Man of een Emile Vandervelde een duidelijk einddoel voor ogen. Vandaag lijkt het wel alsof een welvaartstaat en een verregaande sociale bescherming binnen het bestaand kapitalisme al voldoende zijn. En in de huidige context deze sociale realisaties kost wat kost behouden: meer zit er blijkbaar niet in (zie sub). Een wenselijk en nagestreefd toekomstbeeld met de erbij horende toekomstplanning blijkt een zaak te zijn geweest van onze socialistische voorouders.
Eenmaal in bed dacht hij aan de volgende dag en aan al dat vlees waar hij worsten van moest draaien. Aan de messen die hij nodig weer zou moeten slijpen. Aan het nepvarken dat in de etalage hing en aan de grote stukken echt varken die in de koelcel op hem lagen te wachten. In zijn slaap hoorde hij het vlees om hem roepen, maar zo gauw hij het aanraakte begon het onbedaarlijk te krijsen en smolt het onder zijn handen tot een slijmerige, bloederige smurrie.
Het is me ook overkomen dat een verpleeghulp vroeg om lege plastic flessen (colaflessen van 1½ liter). OK, ik zet ze morgenochtend wel buiten neer in een mand dan kun je ze ophalen. De flessen stonden er een week later nog. Moet je je flessen niet ophalen, ze staan al een week hier op  de veranda op je te wachten? Anders geef ik ze aan een ander of ik steek ze in de brand. Nee, ik om ze vanmiddag na mijn dienst ophalen. Weer niemand. Dan geeft ik ze mee aan de nachtwaker, die ze voor een paar cent aan kennissen kan verkopen. Die neemt ze graag mee. Twee dagen later, op een zondagmiddag, komt de verpleeghulp samen met een opgedirkte vriendin giechelend mijn veranda oplopen en vraagt aan mij waar de lege flessen staan. Ja, die heb ik nu niet meer. Dan blijven ze staan en praten wat met elkaar in hun stamtaal, totdat ik ze vertel dat ze hun tijd verdoen wanneer ze hier op mijn veranda ergens op staan te wachten, want ik heb niks voor ze. (ook geen koffie of frisdrank, denk ik erbij) Hetzelfde gebeurde met een ander die ik babykleertjes wilde geven. “Ik heb vergeten ze op de afgesproken tijd op te halen”. Ja, OK, maar ik was er wel een half uur eerder voor opgestaan, zodat ik haar ’s morgens om half acht vóór het werk begon van dienst kon zijn.
Projecties zijn vaak onbewuste spiegels van dat wat wij in onszelf wegstopt hebben en veroordelen. Dit zijn zaken die we afkeuren en daarmee een plaats ontnemen in ons dagbewustzijn, waardoor deze kwaliteit verhuist naar ons onderbewuste en zich weer aan ons opdringt via de buitenwereld, waar wij deze projectie vervolgens weer veroordelen om de universele cirkel weer rond te maken. We houden elkaar hiermee gevangen in dualiteit en kunnen niet ontwikkelen naar leven in een gezonde polariteit waarin iets gewoon mag zijn wat het is. Waarin wij waargenomen en bevestigd worden voor dat wat we waarachtig ZIJN.*13a
Zodanig dat ik eigenlijk niet graag een poot zet in het min of meer gelijknamige CultuurCafé van het Cultureel Centrum De Grote Post in mijn stad Oostende. Nou ja, Centrum: eerder culturele periferie. De betere middenklasse komt er “bijpraten” over privézaken en andere relatieproblemen. Het soort volk dat erop staat “zichzelf” te zijn en zich overgeeft aan verheven vormen van “zelfontplooiing”. Would-be creatievelingen die aan afgezonderde aartslelijke half-kantinetafeltjes zichzelf moreel superieur zitten te wanen. Aan de toog staat niemand. Nergens in het gebouw mag je een sigaret opsteken. Ook met een elektronische sigaret in de mond of in de hand vlieg je buiten. Dat dit laatste tegen de Europese regelgeving is, helpt je geen bal. ”Kom op Tegen Kanker” heerst hier. Types die lijken op Serge Gainsbourg, Jacques Brel, Jane Birkin of Nico (van de Velvet Underground) of zelfs Herman Brusselmans zal je hier niet vinden, al loopt iedereen hoog op met de muziek of de boeken van die kastaards en bohémiennes. Wel vind je er deftige tweede-rangschrijvers zoals het Amsterdams-Oostends groot licht Charlotte Mutsaers, al zit die liever 70 meter verder in de “bar” (nou ja, koffiehuis) van het elitaire Hotel du Parc. Er is totaal geen “ambiance” in het Oostendse CultuurCafé. Als je alleen binnenkomt, is het onmogelijk met iemand een gesprek te beginnen. Niemand is aanspreekbaar. Alleen al de bijzondere vermelding van drie nieuwe cocktails op het bord geeft aan dat gewone mensen niet welkom zijn in deze lelijke cultuurtempel die pretendeert “cultuur voor iedereen” aan te bieden. Alles is hier inderdaad pretentie. Meer dan driekwart van de Oostendse mensenpopulatie wordt hier gewoon buitengesloten.
Er waren totaal geen rangverschillen in het Brusselse KultuurKaffee, doorgaans KK (kaakaa) genoemd. Je rang, stand of klasse viel weg als je de drempel van het KK overschreed. Werkliedenpersoneel, bedienden, studenten, assistenten/vorsers, docenten/proffen, oud-studenten, Brusselse jongeren zonder rechtstreekse band met de Universiteit: alles dooreen. Als je iemand niet persoonlijk kende, wist je nooit wat zijn/haar “status” was. Modieuze kledij zat er naast vodden. Aan de toog stond jan en alleman te discussiëren over de actualiteit, publieke aangelegenheden, “wetenschap”, “filosofie”, enzovoort, maar zelden over privézaken. Of je zat of stond er op je eentje te dromen en te filosoferen. Idem op het eigenlijk lelijk maar juist daarom zo prachtig nonchalant terras. Er zaten ook geen koppeltjes elkaar af te likken. Het WC was constant bezet. Als een muziekbandje optrad of als er een fuif was, kon je aan de toog toch blijven doorpraten. Hoe ze dat akoestisch geflikt hebben, is me een raadsel, maar destijds stond niemand erbij stil. Meisjes en jongens, ik mag er niet aan terugdenken.
Laura’s lip was gaan trillen. Ze graaide de tekening van het houten blad en propte het terug in haar tasje. Als dit waar was, dan wist ze niet hoe ze hier ooit uit ging komen. Je niet schuldig voelen? Er was zo ontzettend veel waar ze zich schuldig over voelde en terecht! Ze wreef de tranen driftig uit haar ogen en maakte aanstalten om het kantoor te verlaten.
De behoeft om dikwijls te eten wat lijkt op lage bloedsuiker aanvallen. Gewichtstoename (vooral in het buikgebied). Snakken naar proteïne. Je hebt een enorme hoeveelheid brandstof nodig voor dit ascensieproces. Gewichtstoename met een onmogelijkheid het te verliezen wat je ook doet is de meest typische ervaring. Vertrouw erop dat je lichaam weet wat het doet.
Het vreemde is evenwel dat de overgrote meerderheid der mensen nog altijd bij het oude systeem blijft en de nieuwe wereld niet bewust kiest. De echte crisis op Aarde is eigenlijk niet het huidige systeem dat aan het instorten is, maar het feit dat de meeste mensen niet aansluiten bij de nieuwe ontwikkelingen. Ze houden vast aan de bestaande systemen en aan hun vertrouwde leven, hopend op verandering. Denk bvb. aan de bankrun van 7 december die een flop was, omdat bijna niemand bereid was zijn geld uit het misdadige monetaire systeem te halen. Maar het systeem, de regering, de macht,…die gaat de verandering nooit brengen. Die willen de huidige machtsverhoudingen behouden en zelfs versterken. Alleen mensen die bereid zijn tot nieuwe keuzes en daar ook naar handelen (!), kunnen een nieuwe Aarde creëren voor zichzelf en hun kinderen. En dat vraagt moed, want er is veel tegenkanting en obstructie vanuit vele hoeken. Mensen ervaren veel weerstand om de oude systemen te verlaten omdat er angst is voor materiële onzekerheid (onderdak, energie, voeding,…), en omdat de verzorgingsstaat zo aanlokkelijk blijft en de beïnvloeding door de media zo overweldigend is. Maar de crash is onvermijdelijk en het kan raadzaam zijn het zinkend schip te verlaten en je energie zoveel mogelijk te richten op de oplossingen. In deze turbulente tijden zijn drie dingen belangrijk: blijf in je hartekracht , verbind je met zielsgenoten en maak de juiste keuzes. Laat ik enkele nieuwe keuzes en alternatieve oplossingen belichten.
Bij de volgende halte, de Sint Nicholas kerk, staat ook al weer een kleine bruidsstoet foto’s te nemen. De orthodoxe kerk, gewijd aan de beschermheilige van de scheepslieden, werd pas in 1992 voltooid. Aanvankelijk stond er op dezelfde plek een houten kerk, gebouwd net na WO II. Rond 1984 vond de geloofgemeenschap echter dat het tijd was voor een stenen kerk. Toen de communistenleiders van de illegale bouw hoorden, stuurden ze mijnwerkers naar de kerk om hem op te blazen. Om dit te voorkomen omsingelden gelovigen de kerk. Uiteindelijk werd besloten dat de kerk mocht blijven staan, maar dat de bouw moest worden stilgelegd. Pas in 1987, als gevolg van de Perestroika, mocht begonnen worden met de afbouw van de kerk.
Wanneer mensen beslissen om er op uit te trekken plannen ze zelden om verloren te lopen of in benarde situaties terecht te komen. Wat deze situatie een overlevingssituatie maakt zijn de omstandigheden waarin je jezelf bevindt. In overlevingssituatie is het de kunst om in leven te blijven zolang het nodig is, onder eender welke omstandigheid en van je uitzichtloze situatie het beste proberen te maken. Welke uitrusting dat je ook bij hebt, je mag nooit vergeten dat 90 % van je overlevinguitrusting tussen je oren zit en dat verloren lopen en buiten moeten slapen in een tent met heel je rugzak bij je is geen overlevingssituatie maar gewoon kamperen.
Peak Performance Stretch Ski Pant is een zwarte skibroek voor dames. Deze Skibroek is iets langer, voor vrouwen met langere benen. De skibroek is gemaakt van 4 way stretch materiaal waardoor de broek wind- en waterproof is en een smalle pasvorm. De Stretch Ski Pant verschillende technische features zoals ritssluitingen bij de onderbenen, een
Vaak wordt het belang van de ziel een oefening in zelfzucht. Men wil niet worden afgeleid, verleid, misleid en men concentreert zich op zijn eigen zaken. Zelfzucht heeft zijn openheid verloren: het associëert niet vrijelijk, noch merkt het de behoeften van anderen op. En de behoeften van anderen niet kennend, hoe kan men de ander dan van dienst zijn in het belang van de ziel? De hele zin van het leven gaat verloren zonder het begrip dienstbaarheid. Men heeft zijn medemens te dienen, de samenleving met de overweging van God. Men moet op de eerste plaats het belang van de ziel dienen en zich niet verliezen in tegengestelde handelingen. Het is geen blinde dienstbaarheid maar bewuste dienstbaarheid. Het is, naar de ziel, niet het materiële voordeel maar het profijt van juiste associatie dat voorop gaat. Om juiste associatie te bereiken moet men bezoeken: dan heeft men een vrije keuze en dan kan verantwoordelijkheid worden genomen. Mensen willen elkaar van dienst zijn en als ze niet méér voor hun diensten vragen dan ze nodig hebben om hun dienstbaarheid op peil te houden, kan men vrijelijk hun dienst aannemen en opzoeken naar eigen keuze. Natuurlijk is er een uitwisseling van goederen, diensten en geld. Maar met een ieder geïnteresseerd in dienstbaarheid op de eerste plaats kan het materiële probleem worden opgelost. Om in staat te zijn iemand te bezoeken moet men zichzelf welkom weten. Normaal gesproken, met een juiste formulering van uitwisseling vormt dit geen probleem. Een winkel bezoeken en iets kopen is nogal eenvoudig. In de persoonlijk sfeer ligt dit gecompliceerder. Voor welke persoon dan ook gaande kan een probleem zijn vanwege het materiële ego welke de bron is van angst. Iedere ziel geïdentificeerd met het lichaam ervaart angst aangezien alle materie onderworpen is aan de tijd en om die reden van vorm moet veranderen. Iedere gehechtheid aan welke persoon ook zal deze realisatie van angst tot gevolg hebben. Met mensen die dienst leveren in het belang van de ziel is dit minder het geval als met mensen die het lagere belang van enkel het fysiek lichaam dienen. Maar niettemin, zo gauw de naam van de persoon valt, beginnen de konflikten van het ego. Zo gauw het belang van een materiëel lichaam erbij betrokken is wordt men verlaagd tot de motieven van de zintuigen en de frustraties en angsten der vereenzelviging. Een gebruikelijke truuk deze effecten te verminderen is bij de dag en spontaan te leven en niet naar de verwachtingen jegens wie in het bijzonder dan ook. 
‘Herinneringen. Ik moest denken aan mijn tijd met mijn engel. Hij vulde mijn hoofd met leugens en valse hoop. Hij zou me helpen te ontsnappen, als ik maar naar hem luisterde. Al die tijd zoog hij me langzaam leeg als een soort overmaatse teek. En hij gebruikte me om anderen te lokken. Het duurde lang voor ik het doorhad.’
Onderdak: Na dat je jezelf de eerste zorgen hebt toegepast ben je toe aan je tweede prioriteit. Bescherming van de natuurlijke elementen zal je toelaten om voor een langere periode je overleving voort te zetten. Zorg er voor dat je onderdak zo compact mogelijk is, een schuilplaats bouwen voor 4 personen terwijl je alleen bent is een verspilling van werk en warmte. Je onderdak moet waterdicht, winddicht en zo goed mogelijk geïsoleerd zijn. De locatie van je onderdak of schuilplaats is ook van groot belang. Bouw nooit je schuilplaats naast een stroom of riviertje, bij hevige regenval kan de rivier buiten zijn oevers treden en je schuilplaats doen onderlopen. De ideale locatie bestaat niet, maar wanneer je rekening houd met een aantal belangrijke punten kan je een min of meer comfortabele schuilplaats bouwen. Ten eerste, zorg voor een veilige locatie die je bescherming biedt tegen barre weersomstandigheden (wind, regen, sneeuw, zon, etc.). Ten tweede, zorg er voor dat je genoeg natuurlijke middelen ter beschikking hebt om je vuur aan te houden en je van drinkwater te voorzien. Begin steeds met je voorzieningen zo ver mogelijk van je schuilplaats te ontginnen, wanneer je dan zwakker wordt zal het makkelijker zijn om de materialen dichter bij je onderdak te gebruiken. Ten derde, kijk uit voor een open plek dicht bij je schuilplaats om de aandacht te trekken van de reddingswerkers.
‘U heeft natuurlijk gelijk, hoewel zij vóór haar beke­ring toch drie­honderd jaar aan één stuk in zee heeft rondgezwommen,’ sprak de dwergachtige Eochaid met zijn pientere glimlach. ‘En daarna nog eens drie­honderd jaar in een kuip op het land. En dat allemaal in een staat van ongenade.’ Hij strekte zich over het tafelblad, greep snel de bierkruik en schonk zijn nap vol, vóór de klauwachtige hand van de monnik de kruik kon opeisen.
Het verblijf van de zielen van de ongedoopte gestorven baby’s in hun afzonderlijke limbo is echter niet tijdelijk maar voor eeuwig en altijd. Ze verdienen de Hemel niet, want ze hebben doordat ze ongedoopt zijn God niet gezien. Maar ook In het Vagevuur of in de Hel horen ze niet thuis, want behalve de erfzonde hebben ze niet de minste zogenaamde ‘actuele’ zonde op hun mini-geweten. Die baby-zieltjes hebben daarom ook enkel ‘natuurlijke kennis’. Ze hebben immers de doop niet meegemaakt, waarbij ze in het Aanschijn Gods zouden zijn verschenen en toegang zouden hebben gekregen tot ‘bovennatuurlijke kennis’, zodat ze ook effectief, als het hen beliefde, hadden kunnen zondigen.
In bed ben ik de meester van hen al. Zij willen hun genot, hun ene eeuwige Hemelse moment. Zij hebben mij nodig, ik kan ze geven wat zij willen, of het hen ontzeggen door onhandig te zijn, of niet te reageren, door te huilen of te lachen.
Prima idee, om lijsten aan te leggen die politici verantwoording laten afleggen voor daden die zijn gedaan met vaak persoonlijke belangen of gewin vanuit een gekozen functie. Een soort volks corruptie lijst, een soort volks schaduw rechtbank. En ja wil je een monster verslaan moet je behalve de kop ook de rest van de structuur neerhalen, anders valt je eigenoverwinning weg in een molen van andere belangen en een tegenwerking op vele niveaus. Dit is ook de reden dat een regering van enkel de PVV gedoemd is te falen door tegenwerking van ambtenaren met een eigen agenda. Lieden die zich al decennia volvreten vanuit hun politieke vriendenkring en elkaar voeren. Die moet je rigoreus vervangen.
Een vrouw kan zich veroorloven meer passief te zijn dan een man. Dit is biologisch gekonditioneerd. Dienovereenkomstig is een man geneigd de situatie over te nemen. Dit is allemaal zuiver genetische konditionering met het uiteindelijke doel van de sexuele daad. Kultureel zijn deze geneigdheden verwaterd: een vrouw zou reageren en zichzelf in zekere mate bloot moeten geven, en een man zou zich haar intenties bewust moeten zijn om niet als een onverschillige mannelijke chauvinist ter zijde te worden geschoven. Beide posities moeten compromissen aangaan ten einde cultuur en natuur in evenwicht te brengen. Dus bezien vanuit de mannelijke dan wel vrouwelijke positie, zouden beide partijen altijd moeten proberen om van intiatief te zijn, met daarin het mannelijke iets aktiever in het afsprakengebeuren dan het vrouwelijke. Hiermee loopt de man altijd iets meer risico bedrogen te worden of de illusie te hebben gewild te zijn. Daarom wordt het voor een vrouw als meer schaamtevol gezien niet een maagd te zijn als voor een man. Niet in staat een maagd te vinden in zijn leven kan een man gebonden aan een cultuur van vrije sex echter één voordeel vinden: men is meer verplicht aan de zelfrealiserende ziel daar de noodzaak van veranderen voor een duurzame relatie afneemt met de toename van het belang van zelf door te gaan. Anderzijds is het benadrukken van zelfrealisatie zonder het idee van de ziel een uitnodiging tot promiscuïteit: van alleen het ego is minder duurzaamheid en stabiliteit te verwachten. Gedreven door de noodzaak van het initiatief is op zichzelf het hebben gehad van verschillende partners niet zo zeer een bezwaar als wel het missen van de leidraad van het geweten. 
Het getal van de Gregoriaanse kalender geeft nu aan 2011. De Bron wordt vervuld tot in de materie. De 11, is een meester getal en geeft tevens de onomkeerbaarheid hiervan aan. Ook het getal 4 komt in dit jaar terug. Het vierkant, de stempel van de Schepper. Het Nieuwe Tijdperk.

“professionele survival gear overlevingsuitrusting van de maand”

Ach, wat zijn we gelukkig als gepensioneerden (tenminste als we vrij zijn van dringende financiële kop- en lijfzorgen) dat het ons nog gegund is een soort eilandje voor ons zelf te scheppen, een eilandje waar het Goede Leven niet meer hoeft te zijn dan 1) het doelloos kunnen samenzijn met een paar geliefden, moreel integer en met een min of meer helder, afstandelijk en relativerend inzicht in het kader en de context waarin hun en onze zijnswijze zijn ingebed, en 2) het regelmatig maar bescheiden genieten van zekere ongeforceerde bezigheden die nog een ervaring van sociaal nut en zin opleveren.
Ze huiverde en sloeg haar armen om haar lijf heen. De zijde van haar jasje voelde vochtig en koud aan en haar voeten deden pijn. Volgens mij heb ik me nooit zo ellendig gevoeld, dacht ze. Het besef dat haar huidige situatie zelfs ellendiger was dan de boodschap van haar overspelige ex-vriend eerder die dag, deed haar grijnzen. En dat allemaal omdat Mike zo nodig zijn zaden moest laten waaien. Als ze hem ooit weer zag, zou ze hem zo’n lel geven dat ie z’n zaden een tijdje nergens kon laten waaien. De minkukel.
Het gebouwtje waarin ze zich had verschanst leek op een wachtruimte zoals ze die van verschillende sta­tions kende. Nu ze binnen was reali­seerde ze zich dat het licht weliswaar fel was, maar kleurloos. Wat nu, hoe kom ik hier weg? Haar oog viel op een verweerd stuk bruin papier, het enige stukje kleur, dat hier al lang op de verder lege grond leek te liggen. Ze pakte het op. In grove houtskoolletters stond een boodschap geschre­ven: ‘Vijf kilometer voorbij de watertoren. Zoek Heinrich.’
Je bent een R&R mens onverbloemd.En je schrijft lekker uit de losse pols En het warm hart voor muziek En de schoonheid en echtheid van het leven.Alles En En zonder te veel aan veelvoud.Ik geniet altijd van je hersenspinsels en gedachten sprongen zoals ik dit schrijven noem. Ja jong ouder worden we alleen nog maar, met of zonder gebreken. En ja die eigenwijze spieren. Vergeet niet dat die het hardste werk hebben geleverd al die levens jaren. Ertegenin trainen na acceptatie helpt nu en dan. meer nu dan dan..Maar je kan terug blikken op een rijk leven. Rijk in alle opzichten, ervaringen, ontmoetingen , wegen , geuren, kleuren, klanken, harmonie en schoonheid. Hallo… schatrijk is de R & R geest.Wens je nog steeds een fanatstisch vol leven toe. Doei, ellen hauwert
‘Geloof je het zelf? Volgens mij zijn je kansen al verkeken. Want laten we wel wezen, Groot-Alloceur: met je lichaam van nanobots, en je gedistribueerde draadloze neurale netwerk, en al je kunstjes, ben en blijf je nog steeds maar… een mens.’
43. Het model van Ulrich LibbrechtFysiek is er natuurlijk altijd een grens (de grenzen van ons lichaamonderscheiden ons van onze omgeving), maar emotioneel gaan we op inhet geheel. Voorbeelden zijn “opgaan in de uitvoering van muziek en dithelemaal beleven, los van tijd en ruimte”, “vol zijn van verdriet of vanvreugde”, ons gevoel bij een orgasme tijdens een seksuele betrekking.De Nederlandse Cabaretier Toon Hermans maakte in de laatste fase vanzijn leven twee theatershows die naar mijn gevoel zeer juist illustrerenhoe we mystiek toch kunnen uitdrukken. De eerste show, Ik Heb Je Lief,maakte Hermans in 1993, enkele jaren na de dood van zijn zeer geliefdevrouw Rietje. Aanvankelijk kon hij na haar dood de kracht niet vindenom opnieuw op te treden en grappen te maken. De aantrekkingskrachtom opnieuw het publiek te kunnen aanvoelen13 was uiteindelijk sterkerdan het verdriet en zorgde ervoor dat hij zijn mooiste show maakte dievolledig was opgedragen aan zijn overleden vrouw. Hermans moest ech-ter na enige voorstellingen de show stilleggen omdat het hem gewoon teveel werd. Hij kon tijdens het lied ‘Lente Me’ plots geen woord meer uit-brengen. Ik citeer een stukje uit de begeleidende tekst bij de dvdx vandeze show: de echtheid waar Toon z’n hele carrière in zijn werk naar hadgestreefd, had hem ingehaald. Hij wilde steeds dichter het punt naderenwaar geen sprake meer was van ‘spelen’, maar van ‘zijn’. Einde citaat.Een kort fragment van de tekst van het lied Lente Me:Lente me, zomer meSeptember me en winter meWant ik heb je onophoudelijk liefMorgen me, middag meAvond me en nacht meMet andere woordenBlijf bij me, alsjeblieft13 Toon Hermans trad het liefst alleen live op. Veel van zijn shows kwamen toch op tele- visie, een medium dat aan het opkomen was tijdens zijn carrière, maar Hermans zal er zijn hele leven naar verwijzen als een instrument dat hem niet ligt en dat niet echt geschikt is voor wat hij doet. Hij kon immers de kijker thuis, in de sofa, niet bereiken, niet voelen, niet in interactie komen. 33
Het nieuwste Hoverboard heeft nog maar één wiel! Deze One Wheel is een skateboard met slechts één wiel in het midden.Net als bij het traditionele hoverboard of Segway bepaal je de richting van je verplaatsing door een bepaalde kant op te leunen.
Ze werd geboren toen we zeven maanden terug waren op aarde. We noemden haar Petronella, naar mijn vader. Al snel werd dat Ella. Ze was de eerste in de ruimte verwekte baby. Vooral Lars was daar heel trots op. Niet dat hij er iets mee kon: zijn reis was illegaal geweest, dus konden we niets claimen. Ook konden we nooit zeker weten of andere stellen ons niet waren voorgegaan.
‘De Kiteh missen overzicht,’ zei ze. ‘De duizenden rapportages die wij dagelijks binnenbrengen zijn weken onderweg om in het systeem te komen, gerang­schikt, geclassificeerd, gekoppeld aan andere gege­vens. Dat kan worden verkort tot seconden.’
Het witte licht in het midden van het koepeltje was meteen zichtbaar. De binnenkant van het gebouw leek veel groter dan de buitenkant. Er hing een muffe lucht, dierlijk bijna. Af en toe klonk er zacht gerinkel van metaal op metaal.
Na duizenden jaren zou een gerijpte kultuur niet het uitgekauwde opnieuw herkauwen uitdraaiend op dezelfde oude soort van oorlog etc. Als een schaakcomputer die de wereldkampioen verslaat, kan de wetenschap een programma van bestuur vormen dat niemand in het bijzonder meer is. De leiding die niemand is, is de accumulatie van onze ervaring. Net als met computers, is alles wat er nodig is geheugen, een hoge snelheid en een dynamisch programma van aanpassing aan de tijd en omstandigheden. De psychologie doet zich voor als de autoriteit niet wordt herkend of als men de filognosie, de liefde voor de kennis, mist. De uitdaging van een psychologisch spel aanvaardend heeft de winnaar altijd de ware autoriteit ontdekt van het zijn van een toegewijde en democratische rebel. 
Naar een minder materiële definitie van het huwelijk geldt hetzelfde voor het krijgen van andere materiële bijprodukten dan kinderen. Voor het schrijven van boeken, toneelstukken, het schilderen van schilderijen, het bouwen van huizen etc. is het niet nodig sexueel te zijn. In tegendeel zal het uitstellen van de daad de subliminale kultuur van het scheppen tonen als een spel van sexuele aantrekking zonder met de sexuele daad bezig te zijn (aldus de sex in feite bevrijdend van zijn kulturele isolement). Dezelfde manier als waarop een haan veren kan hebben om zijn sexuele uiterlijk te verbeteren, kan de kultuur religie hebben om de sexuele belangen te beschermen. Door de kultuur van het celibaat kan het dierlijke belang van het materiële huwelijk worden gedekt. Religieus wordt dit het sacrament genoemd, wetenschappelijk professionele betrokkenheid en politiek lidmaatschap van de partij. Alles tesamen brengt de kultuur heel wat meer voort dan het enkel overeenstemmen naar het natuurlijk instinct terwille van nageslacht. Ook falend kultureel bij te dragen omdat de eigen ontvankelijkheid is geblokkeerd, de vitaliteit van de continentie niet funktioneert of kulturele invloeden de inspiratie hinderen, kan men zijn toevlucht zoeken in de hulp van ‘doktoren’ of adoptie van de kulturele produkten van een ander. Op deze manier kreeg het Westen allerlei buitenlandse leraren, terwijl de vreemde landen allerlei westerse hulp en uitrusting kregen. Hoewel eveneens net zo betwijfeld, kan iedereen kortgezegd door integratie van de wereldkultuur vooruitgang boeken ondanks de vruchteloze huwelijken van een eenzelvige kultuur. Wat geldt voor artsen die fysiek vruchteloze echtparen helpen kan ook waar zijn voor leraren en autoriteiten die andere kulturen helpen om vooruit te komen: als er een gemeenschappelijk begrip van orde is naar het goddelijke van de eeuwige waarden kan al het vreemde en betwijfelde worden getolereerd.  
Ze dissen elkaar anekdotes op uit hun bewogen levens. Ze keuvelen. Over wijn en likeur. Over vrouwen. Obed Marsh haalde zijn vrouwen in Polynesië, dat is geen geheim, evenmin als wat hij met die vrouwen deed. Ze spreken over de landen die ze bezochten. De mannen die ze bedrogen. De wijn vloeit rijkelijk. De drie oude mannen blijken jongensogen te hebben, de schelmachtige twinkeling verraadt ze.
1 een uitgave van A en C Media B.V. met wekelijks 60 edities / 60e jaargang, nummer 12 / Woensdag 18 maart 2015 Music & Passion 2015 / 3 Geloof en Ongeloof in de Oertijd / 7 Reddingsbrigade Aoreven in de prijzen / 15 KERNgezond ROGGEL – Op zaterdag 7 maart heeft de eerste familieactiviteit van KERNgezond plaatsgevonden in recreatiepark de Leistert te Roggel. Maar liefs tweehonderd KERNgezonde kinderen, broertjes, zusjes en ouders uit Roggel, Neer en Nederweert hebben een KERNgezonde middag beleefd in het teken van gezonde voeding, gezond bewegen en gezond gedrag. Lees verder op pagina 3. Win een cadeaubon van 50,- euro Wordt ook een van de museuminspecteurs HAELEN – Wil jij iets te doen hebben in je vrije tijd en ben je tussen de 6 en de 12 jaar? Doe dan tot en met 12 mei mee met de actie museuminspecteurs en kom controleren of het Leudalmuseum aan de Roggelseweg 58 in Haelen ook kidsproof is! Tevens maak je kans op een cadeaubon ter waarde van 50,- euro. Het Leudalmuseum heeft een vaste en een wisselende tentoonstelling. De vaste tentoonstelling bestaat uit een grote collectie opgezette dieren, archeologie, de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in het Leudal en aandacht voor Heemkunde met voorwerpen uit het dagelijks leven van pakweg een eeuw geleden. Maar voldoet deze vaste tentoonstelling wel aan jouw eisen en is deze naar jouw mening wel kidsproof? Om daar achter te komen heeft het museum een aantal jonge museuminspecteurs nodig! Alle inspecties die door de kinderen worden ingezonden op vóór 12 mei maken kans op een cadeaubon ter waarde van 50,- euro te besteden in een museumwinkel naar keuze. Kinderen tot 12 jaar hebben gratis toegang tot het museum. Kom dus snel naar het Leudalmuseum! Mailstoring LEUDAL In verband met een storing in de mailserver, zijn helaas waarschijnlijk niet alle mails, in de afgelopen week, op onze redactie aangekomen. Het kan dus zijn dat uw bijdrage deze week niet is gepubliceerd. Door het overzetten van de data naar een nieuwe server, werkt vanaf heden alleen nog het mailadres: Onze excuses voor het ongemak. Themaconcert Freedom in Bombardon HEYTHUYSEN – Freedom! Vrijheid, een eenvoudig woord maar anno 2015 nog steeds allerminst een vanzelfsprekendheid. Onderdrukking en het herwinnen van onze vrijheid is het thema voor het gezamenlijke concert van zanggroep Kazoo en harmonie L Union, op 21 maart in de Bombardon, Infoavond gebiedsontwikkeling Wijnaerden aanvang uur. Entree 10,- euro. Voorverkoop: harmonielunion.nl, Spoormakers Interieur, Dorpstraat 51a; De Bombardon, St. Antoniusstraat 2; Coffee & Toffee, Kloosterstraat 5a. Voor meer info: of Inloopcafé voor werkzoekenden NEER – Donderdag 19 maart en dinsdag 31 maart is het inloop café open voor werkzoekenden van uur. Dus ben je werkzoekende en kun je hulp gebruiken of wil je even met gelijkgestemde in gesprek en wil je van elkaar leren? Kom een kijkje nemen een van deze morgens bij Kruisstraat 5 in Neer. EPILEREN Iedere vrijdag 9,50 5,- Panningen % BTW- VOORDEEL OP MONTAGE * 21% BTW KORTING OP PRODUCTEN * nieuwe badkamer? HEYTHUYSERWEG 8, 6085 NH HORN, T. +31(0) Ontvang een vrijblijvend advies in de showroom of bij u thuis Meijel Bosrand 7 (077) Weert Roermondseweg 58 (0495) Geleen Rijksweg-Centrum 55a (046) * tot 1 juli Vraag naar de voorwaarden. Ramen – Deuren – Serres – Zonwering Lichtstraten – Overkappingen goed bekeken n klasse beter
Wilde hartstocht is de liefde voor chaos en natuur. Liefde kan een storm- en bliksem-affaire zijn. Grote donder kan volgen met met zware wolken en regenbuien. Dit kan allemaal privé en intiem zijn zonder dat een ander er iets vanaf weet. Het is als de informatie-kultuur waar iedereen kan dromen en maken wat hij ook maar wil zonder het dagelijks leven rechtstreeks te beïnvloeden. Niemand kan de creatieve mens tegenhouden in het virtuele van de werkelijkheid. Het is ook als met denken zonder iets te zeggen. Men kan een aardig en glimlachend individu zijn terwijl er een brainstorm in het hoofd plaats vindt. Het is buitengewoon belangrijk een veiligheid van aktiviteit te hebben tussen denken en schrijven, tussen schrijven en spreken, en tussen je iets voorstellen en iets bewerkstelligen. Een complete storm in het brein van de samenleving kan in de bioscoop eindigen als een volkomen fantasie. Ook subtiel denken dat nooit enige pers, vertoog of aktie zal vinden kan de weg van de mensheid in één minuut veranderen. Niemand weet werkelijk hoeveel van het denken door de mens op het moment gedeeld wordt. In de geest kan men zich inbeelden te delen met historische persoonlijkheden, ‘verblijvend in het eeuwige’, maar hoeveel akteurs kunnen niet die rol spelen alleen maar om het volledig contemporaine van iedere gedachte te verduisteren? Misschien zijn ook dromen veel collectiever dan wie ook maar vermoedde. Het is moeilijk om de synchroniciteit te bewijzen van het collectief bewuste daar ieder bewijs een kontrolestrategie zou inhouden die niet aanvaardbaar is voor het dynamisch begrip van vrijheid. Deze tekst schrijvend b.v. zou de halve mensheid erbij betrokken kunnen zijn op het moment van het schrijven zelf. Maar het in de winter nalezend e.g. zou misschien één procent van de bevolking zich erin herkennen, om niet te spreken van de onmogelijkheid om hetzelfde moment collectief te herleven. Hieruit zou volgen dat het vrijwel futiel zou zijn om iets te lezen, maar dat rechtstreeks spreken in plaats daarvan mogelijk een grotere ramp zou zijn. De liefde voor de chaos bevechtend met geschriften zou wel eens de minst effectieve manier van besturen kunnen zijn, terwijl het zo langzaam zijnd het de meest wijze en achtingsvolle manier kan zijn om de wilde hartstochten van de mensheid tegenwicht te bieden. Vandaar de regel: hartstochten kunnen, maar moeten niet worden geaccepteerd. Ze vormen een uitdaging voor de geest van trouw aan de orde. Je verstand verliezen in de hartstochten van een liefdesaffaire kan nooit een verplichting zijn voor het individu of een kultuur voor het collectief zoals soms tijdens een oorlog wordt gezien. Hoewel onredelijkheid de wereld schijnt te beheersen met hartstochten, besturen niettemin de redenen en redeneringen der wijsheid, vitaal gedacht naar het moment of gefixeerd voor de stabiliteit van het zelfbewustzijn, de essentie van de ziel waar niemand buiten kan. 

“sas overlevingsuitrusting sniper overlevingsuitrusting”

Zohra schudde met haar spuitbuis alvorens een laatste detail aan te brengen. Ze was een perfectionist, nog meer dan Lieven. ‘Klaar,’ zei ze. De obscene grijns was nu echt volmaakt. Ze zetten allebei een stap achter­uit om de tekening te bewonderen.
Voor het proces van afspraken maken kan deze bevrijding een zegen zijn daar relaties minder geteisterd zouden zijn door de eenzijdige druk van het waarderen van het vermogen tot consumeren, en meer door de werkelijke betrokkenheid van dienstbaarheid. Als de eer van de sociaal gezekerde niet langer wordt ontkend door de grotere profiteur, zal er voor de mensen meer zin zijn om afspraken te maken 
6. Inhoudstafel WOORD VOORAF IXDEEL 1 1 EEN KORTE VOORSTELLING 3 OP ZOEK NAAR WAKKERSCHUDMOMENTEN 9 HET MODEL VAN ULRICH LIBBRECHT 21 EEN MANAGEMENTMODEL IN DE DIEPTE 35 EEN PERSOONLIJKE GETUIGENIS IN DE DIEPTE 49DEEL 2 59 OVER CIJFERS, LETTERS EN RAPPORTEN 61 OVER VERGADEREN, BESLISSEN… EN EMOTIONELE INTELLIGENTIE 79 OVER INNOVEREN, CREATIVITEIT EN ONDERNEMEN 89 OVER CHANGE MANAGEMENT, FUSIES EN REORGANISATIES 105 OVER EFFICIËNTIE EN TIJD 119 OVER DE WERKPLEK 127 OVER HET PERSONEEL 133 OVER ORGANISATIE EN LEIDING GEVEN 137 OVER ETHIEK (EN CORPORATE SOCIAL RESPONSIBILITY) 153CODA 159 OP ZOEK NAAR ZEKERHEID 161 SLOTWOORD 169DANKWOORD 173APPENDIX 175 VERHALEN 177 INDEX 179 BIOGRAFIE 183 BRONNEN 185 VII
Vlooien Vlooien zijn veel voorkomende parasieten bij de hond. Ze veroorzaken veel problemen, waaronder jeuk en het daarbij komende krabben. De problemen die vlooien kunnen veroorzaken worden vaak onderschat. Een ruwe schatting geeft aan dat ongeveer 40% van alle huidklachten die bij de dierenarts terechtkomen op een of andere manier met vlooien te maken heeft. Het kan zijn dat honden overgevoelig zijn voor vlooien en dan is één vlo al voldoende om problemen te veroorzaken. Maar ook wormen worden overgebracht door vlooien. Vlooien gaan graag op voor de hond moeilijk bereikbare plaatsen zitten, zoals bij de staartaanzet en achter de oren. Wanneer een hond eenmaal vlooien heeft kan de verspreiding heel snel gaan. Vlooien kunnen tussen de 6 en 12 maanden oud worden, leggen ongeveer 40 eitjes per dag en springen gemakkelijk over op een voorbijganger.
Een gevoel van desoriëntatie; niet weten waar je bent; een verlies van gevoel van plaats. Je bent niet meer in 3D gezien je verschoven bent of in het proces bent van verschuiving naar de hogere rijken.
Om ons heen schuifelden lichtgewonden bedrukt heen en weer om de zwaarder gewonden te helpen. Het ge­schreeuw van die laatsten was vervaagd tot kermen en snikken. Meestal geen goed teken. Een paar waren dood. Gestikt, of de nekken gebroken door de klap. Een scheur in het plafond kraakte en werd groter. We zouden hier niet kunnen blijven, verdomme. We moes­ten dringend op zoek naar een treinstel dat nog intact was.
‘Niet veel,’ zei Robert Minson, zijn gelaat weer gladgestreken. ‘Dat is juist het mooie. We hoeven alleen maar te zorgen dat we de mensen laten betalen voor iets waar ze niet zonder kunnen. Of denken niet zonder te kunnen. Dat maakt natuurlijk geen verschil.’
Vanmorgen zei hij dat hij over twee weken al wilde beginnen hier. Maar als iemand zegt dat hij hier komt werken betekent dat in principe dat hij het misschien een leuk idee zou vinden om hier te komen werken of dat hij het ziekenhuis een interessant ziekenhuis vindt. Of hij écht komt is volslagen onduidelijk.
Ik moest er zowel op de zaterdag als op de woensdag twee uren bijzitten en de tenenkrommende presentaties van de verloskundige en de assistant-matron aanhoren en ik moest wachten tot zij aan mij vroegen of ik nog iets aanvullends had op te merken. En dan kon ik eindelijk in het kort samenvatten wat het probeem was geweest en wat er fout was gegaan en er meteen maar aan te voegen wat voor verbeterpunten in de zorg er volgens mij waren in deze drie gevallen. En ondertussen zaten twintig vrouwen 200 meter verderop meer dan twee uur extra op mij te wachten op het spreekuur waaruit ik was weggeroepen voor deze vergadering. O, wat een kwelling! Maar ik weet er wel wat op: Het hoofd van de verloskamer mag de casussen niet meer zelfstandig presenteren en ze moet de verhalen uittypen, en een paar dagen van te voren aan mij laten zien.
Zelf pakt hij alles aan om de eindjes aan elkaar te knopen. Souteneur is een term waar hij zich wel onder kan scharen. In het Frans klinkt het toch allemaal net wat eleganter, en hij spreekt de taal niet.
Dit is een e-boek converteerbare download aangeboden door De orde van de tijd. De online versie biedt links naar een filognostische gids van verduidelijkende afbeeldingen http://theorderoftime.com/spiritueel/gids.html en linkt op naar de lijst van termen die hieronder is toegevoegd aan deze download, maar niet woord voor woord is opgelinkt als op het internet.
Het vrouwtje aarzelde, liep wat achteruit maar gaf tenslotte toch toe. Met een vermoeid gebaar wees ze op een van de stoelen die om een aftands bureau gegroe­peerd stonden. ‘Zit. Natsuko.’ Haar naam. Ze gaf Laura een kort knikje.
‘Je zei iets over een boodschappenlijstje.’ Harrald voelde een vijandig­heid bij zijn ouders die hij rationeel wel kon bevatten, maar hij was ervan overtuigd dat Ariadne de oplossing van hun probleem was.
Drie weken later staat er een nieuwe schuur op de plaats van de oude. Hij is veel kleiner, maar ook van hout en heeft hetzelfde ronde model. Een tikje verloren staat hij midden op de zwartgeblakerde grond.
De eerste mensen waren zelden alleen. Ze hadden dus dezelfde ervaringen en deelden deze met anderen. Ze hanteerden alleen concrete dingen, ze hadden nog geen abstracte concepten gevormd. Hun woorden verwezen naar dezelfde hersenconnecties in hun geheugen. Er traden in de beginne dus geen meningsverschillen op doordat men abstracte begrippen ging bezigen waaraan eenieder een persoonlijke invulling gaf (zoals liefde of vrijheid) en die dus bij elkeen met verschillende hersenconnecties samenhingen. Er deden zich ook nauwelijks meningsverschillen voor op basis van het gegeven dat strikt persoonlijke ervaringen aanleiding gaven tot een persoonlijk episodisch geheugen – het episodisch geheugen heeft betrekkingen op gebeurtenissen in ons leven in tegenstelling tot de herinnering aan feiten zoals ‘Amsterdam is de hoofdstad van Nederland’; bij factuele herinneringen wordt ons geheugen regelmatig herbevestigd en dat geheugen zit dus goed vast en ondergaat weinig vervormingen in de tijd. Ons episodisch geheugen aan persoonlijke gebeurtenissen wordt constant herschreven wanneer we de herinnering weer ophalen, er elementen aan toevoegen of zaken anders voorstellen en er niemand is om ons tegen te spreken. Werken met vage abstracte concepten die gemakkelijk persoonlijke connotaties oproepen of het herschrijven van elementen van ons episodisch geheugen zullen dan geleid hebben tot conversatieproblemen wanneer mensen begonnen te verpersoonlijken op basis van ervaringen die elk van hen alleen heeft meegemaakt. Geheugenpillen, zoals deze in de maak zijn (b.v. door Gary Rogers en Gary Lynch op basis van ampakine ), zullen ons vermoedelijk voor dergelijke problemen niet behoeden: mogelijk zullen geheugenpillen er enkel voor zorgen dat alles beter onthouden wordt, ook irrelevante informatie of zaken die we beter zo snel mogelijk vergeten. Velen blijven echter ook fundamenteel twijfelen aan de haalbaarheid van het opzet om geheugenpillen te produceren, bijvoorbeeld de bekende neurobioloog en wetenschapspopularisator Steven Rose, zelf gespecialiseerd in de neurobiologische studie van het geheugen. Hij wijst erop dat het idee van geheugenpillen stoelt op een ‘neurofilosofisch’ reductionisme, waarbij mentale fenomenen zoals gedachten, vrije wil en verantwoordelijkheid tot neurobiochemische of genetische verschijnselen worden herleid. Rose riskeert in zijn marxistische gedrevenheid wel in een onoverbrugbaar, op de spits gedreven en daarom onbevredigend dualisme van materie en geest terecht te komen. Zo maar vrije wil en verantwoordelijkheid poneren zonder aan te geven wat hun psychologische of cultuurhistorische basis is heeft weinig weg van gedegen materialisme: zo’n materialisme is echter toch de basis van elk marxisme. Materialisme impliceert dat de dingen een verleden en een toekomst hebben, ongeacht of de basis van die fenomenen biologisch dan wel sociaal-cultureel is. Vrije wil en verantwoordelijkheid naar voren schuiven als uit de lucht gevallen sterren klaart de zaak geenszins op.
Vanaf 28 december is het leger dan anders. De epidemie van overgeven en diarree lijkt wat op zijn retour. De andere ziektes komen nu weer: bloedarmoede, van een flesje bestrijdingsmiddel gedronken en na 6 uren toch maar naar het ziekenhuis gebracht, dus te laat voor Norit, alleen maar afwachten tot het lichaam het heeft verwerkt. En longontstekingen, die zijn er nu ook weer. En dan was er nog een jongetje dat door zijn moeder in de steek was gelaten bij de geboorte en de afgelopen 6 jaar bij zijn blinde opa en ziende oma was opgegroeid en nu vier dagen alleen met opa was geweest omdat oma op reis was. Toen oma terug kwam was het kind inmiddels vier dagen ziek, Opa kon niet zien wat er aan de hand was. Oma ook niet maar die bracht hem wel bij ons, maar wist ook niets over “hoe lang gebraakt, hoeveel dagen koorts, meteen al buikpijn of pas na een paar dagen” enzo. Tenslotte hebben we het maar gehouden op een blindedarm ontsteking die geperforeerd en verwaarloosd was (en géén tyfus) en hij knapte op, kreeg daarna ook nog een echte longontsteking en knapte ook daarvan op. Nu is hij in goede toestand weer naar huis. Ik heb de grootmoeder maar uitgebreid verteld dat ik veel bewondering voor haar heb, dat ze zo goed zorgt voor haar kleinkind. Ze is al die tijd in het ziekenhuis bij hem geweest als een kloek bij haar kuiken. En ik heb mijn excuses aangeboden aan haar dat ik de eerste dag nogal kortaf tegen haar was geweest toen ze op geen enkele van al mijn vragen een duidelijk antwoord kon geven. Eigenlijk ben ik wel van het oude vrouwtje gaan houden….
Een structuur hebbend raken mensen snel gevangen in verwachtingen en zien ze op die manier hun vrije associatie bedorven. Gefixeerd op deze of die literatuur kunnen ze niet anders denken, gefixeerd op deze of die persoon worden de anderen ontkend en gefixeerd op deze of die tijd elders of later verliest men het bewustzijn van het hier en nu en de vitaliteit van de vrije wil. Gefixeerd op de persoon, schept leiderschap de hartstocht die de goedheid van het verstandige verstoord. Gefixeerd op het ding voelt men zich vastgelopen in de materie en gefixeerd op de tijd lijdt men onder de keuze en starheid van een schema. Daarom is het verstandig geen verwachten te koesteren. Van een leider moet men niet verwachten te worden geëxcuseerd voor ondernomen aktiviteiten. Van artefakten moet men niet verwachten gelukkig te zijn en van het korset van een structuur van de tijd moet men niet het geheel van God verwachten. Samenvattend kan men zeggen dat zelfverantwoordelijk zijn, in opoffering voor de dingen die ter zake doen, en lijden onder de beperkingen van een schema tesamen de normale houding uitmaken van het omgaan met het onvermijdelijke van verwachtingen. Natuurlijk zijn er vele truukjes om de waanzin der verwachtingen te doorbreken. Vele mensen liegen en doen valse beloften, alleen maar om degene die verwacht tevreden te stellen. Spontaan zijn in het hier en nu is een algemene remedie, en het aanvaarden van uitnodigingen zonder een belofte doen is ook algemeen. Niet op de laatste plaats leert iedereen de vrijheid voor zich zelf te vieren, of de ander nu reageert of niet. Als het de enige geldige verwachting is met de ziel gelijkgericht te zijn, dan kunnen al dit soort moeilijkheden worden verdragen en overwonnen worden. In staat zijn teleurstellingen en beledigingen te verdragen is een noodzaak. Standhouden is belangrijk. Het is te vergelijken met het immuunsysteem: men heeft weerstand nodig. Daarvoor moet men fit zijn, goed gevoed naar lichaam en geest en vrij van toxische en andere verstorende elementen. Een zwakheid koesterend verliest men dit: de duivel breekt door en ruïneert de discipline. Geen weerstand, geen tolerantie en de aanpassingen kunnen niet worden gehandhaafd: men moet zich terugtrekken en boeten, erbuiten vallen en weer invoegen op een andere manier, nieuwe kracht verzamelen en een betere strategie hebben; dit is de weg van de ervaring. Een boek kan het zo stellen, maar het niet ervaren hebbende, herkent men het niet en vergeet men. Ouders kunnen het de kinderen zeggen, maar als ze b.v. zelf liberaal van sex genieten, hoe kunnen ze dan de kinderen ervan weerhouden? Het is praktijkvoorbeeld en theoretische ondersteuning wat de samenleving bestiert. Van het aldus heilig zijn leiden we kultuurlijke behoorlijkheid af, stap voor stap onze begrippen van heiligheid ontwikkelend. 
Het is ook vaak erg lastig. Met onze manier van denken komen wij dan tot de conclusie dat hier niemand zich zonder meer aan zijn woord houdt, dat mensen notoir onbetrouwbaar zijn bij wat ze beloven en dat je in die zin  niemand kunt vertrouwen.
Ik heb er eigenlijk niets tegen dat mensen hun zuur verdiende euro’s besteden aan gadgets en prullaria. Ik heb er zelfs niets tegen dat, als de mensheid in voltallige volksvergadering bijeengekomen beslist de aarde op te blazen, dat ze dat dan ook doet. Waar ik als socialist iets tegen heb is dat onze levenscondities en ons leefmilieu dus bepaald worden door krachten waar wij als mensen geen vat op hebben, de “markt” dus. En dat het die krachten zijn die tonnen CO2 de lucht in stoten, niet ik die met mijn auto rijd (ik heb overigens geen auto). Het zijn deze krachten waar de Afrikanen geen vat op hebben die hun savannes zullen doen uitdrogen. Ik sta bijzonder wantrouwig tegen de onderliggende nadruk van de Groenen op een individueel gekozen moraal en ethiek (een individualisme dat een perfecte variant is van het neoliberaal individualisme; cf. de peace of mind als ultiem levensdoel; en dat ons ook dat vreselijke ding “ethisch bankieren” heeft opgeleverd). Deze moraliserende benadering heeft een verfijnde analyse van de dynamiek van onze samenleving meer belemmerd dan bevorderd. De Groenen van nu zijn natuurlijk niet langer Pater Versteylen, al lopen er nog heel wat van die oorspronkelijke soort rond, zeker in Vlaanderen (er zijn duidelijk meer dan accentverschillen tussen Groen! en Ecolo). Stellen de politieke mandatarissen zich op als onderlegde technici in bepaalde domeinen (energie b.v.), binnen de achterban wemelt het nog van New Age figuren, pseudo-boeddhisten, allerhande shoppers op de markt van spiritualiteit, spiritualisme, esoterie en occultisme (met veel mensen die dwepen met de psychoanalyticus Carl Gustav Jung, die voor de nazi’s werkte en een gans denkstelsel uitwerkte over het verschil tussen Joodse en Arische psychologie, waar hij na de oorlog nooit afstand heeft van genomen: niet te verwonderen dat Jung op het einde van zijn leven veel contacten had met subtiel racistische Apartheidsfiguren in Zuid-Afrika).
Mijn idee van rock and roll was kennelijk niet echt aangeslagen want ondanks dat AdVenture JUIST iets vernieuwend zou kunnen brengen, hadden de organisatoren een ander idee om hun kumpulans publiek aan te bieden, binnen onze scene.
Anyways I went through the Japanese poetic paintings and as you can imagine they are not widely known, as there is still a huge separation between the West and the East, especially when it comes to the far East (Japan, China etc.) Suddenly I saw a painting I remembered from the cover of a 1988 album of Level 42 “Staring At The Sun”, which my cousin had, and of which I got a tape to which I listened endlessly. It’s very poetic music as well representing the “Journey of the Soul”, which is also expressed by the painting. I looked for the album again and the funny thing was that the album cover slightly differed from the Japanese painting :
Mijn bodem onder mijn bestaan valt aardig veel weg de laatste tijd, en ik moet zeggen, dat mijn vrienden, man, en werk met de hondjes me er keer op keer weer door heen slepen. Dat is mijn overlevings plan.
Een schaduw bewoog boven hen door de mist en een engel materiali­seerde. Met onvermoede gratie dook het wezen naar de koepel en landde daar op een dicht kluwen uitsteeksels. Vanaf hun beschutte plek tussen een paar lage gebouwtjes zagen ze hoe de engel een klein figuurtje tussen de uitsteeksels propte en vervolgens vastmaakte.
Op het moment dat het het havenvolk de kroegen binnen golfde, bereikte zijn koortsachtig hoogte­punt. Met genoeg drank om de kelen te smeren en de vuren der heldhaftigheid op te stoken, tuimelden de vrijwilligers over elkaar om de gluiperige Griek (of was het toch een Turk) in de kraag te vatten en uit te leveren bij de Marsh-clan. De beloning was nog niet verdiend of ze was al uitgegeven.
Dat geheel van zaken die zich aan mijn aandacht en nieuwsgierigheid wisten op te dringen, vormde op de duur uiteraard een onoverzichtelijke brij. Ik worstelde al snel met de uitdaging om in het zootje enige klaarheid, orde en eenheid aan te brengen, zonder echter op al te simplistische wijze afbreuk te doen aan het onvervreemdbaar bestaansrecht van elk van de afzonderlijke elementen. Op mijn 14de-15de hield ik reeds een “filosofisch dagboek” bij, een rapsodie van prille aanzetten om allerlei kleine vormen van een “theory of everything” op papier te zetten. Het Sein en het Sollen, het materiële en het immateriële, het dode en het levende: alles werd daarin onlosmakelijk op elkaar betrokken, al wrongen deze tentatieve werkstukken uiteraard aan alle kanten. Dat demiurgisch gedoe liet ik ergens op mijn 17de voor wat het was: ik raakte er nergens nog wijs uit en werd overwoekerd door een overvloed aan nieuwe elementen die ik in rekening hoorde te brengen. Waar ik had verwacht dat “alles” wel op haar of zijn plaats zou vallen en zich als een puzzel zou laten samenvoegen, dan bleek dit dik tegen te vallen. Dat weerbarstig “alles” en mijn bezwaarde geest raakten steeds meer out of joint.
Ze schoof vier ringen aan haar vingers toen ze even bij een diepe winkel met beddenhoed bleef staan, stak een blauwe bloem in haar haar en veranderde haar manier van lopen bij het passeren van drie enorme aquariums (vol felgekleurde vissen ter grootte van haar vuist). Toen ze de bazaar uit de zuidelijke poort verliet was ze voor het oog en het gevoel niet langer meer Meyago Niloo, maar een willekeurige Lleroh-vrouw uit het noordelijke district van Ebyon.
Er kan heel wat loslaten van het oude zijn, evenals een diepere onthulling van hoe de dingen je vanuit de oude overlevingsbenadering niet dienen.  De patronen in je leven zullen duidelijker worden.  Het groepsbewustzijn zal groeien.

“overleving edc uitrusting low-tech overlevingsuitrusting”

Wat betekent deze zeer bijzondere astrologische situatie nu eigenlijk voor ons en voor het collectief? Als collectief worden we ons bewust dat onze eenheid gewond is *13a Uranus heerst over computers en daarom krijgen de Robin Hoods achter hun computer nu (vanaf 2004) zo de wind mee en neemt de nieuwswaarde van internet zo’n vlucht. Nu wordt voor iedereen helder dat de gecontroleerde kanalen van informatievoorziening via de reguliere media vaak gekleurd en onvolledig zijn. Iedereen moet nu voor zichzelf gaan beoordelen of informatie klopt. Bestuurders verliezen meer en meer hun greep op het collectief. Iedereen kan nu doordringen tot het collectief met informatie en creaties. Sinds de zwarte Maan in Vissen in oktober 2010 haar werk is gaan doen, is dit sterk aan het toenemen. Het bewustzijn, de vrijheid en het inzicht in ons collectief groeien dus enorm. We worden ons hierdoor ook bewust van de ongelijkwaardige kansen en manipulatie van bestuurders en het maatschappelijke systeem waar wij allemaal onderdeel van zijn. De gewonde eenheid wordt dus voor een grote groep zichtbaar en zet een beweging in gang van heling en herstel. Deze belangrijke boost van helende energie geeft ons de kans om onze expressie van de eenheid als collectief weer meester te worden en weer bewuste scheppers te worden van ons eigen leven en realiteit. *13a
Terwijl Fiona werkt, eet en in de schuur zit, vul ik de arbeids­potentieel­metingen in. Per robot. Het is een omslachtige gedoe. Merk, type, serie­nummer, jaar van productie, jaar ingebruikneming, jaar buiten gebruik, nieuwwaarde, aanschafprijs… en natuurlijk het vermogen.
En blijkbaar slaagt men er niet in deze klassiekers te actualiseren in een nieuw wervend en mobiliserend project. De sociaaleconomische thema’s verdwijnen steeds meer naar de achtergrond ten voordele van voorgestelde oplossingen voor ad hoc actualiteitsproblemen. Bij verkiezingen vult de actualiteit grotendeels het programma dat daardoor een gefragmenteerd karakter krijgt, net zoals de fragmentering van de samenleving zelf. Dit geldt evenwel ook voor omzeggens alle andere politieke partijen. Men weet dus niet in hoeverre een centraal gestelde langere termijnvisie “ideologisch” en electoraal zou lonen. Zeker wanneer men over geen model beschikt van zo’n toekomstbeeld.
Gevoelens van angst en paniek en hysterie. Je ego verliest veel van zichzelf en is bang. Het kan voelen alsof alles eindigt (meest is het zo!). Je systeem is ook overbeladen. Er gebeuren dingen met je die je niet kunt begrijpen. Je verliest ook gedragspatronen van een lagere vibratie die je ontwikkelt hebt voor overleving in 3D. Dit kan je kwetsbaar en machteloos doen voelen. Deze patronen en gedragingen die je verliest zijn niet nodig in de hogere rijken. Dit zal voorbijgaan en je zult uiteindelijk zoveel meer liefde, veiligheid en eenheid voelen. Wacht maar!
Patiëntjes van MMC maakten samen met patissier Robèrt van Beckhoven een verjaardagstaart. De gevalideerde meting en rapportage richt zich op het dagelijks leven, zoals de mate van mobiliteit of de mate waarin een patiënt in staat is om voor zichzelf te zorgen.
krant/reageer op www.de-eenling.nl 5 nr. 1 september oktober Hikikomori Japan: Hikikomori betekent teruggetrok- ken en is ook de term voor jonge mensen die zichzelf van alles hebben geïsoleerd. Bijna één miljoen jonge, volwassen Jap- panners leven een teruggetrokken leven, komen hun kamer niet uit, soms zelfs voor tientallen jaren. Voor Hide begonnen de problemen toen hij zijn schoolopleiding opgaf. “Ik begon mezelf te verwijten school verlaten te hebben en mijn ouders deden hetzelfde naar mij toe. In mij groeide een schuldgevoel. De druk nam toe. Langzamerhand begon ik bang te worden om de deur uit te gaan en mensen te ontmoeten en dat had als gevolg dat ik op een gegeven moment mijn woning niet meer wilde verlaten. Ik zag af van contacten met vrienden en uiteindelijk ook met zijn ouders. Om te voorkomen dat ik ze in huis zou tegenkomen, sliep ik overdag en keek de hele nacht tv en/of gamede. Ik had verschillende negatieve emoties in mij. De wens om naar buiten te gaan, de woede tegen de maatschappij en mijn ouders, verdrietig over mijn situatie, angst wat in de toekomst met mij zou gaan gebeuren, en jaloezie naar mensen die wel een normaal sociaal leven leidden.” Hikikimories zijn emotioneel verlamd door diepgaande sociale angsten. Ze zijn geestelijk gekweld. Ze willen de wereld in, vrienden maken, de liefde vinden, maar ze kunnen het niet. Symptomen verschillen. Bij sommige wisselen gewelddadige uitbarstingen af met infantiel gedrag als jengelen naar de moeder. Anderen zijn paranoïde, obsessief, en depressief. •Een groot gedeelte zijn ‘nerds’ of ‘ geeks’. In het Japans Otaku. •Ze staan bekend om hun obsessies voor met name Manga cartoons en animatie. •Zowel Otaku als Hikikomori zijn gerelateerd aan zware seks delicten. In de afgelopen jaren is de gemiddelde leeftijd van Hikikomori gestegen van 21 naar 32. Waarom trekken ze zich terug? Voor een jongen kan de reden zich tot de eigen slaapkamer terug te trekken relatief licht zijn. Bijvoorbeeld een gebroken Ouders hart, maar het terugtrekken op zich kan een bron voor een trauma worden. En sterke sociale omgevingskrachten kunnen Het merendeel van de Hikikomori hebben conflicterende hem daar houden. Een bepaalde kracht hierin kan Sekentei wensen betreffende hun toekomstbeeld gehad. Er zijn echter zijn, een reputatie in de gemeenschap, en de druk die hij of zij ook Hikikomori die aanvankelijk wel de wens hadden aan hun voelt om indruk op anderen te maken. Hoe langer Hikikomories ouders verwachtingen te voldoen. Economisch gezien kan in eenzaamheid blijven hoe bewuster ze zich worden van hun daardoor het fenomeen aan de Japanse recessie toegewezen sociale falen. Ze verliezen alle gevoel van eigenwaarde en worden. Een Japanse generatie werd geconfronteerd met zelfvertrouwen en het idee de kamer te gaan verlaten wordt kortstondig parttime werk terwijl voorheen, indien men toewi- angstwekkender. Ouders zijn ook bang voor hun sociale status jding moeite toonden en resultaten haalden, de toekomst en wachten vaak maanden voordat ze hulp inroepen. een zekere was. Een jongere generatie kwam in conflict met een oudere, die afgestudeerd was en een regelmatige carrière had gehad. De partimers werden als parasieten gezien. De oudere generatie wist niet hoe met de jongere om te gaan. De toekomstkansen waren fundamenteel veranderd en families wisten niet altijd hoe hiermee om te gaan. Een normale reac- tie voor ouderen is om met woede te reageren tegen hun recalcitrante zoon. Hen de les lezen en te verwijten dat ze de familie te schande maken. Sommige families vallen hierdoor uit elkaar. Aan de andere kant zijn er ook ouders die tot extreme maatregelen gedreven worden. Hikikomori enkel in Japan? Hikikomori staat in het woordenboek als: Abnormaal mijden van sociale contacten in Japan. Het is ook een probleem in Korea en Italië. Na een documentaire op de BBC over Hikiko- mori stuurden veel ouders een mail met dat hun kinderen een Hoe is Hikikomori bij meisjes en vrouwen? zelfde soort leven leidden. Hikikomori-achtige problemen * Hikikomori komt voornamelijk bij mannen voor, denkt men, ontstaan in Europese landen met een extreem hoge jeugdw- zo’n 70 tot 80% erkloosheid doordat het jongeren dwingt thuis te wonen. Hiki- * Echter blijkt uit een onderzoek op internet dat dit 53% is. komori is net als alcoholisme, zonder ondersteunend netwerk * Vrouwelijke terugtrekking in het huis kan in de Japanse cul- is het niet te overwinnen. De benadering van het probleem tuur ook als natuurlijk gezien worden waardoor het niet ger- begint met het proberen te herstellen van de relatie tussen apporteerd wordt. patiënt en ouders. De ouders bewapenen met communicatie strategieën om tot een betere verstandhouding met hun kind “Traditioneel is Japanse psychologie groep georiënteerd. te komen. Wanneer de patient in staat is om zelf naar de Japanners willen niet uit een groep stappen,” zegt een woordvo- kliniek te komen kan hij behandeld worden met therapie. erder van de nationale gezondheidszorg te Tokyo. Ik denk vooral Groepstherapie daarentegen is oorspronkelijk niet in Japanse dat voor de jongere generatie geldt dat ze meer willen individu- psychologie ingevoerd maar momenteel zijn zelf hulp groepen aliseren en persoonlijke zorg en aandacht willen hebben. Ik denk de sleutel tot het vinden van een grotere sociale omgeving. dat we momenteel in een gemengde cultuur leven.” Het bewustzijn dat hun gevoelens gedeeld kunnen worden en een groot bereik hebben. …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
De mengeling van zwart en wit knalde tegen het badkamerkastje aan en deed dat op zijn poten wanke­len. Laura zag haar kans schoon en klauterde zo snel ze kon uit de badkuip, haar pijnlijke pols negerend. De bloeddruppels vlogen in het rond en ze gleed bijna uit door haar natte sokken op de badkamervloer. Half kruipend, half glijdend bereikte ze de deur aan de andere kant, die naar de studeerkamer. Die duwde ze open en met moeite hees ze zich over de drempel, verder de studeerkamer in. Toen ze het gevoel had dat ze ver genoeg van de badkamer verwijderd was, draaide ze zich om.
De variatie van soorten, van lichaamsvormen, van huidtekeningen en huidskleuren, kledingdracht en kledingkeuzes in Ebyon had haar de eerste keer met stomheid geslagen, evenals het aanzien dat de Lleroh hier nog steeds leken te bezitten; de gemengde wijken waarin verschil­lende rassen naast elkaar leefden; de openbare straffen en openbare executies van mis­dadigers, de prominente rollen die sommige Lleroh-mannen innamen.
Misschien realiseert deze (r)evolutie de eeuwenoude natte droom van de mensheid om eindelijk het Aards Paradijs te heroveren. Niet alleen een “betere” wereld, nee, een perfecte wereld waar we allemaal onschuldig zijn en volledig vrij van “(erf)zonde”, waar alle vormen van lijden zijn opgeheven en waar we effectief allemaal ook eeuwig jong en waarlijk onsterfelijk zijn.
Strategie is het resultaat van de ervaring: men heeft geleerd respekt te oefenen overeenkomstig bepaalde principes. Naar het uiterlijk effect zijn er even zoveel principes als er mensen zijn: ieder heeft zijn eigen versie van het idee van mens zijn. Dit kan heel verwarrend zijn. Jezelf zijn is een vaag idee van behoud van integriteit waarvoor er niets absoluuts bestaat, geen wetten of regels in het algemeen naar het schijnt. Maar bij nadere bestudering moet worden gezegd dat jezelf blijven een waarde is: het is een bekentenis naar de kultuur van de kontinentie. Kontinentie schijnt de essentie van de ware leer te zijn. Het betekent dat men zichzelf trouw zou moeten blijven; jezelf niet moet verraden. Dit is de helft van de eeuwige waarden: lieg niet en bedrieg niet terwille van het waar en rein zijn. De andere helft van delen en helpen is een sociale notie. Naar de eerste notie van continentie kan men egoïstisch zijn aangezien het betrekking heeft op het omgaan met jezelf. Maar aangezien niemand een eiland is kan de sociale optie niet worden ontkend. Wat dit betreft is het eerste ‘ego-onderwerpende’ principe het religieus algemeen bekende principe van het mededogen. Ter wille van het mededogen is het andere principe van de soberheid, de bereidheid te delen, aanvaard. Aldus realiserend dat het belang van het ego slechts de halve werkelijkheid is kan men niet ontkomen aan de zelfverloochenende liefdesprincipes van het mededogen en het niet bezitterig zijn. Het is niet een gebod maar een psychologische werkelijkheid waar niemand aan ontkomt. Liefde kan niet individueel worden afgeroepen, maar collectief kunnen we niet ontsnappen aan aan delen en helpen zonder in oorlog te raken. Individueel kan men uitkomen op geestesziekte falend in de psychologische behoefte om zèlf te helpen en je leven te delen. Men mag voor patiënt spelen en hulp van anderen afdwingen delend in ziekte. Niettemin worden de waarden bekrachtigd hoewel niet uitgeoefend naar het ideaal van de zelfverwerkelijking. De gerijpte optie van onafhankelijkheid kan het heel moeilijk maken om te ontdekken hoe we moeten delen en helpen zonder anderen de afhankelijkheid in te betuttelen en te manipuleren. Het is heel gemakkelijk om een valse autoriteit te worden die claimt beter te zijn dan degenen die behoeftig zijn. Maar om de ander een profiteur te noemen is onrechtvaardig daar iedereen profiteert van de verworvenheden van de voorvaderen. Dankbaarheid neemt heel natuurlijk de vorm aan van helpen en delen: men voelt zich schuldig zonder beschuldigd te zijn. Alleen op frustratie van dienstbaarheid en onvermogen om te delen doemen problemen op. Aldus worden werkeloosheid en individualisme als grote bedreigingen gezien in de moderne samenleving.
De film die ik heb gekeken heet: La nuit a dévoré le monde. Dit betekent: de nacht eet de wereld. Het gaat over een man die na een feest wakker wordt en erachter komt dat de wereld is overgenomen door zombie’s. Deze zombie’s spelen echter alleen een bijrol. De film gaat over het eenzame overlevingsleven van deze man. Langzamerhand vind hij steeds meer trucjes om in leven te blijven. Hij kan alleen zijn appartementencomplex nooit uit, want buiten dit complex zijn duizenden zombie’s. De zombie’s zijn in deze film dus alleen belangrijk omdat ze het isolement van deze man veroorzaken, en de film draait om dit isolement. 

“duikuitrusting ark overleving overlevingskleding kleding”

‘Kom.’ Lieven liep naar het flatgebouw. De ingang was dichtgetimmerd met spaanplaten. Blijkbaar had de overheid maatregelen genomen om ongewenste be­zoekers op een afstand te houden. Het zou geen een­voudige klus zijn om binnen te geraken. Zohra beeldde zich de verlaten inkomhal in. Honderden belletjes voor evenveel piepkleine apparte­menten, ooit volgestouwd met mensen die door het systeem waren uitgebraakt.
De roodharige reus drinkt nog meer, en bestelt nog een kruik, en nog een. Hij zuipt alles op. Ik heb nauwelijks de sake van mijn kom aangeraakt. Hij leegt nog eens twee kruiken, wat hem de bewondering van de dienjongens oplevert.
Bij het praktijkonderdeel in het zwembad werden diverse scenario’s behandeld waaronder het juiste gebruik van de overlevingsuitrusting, procedures bij het verlaten van een schip, persoonlijke- en groepsoverlevingstechnieken, vlot lanceren en kennis van de uitrusting van het reddingsvlot. Tot besluit van de praktijkoefening werd er een hoist oefening gedaan.
Je wilde niets anders dan dat het moment lang duurde, en waar je mee begonnen was om haar uit te nodigen op de dansvloer, de snelle los van elkaar dans, was al snel veranderd in het verlangen naar een slow dance. De eigenlijke dans in mijn ogen. Haar in jouw armen nemen en genieten van de warmte en nabijheid van haar lichaam.
Welke keizer regeert er momenteel in het land der levenden? Welke dingen gebeuren er buiten ons nachtelijke bestaan? Ik weet het niet. Misschien hoor ik die dingen een keer, misschien niet, het doet er allemaal niet toe. De beslommeringen van de sterfe­lijke wereld hebben zeer weinig invloed op ons bestaan. Er zijn altijd oorlogen en geesten, geweld en verdoemde zielen.
Onbewust tel ik de vermogens bij op gedurende de avonden dat ik de metingen invul, maar ik schrijf nergens het totaalgetal op. Ik verzend de for­mu­lieren zonder uit te rekenen hoe hoog de aanslag zal zijn, want ik weet allang dat we die nooit zullen kun­nen betalen.
Ik wilde net een uitgebreid commentaar toevoegen, toen ik werd gewaar­­schuwd dat de autostuurder was gearriveerd. Het apparaat kon bovendien maar een kwartier blijven staan. Daarna moest hij een pakket ophalen bij iemand anders in het dorp. Ik gaf de jongen uit Rusland snel een vijf sterren-beoordeling en sloot de discussie. Gehaast trok ik de kapotte bladen uit hun zettingen, wikkelde ze in een stuk plas­tic en rende naar de rand van het veld. Toen ik arri­veerde, begon de onbemande wagen al weer op te trekken. Ik holde er achteraan. Ik kon nog net het pakket in de open achterbak gooien. De pijn in mijn zij over­tuigde me ervan dat de gezondheidssignalen wel eens gelijk konden hebben. Ik wachtte tot ik op adem was gekomen en gaf mijn planner toen de opdracht gezondere maaltijden op mijn schema te zetten. Ver­volgens liep ik terug naar de maaimachine. Niet veel later arriveerde de drone met de nieuwe onderdelen.
In iedereen van ongeveer 5 seconden kun je een mooie, stevige stand voor uw favoriete elektronisch gadget.Dit is een sterk vereenvoudigde versie van petrov de instructable waarvan ik dacht was slim maar te fancy.Stap 1: onderdelen Alles wat u nodig h
The CellVault protects batteries and other critical gear while keeping it accessible and organized. The integrated webbing clip allows you to access the CellVault’s contents without removing it, or you can quickly detach it for more control.
Toen braken ze de mistbank uit, en in het volle zonlicht ontrolde het windmolenveld zich voor hen. Kim floot en hij liet het gas los. Sals mond viel open. De boeg zonk terug in het water; de dinghy deinde en danste.
Als Tobias de slaap niet vatten kan, zal hij weer een ongemakkelijke nacht doorbrengen, zoekend naar een comfortabele houding in zijn hangmat. Vruchteloos trachtend om het concert van gesnurk, gefluit en gerochel uit te bannen.
Allemaal grote woorden maar niemand doet iets. ik ook niet zeg ik schuldbewust. Omdat niemand weet wat te doen, niemand is georganiseerd. Dat neem ik Wilders kwalijk, maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen, sorry hoor, ik doe het toch Brinkman had gelijk.
30 jaar geleden was het nog the great white north maar nu denk hier klopt iets niet als je weer eens een kamele neuker op de witte steppen betrapt. Als het hier te gek wordt ga ik beslist weer verhuizen, ik ga niet ten onder aan een kinderneuk geloof.
Men kan piekeren en speculeren, maar de ervaring, het model of de juiste orde missend is men verloren zonder de oprechte wil de autoriteit van een ander mens te erkennen. Dit doet men vragenderwijs. Het is niet altijd mogelijk vragen te stellen, maar ten minste één kwart van de bevolking zou moeten leven voor het beantwoorden van de vragen van de rest. Intellectuelen, boekmensen, apollinische academici, priesters, adviseurs, en raadgevers. zouden moeten begeleiden, sturen en orde moeten verkondigen terwille van de regering vertegenwoordigende, onafhankelijk ondernemende en gesalariëerd werkende mensen. Enkelen moeten de verstandigsten zijn. De spirituele oriëntatie van de verstandelijken zou moeten samenhangen terwille van de ziel, de basiswaarden en de kennis van hun vak en specialisatie vertegenwoordigend. Vaak zullen ze frustrerend antwoorden om het materiële motief te ontmoedigen en de vrede van hun eigen zaken te bevorderen. Maar in feite is er een behoefte aan een evenwicht van materiële en geestelijke belangen (afb.) Hoewel iedere kultuur zijn eigen stijl van bestuur heeft doet het allemaal niet ter zake zonder de geest en zegt de geest niets zonder de relatieve wereld.  

“overlopende weg om te overleven laatste man overlevingsuitrusting”

Mijn dochter. Ik bewonderde haar bevlogenheid, maar haar naïviteit beangstigde me. Het artikel was nauwe­lijks gepubliceerd, of degenen met de meeste belangen wierpen zich op de doorontwikkeling van het algo­ritme, op de implementatie ervan op diverse systemen en het ontrollen ervan op het internet, inclusief de cloudservers. Overheden gebruikten het algoritme gericht om te wissen wat ze volgens de privacy­wet­geving niet langer mochten bewaren. Top­crimi­nelen kregen een brandschoon verleden, evenals oorlogs­misdadigers en politici. Beroemdheden wisten onwel­gevallige episoden uit hun roemruchte verleden, daarna werden de gaten opgevuld met wensbeelden van een fictief verleden.
Er is in onze samenlevingen een vreemde onzichtbare kracht aan het werk. Een kracht die wij blijkbaar niet kunnen lokaliseren, niet kunnen duiden, dus ook niet kunnen bestrijden. Die on(be)grijpbare kracht vraagt ons, eist van ons, op straffe van allerlei tastbare sancties, dat wij op elke situaties op een gepaste wijze reageren, reageren zoals het hoort, zonder dat iemand ons kan zeggen hoe het nu eigenlijk hoort. Die kracht vraagt ons nu eens te reageren zoals een dier dat gepast elke prikkel beantwoordt volgens een eigenlijk biologisch vastgelegd schema. En dan weer zoals een machine die gepast reageert op elke informatie die ze ontvangt, op basis van een vooraf vastgelegd programma dat de machine stuurt. Wie ons vraagt te reageren zoals het hoort, weten wij niet. Wij weten dat het ons Zelf niet is en ook dat het God eigenlijk niet is, maar wie dan wel? Het is ook de Maatschappij niet, want die zendt de meest uiteenlopende signalen naar ons toe. Die kracht vraagt juist dat wij ons in dat brouhaha van signalen toch correct weten te gedragen. Wie bepaalt wat hoort en wat niet hoort, heeft een kafkaiaanse allure: het is niet langer de Wet zoals die door koning of parlement wordt uitgevaardigd. En God, de God van de 19de eeuw die de wereld bestuurde – niet die van kardinaal Danneels – die God is geëuthanaseerd, zoals hij in zijn jonge jaren geschreven wilsbeschikking heeft gevraagd.
het is me vandaag niet gelukt doorheen de bomen het bos te zien. ik neem genoegen met een krokus hier en een narcis daar. namens de lente voeren zij het woord dat alle wilde dieren temt. op de bank aan de overkant (in het park) zit een koppel te gesticuleren en de vreedzame stilte te verstoren. ongetwijfeld staat weer eens de toekomst van de mensheid op het spel. op 18 eilanden wordt hulp geboden aan daklozen die voorheen altijd het verbod hadden gekregen een dak boven hun woonst te plaatsen. Handicap International leent er gretig en genereus medelijden tegen 33 tot zelfs 50% interest. te nemen of te laten. take it or leave it. door bijeengedreven schoolkinderen worden witte ballonnetjes opgelaten en dat maakt veel goed. er is geen hoop maar toch veel troost. en die komt aangevoerd van alle andere kanten van de wereld. uiteindelijk neemt iedereen vrede met wat rest van zichzelf. niemand hoeft een zolpidem om de slaap te vatten. dit dankzij de bankwaarborg en de zekerheid dat men nooit meer zal ontwaken. de ultieme verlossing, het in dank aanvaarde levenscomfort: vallen mag, opstaan hoeft niet meer!
Het zijn visioenen van de andere kant, ook door die nieuwe muziek en de verbindingen die je daarmee voelt. Het is inderdaad een verhaal, waar de Vur ook over gaat. Alles is al opgetekend. De visioenen zijn de illustraties van het verhaal en dat gaat dieper en dieper. Je ziel schrijft het boek of leest het weer opnieuw, als een herinnering, juist doordat je aan de andere kant bent gekomen. Daar ligt ook zoveel opgeborgen van het verhaal. Het zijn inderdaad aparte, vreemde verhalen. Het is allemaal veel grootser dan het huidige verstand laat doorschemeren. Er schuilt een machtige achter met oog voor groot detail. Daartoe mag je ontwaken.
Voor de muzikanten onder ons die inmiddels wat passiever zijn en met name de oudere muzikanten die het denken allemaal wel te hebben gehad is nu natuurlijk de periode aangebroken om mee te kunnen doen.
Tweede paasdag was hier het feest van de ricotta, georganiseerd door de Culturele Vereniging. Ik (Kees) was de trouwste van alle vrijwilligers tijdens de voorbereidingen (zei de man die fungeert als motor van deze evenementen). Omdat veel mensen inmiddels weten dat we hier weggaan, was het vooral een dag van afscheid nemen. Het was hartverwarmend: wat jammer dat jullie weggaan, want jullie waren zo sympathiek, betrouwbaar, netjes en ga zo maar door. Maar ook: jullie hebben groot gelijk, want zo’n huis en een grote tuin vragen zo veel werk, dat is op het laatst niet meer op te  brengen, ga nu maar lekker met pensioen. 
Welke keizer regeert er momenteel in het land der levenden? Welke dingen gebeuren er buiten ons nachtelijke bestaan? Ik weet het niet. Misschien hoor ik die dingen een keer, misschien niet, het doet er allemaal niet toe. De beslommeringen van de sterfe­lijke wereld hebben zeer weinig invloed op ons bestaan. Er zijn altijd oorlogen en geesten, geweld en verdoemde zielen.
Ze schakelde de projector aan, voelde de schok toen ze met eigen ogen zag hoe stabiel het beeld op de muur bleef staan. De bewegende beelden tussen haar handen werden vervangen door een toetsenbord met zesenvijftig vreemde tekens. Ze schakelde de com­puter in slaapstand, hield het in het licht. Eén stuk materie. Harder dan diamant. Met schakelingen op atomaire schaal. De kristallijne batterijen van dus­danig hoge kwaliteit dat er geen oxidatie optrad, geen slijtage.
Precies omdat onze omgang met onze natuurlijke omgeving zo’n ingewikkelde en veelzijdige zaak is, past een nuchter onderzoek van onze huishouding (“economie”) beter dan een emo-politiek op basis van goedkope en vluchtige sentimenten of trendy moralismen. In elke aangelegenheid spelen diverse actoren en belanghebbenden een rol. Met onnozele beweringen van het genre “de mens is het wreedste dier op aarde” (behalve de spreker zelf uiteraard) kun je je wat overgeven aan middeleeuwse vormen van boetedoening, die nog altijd diep ingeworteld zitten in onze Vlaamse cultuur en dus niet alleen bij de Iraakse en Iraanse sjiieten. Maar verder dan een aanvraag doen om als geselbroeder te figureren in de Bloedprocessie van Brugge raak je daar niet mee. Het principe dat je de natuur zijn gang moet laten gaan (want anders zal ze zich “wreken”) is al even onzinnig: niets in de natuur laat de rest van de natuur zo maar met rust. Probleem is dat technieken om de natuur te beheersen altijd productief en destructief kunnen worden aangewend: zo werken meteorologen en geologen voor het Amerikaanse leger om als onderdeel van toekomstige oorlogsvoering lokaal orkanen en aardbevingen uit te lokken. Het is dus allemaal verdomd ingewikkeld. Zo lijkt het me bijvoorbeeld dat je niet tegelijk tegen plastic én voor milieubehoud kunt zijn: want opdat de visverkoper de pladijs en kabeljauw weer in krantenpapier zou inpakken, moeten dan weer bomen worden geveld. En dat krantenpapier mag dan recycleerbaar zijn, die recyclage maakt er niet opnieuw bomen van. Of mogen we de natuur alleen bewerken onder de voorwaarde dat de gefabriceerde producten perfect recycleerbaar en biologisch afbreekbaar zijn?
Ze draaide, naar buiten, half van het pad af, en trok de ezel mee omdat hij de gazelle opzij had geduwd toen het rotsblok viel. Hij balkte en danste in de lucht toen hij over de rand werd getrokken aan de riemen die om zijn bovenlijf zaten, maar dat wou niet baten. Daar hing hij dan, wel honderd meter hoog en vooral droog aan de haak: de riemen bleven aan een rotspunt hangen, gleden naar zijn keel, geraakten er omheen gedraaid, knepen zijn strot fijn als een rietje… en wij stonden allen op een kluitje.
Ten vierde en tenslotte, gaat de vader optreden als Vader, als verbieder, als de incarnatie van het verbod, zowel tegenover de moeder als tegenover het kind. Zijn gebod is tegelijk een verbod. Hij verbiedt de vrouw te genieten, hij verbiedt het kind te genieten. De vergeestelijking ligt niet meer in het verlengde van het lichamelijke, maar wordt er diametraal tegenovergesteld aan en is er onverenigbaar mee. Het subject wordt gespleten.
Dat de uitvinding van de landbouw een vrouwenzaak was vloeit voort uit het gegeven dat vrouwen historisch instonden voor het verzamelen van voedsel in de onmiddellijke nabijheid van het kampement. Zij moeten hebben geobserveerd dat uit zaden die men onderweg verloor, later nieuwe planten groeiden en vermoedelijk zullen zij dan dit verliezen van zaden hebben geënsceneerd. Dit impliceerde dat de vrouwen de vrijheid hadden bepaalde zaden niet voor consumptie ter beschikking te stellen maar voor een volgend seizoen te bewaren en opzij te leggen. De econoom Ernest Mandel vermeldt dat de vrouwen van de Indische Winnebago-stam zich genoodzaakt zagen het rijst- en maiszaaigoed voor hun mannen te verbergen opdat deze het niet onmiddellijk zouden opeten. Waren de goden van herdersvolkeren mannelijk (zoals Jahwe), dan figureerden in de landbouw tal van vruchtbaarheidsgodinnen (de Griekse godin Demeter= ‘Da-matèr’ = Moeder Aarde). Op veel plaatsen gingen die ‘godinnen’ met open vagina boven de akker gaan staan om zo de vruchtbaarheid van de grond te bevorderen. Uiteraard waren ook voorheen vruchtbaarheidsidolen vrouwelijk, zoals blijkt uit de talrijke paleolithische Venusbeeldjes met hun voluptueuze borsten, heupen, billen en dijen (de oudste worden op 30.000 jaar gedateerd; de meest bekende is de Venus van Willendorf): vrouwen waren het immers die het leven voortbrachten.
Toevallig zag ik zondagavond laat (12 april 2015) op Canvas de 1ste aflevering van “Real Humans” [“Äkta människor”, “Echte Mensen””], een Zweedse geromantiseerde sciencefiction serie over het samenleven van mensen en androïde robots (“hubots” – human-robots), met alle entertainende problemen die dit samenleven met zich meebrengt. De serie zou dezer dagen “the talk of the town” zijn in Zweden, wat ik toch wel enigszins betwijfel, maar soit. Het is niet echt een doordachte SF, maar de serie geeft blijkbaar wel enige amusante voorafbeeldingen van een toekomstige, in wezen reeds hedendaagse, wereld van de omgang van gerobotiseerde mensen met vermenselijkte robots, en van de onderlinge interactie tussen leden binnen deze twee “groepen” zelf. Wat me bijzonder opviel in de styling was het cleane, hoekig en gefragmenteerd gedrag van robots én mensen via orgaan-interactie (in plaats van persoonsinteractie). Het waren geen personen die “acteerden”, maar verzelfstandigde ogen, handen, vingers, etc.
Het smalle bootje rolde vervaarlijk; Urendel hield de boorden vast dat zijn knokkels spierwit zagen, zijn ogen krachtig gesloten. Toen hij ze weer open durfde te doen was het scheepje bijna tot rust gekomen, de waterspiegel kalm als voorheen en van de dwerg geen spoor meer te bekennen.
Iedereen gaat er dus vanuit dat de mens zelf in 2050 of 2100 er nog net zal uitzien als wij er nu uitzien. Dit is merkwaardig want een 200 jaar geleden liepen de meest mensen (boeren en ambachtslieden) niet echt rechtop, maar min of meer voorovergebogen, ietwat naar de grond kijkend. Ze waren letterlijk nederig, afgeleid van het woord “neder” en identiek aan het Latijnse “humilis” met de betekenis: laag, kruipend, onaanzienlijk, onderdanig. Het Latijnse woord is immers het bijvoeglijk naamwoord dat hoort bij “humus” = grond(laag), aardbodem. Ook het werkwoord “neigen” betekent “buigen”, “vernederen” en daarbij hoort ook het woord “genegen” = bereid (tot), welwillend. Soit. Alleen de koningen en de aristocraten met hun staf en dienaars liepen mooi rechtop, reeds bij de Egyptenaren en de Oude Grieken zoals de afbeeldingen en standbeelden van goden, halfgoden en bijzonder eerbare stervelingen laten zien. Zij konden immers ander volk voor hen op het land laten en doen werken. De rechtopstaande houding is eigenlijk pas met de verstedelijking en de industrialisering van de 18de-19de eeuw “gedemocratiseerd” geworden. Nu nog hebben heel wat mensen uit de onderklasse een hoofd dat niet helemaal recht op hun hals en schouders rust, maar dat ietwat (±3cm.) is vooruitgeschoven. Ook merk je bij sommige allochtonen dat ze op straat met open ellebogen lopen, ik neem aan dat ze in hun oorsprongsland op het platteland woonden.
Het verblijf van de zielen van de ongedoopte gestorven baby’s in hun afzonderlijke limbo is echter niet tijdelijk maar voor eeuwig en altijd. Ze verdienen de Hemel niet, want ze hebben doordat ze ongedoopt zijn God niet gezien. Maar ook In het Vagevuur of in de Hel horen ze niet thuis, want behalve de erfzonde hebben ze niet de minste zogenaamde ‘actuele’ zonde op hun mini-geweten. Die baby-zieltjes hebben daarom ook enkel ‘natuurlijke kennis’. Ze hebben immers de doop niet meegemaakt, waarbij ze in het Aanschijn Gods zouden zijn verschenen en toegang zouden hebben gekregen tot ‘bovennatuurlijke kennis’, zodat ze ook effectief, als het hen beliefde, hadden kunnen zondigen.
Een heel pak informatie voorwaar, die wellicht heel wat vragen oproept. Het duurt echt tijd om in te tunen en dit nieuwe paradigma volledig bewust op te nemen. Het opzoeken van de antwoorden zal nieuwe inzichten brengen. En je zult merken dat er op die manier een verschuiving in het bewustzijn plaatsvindt, je krijgt een totaal nieuwe kijk op en een nieuwe relatie tot geld, werk, waarde, overvloed, delen,… Equi brengt een nieuw bewustzijn, een sterk vertrouwen in onze eigen inherente kracht. Zodanig dat onze angst voor tekort verdwijnt en er geen onzekerheid meer is mochten oude systemen crashen. Ook de wedloop naar geld en de spilzieke consumptiedrang worden met nieuwe ogen gezien.
Het terras lag zo hoog dat Helga Dijk Europa boven de daken en masten zag uitsteken. Boven de Wallenkant kleurde de hemel lichtrood: dat was het hemelweb dat het zengende ultraviolet tegenhield boven de Randstad maar uiteraard niet boven Buitendijks.
Er waren inmiddels een paar dagen verstreken en ondanks dat Laura het erg moeilijk had gevonden om die eerste nacht de slaap te vatten, leek het gebeuren in de studeerkamer al weer ver weg. Er hadden zich verder geen vreemde dingen meer voorgedaan en op een of andere manier had ze het voor elkaar gekregen om het voorval diep in haar geest op te bergen en er verder geen aandacht meer aan te schenken. Niet aan denken was het beste, hoe onwaarschijnlijk en bizar het ook was geweest.
Heel voorzichtig drukte Berend de klink naar beneden, zijn oren tot het uiterste gespitst. Toen hij de deur opende, rinkelde boven hem vrolijk de winkelbel. Hij zoog zijn adem naar binnen en sprak zichzelf nogmaals toe. ‘Kom op Berend, het is gewoon de slagerij, de oude vertrouwde slagerij waar verdorie je eigen naam op staat, niets om bang voor te zijn.’