“stedelijke overleving bushcraft uitrusting overlevingsuitrusting pinterest”

Een stinkende walm dreef naar buiten en Harrald kokhalsde. Hij herkende de geur van verrotting en oude lijken en voorzichtig stapte hij naar binnen, een trappenhuis in, knijpkat in de ene hand, zijn schep als wapen in de andere hand. Vocht was in de muren gedrongen en paddenstoelen en schimmels bedekten elk beschikbaar stukje. Hij liet zijn lichtbundel omhoog schijnen, vervolgens omlaag de duisternis in. Het geluid van de dynamo in de knijpkat vermengde zich met de echo’s van het constante druppelen.
je hebt gelijk, zonder bezit ben je ongelukkig. maar dan alleen als je met het bezit de primaire levensbehoefte bedoeld in hoeverre ze in te richten zijn. verder streven is blindheid. je geluk ‘vinden’ in andere dingen, of nutteloos op deze aarde staan. is het een kwestie van overleven? of is het een kwestie van doorleven?
Ik geef u dit voorbeeld om aan te geven dat ieder op zijn of haar eigen wijze kan leren zien, erkennen en aanvaarden wat schokkende gebeurtenissen als reactie bij hem of haar persoonlijk teweeg hebben gebracht en welke sporen ze hebben nagelaten. Hiermee ontstaat ook ruimte voor het besef dat de klachten in feite een normale en gezonde reactie zijn.
Een klassieker uit het assortiment van het Zwitserse merk Sigg is de Traveller. Deze waterfles is gemaakt van een stuk kwalitatief hoogwaardig aluminium, wat de fles erg robuust maakt maar toch ook licht. Omdat deze waterfles licht en robuust is, is deze ideaal voor bij het sporten of survivallen. De EcoCare binnenlaag is zuurbestendig en geeft daa
Een ander kneepje van het vak is het behouden van de veelzijdigheid van het lichaam. Normaal gesproken ontwikkelt men als ieder dier in het bos een levenswandel waarbij men alleen maar deze spier traint of die houding aanneemt. In feite staat een belangrijk deel van de menselijke integriteit bekend als een soort van kramp die de spieren strak trekt in de nek en onder in de rug als het individu is gehecht aan aan dit soort van “muziek’ of die soort van ‘menselijkheid’. Bevrijding betekent dat het geheel van het fysieke apparaat onderworpen is aan de filognosie van het zich gelijkrichten op de ziel die de dynamiek van het menselijk motief en de vitaliteit van de sociale carrière reguleert. Noch verkrampen naar je huwelijk noch verkrampen naar je sport, noch verkrampen naar je hobby’s of bezittingen van welke aard dan ook zal de bevrijding brengen. Alleen een bewuste bekentenis tot de sociale en individuele werkelijkheid van ware vooruitgang en emancipatie zal verlichting brengen. Het betekent praktisch simpelweg dat een grootvader ook de zaak in een discotheek mag natrekken zo nu dan, dat vrouwen ook samen mogen komen voor het voetbal of iets anders mannelijks, dat mannen ook de stofzuiger mogen hanteren en zo nu en dan mogen koken. Dit nuchtere begrip van emancipatie is niet een vaag idealistisch concept, maar een zuivere fysieke behoefte aan diversiteit. Sexuele variaties b.v. zijn niet een soort van perversie tussen geliefden die bang zijn verveeld te raken, maar vormen een strategie van bevrijding waar alle fysieke verkrampingen worden overwonnen door energetische vermenging.
Het is verdomd vreemd. Maar het maakt me tegelijk blij en het is zeker rustgevend. Het doet zalig aan. En bij het woord “zalig” denk ik pas nu bij het herlezen aan het zogenaamde kerstfeest. Dat “zalig kerstfeest” heb ik in mijn leven geen enkele keer over mijn lippen gekregen, ik moest mij daarvoor ook in het geheel niet inhouden. Het is een uitdrukking die haaks staat op wie ik ben (was) en wie ik niet ben (was). Wie ik kan zijn en wie ik niet kan zijn. En wie ik kan niet zijn.
De slachtoffers van misdaden en misdrijven vervolledigen het beeld. Aangemoedigd door overheid en allerhande ethici worden ze hysterisch en verklaren zich tot slachtoffer tot het einde hunner dagen (aardig in beeld gebracht in zeer menslievende programma’s zoals Koppen). Elke vergevingsgezindheid laten ze varen en ze kijken meer en meer op een veroordeelde misdadiger neer als iemand die in de gevangenis niets anders zou doen dan nieuwe misdaadplannen beramen. Hun inbreng bij de adviezen in de dossiers van veroordeelden die volgens de wet Lejeune in aanmerking komen voor vervroegde vrijlating zal er ongetwijfeld toe leiden dat mensen die hun best willen doen om zich in de maatschappij te reïntegreren op minder clementie zullen mogen rekenen. En de psychologen en psychiaters allerhande die op basis van eigenlijk erg dubieus ‘wetenschappelijk’ onderzoek de wind mee krijgen met hun stelling dat criminelen en psychopaten (‘antisociale persoonlijkheid’ noemt men dat nu) het al in hun genen hebben zitten, versterken natuurlijk dat beeld. In een samenleving die sociale ongelijkheid schept en relatief minder geld wil uittrekken voor sociale programma’s, halen zulke visies het natuurlijk op de ‘vrije markt’ van de opinies. Zulke visies zijn ‘functioneel’.
Ik steun tegen de deur. Ze heeft gelijk. Hard werken. Ik draai me om en slenter terug naar huis. In principe kan ik de uren tussen acht en halfelf ’s avonds best nog vullen met werk. Fiona zit dan toch in de schuur.
Wat heeft Mook bezield om Sal te vermoorden? We wisten dat hij mij uit de weg zou ruimen; dat was zakelijk, of in elk geval wat Mook daaronder verstaat. Maar Sal? En niet alleen Sal: het hele team, dat decennia lang in het geheim heeft om het Delftse lab tegen de klippen op operationeel te houden. Heeft Mook me zo gehaat, dat hij de zeldzame, onschatbare meerwaarde van een volledig functioneel nano­lab wilde offeren aan zijn wraakzucht? De verspil­ling verbijstert me.
Geconcentreerd bleef ze staan luisteren. Het gezoem kwam al dichter­bij. Ze kneep haar ogen dicht en pro­beerde het geluid van haar bonkende hart weg te dringen. De zwotor minderde vaart. Stond hij voor het huis?
De kamer werd donker. Waar een vrouwelijke gedaante had gestaan, was nu een zwarte wolk gevormd die steeds groter werd. Wat vluchtige rook had geleken, werd een grijzige substantie die aan de muren kleefde, groeide, met lange tentakel-achtige vingers om zich heen greep. Het bedekte de muren, de ramen, sloot haar in. De stank was groen, vochtig, beschimmeld. Het gezicht kwam naar voren tot het vlak voor Laura’s gezicht in de lucht hing.
Deze morgen (vrijdag) moest ik vaststellen dat de modem voor mijn tv- en internetaansluiting ’s nachts moet bestookt zijn geweest met vreemde kosmische stralen. Het ding heeft het compleet laten afweten en een Belgacom-technicus kan zich niet vόόr dinsdag vrijmaken. Ik vrees een regelrechte ramp. Drie à vier dagen zonder computer: wat moet ik met al die lege uren aanvangen? En mijn beste vriendin is ook al door de vijand van de mensheid geïmmobiliseerd. Die is zo waar gistermiddag geopereerd: galblaas weggenomen, een handeling die noodzakelijk bleek om de hinderlijke opeenstapeling te neutraliseren van een reeks galstenen in grootte variërend van een knikker tot een kleine pingpongbal. Na 2 minuten telefoneren moet ze al uit amechtigheid de hoorn neerleggen en een paar uur volharden in een horizontale en ook nog zwijgende houding. Mezelf een paar uur verliezen met koffie slurpen en mateloos roddelen over politici en andere succesvolle seriemoordenaars, om finaal te eindigen met smeuïge verhalen over verdronken kalveren en omvergereden of van de trap gevallen familieleden en kennissen, dit allemaal bij een glas porto, un petit dernier pour la route: het zit er de komende dagen ook niet in.

“wazoo overlevingsuitrusting survival gear kamperen”

Vaak zat ik in de cockpit, op het bovendek, alleen maar omhoog te kijken hoe sterren en planetoïden blauwachtig op ons af raasden en naar rood verkleurden terwijl we ze passeerden. Het was een betoverend schouwspel. Naarmate de snelheid toenam, werden de verkleuringen steeds sterker, tot­dat de langsrazende puntjes samen één gepixe­leerde cirkelvormige regenboog vormden.
Wordt onze samenleving één kamp waar geestelijke ‘ondervoeding’ ons brengt tot een toestand waar wij op een prikkel reageren met het juiste gedrag zonder dat er nog een tussenfase is van ‘vrije wil’, zonder dat er nog een moment is waarbij men binnen een reeks mogelijkheden kan kiezen welke van deze al of niet zal worden gerealiseerd? Waar alle neuzen in één richting worden geduwd zodat niemand nog kan bougeren zonder het risico te lopen als pestlijder of paria te worden gestigmatiseerd. Waar de commerciële goedhartigheid van Sinterklaas niet in vraag gesteld kan worden, de politieke keurigheid van Yves Leterme boven elke twijfel verheven is, het duivels karakter van Jean-Marie Dedecker niet ontkend kan worden, de onvervangbaarheid van de moeder in de opvoeding van haar kind tot maatschappelijke grondwet is verheven, de neutraliteit van de VRT-berichtgeving buiten kijf staat of waar de sclerose van de Parti Socialiste en de onbekwaamheid van Laurette Onkelinx wetenschappelijke waarheden zijn? Waar iedereen uniform denkt en handelt en men mensen met een voorbeeldfunctie maar te imiteren heeft? Waar vrije wil en morele vaardigheden totaal overbodig geworden zijn? Waar wij door de verstomming van het spreken het uitzicht op zelfbeschikking, op overleg met onszelf en met onze medemensen verloren hebben? Boven onze samenleving zweeft een aanzwellende wolk van onfeilbare mythes die lijken op de opschriften boven de ingang van de concentratiekampen. Dat wij het eens zijn dat de aarde rond is (hoewel: zo volmaakt rond is ze niet!), tot daar aan toe, maar dat sociaal-culturele constructies, mythes dus, zoals de boven alle mensen verheven godheid van figuren die men niet met de handen mag aanraken, zoals b.v. onze beminnelijke Rik Torfs (zie hieronder), de dopingzuivere Tom Boonen, het beeld van de jobcreërende UNIZO-ondernemer of de morele onkreukbaarheid van 11.11.11, dat deze mythische figuren genieten van een natuurlijke onaantastbaarheid die hen boven elke kritiek verheft, dat wordt stilaan onrustwekkend. Of hebben wij dat uitzicht op de vrije mens opgegeven omdat wij op weg zijn een nieuw soort mens te worden? Was onze ‘vrije wil’ maar een historische periode geweest die wij nu afsluiten op weg naar een superhumane of posthumane fase waarin wij onze emotionele lichamelijkheid zullen hebben ingeruild voor die van een puur rationele, ‘wetenschappelijke’ geest die voor elk probleem de passende oplossing produceert zonder dat er nog van menselijk lijden, van menselijke passie sprake is? Zal ons leven eruitzien als dat van een team kosmonauten die zich niet kunnen permitteren aan boord van hun ruimteschip ruzie te hebben met elkaar noch elkaar lief te hebben? Of zijn wij – de schrijver dezes – conservatief? Worden wij oud en kunnen wij niet meer mee met onze tijd? Ik ga in een hierna komend essay dieper in op de vraag of wij ons moeten neerliggen bij een lotsbestemming als on-mens of na-mens: het post-humane dat meer en meer in de belangstelling komt van kunstenaars, filosofen en wetenschappers.
De tradities van de stam ondergingen slechts trage veranderingen. Wijzigingen aan rituelen en magische gebruiken waren bijzonder riskant: de wereld kon instorten (b.v. de beschikbaarheid van jachtdieren kon in het gedrang komen). Alleen daar waar geen magische rituelen nodig waren, konden relatief snelle veranderingen worden geboekt, in het bijzonder op het vlak van de productie van werktuigen. Langzamerhand werd echter de omgeving herschapen. Door iedere nieuwe techniek werd de omgeving die men beheerste, groter. De bolas maakte bijvoorbeeld de jacht op snel wild in een open vlakte mogelijk. Vuur en kledij lieten toe te verblijven en te opereren in voorheen onherbergzame streken. Accidentele of bewust uitgevoerde handelingen, zoals het afbranden van stukken grond, hadden dan weer een andere impact op het uitzicht van het landschap. Nieuwe mythes lieten toe nieuwe bijzondere ervaringen van stamgenoten in het bestaande mythologische stelsel te integreren. Naarmate het verblijf op een zelfde plaats langer duurde, groeide het kampement stilaan uit tot een klein dorp en het werd omheind door palissades die afweer boden tegen vijanden van alle slag. De semi-sedentaire levenswijze (met seizoensgewijze verwisseling van kampement) of de quasi permanente sedentarisatie in een echte nederzetting veronderstelde een productiviteitstijging die mogelijk was door de verbeterde technieken en mogelijk ook door de reeds verworven mogelijkheid om voedsel voor een bepaalde tijd te bewaren. De sedentaire levenswijze zelf vergrootte dan op zijn beurt verder de productiviteit, zeker in gebieden die rijk waren aan jachtwild en plantaardig voedsel, omdat men zich kon toeleggen op het ontwerpen van nog efficiëntere werktuigen of van adequatere en economischere manieren om voedsel te bereiden.
Franco Berardi ziet de verdringing van het menselijk direct contact door de zich veralgemenende connectie aan info-machines en info-schermen (gsm, smartphone, pc, tablet, laptop, tv, …) als het meest gerealiseerd in Zuid-Korea en meer in het bijzonder in haar hoofdstad Seoel. Iedereen hangt er constant en permanent aan mobieltjes en tablets. Deze connectie aan info-machines waarbij de persoon, haar lichaam en haar brein gewoon een doorgangspunt voor informatiefluxen zijn geworden, heeft er praktisch elke vorm van direct contact tussen mensen vervangen. Berardi ervaart deze wereldwijde situatie als catastrofaal, als onvermijdelijke voorbode van nerveuze uitputting, “depressie”, agressieve acting-out’s en collaps, omdat het menselijk bewustzijn en het organisch brein de informatiesnelheid na een bepaalde tijd hoe dan ook totaal niet meer kunnen volgen. Vandaar zijn alles overheersend pessimisme met betrekking tot de nabije toekomst. En zijn wijs besef van de volstrekte onmogelijkheid om met “politieke actie” de situatie te keren en de komende apocalyps te verhinderen, een apocalyps die overigens niet nakend is maar reeds volop aan de gang (“What Should We Do When Nothing Can be Done?”).
Inmiddels ben ik weer terug in Ghana. Ik ben drie weken in Nederland geweest, bij mijn vrouw in Friesland. Ik ben een paar kilo aangekomen van al het lekkere eten, zoals pannekoeken, erwtensoep, spruitjes, en ik heb ook vaak uitgeslapen. Rini en ik hebben regelmatig samen een mooie film bekeken en af en toe was het weer goed genoeg om een eind te gaan wandelen. Heerlijk. De nestkastjes voor de vogels heb ik schoongemaakt en hangen weer aan de bomen. Klaar voor de lente. Gelukkig ben ik ook deze keer niet uit de boom gevallen.
‘Ik wil rust,’ zei Meyago en ze zeepte Ujhalins borsten, buik en billen in. ‘Ik wil ongestoord door de stad kunnen lopen. Ik wil mijn oude werk terug. Ik wil kunnen leven zonder bang te zijn. Ik wil geen moorden meer’ en daar viel stil.
Een metalen tank besloeg het midden van de ruimte. Talloze slangen aan een kant van het gevaarte waren verbonden met onbekende machinerie die er geïm­proviseerd uitzag en Harrald herinnerde zich de woorden van Arnold Janssens. Een bundel glasvezel­kabels liep naar een donkere kast in de hoek waarin twee dozijn computers in hoog tempo ledjes lieten oplichten. Harrald vroeg zich af waar de computers het zo druk mee konden hebben.
Maar hij ziet buiten wel iets dat hem interesseert. Een herinnering aan gefluisterde woorden kriebelt in zijn brein en vertaalt zich tot een glimlach. Het is zoals zijn moeder altijd placht te zeggen: sommigen zijn nu eenmaal voor het geluk geboren. Hij kruipt uit de alkoof, fatsoeneert zijn kleren en haar, zo goed en kwaad als dat gaat, en haast zich naar buiten.
De deur zwaaide open, onmiddellijk dreef een scheut toortslicht binnen en hoorde je in de verte de vrolijk kwetterende stemmen van, onmiskenbaar, de drie gezusters. Vóór Urendel dit tot zich door liet dringen stond Eochaid voor hem, met een brede grijns. De dwerg gooide een flink stuk vlees in de schoot van de monnik.
Die menselijke hoogmoed noemden de Oude Grieken “hubris”, door ons niet-Grieken doorgaans uitgesproken als “hybris”. De gedachte dat de Mens met Gods eer en glorie zou gaan lopen, komt vooral ter sprake bij kwesties zoals het produceren van leven in het laboratorium, of het kweken van embryo’s uit eicellen. (Daar wordt weliswaar ietwat in het geheim hard aan gewerkt.) En dan herinnert men aan het lot van de Griekse halfgod Prometheus die zo stoutmoedig was het vuur te stelen op de berg Olympus, verblijfplaats van de mythologische goden, en het aan de mensen te geven. Tot woede van oppergod Zeus. Prometheus werd voor zijn hybris door Zeus ongemeen hard gestraft. Hij werd aan de Kaukasus vastgeklonken en elke dag kwam een adelaar zijn lever opeten. Die groeide elke nacht weer aan, zodat zijn straf eeuwig duurde. Daarnaast zond Zeus een vrouw, Pandora, naar de stervelingen. Zij moest onheil over hen brengen. Zeus gaf haar een gesloten vat mee, de beruchte doos van Pandora, waarin alle rampen, ongelukken en ziekten zaten opgesloten. Pandora kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en opende het vat. Alle rampen, ziekten en zorgen ontsnapten uit het vat en verspreidden zich over de aarde. Pandora poogde nog het vat dicht te klappen, maar alleen de Hoop bleef nog in het vat toen het weer gesloten was. Het is niet duidelijk of Zeus met die doos en in het bijzonder met de Hoop goede of slechte bedoelingen had. Nietzsche alvast vond de hoop de slechtste kwaal van allemaal: ze betekent immers dat het niet goed met ons gaat. Hoe dan ook: de goden verdragen niet dat de mensen zich goddelijke privileges zouden toe-eigenen. Want het vuur werd geassocieerd met de bliksem. En de hemel doen bliksemen was een voorrecht van oppergod Zeus.
Die laatste is natuurlijk essentieel, zeker als één van je overlevers gewond geraakt is. Zeker in de eerste dagen is het van groot belang dat je veel, en vooral de juiste grondstoffen zoekt. Het is leuk om wapens en –onderdelen te zoeken, maar als je geen eten kan koken omdat je te weinig hout hebt, heb je nog weinig aan je goede verdediging. Het is dus constant zoeken naar het minimaal noodzakelijke, en het vermijden van overbodige luxe. Hoewel, ook wat luxe lijkt, zoals een radio of toch die sigaret, kan een depressie vermijden, en daarmee op langere termijn toch essentieel zijn.
Plots verandert het klimaat in mijn omgeving. Het wordt kouder en er valt sneeuw. Mijn twee witte lievelingetjes weet ik bijna niet meer te vinden en mijn twee bruintjes werden door een boze vogel opgegeten.
Onze hond had een volledig nierfalen, maar kreeg speciale voeding zonder eiwitten waardoor de nieren eigenlijk zo goed als niet hoeven te werken.Kreeg ze wel eiwitten dan moest het wel door de nieren en vergiftigde ze zichzelf.Wij hebben dit een half jaar lang kunnen doen maar ze was al 12jaar en voor een grote hond is dit stokoud.En zoals ik hier nog gelezen hab,ken je je maatje dan zie je het aan haar snuitje en met veel pijn hebben we toen besloten haar te laten inslapen. Maar we hadden pas een paar dagen ervoor nog een zak van dat dure spul gekocht en nu staat dat hier nog, dus als ik er iemand van jullie een plezier mee kan doen,graag.Men kan hem gratis komen afhalen.
Ook maar even langs de Casualty: Er was nog iemand met buikpijn, die wél huilde van de buikpijn, maar eerst niet onderzocht wilde worden. Die heb ik toen op een kamertje 20 meter verderop maar nagekeken: geen specifieke afwijkingen. Toen kon ik naar huis: de vogels beginnen alweer te zingen, uit wel tien moskeeën klonk een kakofonie van moslim gebeden die half gezegd, half gezongen worden. Eerst de bloes met korte mouwen in een emmer sop gezet, anders wil het bloed niet meer uit de mouwen. En toen maar weer eens naar bed om kwart voor vijf.. Ik had tot kwart over twaalf al een half uur geslapen.
Rami volgt me zwijgend door de doolhof van roestige stalen gangen, nauwe trappetjes, tussen containers ingeklemde ravijnen en galmende open dekdelen van het Schip Stad. Geuren van roest en olie en af en toe een hint van verrotting overstemmen de zilte zeelucht. Uit honderden vierkante raampjes schijnt flakkerend-oranje licht. Naar de boeg toe klinkt het vloekende snerpen van een cirkelzaag, de galmende dreun van een smidshamer; op het Schip Stad staat de woningbouw nooit stil. Mensen die ons passeren groeten Rami, die stoïcijns doorstapt. Af en toe werpt iemand een tweede blik op mij; op herkenning volgen meestal ongelovig opengesperde ogen.
Volkskrant.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op volkskrant.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook. Meer informatie hierover vindt u in ons cookie-statement.
Berend liet het snoer door zijn vingers glijden, van het stopcontact tot aan het apparaat, waar de plug scheef in stak. ‘Ik denk dat dit er uit is getrild,’ zei Berend, en duwde de plug stevig terug in de machine.
57. Voedingstoestand bij kinderen met kanker (geindustrialiseerde landen) Prevalentie ondervoeding1 • Leukemie & lymfomen: 0-10% • Neuroblastoom: 20-50% • Medulloblastoom: 30% • Andere maligniteiten: 0-30% Probleem prevalentie cijfers • Cross-sectioneel, retrospectief • Weinig bekend solide en hersentumoren • Kleine aantallen (n< 20) 1 Brinksma CROH 2012 En internationaal wordt onze economie voor een flink stuk gedirigeerd door een geglobaliseerd neoliberalisme. In West-Europa is deze dan nog gekoppeld aan een verregaande “soberheidspolitiek”, opgelegd door de Europese Commissie. Op die manier neemt de inkomensongelijkheid steeds meer onrustwekkende hoogtes aan. Socialistische partijen die zich profileren als beleidspartijen, kunnen in deze context niet anders dan zich voor een niet onbelangrijke mate te verloochenen. Het levert hen het pijnlijke verwijt op “kaviaarsocialisten” te zijn (waar ze vroeger “salonsocialisten” waren). Een parlementaire meerderheid is doorgaan ook maar tijdelijk, onvoldoende om een beleid op halflange termijn uit te voeren (cf. Labour in Engeland, de PS in Frankrijk, enzovoort). Een democratische wereldregering zoals met aandrang gevraagd door de vermaarde Pools-Britse socioloog en sociaaldemocraat Zygmunt Bauman, zit er niet aan te komen (5). En het is ook niet duidelijk wat men zich daarbij moet voorstellen, vooral bij dat “democratische”. Waar is de tijd van de Socialistische Internationale waar heel wat Belgische socialisten een prominente diplomatieke bemiddelingsrol speelden? Edifier G2E. Bedoeld voor: PC/gaming. Headset type: Stereofonisch, Draagwijze: Hoofdband, Kleur van het product: Zwart, Rood. Connectiviteitstechnologie: Bedraad, Lengte snoer: 2 m. Positie speakers koptelefoon: Circumaural, Frequentiebereik koptelefoon: 20 - 20000 Hz, Impedantie: 45 Ohm. Gewicht: 278 gGaming hoofdtelefoonVoorzien van 40mm Berend keek van het verband om Willems hand, waar aan de bovenkant een klein streepje donkkerrood opbloeide, naar zijn eigen vingers, die zenuwachtig aan elkaar pulkten. ‘Wanneer kom je weer terug in de slagerij?’ Vasthoudendheid in het doen van oefeningen is belangrijk. Van het fundamentele belang van buigen en strekken kan men vele oefeningen meer hebben om vaardigheid en kracht te ontwikkelen met een zekere uitkomst op het oog. Al deze oefeningen moeten later weer worden opgegeven daar men ouder wordt en/of zijn doelen heeft bereikt. Men mag zelfs hopen dat de oefening geen schade heeft aangericht daar overontwikkelde spieren zullen vervetten als ze hun funktie verliezen. In het bijzonder is dat gevaarlijk voor de hartspier. Dus moet men aan de ene kant opgeven terwijl anderzijds men door moet gaan met basisoefeningen die kunnen doorgaan tot je dood. Eenvoudig buigen en strekken voor zover het gaat zal het lichaam fit houden voorzover dat ook op hoge leeftijd mogelijk is. Met de standvastigheid van oefenen zal de kunst van het zich gelijkrichten daarop volgen.   Hoe moet ik dat uitdrukken zonder onbegrijpelijk of vaag over te komen en zonder kans op onherstelbaar misverstand? Laat ik zeggen dat ik me van jongs af geleerd heb fenomenen, gebeurtenissen, etc. en hun verloop te vatten of pogen te vatten binnen hun “plaats” of “moment” in een dualiteit of veelvoud van “krachten”, “processen” en mogelijkheden die zich in die fenomenen of gebeurtenissen manifesteren, realiseren of actualiseren, om het wat intellectualistisch uit te drukken. Doorgaans kunnen die “krachten” etc. gebundeld worden tot 2 dominante of convergente “krachtlijnen” of “krachtbronnen”. Cruciaal staat ons hierbij voor ogen dat dit onderscheid tussen 2 of meer “krachtlijnen/bronnen” in het geheel niet verwijst naar tegengestelde principes of beginselen, zoals Licht en Duisternis, Goed en Kwaad, Ziel en Stof of andere elkaar vijandig gezind zijnde “polen” die floreren in diverse gnostisch of manicheïstisch dualistische leerstellingen en analyses. Veeleer begrijpen we het samenspel tussen verschillende krachten, processen, mechanismen of werkzame mogelijkheden of potenties in termen van “lijnen” die elkaar doorkruisen, op bepaalde punten samenkomen, in elkaars verlengde liggen, en dergelijke meer. De diverse werkzame “krachten” of “bronnen” zijn niet in “oorlog met elkaar” verwikkeld, maar bevruchten elkaar eerder of vloeien uit elkaar voort. Uiteraard kan een bepaalde kracht of bron de overhand krijgen en de andere wegdrukken. Maar dat op een “punt” waar de éne zich bevindt, geen plaats zou zijn voor de andere(n), lijkt ons een absoluut onheilzaam uitgangspunt. Onderliggend aan onze visie is ook dat alles dat zich aan ons aandient, zich dynamisch in de “tijd” afspeelt en dat elke kijk op een zaak als een vast en statisch gegeven onherroepelijk op een fiasco afstevent, minstens op een pijnlijk falen. Ansalaam Grimpeerd-de Boevere was net als ik een half-bionische eekhoorn, want ja, hoe je het ook draait of keert: soort zoekt soort, vroeg of laat. Ze had geen krimp gegeven toen ik aankondigde er even tussenuit te moeten om mijn leven op een rijtje te zetten en te bedenken wat ik nu moest aanvangen, wat enkel mooie woorden waren om te zeggen dat ik naar een nieuwe werkgever op jacht ging. Ansalaam hoorde graag mooie woorden, wat dat betreft was ze een eersteklas­reiziger op de monorail van het Marsiaanse leven, mentale behoeften en materiële realiteit perfect in evenwicht. Ze had geen traan gelaten, had haar staart (prachtig, lang, dik en zacht) voor haar borst gevouwen nadat hij een huivering over mijn rug had gejaagd, en ze had begrijpend geknikt. ‘Enkel de tag ontbreekt nog.’ Zohra wilde haar hand­ekening onder het kunstwerk zetten, maar werd plots verblind door een bundel licht. Ogenblikkelijk werden alle gore details in de tunnel zichtbaar: ratten, zwerf­vuil, een verdwaalde schoen, bloederig maand­erband, uitwerpselen van daklozen en heroïnenaalden. ‘Shit, we zijn erbij.’ Ze deinsde achteruit en struikelde bijna over het tramspoor. De lichtstraal was afkomstig van het platform. Daarachter dansten de contouren van een opzichter. Hij riep iets onverstaanbaars. De sfeer, decor, muziek en camerabewerking van de film was prachtig. De heerschappij van malafide clans werd goed uitgewerkt en het trio krijgt met zo twee bendes te maken. Het is een business als een ander waar je moet afrekenen met concurrentie zullen die waarschijnlijk denken. Een ander bekend fenomeen, namelijk de kastesamenleving in India kwam in zijn geheel niet aan bod. Dat is geen verwijt, eerder een vaststelling. Mogelijk kon dat de film naar een nog hoger niveau gebracht hebben. Hoogst vermoedelijk was het mijn respect voor zowel het één als het ander, alsmede voor de derde hond die met het been heen liep, die ervoor zorgde dat ik in deze fase van onstuimige jeugdige ontwikkeling wel in dualiteiten dacht maar niet in onverenigbare en elkaar uitsluitende polen of tegenstellingen. Scherpe polarisaties met de erbij horende vraag: “Which side are you on?” hebben me altijd al een aarzelend en ongemakkelijk gevoel gegeven. Mogelijk vanuit een schrik en afkeer voor het nemen van risico’s. Het wedden op twee paarden sluit ook nog het voordeel niet uit dat soms beide paarden kunnen winnen. Ongetwijfeld had ik als kind reeds een uitgesproken voorkeur voor non-zero-sum games en win-winsituaties. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik ergens rond mijn 7de een dergelijk soort oplossing had bedacht na een traumatische beginervaring bij het op de schoolspeelplaats georganiseerde knikkerspel, een aangelegenheid waar toen je ganse status in de groep van peers en soms zelfs ook je lichamelijke integriteit, en zeker dus ook je zelfbeeld, in het geding waren. Als naïeve nieuweling in dat knikkerspel verloor ik na de eerste spelbeurten meteen al een substantieel aantal van mijn knikkers. Dit met de onwrikbare overtuiging dat mijn vader die een volle beurs ongerepte knikkers aan mijn liefdevolle zorgen had toevertrouwd, zich tegenover dat teleurstellend resultaat niet bepaald vergevingsgezind zou opstellen. Dus kwam ik op het idee ’s morgens zonder knikkers op zak naar school te trekken en de sinaasappel die mijn moeder me elke morgen in mijn tas stopte, in te ruilen voor twee of drie knikkers. Daarmee kon ik dan aan de slag zonder enig risico op stuitend verlies.  Er is vandaag een probleem met het netwerk van Airtel, wat betekent dat bellen af en toe een periode niet mogelijk is. Extra makkelijk dat ik dan nog wel een snelle internetverbinding heb. Dus ik mail af en toe maar iemand… en dus nu iedereen. Ik zou de zaak eens moeten herschrijven en een poging doen om Walter Benjamins idee te vatten. Wat leesbaarder maken en de zware zinnen wat opvrolijken, zowel qua stijl als inhoud. Dan kan Patrick C. zich eindelijk eens de moeite getroosten om onze teksten tot het einde toe te lezen. Deugdzame burgervrouwen onderwierpen zich een halve eeuw geleden nog aan hun echtgenoot. Nu onderwerpen ze zich aan hun kinderen. (Over de mannen moeten we het hierbij niet hebben: die tellen niet meer mee – of vechten ergens aan één of ander ver-van-mijn-bed-front!) Haar hand bewoog zich naar de scheermesjes en greep er een. De bewegingen waren wat traag en onge­coör­dineerd, waardoor ze in de scherpe kant greep en er onmiddellijk bloeddruppels opwelden uit de sneden die nu dwars over haar vingertoppen liepen. Ze vielen in het water en vielen daar uiteen in wolkende roze draden. Ze stak een sigaret op. Met een paar trekjes nicotine probeerde ze haar zintuigen tot rust te brengen en met de rook blies ze een beschermend rookgordijn. Al inhalerend keek ze om zich heen. Het perron was verder verlaten. Op het tegenoverliggende perron stond een zoenend stel en wat eenlingen die geobsedeerd in hun mobiel staarden. In de verte zag Sterre de koplampen van de Intercity al. Op het moment dat ze haar trein zag, keek de vent van het zoenende stel op. Hij wierp haar een geile zoen toe. Hij lachte. Kut, dacht ze en keek snel een andere kant op. [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

“overlevingsuitrusting op de lange termijn usb overlevingsuitrusting”

Sinds ongeveer een kwarteeuw is dat onderscheid komen te vervallen. De media zijn geen kanalen meer waarlangs nieuwsfeiten tot bij de lezer of de kijker worden gesluisd. De media zijn de feiten zelf geworden. Ik trap hier voor communicatiedeskundigen alleen maar open deuren in, maar soit. En ook in de filosofie bezweek het onderscheid tussen werkelijkheid en schijn aan felle en hoogst assertieve alternatieve visies, doorgaans samengevat onder de containernaam “postmodernisme” (Jean Baudrillard, Brian Massumi en de rest van de bataclan). Er waren geen feiten meer. Alleen nog verhalen, “stories”, sprookjes en ficties. De media zijn in die zin een en zelfs dé hoofdactor geworden binnen het sociaal, cultureel en politiek (en zelfs sportief!) gebeuren. Zij brengen de verhalen en bepalen aldus het “debat” en de manier waarop met het verhaalthema wordt omgegaan (het “beleid”).
Het woord auctor vinden we terug in onze aanduiding van een schrijver als auteur. Dit lijkt tegenstrijdig met de betekenis van de ‘auctor’ als woordvoerder van iemand anders of van een groep. Wij leven in de waan dat de schrijver in hoogst persoonlijke naam spreekt, meer zelfs dat hij spreekt (schrijft) op een wijze dat niemand anders kan. Oorspronkelijk werden schrijvers van boeken echter geacht juist niet in naam van zichzelf te spreken. Een boek werd in veel gevallen ingefluisterd door de Muze, in opdracht van een machtige persoon geschreven (die zelf niet kon schrijven, de koningen tot de 16de-17de eeuw bv.). De ideeën die werden neergepend waren deze van een groep van individuen. In die zin was de schrijver dus een ‘auctor’ en zeker niet iemand die aan de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ deed. Dat soort schrijver treedt eigenlijk pas op met de romantiek in de 18de-19de eeuw. En in die zin kon Jacques Derrida er terecht op wijzen dat de auteur, de schrijver, niet verwijst naar de psyche of identiteit van een persoon maar dat teksten steeds betrekking hebben op andere teksten (de zogenaamde intertekstualiteit).
Ze had ertegen willen vechten. De gordijnen open willen gooien, licht binnenlaten, kaarsen aan willen steken, warme muziek op willen zetten. Het schuldgevoel achter zich laten, wel verdriet hebben, maar er niet aan ten onder gaan. Ze kon zich vaag iets herinneren van proberen naar Miranda te bellen, maar het nummer van het ziekenhuis bleef maar uit haar gedachten glippen en uiteindelijk had ze de telefoon weggelegd met het idee om het later nog eens te proberen.
‘Ik zei dat je vrienden gelijk hadden. Ik kom inder­daad uit de ruimte. De zelfstandige satelliet Neo-Eden om precies te zijn. Bevindt zich op Lagrangepunt L2. Hij is vlak voor de oorlog daarheen gebracht middels een geheime lancering van een drijvend plat­form.’
Filognosie: Letterlijk: liefde voor kennis. De term is gebruikt om te contrasteren met de term filosofie aangezien niet het ontwikkelen van de kennis zelf het doel is maar de ontwikkeling van liefde voor de kennis zoals ze is. Praktisch gesproken impliceert de term de praktijk van het teweegbrengen van eenheid en harmonie van bewustzijn op wetenschappelijk, spiritueel en religieus gebied middels contemplatie, vertoog en dienst aan de orde van de tijd als de methode voor het bieden van tegenwicht tegen de moeilijkheden van onwetendheid (zie ook de instructie-site Filognosy – in ‘t Engels).
De vaderlandse wijnbouw staat volop in de belangstelling. Wat doet een, op het eerste gezicht verstandige, rationeel denkende, nuchtere Hollander besluiten om juist in Nederland, ver van de traditionele, zonovergoten wijngebieden, druiven te gaan verbouwen en daar zelfs wijn van te maken. En is dat eigenlijk wel zo gek? Er wordt in Noord-Duitsland al eeuwen wijn gemaakt. En met de technologische ontwikkelingen en de klimaatveranderingen in het verschiet…
*: Sterrendatum kalender wil niet zeggen dat deze kalender met de sterren gelijk loopt. De precessie wordt met de cakra-tempometer gerespekteerd door het vieren van de z.g. verjaardag van de zon, die van Waterman naar Vissen verschuift met een tempo van één dag in de 70 jaar. De kalender heet sterrendatum kalender omdat deze is afgeleid van de manier waarop in de Veda’s (de z.g.vijfde Veda) de sterrenhemel met een jaarindeling in 48 z.g. paksah’s of pancha dasa’s (=15-daagse periode) werd gerespekteerd. Het jaar werd wel gedefinieerd naar de noord-zuid gang van de zon (naar de seizoenen dus).
Met alle soorten van status en beroeps-oriëntatie (afb.) kan er veel verwarring bestaan in het schijnbaar tegengestelde konflikt van de verschillende motieven en aktie. Er zal altijd een behoefte zijn aan een bewust vertoog in het parlement en andere vergaderingen en manieren om uit te wijden. Hoe men ook bezig is met het belang van een bepaalde overeenkomst, voor iedere poging is er een afspraak over de tijd en omstandigheden. Daarom is het algemene advies aan iedereen die zich verwart voelt zichzelf te checken naar zijn tijdprogramma en de omstandigheden waar hij op uit is. Van plan zijn om in het parlement te vergaderen zal een heel ander soort van verwarring geven dan het privé bijeenkomen in een slaapkamer. tegenover elkaar staan op een sportveld of bijeenkomen voor zakelijke of religieuze doeleinden. Over het algemeen geeft het omschakelen van de ene verwarring naar de andere de grootste moeilijkheden aangezien de slaapkamer niet zonder meer het denken voor zaken doen geeft, of het parlement tegengesteld kan zijn aan het religieuze belang.
In iedereen van ongeveer 5 seconden kun je een mooie, stevige stand voor uw favoriete elektronisch gadget.Dit is een sterk vereenvoudigde versie van petrov de instructable waarvan ik dacht was slim maar te fancy.Stap 1: onderdelen Alles wat u nodig h
Mijn omvangrijk manuscript is voor een belangrijk deel jammerlijk verloren gegaan. Vermoedelijk zal het toch ook op veel punten totaal achterhaald zijn. Had ik wel oog voor de sociale positie van de vrouw, dan ging ik toch grotendeels voorbij aan verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke psychologieën op basis van hun verschillende productieve en reproductieve bezigheden. Ik bekeek de psychosociale ontwikkeling van de mens eerder als een vrij homogeen over de samenleving verspreid gegeven, althans vóór het ontstaan van de grove sociale ongelijkheden met de intrede van de grote landbouwmaatschappijen. In de jaren 1970 waren er nauwelijks of geen gekende vrouwelijke primatologen en antropologen die oog hadden voor praktijken waarin primatenwijfjes of mensenvrouwen betrokken waren en zeker geen die deze praktijken ook effectief vanuit een vrouwelijk perspectief bekeken. Nu beschikken we over een overvloed aan materiaal op dat vlak.
Ik zakte weer op mijn knieën toen een pijnscheut door mijn voeten trok, en mijn bionische handen opeens onaangenaam strak kwamen te zitten. Het klem­mende gevoel ging over in snijdende pijn­schok­ken. Ik rukte de bionische onderdelen af.

“overlevingsuitrusting armband 101 overlevingsuitrusting”

Precarity is the general condition of semio-workers. The essential feature of precarity in the social sphere is not the loss of regularity in the labour relation, since labour has always been more or less precarious, notwithstanding legal regulations. The essential transformation induced by the digitalization of the labour process is the fragmentation of the personal continuity of work, the fractalization and cellularization of time. The worker disappears as a person, and is replaced by abstract fragments of time. The cyberspace of global production can be viewed as an immense expansion of depersonalized human time.
Ze werd geboren toen we zeven maanden terug waren op aarde. We noemden haar Petronella, naar mijn vader. Al snel werd dat Ella. Ze was de eerste in de ruimte verwekte baby. Vooral Lars was daar heel trots op. Niet dat hij er iets mee kon: zijn reis was illegaal geweest, dus konden we niets claimen. Ook konden we nooit zeker weten of andere stellen ons niet waren voorgegaan.
Mijn god.. wat goed verwoord. Ik onderga dezelfde ervaring wanneer ik in gezelschap zit en naar de dansende benen kijk. pas veel later naar de gezichten of die bij de dansende benen passen. haha.. en dan die diepgang. Grandioos. Doei, ellen
Nieuwsbrief 20 11 februari 2014 Oranjestraat 28, 7681 DN Vroomshoop, tel: 0546-642137 Van de directie Beste ouders, Deze week is het een spannende week voor de leerlingen van groep 8. De Citotoets wordt
Er zijn amper politici die gepassioneerd zijn door de politiek. Meestal beperkt hun passie zich tot mosselkermissen en barbecues. Zelfs een Peter Mertens (voorzitter van de ‘extreemlinkse’ PvdA) is niet gepassioneerd door de politiek. Hij is gepassioneerd door de PvdA. Ik ken in België maar een politicus/a die gepassioneerd is door politiek. Dat is helaas Bart De Wever. De Wever kan afstand nemen van zichzelf en van zijn politiek handelen. Vandaar dat hij bijzonder geestig kan zijn, zelfs sarcastisch en cynisch t.a.v. zijn eigen persoontje.
Kitanica American Hoodie in Dark Earth (:Tap The LINK NOW:) We provide the best essential unique equipment and gear for active duty American patriotic military branches, well strategic selected.We love tactical American gear
‘Als gewoonlijk wend jij voor het met mij eens te zijn, maar bespeur ik in je woorden niets dan sarcasme en druipende spot,’ stelde Urendel vast. ‘Met zo’n wendbare tong, als een paling, moet je misschien op­passen. Voor je het weet heeft een op dit gebied minder gezegende gespreksgenoot hem uit je bek gerukt, mismaakte aap.’
Fractalization is the modular and recombinant fragmentation of the period of activity. The worker no longer exists as a person. He or she is only an interchangeable producer of micro-fragments of recombinant semiosis that enter into the continuous flux of the internet.
Terwijl ik zo de massa zat te bekijken, loopt een fotograaf druk rond met zijn foto toestel, even tevoren heeft hij mijn groep op de bühne op de korrel genomen, dat was het moment dat wij voor het duo de gasten moesten vermaken.
Franco Berardi ziet de verdringing van het menselijk direct contact door de zich veralgemenende connectie aan info-machines en info-schermen (gsm, smartphone, pc, tablet, laptop, tv, …) als het meest gerealiseerd in Zuid-Korea en meer in het bijzonder in haar hoofdstad Seoel. Iedereen hangt er constant en permanent aan mobieltjes en tablets. Deze connectie aan info-machines waarbij de persoon, haar lichaam en haar brein gewoon een doorgangspunt voor informatiefluxen zijn geworden, heeft er praktisch elke vorm van direct contact tussen mensen vervangen. Berardi ervaart deze wereldwijde situatie als catastrofaal, als onvermijdelijke voorbode van nerveuze uitputting, “depressie”, agressieve acting-out’s en collaps, omdat het menselijk bewustzijn en het organisch brein de informatiesnelheid na een bepaalde tijd hoe dan ook totaal niet meer kunnen volgen. Vandaar zijn alles overheersend pessimisme met betrekking tot de nabije toekomst. En zijn wijs besef van de volstrekte onmogelijkheid om met “politieke actie” de situatie te keren en de komende apocalyps te verhinderen, een apocalyps die overigens niet nakend is maar reeds volop aan de gang (“What Should We Do When Nothing Can be Done?”).
Er volgde een uitvoerig relaas, vlak en bijna toonloos verteld. Cynethryth was geworden wie zij was omdat alles haar was afgenomen: ‘Mijn zuster nam mijn man, De koning nam mijn eer, de Dood nam mijn kind. Geloof me, miles Harbrand: als wij beiden nog zielen hadden, zouden deze elkander onmiddellijk hebben herkend en hun verwantschap hebben beseft.’
De journalisten juichten bij het horen van haar iconische strijdkreet. De zwotor kwam in rap tempo dichterbij en Leaf herkende het blauw van de veeg­troepen. Ze draaide de hendel naar volle kracht en stoof weg.
Alle intellectuele (“waar” vs. “vals”), morele (“goed” vs. “kwaad”) en esthetische (“schoon” vs. “lelijk”) oordelen zijn in hun geldigheid relatief en aan voortdurende veranderingen onderhevig. Wat vandaag waar, goed of schoon is, kan morgen vals, kwaad of lelijk zijn. De veranderingen in deze oordelen, of beter gezegd in de dominantie en hegemonie van zekere oordelen, berust op wijzigingen in de machtsverhoudingen tussen de verschillende “kampen” die zich tot een bijzonder en specifiek oordeel bekennen. Machtsverhoudingen die hun grond kunnen vinden in beleefde sympathie, aangevoeld charisma, aanvaard gezag of ondergane dwang. Wie de morele macht heeft om te verklaren en af te kondigen wat waar, goed en schoon is, wie deze oordelen bij anderen met geweld kan afdwingen, bepaalt de impact en het effect van deze oordelen, wat mensen er in hun dialoog met zichzelf ook mogen over denken. Mensen handelen niet op basis van hun “geweten”, maar op basis van een inschatting van de toereikendheid van de middelen waarover ze beschikken om volgens hun geweten te handelen. En oordelen die zich niet uiten in het handelen van mensen, zijn irrelevant en loos. Het maakt niet uit of ze deze oordelen al dan niet koesteren. Gewetensnood is, of we het willen toegeven of niet, een relatief uitzonderlijk verschijnsel en misschien komt het als thema daarom zo frequent voor in oeverloze ethische discussies en in het genre van de minder kwaliteitsvolle (maar bijzonder uitgebreide) romanliteratuur.
Dat zien van het Licht is doorgaans een bijzondere vorm van afkeer van het Verlichtingshumanisme dat ons voorhield dat Mens en Samenleving, en ook ons persoonlijke Zelf, door onszelf maakbaar waren. In de tragische tijden van “crisis” waarbij onze plannen in de war worden gestuurd door onzichtbare en niet te lokaliseren krachten en machten die volkomen aan de controle van ons maakbaarheidsvermogen ontsnappen, lijkt het dan meer aangewezen ons te richten op een zichtbare Ster aan het Hemelse Firmament. Zo zijn leven en welzijn van bijvoorbeeld de Bruggelingen nu afhankelijk van de voetbalgoden die Club Brugge nu eens goedgezind zijn om haar de week daarop weer te straffen voor de zonden en misstappen die de Bruggelingen de voorbije week hebben begaan. Kortom: ons leven en onze toekomst worden dan bepaald, niet door onze inzet en inspanningen, maar door bovenmenselijke krachten die ons begrip te boven gaan en waar we niet het minste vat op hebben: het Lot, het Toeval, de horoscoop, God of Allah, de ballen in de Lotto-trommel, ons “DNA”, en ga zo maar voort. We leven in een situatie of context waarin we geen weet hebben van de middelen waarmee we ons leven een bepaalde richting zouden kunnen opsturen en daarover ook geen weet kunnen hebben. We zijn als enkelingen immers 100% gefragmenteerd en volkomen afgesneden van de totaliteit waarvan we deel uitmaken en waarbinnen we in alle schuld en onschuld een onbegrepen maar desalniettemin onbetwistbare vieze rol spelen. Elke band met het ruimere geheel zijn we kwijt geraakt, elk zicht op dat geheel is ons onttrokken. Dan resten ons enkel: de teleurstellende illusie van het megalomane narcisme of het geloof in een transcendentale “goddelijke” stuurman die als bewoner van een parallelle wereld het ons soms gunt om in allerhande Openbaringen van hoog of laag niveau aan ons te verschijnen in zijn Goedheid of Toorn.

“overlevingsuitrusting voor noodhulpuitrusting wat is het beste overlevingsuitrusting”

Op het fotootje in de sleutelhanger was het gezicht een klein jongetje met donkere krulletjes en sprekende ogen. Ze draaide de sleutelhanger om en zag een met de hand geschreven tekst: RIP, mijn liefste jongen. Ze voelde een brok in haar keel en haar ogen brandden. Dus daarom sprong je. Arme vent. Ik wou dat ik je naam wist…
Toen ik vorig weekend halverwege de zaalronde was kwamen er ineens allerlei mensen binnendruppelen van een rooms-katholiek genootschap St. John of God. Dat genootschap deed in de middeleeuwen aan wondverzorging, maar nu doen ze uitgebreider aan goede dingen. Nu kwamen ze de kinderen op de afdeling cadeautjes brengen. Biskwietjes, pakjes frisdrank, zeeppoeder (een soort OMO) en wegwerpluiers. Er werd uiteraard gebeden, iedereen van de gulle gevers moest zijn naam zeggen, er werden toespraakjes gehouden en ik kreeg ook nog het woord. Dus ik heb ze ook bedankt en gezegd dat ik het verheugend vond dat ze naast de paus ook nog een bijbel hadden waarin stond dat je geen waar geloof had als je zag dat anderen gebrek leden en je er dan niets aan deed. Een maand geleden was er ook al eens een groep gulle gevers geweest.
Wie Rik Torfs privé is weet ik niet. Als mediafiguur slaagt hij erin (mede door de aanmoedigende vragen van de weinig kritische journalisten en presentatoren) zich te laten presenteren als een kruising tussen een sofist en een epicurist, gekruid met een flinke dosis narcisme (in de niet-pathologische betekenis). De sofisten waren die lieden die in de 5de-4de eeuw vóór Christus de ondergang van de Oud-Griekse cultuur inzetten; zij waren de filosofen van de ‘vrije markt van de gedachte’: zij waren bereid, tegen betaling uiteraard, argumenten aan te reiken voor om het even welke stelling. De epicuristen waren in dat zelfde tijdperk van cultureel verval, toen de Griekse stadstaten door de Macedoniërs van Alexander de Grote waren ingepalmd, de filosofen die vonden dat je je maar beter kon terugplooien op persoonlijke genietingen in de ge- en verborgenheid. Dat is natuurlijk wat kampbewakers doen: zich vergenoegen in taalspelletjes die ze humor noemen en zich vergeven aan de genietingen van buik, darmen en onderbuik. Het soort figuren als Rik Torfs beantwoordt blijkbaar aan de nood aan peace of mind van de Vlaamse upper middle class, een soort boeddhistische ontkenning van elke morele verantwoordelijkheid, op maat gesneden van hen die de kampen installeren en beheren en er ook direct en indirect financieel aan verdienen door het leveren van managementpersoneel en ‘therapeuten’ allerhande en van allerlei ‘know how’ en logistiek materieel. En gaat men immers de gevangenissen niet privatiseren en is men niet van plan politietaken toe te vertrouwen aan privé-firma’s? Verleden week heb ik op Canvas, samen met een resem anderen, gechat met Rik Torfs en niet alleen ik onder deze chatters ontsnapte (met een mengeling van bewondering en getemperde weerstand) niet aan de indruk dat hij zich op een merkwaardige manier in alle bochten weet te wringen om mooie zinnetjes te fabriceren. Hij lijkt bijzonder zelfgenoegzaam te genieten van een virtuoos spel met de taal en hij ontkent niet dat hij het fijn vindt Bekende Vlaming te zijn en daarmee (heel) wat bij te verdienen ook.
Als je denkt dat geld je gelukkig maakt, of dat de dingen die je met geld kunt doen je gelukkig maken, dan voel je je misschien gelukkig, maar dieper dan dat geld of die spullen gaat je geluk dan ook niet. Het is dan geen fundamenteel geluk, dat het leven zelf als grondslag heeft.
Deze 6 punten zullen wellicht nergens onderdeel vormen van een politieke lange-termijn-doelstelling. Maar ze kunnen zich wel buiten de politieke besluitvorming om ontwikkelen op een eigen “spontane” manier zodat politici (en de ganse bevolking eigenlijk) ze niet kunnen negeren.
De eerste groenen, Agalev dus en Pater Versteylen, profeteerden een ware cultus van de armoede, die voor velen verder ging dan sober en zuinig leven, met een virulente aanval op het “materialisme van de verburgerlijkte arbeidersklasse” en niet alleen op de consumptiemaatschappij, maar op de consumptie tout court. Dit alles nog eens gesausd met een diepe emotionele afkeer voor de industrie (ook voor niet-vervuilende industrie) en voor de stad. Sober leven als de beste manier om het godgeschapen natuurlijk evenwicht niet te verstoren, zoals tegenwoordig sommige mensen hun “ecologische voetafdruk” zo klein mogelijk willen houden. Verder bleek voor vele Groenen de solidariteit met de Derde Wereld ingegeven door weinig meer dan een schuldgevoel en wat zij van het Westen wilden was in de eerste plaats een schuldbekentenis (vroeger kon je na het biechten ook meteen weer gaan zondigen, de volgende week ging je gewoon weer biechten!). Dat ganse ideologische bouwwerk werd dan door de “linkse” Agalev’ers wat aangevuld met verwijzingen naar de zogenaamde aan Marx ontleende theorie van het “vals bewustzijn” en de “valse behoeften”, waar Marx het nergens over gehad heeft (in de MEGA uitgave van Marx-Engels komt de term “vals bewustzijn” twee keer voor, in twee niet theoretische opmerkingen van Engels; de term “valse behoeften” of iets dat erop lijkt komt in het geheel niet voor). Er was in de jaren 1980 dan ook geen enkele affiniteit tussen de arbeidersbeweging en de Groenen, integendeel. Waarom zouden we inderdaad gaan werken als we de vruchten van onze arbeid niet mogen plukken en opeten? Enkel een schare “linkse” intellectuelen, journalisten en gefrustreerde leerkrachten die nog nooit een arbeider of een gewone bediende van dichtbij gezien hadden en daar ook geen enkele nood toe voelden (ze waren immers toch “vals”) associeerden zich in die jaren met de Groenen. Antikapitalist zijn is inderdaad niet voldoende om socialist of links te zijn. Dat heeft Hitler ons al geleerd.
Samuel probeerde zich koortsachtig meer te herinneren over de man die voor hem stond. Ze waren vrienden, dat wist hij, voor de rest kwam er niets. ‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Mijn geest heeft zich nog niet volledig aangepast aan de wedergeboorte.’
Er is in onze samenlevingen een vreemde onzichtbare kracht aan het werk. Een kracht die wij blijkbaar niet kunnen lokaliseren, niet kunnen duiden, dus ook niet kunnen bestrijden. Die on(be)grijpbare kracht vraagt ons, eist van ons, op straffe van allerlei tastbare sancties, dat wij op elke situaties op een gepaste wijze reageren, reageren zoals het hoort, zonder dat iemand ons kan zeggen hoe het nu eigenlijk hoort. Die kracht vraagt ons nu eens te reageren zoals een dier dat gepast elke prikkel beantwoordt volgens een eigenlijk biologisch vastgelegd schema. En dan weer zoals een machine die gepast reageert op elke informatie die ze ontvangt, op basis van een vooraf vastgelegd programma dat de machine stuurt. Wie ons vraagt te reageren zoals het hoort, weten wij niet. Wij weten dat het ons Zelf niet is en ook dat het God eigenlijk niet is, maar wie dan wel? Het is ook de Maatschappij niet, want die zendt de meest uiteenlopende signalen naar ons toe. Die kracht vraagt juist dat wij ons in dat brouhaha van signalen toch correct weten te gedragen. Wie bepaalt wat hoort en wat niet hoort, heeft een kafkaiaanse allure: het is niet langer de Wet zoals die door koning of parlement wordt uitgevaardigd. En God, de God van de 19de eeuw die de wereld bestuurde – niet die van kardinaal Danneels – die God is geëuthanaseerd, zoals hij in zijn jonge jaren geschreven wilsbeschikking heeft gevraagd.
Maar wat moest ze verder? Ze zag het niet zitten om alleen in de studeer­kamer rond te hangen, niet met wat zich daar had afgespeeld. Ze vond het ontzettend moeilijk te bepalen of dit nu allemaal in haar hoofd plaatsvond of niet, maar het feit dat Miranda’s pijn en het afschuw­wekkende spiegelbeeld met elkaar samen­vielen, deed haar het ergste vermoeden. En toch wilde een deel van haar geest er niet aan. Dit soort dingen bestond niet, gebeurde niet. De type­machine die uit zichzelf een woord op papier kwakte, het moest een logische verklaring hebben.
Niet alleen de objecten in de buitenwereld, ook het lichaam ging men als een ‘vreemd’ object waarnemen en visualiseren. Handelingen werden waargenomen en in woorden uitgedrukt. En veranderingen in de eigen lichaamstoestand werden als gemoedstoestanden en emoties benoemd. Het woord ‘vrolijk’ gaat etymologisch bijvoorbeeld terug op ‘opspringen, dansen’. ‘Blij’ (van dezelfde stam als ‘blik’) slaat op de glans in de ogen, de lichtstraal die ontspringt in de ogen van de ander en dus ook in de eigen ogen. ‘Angst’ gaat terug op een stam ‘eng’ met de betekenis ‘de keel dicht knijpen of dicht geknepen worden’. ‘Moed’ betekent ‘in beweging zijn’. ‘Woede’ verwijst naar een extatische gemoedstoestand en een razend lichaam (Latijn ‘vates’ = ‘ziener’, een ziener ging bij zijn voorspellingen altijd razend tekeer; ‘woede’ komt ook terug in de naam Wodan, de Germaanse god die in verband staat met het dodenrijk). Ook de stam en de familiegemeenschap waarvan men deel uitmaakte, krijgen hun visualisatie en hun naam: zo betekent Franken ‘de mensen die behoren tot de stamgemeenschap’ en het woord ‘volk’ moet betrekking hebben op ‘de kring van gewapende mannen binnen de omheining’, terwijl het Griekse ‘dèmos’ (volk) gelezen met worden als ‘de mensen onder wie het voedsel verdeeld wordt’ (later: het land). Uiteindelijk ging men ook zichzelf als een biologisch autonome entiteit gaan zien die anders was dan de medemensen en die dus een eigen naam kreeg, in eerste instantie niet door de betrokkene zelf, maar door de gemeenschap. Het was doordat men door de anderen als een afzonderlijk ‘voorwerp’ werd gezien, dat men ook zichzelf als een entiteit is gaan zien. Zoals een kind zichzelf als een totaliteit leert ontdekken doorheen het feit dat voortdurend naar hem gewezen wordt.
‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij. ‘Maakt u zich geen zorgen, hij zal zo wel komen.’ Nog altijd bleef het balkon leeg. Sommige ouders schuifel­den dichter naar de ingang van het stadsgebouw, onzeker of ze beter nog even konden wachten of naar binnen konden gaan om te kijken wat er aan de hand was. Samuel had hetzelfde probleem. Gaetan was bij de groep om ze te begeleiden, die had alles wel onder controle, dus bleef hij staan.
Ik keek naar de schelp die we hadden gevonden op Texel. Tot dusver was die nog niet aangetast door pixelpest. Ik dacht aan de miljoenen jaren oude fos­sielen van schelpen die waren gevonden: hoelang zou deze schelp nog een herinnering zijn? Misschien was het belangrijker hoe lang ik me nog kon herinneren waarvan de schelp een souvenir was.
De periode 2015-2040 zal één zijn van weeral nieuwere dan nieuwe technologieën: massale inzet van “intelligente” robots; automatisering van allerlei diensten; gesofisticeerde en geavanceerde medische technologieën.  Verwacht wordt dat tegen 2030 1 op 3 of zelfs 1 op 2 banen zouden sneuvelen. In deze situatie openen zich nu reeds, anno 2015, voor het socialisme twee wegen: 1) hopen dat de werkloos geworden slachtoffers die vrezen of dreigen in miserie en ellende te verzeilen en in een sukkelstraatje terecht te komen, zich zullen wenden tot het socialisme, m.a.w. de socialistische aanhang zou fors toenemen; of 2) de technologische vooruitgang nu reeds inrekenen in het socialistische denken en acties. Zo staat men immers klaar om de technologische ontwikkelingen en hun effecten op te vangen. En meer nog: de technologische revolutie van den beginne politiek te kunnen kaderen met de integratie van allerlei socialistische basiswaarden in die alomvattende technologische veranderingen die er zitten aan te komen. De optie om ervoor te kiezen om één en ander op zijn beloop te laten en om passief en gelaten af te wachten, is bijzonder riskant. Men rekent er dan op dat de “slachtoffers” zich tot het socialisme zullen wenden, terwijl men zelf door de eigen passieve opstelling medeplichtig is aan de “productie” van massa’s slachtoffers. Alsof we als socialisten gewoon maar wantrouwig en klagerig zouden neerkijken op onafwendbare maar lang te voren te voorziene evoluties. Alsof we te doen hebben met een vreemde, valse en vijandige indringer die men zo lang mogelijk buiten moet houden. Dat zou een zeer conservatieve houding zijn, socialisten onwaardig. Want in dat geval zal het kalf natuurlijk al verdronken zijn voordat men op die ontwikkelingen een amorele nuchtere visie gaat formuleren. Dan zitten die slachtoffers van de technologische revolutie al lang bij “extreem rechts”.
Alleen met de moeder probeerde Samuel iets te bedenken om te zeggen. Voor hun vertrek, hadden Gaetan en hij alle mogelijke scenario’s proberen uit te werken. Geen ervan had hem voorbereid op de vrouw die tegenover hem zat. Druppels zweet vormden zich op zijn voorhoofd, hij durfde ze niet weg te vegen. Hij voelde zich gevangen in dit huis van opgelegde net­heid, van afgedwongen angst. ‘Ik ga eens zien of ik Gaetan kan helpen,’ zei hij. Het verbreken van de stilte hielp niet om zijn zenuwen onder bedwang te krijgen. Toen hij wilde opstaan, greep de vrouw naar zijn hand.
BOUW- EN BEWEEGDORP 2011 Van 12 t/m 15 juli Thema: Toveren BOUW- EN BEWEEGDORP 2011 Beste deelnemers, Zoals jullie weten organiseert het jeugdwerk van Stichting Wel.kom – Venlo/Beesel in samenwerking met
Het beeld van de dubbele voeten laat zien dat ook het geankerd zijn op de aarde stabiliteit zal geven in de storm. Hiermee komt terug wat al eerder in dit artikel is besproken, hou het eenvoudig, val samen met wat je doet. Dit lukt het beste door de Geest direct te laten uitdrukken in de Stof, gebruik te maken van de polariteiten en dus praktisch bezig te zijn in het hier en nu.
Glimlachend stond Leaf tegenover de journalisten die zich voor haar hadden verzameld. Ze kende ze alle­maal en wist hoeveel moeite ze hadden gedaan om hier te zijn. Vanochtend was de laatste persvlucht naar en van aarde geland en er waren slechts tien plekken op beschik­baar geweest.
De weldenkende mensheid wordt nog steeds geplaagd door een oeverloze verwarring omtrent de betekenis van de Oudgriekse spreuk “Ken u zelf!” of “Ken uzelf!”, zoals die ingeschreven stond in de muren van allerlei eerbiedwaardige tempels. Zoals, de meest befaamde in die kwestie, deze in Delphi waar van oudsher (i.e. vroeger reeds dan de Golden Age van Perikles, de jaren 450-400 v. Chr. dus) het Orakel bij monde van de Pythia zitting hield.
Als links al ergens voor staat dan is het voor moord en doodslag, genocide, uitroeiing, etnische zuivering, und immer de Finale Oplossing voor waar hun bloederige oog maar op valt. En voor een ieder die hen tegen durft te spreken.
‘Ziedaar – Gwendolen,’ zei Eochaid, terwijl hij weids op het heidense beeld wees. ‘De stichteres van de Toren, natuurlijk lang nadat zij haar echtgenoot Locrinus had verslagen en troonsafstand had gedaan. Dat spreekt vanzelf. Een verhaal, niet helemaal ongelijk aan de lotgevallen van vrouwe Cynethryth, vindt u niet? Beide gestalten vertonen overlap, ontdek ik plots. Hoe kan het dat gebeurtenissen zich vaak voltrekken in een herkenbaar stramien, en personen samen lijken te vallen met andere personen? Is dat een patroon in de kosmos of in de manier waarop wij deze waarnemen?’
De Eenling Je bent de Alleen? enige niet FREE krant/reageer op www.de-eenling.nl Kvk 334183704 nr. 1 september oktober Eenzaamheid is een zelf vergrotende kracht Wat kunnen jongeren doen om een- zaamheid te bestrijden? Social media en internet kunnen zowel een zegen als een probleem zijn. Het is een voordeel Vind je me zielig om zo met vrienden en geliefden op omdat ik alleen ben? lange afstand te kunnen communiceren. Wat dacht je hiervan! Maar niet als ze internet gebruiken contact hebben. persoonlijk i.p.v. Mensen presenteren een geïdealiseerde versie van zichzelf en verwachten daar een sociaal leven in te krijgen. Een dergelijk misplaatst zelfbeeld kan leiden tot sociale vereenzaming. Openheid Terwijl meditatie technieken zoals mindfulness en apps zoals head- space trendy oplossingen zijn en aangeraden worden voor geesteli- jke problemen, helpen ze niet tegen eenzaamheid, omdat ze actief aansturen om ons met onze eigen gedachten bezig te houden. “ Je bent beter af als je eerst de achterliggende redenen van de eenzaamheid probeert te door- Engeland hoofdstad eenzaamheid van Europa gronden. Wat weerhoudt jou om eruit te gaan en mensen te zien?” 38% van de Nederlandse bevolking leeft met eenzaamheid. Dat is meer dan 6 miljoen mensen. Op het werk kan het in het voordeel 8% leeft altijd in eenzaamheid. Dat betekent ook dat iedereen wel iemand kent die in eenzaam- zijn om er gewoon eerlijk over te zijn. heid leeft. Iemand van de familie of iemand die uit een sociale kring die is weggevallen. In Iemand die vanwege een depressie of Engeland bleek uit cijfers dat qua eenzaamheid Engeland de hoofdstad is van Europa is. Ze zijn geestziekte een paar maanden niet minder in staat om goede vriendschappen te sluiten dan elders in Europa. En een gemiddeld kan werken merkt hoe moeilijk het hoger percentage heeft niemand om op terug te kunnen vallen in het geval van een crisissitu- terugkomen kan zijn. Een grotere atie. Ondertussen bleek eerder dit jaar uit onderzoek in Amerika dat eenzaamheid net zo onge- openheid naar werkgever en werkne- zond is als obesitas en een zelfde oorzakelijke kans op overlijden als armoe heeft. mers kan deze drempel verlagen want In Engeland eenzaamheid onder jongeren groter anders word je op je werk ook een- zaam. Praatje maken op het werk lijkt dan onder ouderen vaak op tijd verdoen, maar ze zijn fun- damenteel in het verdragen van de gevoelsmatige en psychologisch In Engeland is eenzaamheid onder jongeren een inhaalslag gemaakt. In 2010 beweerde Enge- effecten van werkdruk. Als jij connec- land’ s gezondheidszorg al dat eenzaamheid onder jongeren erger is dan onder ouderen. Gaan ties maakt met jouw teamgenoten dan wij in Nederland dezelfde kant op? In percentages verschillen de twee leeftijd groepen vaak kan je wel stress kennen maar je bent slechts een of enkele. In Engeland heeft de groep 18-34 jaar meer zorg over zich eenzaam en niet geïsoleerd. depressief dan de ouderen. We behandelen onze menselijke Eenzaamheid onder ouderen is al een erkend probleem. Er zijn centra en initiatieven om hen te netwerk omgevingen niet als funda- helpen. Nog lang niet genoeg maar het is in ontwikkeling. De vraag is of deze activiteiten eeu- menteel in ons geestelijk welbehagen. wigheid heeft. Woordvoerder UK gezondheidszorg zegt: “ wanneer jongeren boven de 21 zijn, Het belangrijkste is om een terugker- vallen ze niet meer onder jeugdzorg. Dat is ook problematisch vanwege de relatie tussen een- ende tijd en plaats te hebben waar je zaamheid en geestziekte. Het veroorzaakt bij jongeren toenemende stress, depressie, para- zelfreflectie van jouw leven kan geven noia, bezorgdheid, verslaving, ontkenning, en is bekend als een factor bij zelfmoord.” en iemand empathie kan tonen. Om persoonlijke vaardigheden zoals empathie te ontwikkelen kan je gees- telijke hulp zoeken. “ Lucht geven aan een probleem is een probleem gedeeld en soms heb je het nodig om te kunnen praten met iemand onaf- hankelijk van jouw familie en vrien- den,” zegt adviseur werkplekken voor Fuck you.! de Britse associatie voor psychother- apie. “ Veel universiteiten bieden stu- denten gesprekken aan zowel privé als in groepen gericht op het onderw- erp eenzaamheid. Als de laatste onderzoek resultaten geloofd moeten worden dan gaat een- zaamheid de ouderen naar het graf brengen. Ouder worden betekent niet per definitie eenzamer worden. Maar het fundament moet in jong volwas- sen jaren gelegd worden zodat men op oudere leeftijd niet vereenzaamt. En daar schuilt het grote gevaar. …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
In 2011 komt de richtingaanwijzer van de te ontwikkelen energieën op het Galactisch centrum te staan. Astronomisch gecorrigeerd is dit 26 graden 55 Boogschutter. De energetische opening van deze samenstand is van 1 april tot 12 april 2011. Deze samenstand maakt dat wij grote sprongen kunnen maken in onze collectieve en persoonlijke ontwikkeling.
Nu is er iemand geweest die zich heeft laten ontvallen dat er ook nog wel een nieuw verloskamercomplex zou kunnen worden gebouwd. Het ziekenhuis zou zelf dan ook wat moeten bijdragen. Ja, ja, dat zal wel.
– als reactie op de oorlog – katholiek. Met mij gebeurt dus hetzelfde. Twee jaar na hun doop verongelukt mijn vader doordat een auto met militairen op hem inrijdt. Er volgt een katholieke begrafenis. Moeder ziet het ongeluk als straf omdat ze zich heeft laten dopen en reageert vaders dood af door mij met de gaskraan te dreigen. Niet vader, maar ik had dood moeten zijn en ik vond toen ook dat ze daar gelijk in had: wat had ze nu aan mij en ze had al zo veel meegemaakt. Contacten met de buitenwereld worden door moeder veelal onmogelijk gemaakt. Het lijkt erop dat zij haar kind gegijzeld houdt: een beeld dat beantwoordt aan de beleving van haar onderduiktijd; geprojecteerd op mij als dochter.
De stoel was leeg. Geen pillen rondgestrooid op het tapijt. Geen glazige ogen die haar ondersteboven aankeken door de wazige plastic zak die aan de binnenkant beslagen was door zijn laatste adem. Laura’s maag­inhoud kwam omhoog en ze vloog naar de deur links achter in de ruimte die toegang gaf tot een toilet en bad. Ze redde het maar net. Geknield en met een hand op haar maag braakte ze de broodmaaltijd uit die ze na afloop van de begrafenis samen met de familie genuttigd had. Het smaakte zuur, slijmerig en brandde in haar keel en neusgaten.
In deze bloedstollende first person shooter, gebaseerd op de gelijknamige TV-reeks, kruip jij in de huid van Daryl Dixon. Samen met zijn broer Merle beleven ze een griezelig, onvergeeflijk avontuur tijdens hun tocht doorheen het landelijke Georgia op weg naar het veilige – of dat is tenminste toch het gerucht – Atlanta. Onderweg krieoelt het van de
En ik ben al veranderd. Rami heeft me neergeschoten, en ik ben weer opgestaan. Het voelt alsof mijn oude ik zich ergens in een hoekje van mijn geest hoofd­schuddend afvraagt hoe ik dat zo makkelijk achter me heb gelaten. Intussen laat ik mij door Rami naar boven dirigeren, onder schot alsof haar wapen wel een bedreiging vormt; mijn achterhoofd prikkelt en de alertheid die mijn ledematen doordesemt kan ik alleen angst noemen. De paradox maakt me lichthoofdigen zelfs die sensatie is een persoonlijk anachronisme. Het gedistribueerde neurale netwerk waarin mijn geest nu zetelt, ondersteunt geen lichthoofdigheid.
De mengeling van zwart en wit knalde tegen het badkamerkastje aan en deed dat op zijn poten wanke­len. Laura zag haar kans schoon en klauterde zo snel ze kon uit de badkuip, haar pijnlijke pols negerend. De bloeddruppels vlogen in het rond en ze gleed bijna uit door haar natte sokken op de badkamervloer. Half kruipend, half glijdend bereikte ze de deur aan de andere kant, die naar de studeerkamer. Die duwde ze open en met moeite hees ze zich over de drempel, verder de studeerkamer in. Toen ze het gevoel had dat ze ver genoeg van de badkamer verwijderd was, draaide ze zich om.
Hart- en vaatziekten zijn doodsoorzaak nummer één bij vrouwen. Per dag sterven 57 vrouwen in Nederland hieraan. Dat is meer dan bij mannen. Bij een hartaanval krijgen mannen over het algemeen plotseling een beklemmende of drukkende pijn op onder meer de borst. Vrouwen hebben echter meestal minder duidelijke klachten bij een hartaanval. Hierdoor leggen zijzelf en artsen niet direct een verband met deze dodelijke ziekte. Het is tijd dat bij vrouwen de signalen eerder  worden herkend en dat de behandeling hierop wordt aangepast. Door middel van onderzoek wil het Radboudumc onderzoeks-fonds Hart voor Vrouwen een beter inzicht krijgen in de redenen waarom vrouwen extra kwetsbaar zijn voor hart- en vaatziekten. De onder zoeken, waarvoor het Radboud Onder-zoeksfonds Hart voor Vrouwen fondsen werft, overschrijden grenzen van medische vak-gebieden. Met het onderzoeksfonds wordt beoogd dat artsen met verschillende discipli-nes kennis met elkaar delen, zodat zij nog betere diagnoses kunnen stellen en op nog effectievere wijze deze vrouwen kunnen be-handelen. Meer informatie over Hart voor  Vrouwen is te vinden op www.hartvoor- vrouwen.nl. Aanmelden voor de sponsorloop kan op www.devierdaagsesponsorloop.nl.
Leaf schudde haar hoofd. ‘Ik zal bij je moeten blijven tot ze je daad­werkelijk fysiek zien, anders rijden ze je nog voorbij. Ze zullen mij pakken. Voor de vegers ben ik de ultieme prijs, het voorbeeld dat niemand de lange arm van de wet ontloopt, zelfs Leaf Heywood niet.’
Samuel zag de rode wangen van de oude man, wist dat de gespeelde verontwaardiging diende om zijn verlegenheid te verbergen. ‘Ik heb hier ergens wel een spiegel liggen als je jezelf eens goed wilt bekijken.’
De hackende Robin Hoods achter hun computers zijn nu een serieuze schakel in de machtsverhoudingen. Deze krachten kunnen voor vele zaken ingezet worden en door vele partijen. De waarheid en wat goed en slecht is, is in deze tijden niet meer echt gemakkelijk te beoordelen. De kosmische instroom van energie van de zwarte Maan in Vissen maakt ons bewust van onze eigen projecties en dat deze projecties vooral de invalshoek bepalen van wat wij waarnemen in het leven. *13b Deze astrologische stand laat ons zien dat we in chaos zullen belanden als we het grotere plaatje en samenhang van het leven niet kunnen waarnemen. Dit is het universele dat in alles terugkomt en de losse facetten van het leven met elkaar verbindt. Wat wij het stempel goed en slecht meegeven zegt meestal meer over onze persoonlijke kijk op het leven dan over de waarheid. Daarom leert de zwarte Maan in Vissen ons om niet te oordelen, maar naast elkaar te leven met onze verschillen en dienstbaar te zijn naar het geheel. Het hebben van compassie en mededogen naar de verschillen is belangrijk in deze periode. We zijn allemaal verschillende facetten van de eenheid, die de totale organisatie van het leven interessant maken en samen scheppen.
‘Dat kun je wel zeggen,’ viel Aochai hem bij, nu in een verstaanbare variant van de lingua franca die rond heel de Noordzee werd verstaan. ‘Wij dienen de Toren al sinds de dagen van Gwendolen. Wijzelf of in elk geval ons voorgeslacht, dat is straks onderhevig aan discussie tussen generaties boekgeleerden. Wij kunnen daar niet op wachten. Dus vragen wij nog eens naar het doel van uw komst. En dat kleine ventje is welzeker een broer van ons.’ Ze wees met haar toorts op Eochaid en Oachai, de middelste zuster, vuurde een symbolisch, minachtend spuugje op de leugenachtige dwerg af. ‘Hij wil ons vast niet meer kennen. Hij zwerft liever overal doelloos rond, die draaikont.’

“basic overlevingsuitrusting ultieme zombie overlevingsuitrusting”

Het nieuws werd geleverd door een nota bene Nederlandse onderzoeker, Carsten de Dreu die aan de universiteit van Amsterdam een experiment uitvoerde na toediening van snuifdoses oxytocine aan een groep studenten-proefpersonen. Zij kregen vervolgens de opdracht om een toets in te drukken na lezing van verschillende namen. Nederlandse namen werden sneller ingedrukt dan buitenlandse (islamitische, Poolse) namen, en die langere pauzetijd was een aanwijzing voor conflicterende emoties die de beslissingskeuze in de weg stonden. De studenten kregen ook nog de vraag wie zij op een overvolle reddingsboot zouden redden: de vijf mensen aan boord of degene die nog moest instappen. Cruciaal bleek de naam van deze kandidaat. Heette hij Maarten dan kon hij op meer steun rekenen dan de personen met Mohammedaanse namen. Uiteraard werden de resultaten vergeleken met die van ‘cleane’ studenten. En de verschillen waren zoals dat heet significant.Het resultaat is overigens ergens wel logisch: het hormoon is natuurlijk een genetisch overlevingshulpmiddel, bedoeld om de mens in de clan te beschermen en dat betekent natuurlijk ook: tegen gevaar. Alarmerend is alleen dat studenten, hoog opgeleid en van de wereld inmiddels zou je zeggen, onbewust, nog steeds vreemd / Mohammediaans aan gevaar koppelen. De bij herhaling in media aangedragen associatie, is kennelijk in het onbewuste systeem verankerd geraakt. Je mag maar hopen dat deze studenten als ze even nadenken, cognitieve activiteit toevoegen aan de emotie, zichzelf corrigeren.
We amuseren ons anno 2015 nog steeds met de mogelijk meer dan een legende dat de hondse filosoof Diogenes (de man die “in een ton woonde”), in de 4de eeuw v. Chr., de aanvangsfase van onze Joods-Grieks-Christelijke beschaving, bij volle daglicht met een lantaarn door de straten van Athene liep, roepend: “Ik zoek een mens!” (of: “Ik zoek dé Mens!”). We denken daarbij doorgaans dat hij een opwelling had van pre-existentialistische inzichten, die onze eigen 20ste eeuw zo’n dubieus mooie filosofische kleur hebben gegeven.
De kaaslapje vlees van PhillySchotels die op een rek in de keukengootsteen drogenGrappig babymeisje die in glazen een boek lezen ketel Kokende kampvuurpasteiDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingReis met sneeuwschoenen wordt geplaatst dieDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandelingDit is dossier van EPS10-formaat Toeristenuitrusting voor het kamperen of wandeling
Hijgend en snikkend stond Berend in de keuken van de slagerij. Zijn hele lichaam trilde en zijn benen voelden slap. De verschillende stukken vlees begonnen weer te jammeren, te loeien en te mekkeren. Door zijn tranen heen keek hij naar de ravage op de werkbank, en in die roze-rode ravage viel hem een klein, wit botje op. Met zijn pols wreef Berend over zijn ogen. Het was een vorkbeentje, dat recht omhoog stak uit een aan flarden gerukte kip. Berend leunde voorover en plukte het botje uit de vogel, die kreunde. Hij bekeek het bijna hoefijzervormige beentje van alle kanten in het TL-licht. Het was nog helemaal gaaf. Een wensbeentje.
Het gaat bij dierenrechten in wezen steeds over onze problematische omgang met andere (levende) wezens, en in die zin kunnen we ook over plantenrechten en zelfs rechten van rotsen spreken. De term dierenrechten verdoezelt die menselijke verantwoordelijkheid en suggereert dat wat dieren van ons mogen doen en laten voortvloeit uit hun “natuur”. Dit leidt tot een absurde kijk op de dingen. Want als wij een dier geen pijn mogen doen, heeft een vogel dan ook niet het recht om pijnloos door de kat opgepeuzeld te worden? Vissen leven niet in het water omdat ze “recht” hebben op water. Dierenrechten zijn dus eigenlijk mensenplichten, afspraken die wij maken om niet nodeloos de levende en levenloze natuur geweld aan te doen als dat niet voor ons eigen overleven en welzijn nodig is. En dat geldt m.i. dan als uitbreiding van wat we elkaar als mensen mogen aandoen. Wat voor zin heeft het een verbod op het doden van dieren uit te vaardigen als oorlog nog altijd wettelijk gewaarborgd is door het internationaal recht! Wat voor hypocrisie is het het ecosysteem van de gorilla’s te beschermen als we tegelijk de Afrikanen aldaar het leven zuur maken en hen quasi dwingen en masse te emigreren en in gammele bootjes te versukkelen ergens tussen Marokko, Libië en Fort Europa?
67. 65 6. Hoe werk je als therapeut aan herstel in de partnerrelatie? Voor het werken aan herstel vanuit EPT is het ten eerste belangrijk te weten en te benoemen wat een gezonde partnerrelatie is. Zoals eer- der al is genoemd, is het belangrijk dat de partners gelijkwaardig zijn en een volwassen relatie met elkaar hebben. Een relatie waarin de zorg voor zichzelf zowel als de zorg voor de partner serieus genomen wordt (+Z, +A). Dat individuele verschillen in wensen, gevoelens en verlangens worden gerespecteerd, betekent niet dat ze van elkaar ook geaccepteerd wor- den. Door strijd en overleg hierover verdiept de relatie. Als ervarings- gerichte therapeut kijk je naar de interactie, het proces tussen de partners. Als therapeut dien je als voorbeeld: hoe geef je persoonlijk leiding aan een gesprek? Het is goed om als therapeut een eigen visie op de cliënt en zijn probleem te hebben. Je moet goed zicht hebben op datgene wat de cliënt in moeilijkheden heeft gebracht, en wat er nodig is voor de cliënt om daar weer uit te komen. Daarbij is het van belang dat je concreet te weten komt wat zijn probleem is. Zo kun je vervolgens een eigen visie ontwikkelen op basis van je eigen hypotheses en conclusies. Je zoekt als therapeut naar de verschillen tussen de cliënt en jezelf in een aantal aspecten: • tussen wat de cliënt waarneemt en wat je zelf waarneemt; • tussen wat de cliënt ervaart en wat je zelf ervaart; • tussen wat de cliënt denkt en wat je zelf denkt; • Tussen wat de cliënt vindt en wat je zelf vindt.
Helga’s tante kweekte sierkwallen en Helga rolde zoals gewoonlijk elke ochtend als eerste uit haar hangmat en stommelde naar het grote aquarium op de voorplecht van hun woonboot. De zon wipte net boven Dijk Europa uit en verschoof in een paar hartenkloppen van bloedrood naar zengend wit.
Cultuuragenda Parc Imstenrade 7 e jaargang, nr. 28, september 2014 Door een technische storing kon deze agenda niet eerder gedrukt en bezorgd worden. Presentatie nieuwe Jaarprogrammaboek Kunst&Cultuur
Ik haalde mijn schouders op. Ondertussen liet ik mijn computer een zoekopdracht uitvoeren. Het be­drijf bleek ooit een wereldwijd top­concern te zijn geweest, maar was zoals zoveel andere opgeheven tijdens de klimaatoorlogen een eeuw geleden. Ik keek de man afwachtend aan.
Het woord auctor vinden we terug in onze aanduiding van een schrijver als auteur. Dit lijkt tegenstrijdig met de betekenis van de ‘auctor’ als woordvoerder van iemand anders of van een groep. Wij leven in de waan dat de schrijver in hoogst persoonlijke naam spreekt, meer zelfs dat hij spreekt (schrijft) op een wijze dat niemand anders kan. Oorspronkelijk werden schrijvers van boeken echter geacht juist niet in naam van zichzelf te spreken. Een boek werd in veel gevallen ingefluisterd door de Muze, in opdracht van een machtige persoon geschreven (die zelf niet kon schrijven, de koningen tot de 16de-17de eeuw bv.). De ideeën die werden neergepend waren deze van een groep van individuen. In die zin was de schrijver dus een ‘auctor’ en zeker niet iemand die aan de ‘allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ deed. Dat soort schrijver treedt eigenlijk pas op met de romantiek in de 18de-19de eeuw. En in die zin kon Jacques Derrida er terecht op wijzen dat de auteur, de schrijver, niet verwijst naar de psyche of identiteit van een persoon maar dat teksten steeds betrekking hebben op andere teksten (de zogenaamde intertekstualiteit).
Onder de kap van een kraam met noten en taarten liet ze haar haar losvallen en bij een winkel met boeken gleed ze tussen een grote groep Lleroh-studen­ten van haar eigen leeftijd. De Kiteh-schaduw die haar tot daar gevolgd had, was niet meer zichtbaar.
Je niet kunnen herinneren aan de betekenis van alles. Toen ik mij in een intense periode van het transitieproces bevond en we ons in de worp van een flinke energiestoot naar de hogere rijken bevonden, herinner ik mij dat ik naar een vuilnisbak keek en niet wist waarvoor hij diende. Ik moest mijn geheugen van het “oude” binnengaan en ver terug reiken. Wat er gebeurde was dat ik op een punt vibreerde waar alles alleen de betekenis en identiteit bezit die wij eraan geven. In de hogere rijke is energie gewoon energie zonder etiket of betekenis. is fris en nieuw. Een beetje zoals een Cursus in Wonderen ongedaan maken proces, zonder het “proberen”.
‘Het occulte’ is ook typisch zo’n bangmaak woord van zwaar orthodoxe christenen. Occult is latijns voor ‘verborgen’, en dat is iets waar boze geesten bang voor zijn, en niet verzot op zijn, want de boze geest leeft namelijk door het openlijk pronken, het publieke leven, het verblindend licht, waardoor de demoon zichzelf volvreet. In hun eigen boek, de bijbel, in de Latijnse versie die vooraf ging aan het onstaan van de Engelse versie en andere westerse versies, ging Jezus tot het occulte, waar hij werd begraven in verborgenheid, dus zelfs hun eigen boek in de oudere talen spoort de christenen aan om Jezus te volgen, ook in het occulte, het verborgene. Zelfs ‘gnosis’ is een bangmaak woord in zwaar christelijke kerken. Het wordt gebruikt door lieden die totaal niets afweten van de grondteksten. Jezus waarschuwde letterlijk dat de farizeeers zouden komen om ‘de sleutel der gnosis’ weg te nemen, zodat mensen niet behouden zouden worden. Er is in de oude talen geen behoudenis door het bloed van Jezus of welk ander goocheltruukje dan ook. Er is in de woorden van Jezus alleen behoudenis door de gnosis, door de wet van de gnosis, en door het overwinnen van het kwaad door de gnosis (dus in principe gewoon door het bloed van de vijand, wat wijst op ‘door de demonologie’).
‘Jij weet beter dan ik hoeveel van de welvaart van het Schip naar de Mast stroomt.’ Ik sta mijzelf een kleine, ironische glimlach toe terwijl ik naar het gezicht tegenover me kijk, dat nadrukkelijk neutraal knikt. ‘Maar weet je ook hoe de Achterlanden er aan toe zijn? Ik ben er geweest, Va. Elke winter sterven er honder­den omdat ze zich niet warm kunnen houden. Hun oogsten vloeien naar het westen in ruil voor energie, en zelf houden ze amper iets te eten over. De Groot-Alloceur dient het belang van allen, staat in het Manifest. Laat me niet lachen. Hij dient al tijden louter die maniak in de Mast.’
In de manier waarop ik werk speelt wezenlijk mijn visie mee dat het menselijk bestaan, ons handelen zich afspeelt tussen twee polen. Polen die tegengesteld zijn aan elkaar en tegelijk verbinding met elkaar zoeken.
Zo’n hippe oproepen zijn in mijn ogen hoe dan ook het werk van een halve of hele goeroe die erop uit is slaafse volgelingen te ronselen. En inderdaad blijkt ook onze eerbare Dawkins in zijn Voorwoord iedereen aan te manen om als atheïst “uit de kast te komen” en als trotse militante atheïst door het leven te gaan.  Nu heb ik, als 100% ongelovige zonder verdere pretenties naar anderen toe, niet bijzonder veel respect voor mensen die er trots op zijn hun wezen te herleiden en te verengen tot één identiteitscategorie, zij het geslacht, “ras”, nationaliteit, seksuele geaardheid, politieke of religieus-levensbeschouwelijke overtuiging, DSM-V diagnose, voetbalclub of wat dan ook. Dat soort trots en zelfinperking lijkt mij een bedenkelijk symptoom van een of ander quasi-pathologisch defect.
De fabel dat honden in het wilde weg bijten en niet zien waar ze bijten is dus echt een fabel. Honden weten dondersgoed waar ze bijten, als jij je hand er voor steekt terwijl de hond bijt, ja dan is het pech. Maar als de hond jou opeens grijpt in plaats van de andere hond, doet hij dit toch echt expres.
Plotseling voelde alles anders aan. Al mijn negatieve parameters ston­den op nul. Toch meldden mijn systemen dat ik nog op dezelfde plek was. Met exact dezelfde mensen. Daniëlles handlangers waren de navel­streng aan het oprollen en het controlestation aan het inklappen.
Daarop volgt de angst dat iemand hem bespied heeft. Een van zijn onderofficieren over de uitwaaie­rende balustrade van het achter­kasteel; of waar­schijn­lijker, een van de nieuwsgierige vissen­kop­pen die aange­trokken door vreemd rumoer op de boeg­spriet van de Baal zou klimmen. Edward trekt zich dan knarsetandend terug in zijn hut, en slaat zijn geliefde gade door de tralies met gekleurde glaasjes. Hij is een man die bevelen buldert, waarbij zijn man­schap­pen overeind veren om die bevelen ook uit te voeren. Wanneer hij gedwongen wordt om zijn liefdes­ver­klaringen te fluisteren voelt hij zich minder dan die man. Het is alsof hij zichzelf kleineert. Alsof er met die nood­zakelijke heimelijkheid een mate van lafheid achter­blijft dat zich nestelt in het merg van zijn botten.
Ik beet op mijn lip tot hij bloedde, maar voelde hem toch trillen. Hij had erbij moeten zijn. Hij had me moeten inwerken, me moeten helpen en me moeten opvangen als het uitzetten me te veel werd. Al die jaren dat ik werkte en studeerde terwijl hij weg was, was mijn doel geweest om met hem samen mijn eerste reis te maken. Samen weg. Met zijn tweeën vijf weken de ruimte in, voor het eerst zonder dat onze leeftijden zouden verspringen.
9. Wat doen we PEWS in de praktijk Verschillende systemen in omloop Bristol, Cardiff, Bedside PEWS en ongevalideerde systemen Use of paediatric early warning systems in Great Britain: has there been a change of practice in the last 7 years? Roland D et al. Arch Dis Child. 2014 54,6% gebruikt niet gevalideerd systeem of weet niet waarop PEWS berust 85% PEWS geïmplementeerd
Ondertussen hadden de kristallen Zohra naar het hoogtepunt van haar roes gestuwd. Ze merkte hoe haar hersenen een vloedgolf aan dopamines vrijgaven. De angst was nu volledig verdwenen. Ze was opgewonden. Alsof ze een simultaan orgasme hadden leek ook Lieven zijn climax te beleven. Van de bezorgdheid in zijn blik en de manier waarop hij door besluiteloosheid zijn lippen daarnet nog op elkaar perste, was geen sprake meer. Het was zelfs hij die als eerste de gang in liep.
Voor Heiploeg zijn vooral de machinaal gepelde garnalen het product van de toekomst. Groot voordeel is dat de garnalen zo meteen na de vangst gepeld en verpakt kunnen worden in Lauwersoog. De firma heeft veertien pelmachines in gebruik en volgend jaar komen er nog tien bij. “De onderhandelingen met meerdere grote afnemers zijn inmiddels afgerond. Het komende jaar wordt gezorgd voor een bredere verkrijgbaarheid met meer verkooppunten. Zowel bij de betere vishandel zoals het Visgilde, als bij de groothandel, denk aan Hanos en de Makro, zal onze garnaal verkrijgbaar zijn”, aldus Roel Soldaat.  Aardig is dat op het sluitzegel de naam van het schip dat de garnalen gevangen heeft staat.
* Broekje zigzag * T-shirt lange mouw indian vosje * applicatie: vos met indianen tooi. Specificaties. * 2-delig babysetje – Indian zigzag* Kleur: zwart-wit* Katoen * wasbeer en indiaan applicatie* Maat 2-5 mnd* zachte tailleband broekje* handwas (vanwege de applicatie)
In deze precaire context konden de eerste mensengroepen zich onzes inziens weinig intra-sekse competitie en inter-sekse vijandigheid veroorloven. Het zoeken van voedsel primeerde vermoedelijk op de reproductie en in dat voedsel zoeken waren mannen relatief egalitair en vrouwen ook, en bovendien ook mannen versus vrouwen en omgekeerd. Zeker bij de jacht was rechtstreekse samenwerking onontbeerlijk. In de oorsprongssituatie was het uitgesloten dat een solitaire jager op zijn eentje buit kon binnenhalen. Het is dus mogelijk dat de vormen van competitie en agressiviteit die we bij mensapen veelal aantreffen bij de hominiden enigszins tot beduidend getemperd waren. Bovendien stelde de befaamde antropoloog en bio-archeoloog Clark Spencer Larsen vast dat het seksueel dimorfisme (de fysieke verschillen tussen mannen en vrouwen) bij onze Afrikaanse voorouders, met name bij de Australopithecus afarensis (3,8 à 2,8 miljoen jaar geleden; skeletten gevonden in Ethiopië, de bekendste is de ophefmakende Lucy), veel minder uitgesproken waren dan voorheen algemeen werd aangenomen. De mannen waren nauwelijks groter dan vrouwen (15% verschil zoals bij ons). Gering seksueel dimorfisme betekent doorgaans minder intra-seksuele competitiviteit en meer coöperatie zowel binnen als tussen de geslachten. Zoals we reeds hebben aangehaald, is er bij primaten een duidelijke correlatie tussen dimorfisme en competitie en rivaliteit tussen mannen. Groepsselectie kan dus zeker hebben gewerkt: mensengroepen waar de leden coöperatief met elkaar omgingen, hadden in de precaire situatie waarin deze groepen zich bevonden, een evolutionair voordeel op groepen die door hun competitie en interne rivaliteit een soort collectieve zelfmoord pleegden. De groepssamenwerking was nodig zowel voor de jacht als voor de bescherming tegen andere stammen of tegen roofdieren. Coöperatieve groepen hadden dus een evolutionair voordeel op groepen van zelfzuchtigen en wedijveraars. Binnen dergelijke groepen konden vrouwen voor hulp bij de kinderzorg beroep doen op omzeggens alle vrouwen, zij het vooral hun directe verwanten: mogelijk zoogden jonge moeders elkanders kinderen. Vrouwen speelden dus gemakkelijk allo-ouder voor elkanders kinderen. Dit hangt ongetwijfeld ook samen met het gegeven dat in de eerste verwantschapsstelsels omwille van de seksuele ongeregeldheid (in een eerste fase alleen incestverbod tussen de generaties, tussen ‘vader’ en ‘dochter’ en tussen ‘moeder’ en ‘zoon’ dus) alle vrouwen van eenzelfde generatie zusters waren en alle vrouwen van de oudere generatie moeders (en analoog voor mannen). Die bijna onmiddellijke verwantschap met elkaar hield ook duidelijk zekere plichten in. En de vrouwen konden ook rekenen op alle mannen, zowel directe verwanten als minder directe verwanten, voor bescherming tegen indringers, want de bedreiging van die indringers trof eigenlijk steeds het geheel van de groep. We moeten goed beseffen dat de leden van de heel eerste mensengroepen ook biologisch allen min of meer verwant waren met elkaar.
Vasthoudendheid in het doen van oefeningen is belangrijk. Van het fundamentele belang van buigen en strekken kan men vele oefeningen meer hebben om vaardigheid en kracht te ontwikkelen met een zekere uitkomst op het oog. Al deze oefeningen moeten later weer worden opgegeven daar men ouder wordt en/of zijn doelen heeft bereikt. Men mag zelfs hopen dat de oefening geen schade heeft aangericht daar overontwikkelde spieren zullen vervetten als ze hun funktie verliezen. In het bijzonder is dat gevaarlijk voor de hartspier. Dus moet men aan de ene kant opgeven terwijl anderzijds men door moet gaan met basisoefeningen die kunnen doorgaan tot je dood. Eenvoudig buigen en strekken voor zover het gaat zal het lichaam fit houden voorzover dat ook op hoge leeftijd mogelijk is. Met de standvastigheid van oefenen zal de kunst van het zich gelijkrichten daarop volgen.  
Ze liepen in stilte de hoofdstraat door. Samuel her­kende de gebouwen om zich heen, de meeste mensen die ze passeerden, al bleven namen en gebeur­te­nissen net buiten zijn bereik. De mensen begroetten Gaetan hartelijk. Ze bleven echter afstandelijk tegen­over Samuel. Vriendelijk, dat wel, maar niet meer dan dat. Hij herkende het als een standaard­reactie tegen vreemdelingen, een houding die bijna overal ter hele wereld terug te vinden was. Niet te nieuwsgierig zijn, zeker niet als iemand pas zijn ziel terug had. Dat zorgde alleen maar voor spanningen.

“overlevingsuitrusting voor jongens overlevingsuitrusting portland oregon”

Het was druk: mensen, robots en drones die bood­schappen deden of spullen verkochten. Op een straat­hoek stond een oude oppasrobot, ge­huld in een vies, gescheurd zeil dat ooit geel was geweest. Ze zong kin­der­liedjes, er lagen muntjes in de doos voor haar. Ze was van een model twintig jaar ouder dan ik. Mijn angstparameter piekte even: niet eer­der had ik me voorgesteld dat ik zo zou kunnen eindigen. Mijn afgunst­­para­meter meldde zich ook: dat vieze zeil zou mijn lagers kunnen bescher­men. Was ik niet waarde­voller dan die gammele, oude boutenbak?
En daar hebben ordelievende Nederlanders, mensen die al eeuwen de noodzaak van onderlinge orde en rust inzien, want anders worden de dijken niet onderhouden en loopt alles onder water, geen zin in. Dat is niet laf, maar gewoon historisch bepaalde noodzaak.
De Swiss Emblem waterflessen zijn gemaakt van een stuk kwalitatief hoogwaardig aluminium. Door het gebruik van dit materiaal heeft Sigg gezorgd voor een erg lichte waterfles die extreem sterk is. Door de combinatie van robuustheid, maar toch licht, is deze ideaal om te gebruiken in zwaardere omstandigheden zoals bijvoorbeeld survivallen of sporten.
Nu moet ik erbij vertellen dat ze al ziek is sinds ze bij ons kwam met 1 jaar. Ze heeft Leishmania/Erlichia en een schildklier probleem. Dus ze krijgt al haar hele leven medicatie. Nu is het einde in zicht, alleen is nu mijn vraag hoe weet ik dat het genoeg is. Ze is nu in twee weken 2 kilo afgevallen, omdat ze niet alles meer eet. Ze is dus duidelijk misselijk. Wel wil ze nog naar buiten en speelt ze af en toe nog met haar vriendjes en dan zou je echt niet zeggen dat er iets aan de hand is. Ze krijgt altijd al pijnstillers voor de andere ziektes, dus ik vind het heel lastig om te zien wanneer ik de beslissing moet nemen. Is er iemand die hier ervaring mee heeft en mij kan vertellen op welke symptomen ik verder moet letten, om te zien dat ze echt pijn gaat krijgen.
Al evenzeer is het bijzonder vertekenend criminalisering voor te stellen als een regressie naar een bestiale impulsieve agressiviteit. De criminele overlevingsstrategieën van ontwrichten zijn, als wij ons ontdoen van de morele kijk op de zaak, over het algemeen ‘innovatief’ en rationeel-creatief. Zelfs voor een ordinaire winkeldiefstal of het stelen van een handtas moet je al een flinke dosis verstand aan de dag leggen. En zeker het plegen van een bankoverval of een home-jacking vraagt veel minutieuze voorbereiding en allerlei vaardigheden zoals stressbestendigheid, omgevingsanalyse, teamwerk, organisatorisch talent en meer van dat. Het zoeken en vinden van steeds nieuwe manieren om de wet te overtreden getuigt van een creativiteit waar veel dynamische managers een punt kunnen aan zuigen. En die creativiteit wordt ook beloond: maffieuze organisaties (die b.v. de Internetcriminaliteit controleren) zullen die creatieve lieden snel een ‘job’ bezorgen, zij het een onderbetaalde job en één zonder sociale zekerheidsrechten. Ook geestesziekte vraagt heel wat creativiteit: de verspreiding van steeds nieuwe diagnoses getuigt van het feit dat geesteszieken, en zeker de kinderen wiens hersenen nog niet door jarenlang medicijnengebruik zijn aangetast, steeds nieuwe manieren uitvinden om dingen anders te zien en zich volkomen onvoorspelbaar te gedragen.
Strategie is het resultaat van de ervaring: men heeft geleerd respekt te oefenen overeenkomstig bepaalde principes. Naar het uiterlijk effect zijn er even zoveel principes als er mensen zijn: ieder heeft zijn eigen versie van het idee van mens zijn. Dit kan heel verwarrend zijn. Jezelf zijn is een vaag idee van behoud van integriteit waarvoor er niets absoluuts bestaat, geen wetten of regels in het algemeen naar het schijnt. Maar bij nadere bestudering moet worden gezegd dat jezelf blijven een waarde is: het is een bekentenis naar de kultuur van de kontinentie. Kontinentie schijnt de essentie van de ware leer te zijn. Het betekent dat men zichzelf trouw zou moeten blijven; jezelf niet moet verraden. Dit is de helft van de eeuwige waarden: lieg niet en bedrieg niet terwille van het waar en rein zijn. De andere helft van delen en helpen is een sociale notie. Naar de eerste notie van continentie kan men egoïstisch zijn aangezien het betrekking heeft op het omgaan met jezelf. Maar aangezien niemand een eiland is kan de sociale optie niet worden ontkend. Wat dit betreft is het eerste ‘ego-onderwerpende’ principe het religieus algemeen bekende principe van het mededogen. Ter wille van het mededogen is het andere principe van de soberheid, de bereidheid te delen, aanvaard. Aldus realiserend dat het belang van het ego slechts de halve werkelijkheid is kan men niet ontkomen aan de zelfverloochenende liefdesprincipes van het mededogen en het niet bezitterig zijn. Het is niet een gebod maar een psychologische werkelijkheid waar niemand aan ontkomt. Liefde kan niet individueel worden afgeroepen, maar collectief kunnen we niet ontsnappen aan aan delen en helpen zonder in oorlog te raken. Individueel kan men uitkomen op geestesziekte falend in de psychologische behoefte om zèlf te helpen en je leven te delen. Men mag voor patiënt spelen en hulp van anderen afdwingen delend in ziekte. Niettemin worden de waarden bekrachtigd hoewel niet uitgeoefend naar het ideaal van de zelfverwerkelijking. De gerijpte optie van onafhankelijkheid kan het heel moeilijk maken om te ontdekken hoe we moeten delen en helpen zonder anderen de afhankelijkheid in te betuttelen en te manipuleren. Het is heel gemakkelijk om een valse autoriteit te worden die claimt beter te zijn dan degenen die behoeftig zijn. Maar om de ander een profiteur te noemen is onrechtvaardig daar iedereen profiteert van de verworvenheden van de voorvaderen. Dankbaarheid neemt heel natuurlijk de vorm aan van helpen en delen: men voelt zich schuldig zonder beschuldigd te zijn. Alleen op frustratie van dienstbaarheid en onvermogen om te delen doemen problemen op. Aldus worden werkeloosheid en individualisme als grote bedreigingen gezien in de moderne samenleving.
De inferieure kwaliteit van zijn drank? De glazen vol vingerafdrukken? Het feit dat er slechts een enkele olielamp brandde en de zaak donker als een graf was? Misschien omvat de voortmeanderende mea culpa de algehele smoezelige staat van het etablissement of de gastheer?
Vier dagen zijn voorbij, heb ik boven gezien. Vier verloren dagen, dagen die we nodig hadden. En zelfs zonder de klok in ons lab had de groenige tint van Sals huid me genoeg gezegd. Sal had mijNanoferdimeteen na mijn dood moeten activeren. Nu Sal dood is, en zoveel tijd verloren is gegaan, heb ik weinig vertrouwen meer in ons oorspronkelijke plan. Dat lijkt nu sowieso belachelijk naïef. Ik zal een actievere rol moeten spelen in het afzetten van Mook.
‘Heel zeker. Om twaalf uur stipt worden de troepen weggehaald. Ik snap het niet… Ik kan mijn hoofd niet aan de oppervlakte vertonen en ik heb zo’n gast…’ Leaf klapte abrupt haar mond dicht. ‘Ooh, ojee. O shit, dat is balen.’
De wachttoren is ingestort en alleen de onderste verdieping staat nog overeind. Op die afgebrokkelde muur is een primitief afdak van bladeren aange­bracht. De oude zigeunerin die haar intrek in de toren heeft genomen wordt door de vismensen naar buiten gejaagd. Mokkend, maar machteloos kijkt ze van een afstand toe. Ze maakt het teken van het boze oog en spuwt door haar vingers, maar daar staakt haar verzet. Wat moet ze anders? Geen weldenkend mens durft de aandacht van de grillige Roodjassen te trekken.
%”%7.+#;D 6%4+#96+:+#; +% 7B.%.7. *6+2+% %) $+9″*+%B.F: .% “72.+ *6+2+% :6*+% 6* 4+ @6$+ 9+B<464.%$E7.F<+#; ""% 2+ A"::+%C G.2 5+26$+% @66$EB+#"#+% I%4#J IB+*"% KLMNOP +% G"*.""% G+%Q; KIMNP .% ++% 76**+%2""#;2): .% @+2 ?+2+%;7@"AA+B.F: *"$"9.%+ R"2)#+C Laura begon oncontroleerbaar te trillen, de brief­opener glipte uit haar hand en kletterde tegen het parket. Ze zakte als een hoopje ellende op de vloer in elkaar en kon de tranen niet meer tegenhouden. Het voelde alsof ze zich compleet verloor in het verdriet, het schuldgevoel, de wetenschap dat het haar onop­houdelijke stille verwijten waren geweest die Peter uiteindelijk tot zijn daad hadden gedreven. Er is tegenwoordig in de politieke filosofie weer veel belangstelling voor het begrip ‘autoriteit’, veelal op basis van het werk van de nazi-filosoof Carl Schmitt (1888-1985), bv. in het werk van de Italiaanse filosoof Giorgio Agamben. Het begrip autoriteit zit een beetje gewrongen tussen de “Franse” conceptie van de Natie als een uiting van de mondige burgers (citoyens, citizen in English, zoals in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, die eigenlijk een “Franse” oorsprong heeft) en de “Duitse” conceptie van de volksgemeenschap, waar het individu maar een inferieure uitdrukking is van een ‘Volkswil’. (De dreigende splitsing van België is filosofisch gezien misschien een splitsing volgens deze Frans-Duitse tegenstelling!). In de Franse conceptie van de liberale democratie moeten de politieke leiders zich baseren op de wijze waarop de burgers hun stem hebben gehad in het debat (m.a.w. hun stem hebben uitgebracht via verkiezingen). In de Duitse conceptie komt erop aan dat de leiders het volk ervan overtuigen dat hun verwoording van de Volkswil de beste vertaling is van wat de mensen ‘eigenlijk’ willen. Jaargang 6: nummer 19 09-07-2015 Redactie: Lieke Akkermans/Petra Janssen.. Agenda 14 juli Musical, 19.30 uur in Overloon 15 juli Wisselochtend 16 juli Campingdag Picknick en ouderbedankactiviteit, 17.00 ‘Toen je mij had opgeblazen, Mook, toen heb je Sal opgezocht, nietwaar? Sal, die nooit iets anders wilde dan bouwen. Weet je hoe lang ik Sal al kende, Mook? Weet je hoe lang ik al met hem samenwerkte? Hoe lang hij al mijn vriend was? Mijn geliefde?’ Terwijl ik spreek, loop ik op Mook af, en wijkt Mook achteruit, tot hij met zijn rug tegen het panoramaraam staat. ‘Dat je mij te grazen hebt genomen, dat respecteer ik. Ik vormde een bedreiging voor je imperium. Dat risico had ik genomen. Maar niet mijn team, en niet Sal. Je hebt hem van het dak laten gooien, Mook. Hij deed geen vlieg kwaad, hij was geen bedreiging voor je, en je hebt hem de dood in laten gooien.’ Er is misschien een halve seconde voorbij sinds Mooks woorden. Ik geef een subsectie opdracht een robuust nooddirectief te formuleren, terwijl ik de strook muur tussen de twee veldgeneratoren bestu­deer. Al gauw zie ik wat ik wil zien. Nog een halve seconde later is het nooddirectief voltooid. Voor Mook is er nauwelijks tijd voorbij gegaan. Zijn wenk­brauwen gaan vragend omhoog. Nieuwsbrief Wijkkamer de Dommer En omgeving 24 juni 2016 Wijkkamer.de.Dommer@ribw-nr.nl Dommer van Poldersveldtweg 73 Nijmegen Mail ons als je een bijdrage hebt! Extra zomeropening huiskamer We willen Mike staarde haar aan vanaf een foto van hem en de Linda-snol die alle hoop aan diggelen sloeg. Hij had zijn tong zo ver in haar mond gestoken, het leek alsof hij een inwendig onderzoek aan het verrichten was. De klootzak. Materiële aktiviteit weerstaat het verstandige. Na denken zou er aktie moeten zijn, maar na de aktie zou er ook heroverweging moeten zijn. Vergissen is menselijk. Daarom is zwijgen goud en spreken zilver. Zonder te kiezen voor de stille wereld der gedachten waar alleen de innerlijke stem wordt gehoord in den beginne en ten slotte, is er geen berouw mogelijk en ook geen correctie. Dit is een ramp die zich niet mag voltrekken. Het gevolg van spreken en handelen zonder voorafgaande en erop volgende reflektie betekent gevangen te zitten in een neerwaartse spiraal van valpartijen die leiden tot oorlog en vernietiging. De essentiële dreiging van het zilver wordt gevormd door de onwetendheid. Voor de ander houdt men het beeld hoog van de wijsheid, maar zich ontwikkeld hebbende tot een diktator (de Schrift, de associatie in de geest en de innerlijke leraar missende) is de vernietiging een feit. Schepping zonder reflektie leidt tot vernietiging. Dat is de ware betekenis van het gouden stilzwijgen (afb..) De monniken zijn altijd doorgegaan met hun gebeden tot de politici zich hadden uitgeleefd en spijt hadden gekregen. Kortom, de situatie van de eerste mensengroepen was vergeleken met de mensapen in de oerwouden precair op drie vlakken: 1) het voedsel was niet zomaar te vinden; 2) ze werden belaagd door vijandige en gevaarlijke dieren en 3) ze kwamen in aanraking met ook al vijandige andere mensengroepen. In heel wat kringen wordt vermeld dat de uitbarsting van de Toba-vulkaan op Sumatra, gedateerd op 71.000 jaar geleden, met een zes jaar lange vulkanische winter als gevolg, de menselijke bevolking zou hebben gedecimeerd, ook de Homo Sapiens die toen al meer dan 50.000 jaar in Afrika leefde. In Afrika heerste door die vulkaanuitbarsting een ondraaglijke droogte, de inlandse meren verdampten. In die situatie zouden de resten van Homo Sapiens, geschat op nog amper een 10.000-tal, zich hebben verspreid langs de kustlijn en zou een deel van hen begonnen zijn aan de tocht naar Arabië en Azië, waarna de mens over de ganse aardbol zou zijn uitgezwermd. Welke plezante en verrijkende levenservaringen kun je in die tijd evenwel niet opdoen! De veldritcross in Diegem kan zo ongeveer tellen voor 3 à 4 bladzijden. Even in het park gaan wandelen en met een geveinsde semi-pedofiele blik kijken naar de spelende kindertjes die in de waan verkeren dat ze balanceren op een sneeuwtapijt van een halve meter dik en dat ze kunnen schaatsen op bevroren vijvers: dat is ook wel 2 bladzijden waard. Een praatje slaan bij een flinke kop koffie in de Kaffiebar De Familie Jansen in de Kapucijnenstraat: ook 2 à 3 bladzijden. En daarna valt stilaan de duisternis in, moet er gesoupeerd worden en is het tijd om bij een fles wijn naar muziek uit mijn rijke jeugd te luisteren. Daar krijg ik tenminste geen schrijfdromen van. Laura’s lip was gaan trillen. Ze graaide de tekening van het houten blad en propte het terug in haar tasje. Als dit waar was, dan wist ze niet hoe ze hier ooit uit ging komen. Je niet schuldig voelen? Er was zo ontzettend veel waar ze zich schuldig over voelde en terecht! Ze wreef de tranen driftig uit haar ogen en maakte aanstalten om het kantoor te verlaten. (10) Cf. het grappig boekje van David Graeber “The Utopia of Rules: On Technology, Stupidity, and the Secret Joys of Bureaucracy.”, 2015. (David Graeber is de auteur van het baanbrekende “Schuld: De eerste 5000 jaar.”, 2015; Engels origineel, 2011.) Liefde kan een zware last zijn. Omgaan met mensen brengt heel wat lastig vallen met zich mee. De wet is geneigd de mensen lastig te vallen met formulieren om in te vullen en verkiezingen om op uit gaan als het niet een internationaal konflikt is om mee te mobiliseren. Geliefden vallen elkaar lastig tot de liefde nee zegt. Predikanten vallen de mensen lastig, ze programmerend met een moraal die ze dag en nacht achtervolgt. Ouders vallen de kinderen lastig ten einde ze perfekt te doen gehoorzamen hetgeen nooit een volledig succes is. Leraren proberen de studenten ook te programmeren met bij tijden enige ernstige dubiositeit als resultaat. De commercie probeert voortdurend je te doen identificeren met je consumptie, alsof dergelijke verlangens de hele dag zouden voortduren en werkgevers vallen werknemers de hele dag lastig om perfekte machines te zijn, wat niet het geval is. Het leven kan een komplete hel zijn van konditioneringen met weinig kans te ontsnappen aan alle aanstormende demonen. Niettemin is dit onze liefde: zo hangt de samenleving samen. De eeuwige vraag is hoe bevrijd te raken en vrij te zijn van al dat lastig vallen. Je eigen oordeel vellen is aardig, daar gekonfronteerd met een heel systeem van konditioneringen het niet moeilijk is de motieven van de zwerver te begrijpen. Het mens-zijn houdt echter de last van de samenleving in die druk uitoefent terwille van een keuze. Men kan niet aan de keuze ontsnappen, noch aan het kiezen. Associatie en hulp zoekend om het lastigvallen tegenwicht te bieden vormen mensen allianties zorg dragend voor de noden. Dit draait altijd uit op een konflikt met de volwassen optie die de zelfverantwoordelijkheid dicteert. Dus, is het ware probleem dat van de onthechting: hoe kan ik onthechten zonder de kontrole en onafhankelijkheid te verliezen. Sommigen geloven dat dierlijk gedrag de uitkomst is, kijkend naar de vrijheid en onafhankelijkheid van de dierlijke staat. Een geestelijk gezond mens echter weet dat zonder waarheid, reinheid, delen en zorgen er niet zo iets kan zijn als basis-vertrouwen, trouw, voorziening en liefde. Menselijkheid wordt gevonden op basis van deze waarden wetend dat de dierlijke staat er een is van voortdurende angst om te overleven en angst voor egoïsme, schaarste en lust. Daarom is de autoriteit gedefiniëerd de vertegenwoordiging van deze hogere waarden. Normaal is het eenvoudig de wet en orde van de staat die voorziet in het handhaven van deze waarden misdaad, egoïsme, tekort en misbruik veroordelend. Wetend dat konditioneringen het struikelblok van het lastig vallen vormen is alles wat men nodig heeft om te onthechten in bevrijding te weten wat het uiteindelijk gezag is dat de staat zelf beheerst. Kennis komt van bewustzijn en bewustzijn komt van coëxisteren. Dus wordt de autoriteit simpelweg gevonden in het vreedzaam en tolerant samenbestaan van alternatieven die hun gemeenschappelijke noemer vinden in de eeuwige werkelijkheid van de natuurlijke tijd waaraan niemand iets kan veranderen. De eeuwige waarden zijn een natuurlijk bijprodukt van die eeuwigheid: God in de vorm van de tijd die zichzelf aantoont in herhalingen van dag en nacht het vertrouwen van een genetisch programma bevestigend, de trouw aan de natuurlijke orde, de voorziening van dingen die van nature groeien en de liefde ter wille van het nageslacht. De mens is niet eenvoudigweg een dier in dit, gebruik makend van zijn grotere vermogen. Er is hierin maar één schaduw: hoe hoger je stijgt des te dieper je valt  In deze bloedstollende first person shooter, gebaseerd op de gelijknamige TV-reeks, kruip jij in de huid van Daryl Dixon. Samen met zijn broer Merle beleven ze een griezelig, onvergeeflijk avontuur tijdens hun tocht doorheen het landelijke Georgia op weg naar het veilige - of dat is tenminste toch het gerucht - Atlanta. Onderweg krieoelt het van de Ostende is een toeristische badplaats met ongeveer 6000 inwoners in de provincie Buenos Aires aan de Argentijnse kust. In het noorden wordt Ostende begrensd door de badplaats Mar de Ostende, in het zuid-oosten door Valeria en de Argentijnse zee en in het westen door Gral Madariaga. Het landschap wordt gekenmerkt door hoge duinen en brede stranden omzoomd met schaduwrijke tamarisken. De bewoners zijn grotendeels werkzaam in de toeristische sector en de bouw. Eindelijk verscheen hij. Een Kiteh-man: zijn middel slank, zijn schouders en heupen breed, de patronen in zijn huid zelfs op deze leeftijd bijna foutloos. Een teken van zijn zuiverheid, van zijn sterke familielijn. Van hoge adel, zoals Beijjun. Hij droeg zijn glimlach als onderstreping van zijn onverschilligheid. Wat heeft Mook bezield om Sal te vermoorden? We wisten dat hij mij uit de weg zou ruimen; dat was zakelijk, of in elk geval wat Mook daaronder verstaat. Maar Sal? En niet alleen Sal: het hele team, dat decennia lang in het geheim geploeterd heeft om het Delftse lab tegen de klippen op operationeel te houden. Heeft Mook me zo gehaat, dat hij de zeldzame, onschatbare meerwaarde van een volledig functioneel nano­lab wilde offeren aan zijn wraakzucht? De verspil­ling verbijstert me. In het algemeen ervaren we dikwijls verschillende gevoelens tegelijkertijd en gevoelens kunnen snel wisselen wanneer we op onszelf inpraten of onszelf de put in duwen. Alle gevoelens hebben wel betrekking op een beleving van ons lichamelijk functioneren (de hersens inbegrepen). Het bereiken of elimineren van heel wat van deze gevoelens vormt meer dan dikwijls een rechtstreeks doel van ons handelen en tegelijk zijn zij motor van heel wat van ons doen én van ons laten. Bijna al onze handelingen hebben én met gevoelens én met verstandelijke overwegingen te maken. We voelen altijd iets en tegelijkertijd verwerken we steeds één of andere informatie die hetzij van buiten ons komt hetzij van binnen. Onze hersenen werken altijd en alle delen van onze hersenen zijn steeds in een bepaalde mate actief. De neuro-economische metingen betreffen steeds een toename van de neuronale activiteit in een bepaalde regio, niet het actief zijn als dusdanig. Ook bij louter uitvoerende taken zoals rekensommetjes maken, zijn de regio’s die emoties reguleren actief maar er kan wel geen toename vastgesteld worden. In heel wat gevallen is het onduidelijk of onze hersenen nu bezig zijn met cognitieve informatieverwerking of met sociaal-emotionele reacties. Onzekerheid bv. is een cognitie (‘morgen krijgt mijn dochter haar studieuitslag, ze heeft een paar slechte examens gehad, we weten dus niet hoe het zal aflopen’) en tegelijk een emotionele reactie (anticipatie van blijheid of ontgoocheling, of besluiten om maar rustig af te wachten versus bezorgd piekeren). Het vermijden van risico’s kan ingegeven zijn door vrees (‘emotie’) maar vormt tegelijk onderdeel van een verstandige afweging dat wat minder ‘winst’ best tot tevredenheid kan stemmen. Kahneman heeft zeker gelijk als hij onderzoeksmatig vaststelt dat meer geld niet meer geluk en welzijn betekent, maar dat geld niet gelukkig maakt weet de volkswijsheid zo ook zonder ingewikkelde experimenten te moeten opzetten. [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

“overlevingsuitrusting voor jongens buitenleven uitrusting”

59. 57 Hulpaanbod Welke mogelijkheden heb je, en wat ligt voorhanden om met het de moeizame en pijnlijke gevolgen van de verslaving van je partner om te gaan? Het grote voordeel ten opzichte van tien à twintig jaar geleden is dat het probleem steeds meer onderkend wordt, en dat er veel meer kennis en mogelijkheden voorhanden zijn zowel op internet als in behandelingsopties. ´Ik heb het voornamelijk zelf gedaan, lang geleden was er nog geen hulp. Dat begint nu gelukkig meer te komen, het krijgt ook meer aan- dacht, komt meer in de openheid.” Daar moet wel bij gezegd worden dat de nadruk en de focus nog voor- al liggen op de aanpak van de verslaafde zelf: de behandelingen zijn vooral individueel gericht zonder de partner erbij echt te betrekken. Uit dit onderzoek komt naar voren dat het merendeel van de respon- denten hulp zocht via een netwerk op internet, zoals Kostbaar Vaat- werk (54%), of binnen een professionele organisatie (56%: er waren meerdere antwoorden mogelijk). Veel partners geven aan dat hun religie zeer belangrijk is geweest. Naast hulp vanuit de kerk of van de predikant is persoonlijk contact met God voor hen een belangrijke manier om met de pijn en de moei- te die ervaren wordt om te gaan. Een van de reacties luidde zelfs: “God is de beste Therapeut”. Daarnaast wordt ook de eigen huisarts (als onderdeel van een profes- sionele organisatie) vaak genoemd als iemand bij wie hulp is gezocht. Diegenen die aangeven dat zij het vooral zelf hebben gedaan, noemen onder andere dat zij veel hebben gelezen over de problematiek, dat zij een dagboek hebben bijgehouden enzovoort.
De “klassieke” Grieken van het hellenistisch post-polis tijdperk (“Epicurus”, “Stoïcijnen”, etc.) oefenden zich zo te merken bewust en doordacht in “zelfbeheer(sing)”, “zelfopvoeding”, “zelfcultuur” (“zelfcultivering”). Die oefening (waarin de scheiding tussen “geest” en “lichaam” irrelevant was, want onbestaande) stond volkomen los van de tegenstelling die wij nu te pas en te onpas aanduiden als “egoïsme vs. altruïsme”. Het betekende simpelweg: wanneer ons bestaan niet zo maar authentiek en zonder verder nadenken manifest en merkbaar kan bijdragen aan het bredere of ruimere “geheel” (de “polis”, het “algemeen belang”, etc.), dan is het zaak om minstens zorg te dragen voor ons zelf (ons “zelf”). De Duitse pedagogen van de 19de eeuw gaven er de naam “Bildung” aan, en dat was ook helemaal geen egoïstische of narcistische bedoening, verre van en integendeel. Grofweg gingen die Duitse pedagogen ervan uit dat die Bildung, via ondoorgrondelijke wegen, ook de waarborg was voor de Bildung van de Natie, van het grotere “geheel”. Die “zelfopvoeding” valt in geen enkel opzicht samen met wat nu gepropageerd wordt binnen de liberaal-individualistische ideologie van de “autonomie” of de “zelfbeschikking”, samengebald in de “non-conformistische” credo-kreet “Wees jezelf!”, i.e. “Wees uniek, wees anders, niet zoals de anderen (of zoals de anderen je voorhouden of voorschrijven)!”).
Hallo daar alles wat je vlees en grill liefhebbers van jongens en meisjes. Deze ‘in staat is over hoe een accuboormachine aangedreven rotisserie te verdienen op het cheapo. En snel. Het hele proces van de eenvoudige dingen moet meer zijn dan een uur
Culinaire Arrangementen 2014/15 Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Speciale Kerstarrangementen Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Een onvergetelijke Kerst viert u bij Center Parcs. Ontdek onze
Bijltjesdag: absoluut, kort door de bocht en vol erop. De hardste straf voor graaiers is het ontnemen van bezit, zowel in het nu als in de toekomst. Verder een verplichte woonplek aanwijzen en enkelband. Geen uitreisdocument meer, geen stemrecht, geen rijbevoegdheid of enige functie waarbij men zeggenschap heeft over een ander, verplicht werk in een zorginstelling en constante controle op enig welvaartsartikel. Kortom, de gaaiers en machtsmisbruikers pakken zoals men criminelen aanpakt en dan met een paar extratjes…..
De ochtend van de volgende dag begon met zware regenval die geen einde leek te hebben. pakten zich samen onder de hoge zwammen van het Helden­plein: lange Lleroh (optimistisch en blij van hart); korte, donkere Kiteh (alledrie de geslachten aan­wezig, samengedrongen en ernstig); slanke, rode Timbesh (voornamelijk ondoorgrondelijk); een kleine groep bleke Oba (uitgescholden en met minachting en wan­trouwen op afstand gehouden).
Digitale hulpmiddelen zijn niet meer weg te denken uit de maatschappij. Door sterke groei van digitale ontwikkelingen stapelen mogelijkheden zich op en veranderen ook de digitale standaarden steeds sneller. Dat heeft zijn weerslag op de maatschappij, de beroepen en daarmee ook op de inhoud van het onderwijs (Voogd & Roblin, 2010).
Haar ademhaling versnelde en haar hoofd begon te tollen. Snel ging ze weer op de matras zitten. Ze voelde zich misselijk en de weeïg zoete smaak van de reep kwam omhoog in haar keel. Ze moest contact hebben met de aarde. Wanhopig drukte ze haar handen tegen de trunomium vloer maar voelde enkel kille, artificiële substantie. Paniek welde omhoog. Haar lichaam schreeuwde om buitenlucht. Koorts­achtig dacht ze na.
Al evenzo steiger ik wanneer ik dieren zie mishandeld worden. De eerste twee mishandelingen van dieren waarmee ik als kind werd geconfronteerd, betroffen het kelen van het slachtrijpe varken dat we kweekten, en een paar bengels die de staarten van twee katten in een knoop hadden gelegd. Maar het begrip dierenrechten vind ik uitermate misleidend, al is het woord gemeengoed geworden, en daardoor eigenlijk inhoudsloos. Dieren hebben tegenwoordig “rechten”. Enkele jaren geleden werd in de Verenigde Staten een man gerechtelijk in beschuldiging gesteld nadat hij bij een echtelijke ruzie de goudvis uit zijn bokaal had geplukt en op de grond had doodgetrapt. En in het slachthuis van Anderlecht doe je met een koe niet meer wat je wil. En moslims moeten verdomd goed opletten hoe ze hun schapen slachten.
(2) In zijn samen met de psychoanalist en activist Félix Guattari (1932-1992) geschreven: “L’anti-Œdipe: Capitalisme et Schizofrenie.”, 1972/1973 – “Mille Plateaux: Capitalisme et Schizofrenie.”, 1980.
De pomphouder was aardig. Hij schoot me het geld voor de reparaties voor en liet zijn monteur ze uitvoeren. Het zou maar tien dagen duren om dat terug te verdienen met mijn baantje bij de wasstraat. Dan zou ik er twee keer zo lang over doen om thuis te komen. Jammer, maar niet onoverkomelijk.
0113-649729 www.tropicalzoo.nl Nieuw! Berkenhof voor bij u thuis! Binnenkort jarig? iets anders feestelijks te vieren? En geen zin om u uit te sloven in de keuken of om uw feestje buiten de deur te vieren?
Vliegen is de meest veelzijdige vorm van transport en kan alleen gedaan worden in Creative, hoewel sommige mods het mogelijk maken ook te vliegen in Survival. Wanneer de speler vliegt beweegt hij met 10.8 meter per seconde (38.88 km per uur), wat ongeveer 250% van de normale loop snelheid, wat 4.3 meter per seconde is. Tijdens het vliegen wordt de wrijving verlaagd tot het gelijk is aan de wrijving op ijs. Wanneer de speler vliegt in vloeistoffen, zal hij niet zinken of langzamer gaan.

“rei overlevingsuitrusting joe teti overlevingsuitrusting”

Daarop volgt de angst dat iemand hem bespied heeft. Een van zijn onderofficieren over de uitwaaie­rende balustrade van het achter­kasteel; of waar­schijn­lijker, een van de nieuwsgierige vissen­kop­pen die aange­trokken door vreemd rumoer op de boeg­spriet van de Baal zou klimmen. Edward trekt zich dan knarsetandend terug in zijn hut, en slaat zijn geliefde gade door de tralies met gekleurde glaasjes. Hij is een man die bevelen buldert, waarbij zijn man­schap­pen overeind veren om die bevelen ook uit te voeren. Wanneer hij gedwongen wordt om zijn liefdes­ver­klaringen te fluisteren voelt hij zich minder dan die man. Het is alsof hij zichzelf kleineert. Alsof er met die nood­zakelijke heimelijkheid een mate van lafheid achter­blijft dat zich nestelt in het merg van zijn botten.
PROGRAMMAOVERZICHT SCHALKHAAR LIFE! 2013 De organisatie van Schalkhaar Life! is trots u het prachtige programma voor 2013 bekend te kunnen maken. We hopen ook dit jaar weer dat dit spetterende programma
De vrouw op de brancard was laatste. Ze mom­pelde. Ik verstond het niet en wilde afdalen naar het laadruim om te kijken of alles goed met haar ging, maar besloot het niet te doen. Haar vitale organen functio­neerden. Ze had alles wat ze moest zeggen op aarde kunnen doen.
Culinaire Arrangementen 2014/15 Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Speciale Kerstarrangementen Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Een onvergetelijke Kerst viert u bij Center Parcs. Ontdek onze
De mensheid in het bijzonder houdt ervan om alleen voor de sport uit te putten en te wedijveren. Dit zou niet altijd even verantwoordelijk kunnen zijn, niet alleen massa’s geld verspillend met het verkeerd stellen van de prioriteiten maar ook complete kulturen en mensen verspillend in het overschatten van hun waarde het eigenbelang vergetend. Een van de beste strategieën in dezen is aandacht te besteden aan de werkelijkheid van het b.v. olympisch gelijk gericht zijn als een vertrouwdheid van het zelf. Het is in je eigen belang je eigen gelijkgericht zijn te herkennen in de andere persoon en kultuur. Hiervoor moet men open en ontvankelijk blijven, de zwakheden van doofheid, lafheid en vooroordeel vermijdend. Te luisteren, te durven en te vertrouwen naar alternatieven en andere mensen is niet iets exclusief voor de jongeren en verlichten. Het is de definitie van de geestelijk gezonde persoon, die in feite voorgaat op de weg, in het algemeen.
Zohra besefte dat ze weleens gelijk kon hebben. Wat als dit de plek was waar hij zijn slachtoffers naartoe bracht, tenminste, diegene die hij niet liet rond­slinge­ren in de ondergrondse en bovengrondse straten van Ant­werpen? Eerder nieuwsgierig dan bang of gechoqueerd zei ze: ‘Wacht.’
Een intolerantie voor lager vibrationele dingen (van 3D) in conversaties, houdingen, maatschappelijke structuren, genezingsmodaliteiten, etc. Ze laten je letterlijk “ziek” voelen van binnen. Je bent in een hogere vibratie en je energieën zijn niet langer overeenkomstig. Je wordt voorwaarts “geduwd”… om te “zijn” en het Nieuwe te creëren.
Toen zagen de ooms en broers van de echte koningin dat de vrouw, die zij eerst allemaal hadden herkend als de nieuwe tovenares-koningin, Cynethryth hele­maal niet was. Hoe en wanneer precies hadden ze zich zo laten verblinden, misleiden? Daar, als een be­smeurd vod en bloedend uit vele wonden lag niet langer Cynethryth.
74. 72 Partners Partners kunnen zich ontwikkelen richting een veilige hechtingsstijl door op elkaar te leren vertrouwen. Als partners in therapie komen, zijn ze elkaar dikwijls als vijand gaan zien. Zij voelen zich door de ander diep gekwetst. Partners moeten leren om elkaar te zien als gekwetste ziel, vergelijkbaar met een gekwetst kind dat uit angst reageert. Als jij je partner als een angstig kind kunt zien, is hij of zij niet meer bedrei- gend voor jou: met een bang kind heb je juist compassie. Een therapeut kan dit ook bereiken door de overdrachtelijke situaties die tussen de partners spelen te ontrafelen. Partners leren zo oude pijn, die zij op hun partner projecteren, los te koppelen van het nu, waardoor de ander zijn bedreigende betekenis verliest. Partners hebben er bovendien baat bij om in alle openheid en kwets- baarheid met elkaar te leren praten: om hun diepste gevoelens, ang- sten, boosheid en behoeften te leren ontdekken met en uit te spreken naar elkaar; om te leren echt naar elkaar te luisteren en zich in te leven in de ander. Door te leren aan elkaars hechtingsbehoeften te voldoen, kunnen partners nog dichter bij elkaar komen. Een voorbeeld: als man trek jij je het liefste terug in je eigen kamer, maar je vrouw wil juist graag dat jij meer tijd samen met haar doorbrengt. Als jij aan deze behoefte van je partner voldoet, dan voldoe je tegelijkertijd aan je eigen diepe maar verborgen behoefte om in contact te zijn met de ander. Andersom leert je vrouw meer activiteiten zelf te ondernemen, zonder van haar partner te verwachten dat hij altijd bij haar is of met haar meedoet. Zo leert de vrouw aan haar eigen diepere behoefte te voldoen om zelf- standig te worden en vol vertrouwen de wereld in te durven stappen. Op deze manier bereik je op drie vlakken succes: je voldoet aan de hechtingsbehoefte van je partner, je voldoet aan je eigen (door angst
Ik leer nog steeds, van Nokie Edwards heb ik trucjes mogen leren om met de fingerstyle aan de gang te gaan. Nokie Edwards is de lead gitarist van The fameuze Ventures waar ik in 2002 op Europese tour mocht gaan. Het was heel leerzaam en de vrije tijd wat wij tussen de optredens door hebben, leerde hij mij The American art of soloing, met gebruik making van losse snaren in een akkoord en spelen met gebruikmaking van jouw vingers.
Wie Rik Torfs privé is weet ik niet. Als mediafiguur slaagt hij erin (mede door de aanmoedigende vragen van de weinig kritische journalisten en presentatoren) zich te laten presenteren als een kruising tussen een sofist en een epicurist, gekruid met een flinke dosis narcisme (in de niet-pathologische betekenis). De sofisten waren die lieden die in de 5de-4de eeuw vóór Christus de ondergang van de Oud-Griekse cultuur inzetten; zij waren de filosofen van de ‘vrije markt van de gedachte’: zij waren bereid, tegen betaling uiteraard, argumenten aan te reiken voor om het even welke stelling. De epicuristen waren in dat zelfde tijdperk van cultureel verval, toen de Griekse stadstaten door de Macedoniërs van Alexander de Grote waren ingepalmd, de filosofen die vonden dat je je maar beter kon terugplooien op persoonlijke genietingen in de ge- en verborgenheid. Dat is natuurlijk wat kampbewakers doen: zich vergenoegen in taalspelletjes die ze humor noemen en zich vergeven aan de genietingen van buik, darmen en onderbuik. Het soort figuren als Rik Torfs beantwoordt blijkbaar aan de nood aan peace of mind van de Vlaamse upper middle class, een soort boeddhistische ontkenning van elke morele verantwoordelijkheid, op maat gesneden van hen die de kampen installeren en beheren en er ook direct en indirect financieel aan verdienen door het leveren van managementpersoneel en ‘therapeuten’ allerhande en van allerlei ‘know how’ en logistiek materieel. En gaat men immers de gevangenissen niet privatiseren en is men niet van plan politietaken toe te vertrouwen aan privé-firma’s? Verleden week heb ik op Canvas, samen met een resem anderen, gechat met Rik Torfs en niet alleen ik onder deze chatters ontsnapte (met een mengeling van bewondering en getemperde weerstand) niet aan de indruk dat hij zich op een merkwaardige manier in alle bochten weet te wringen om mooie zinnetjes te fabriceren. Hij lijkt bijzonder zelfgenoegzaam te genieten van een virtuoos spel met de taal en hij ontkent niet dat hij het fijn vindt Bekende Vlaming te zijn en daarmee (heel) wat bij te verdienen ook.
Hij lag op zijn zij en voelde haar lichaam. Zijn hand rustte op haar zij, ze lagen lepeltje-lepeltje. Haar blonde haar was een pluizige bos voor zijn gezicht en onwillekeurig voelde hij zich hard worden en raakte hij door zijn broek heen haar billen. Heel voorzichtig werkte hij zich op zijn linkerelleboog omhoog zodat hij haar goed kon bekijken. Blijkbaar was ze ’s nachts bij hem komen liggen. Hij schraapte zijn keel.
4° Gelijkmatige toegang tot de geproduceerde goederen en diensten, m.a.w. sociale gelijkheid. Het onderscheid tussen de sociale klassen vervaagt (cf. principe 2 & 3; arbeidsduurverkorting & behoud inkomen). Dit vierde principe is te verwezenlijken op basis van principes 1 & 3 (automatisering + verhoogde productiviteit; behoud inkomen). De prijsverschillen tussen verschillende producten zullen exponentieel (m.a.w. voortschrijdend in de tijd) kunnen worden gemilderd en naar elkaar toegroeien, met een algemene daling van de relatieve prijzen.
In de prille jaren 1970, toen ik mijn doctoraat opstartte over hedendaagse arbeidsingesteldheden en arbeidsethieken (die ik in navolging van Britse arbeidssociologen aanduidde als arbeidsoriëntaties), nam ik me voor mijn werk aan te vangen met het naar voren schuiven van een psychologische definitie van arbeid (wat ik ook heb gedaan: “Arbeid is het klaarmaken van een product voor consumptie door de persoon zelf of door anderen, zelfs al gaat het om een half-afgewerkt product; dat zal immers door een volgende arbeider in de productiecyclus ‘geconsumeerd’ worden; in mijn definitie is ook het stofzuigen van de leefkamer dus arbeid”). Dat zoeken naar een arbeidsdefinitie bracht me bij de antropogenese, de overgang van mensapen, die niet arbeiden, naar mensen, die wel arbeiden. Daarbij was ik toen natuurlijk bijzonder schatplichtig aan Friedrich Engels’ Anteil der Arbeit an der Menschwerdung des Affen (‘De Rol van de Arbeid in de Menswording van de Aap’), een hoofdstuk uit zijn Dialektik der Natur. Immers, iedereen die het expliciet had over arbeid in de antropogenese, vertrok op één of andere manier van Engels’ werkstuk. De bijdrage van Engels heb ik zowel in het Duits als in het Frans gelezen (mijn Duits is eerder gebrekkig maar met een woordenboek erbij vlot het wel).
Een lege slaapkamer. Opgemaakt bed. Peters boek, met de boeken­legger nog op de plek waar hij was gebleven, omgekeerd op zijn nacht­kastje. Geen zwarte gedaanten waar dan ook, ook niet tegen het plafond.
‘Steek dat kot in de fik!’ gilde de monnik, die zijn handwerk had voltooid en nu buiten was gekomen. ‘Dat geeft ze wat te doen, dan komen ze ons niet na.’ Hij had het nog niet gezegd of een pijl boorde zich vanuit het duistere riet in de hals van de derde krijger van Harbrand. Hij greep naar zijn keel en zakte reutelend op zijn knieën.
This is a forward. For those interested in Supertramp I would suggest to check out “Gone Hollywood” and “Fool’s Overture” by the same band, but that’s just the tip of the iceberg of Supertramp. Anyone who knows me knows I wouldn’t forward trash. I only forward ammunition, as antidotes against present day matrix/ illuminati programming. When I go to the supermarket I sometimes want to put my fingers in my ears because of the meaningless trash they play to make people reckless consumers. It’s a battle about the ears. Much more than it was in the 70s and 80s. The new generations have opened the pits of hell, as was predicted. Arm yourself. It simultaneously goes along with ISIS.
Voorkomen Voorkomen is natuurlijk beter dan bestrijden. Door goed te stofzuigen, regelmatig het kleed waar de hond op ligt heet te wassen en voor een goede vachtverzorging te zorgen zal een eenmaal opgelopen vlo zich minder snel verspreiden tot een ware plaag. Voorkomen kan eigenlijk alleen door gebruik te maken van vlooien bestrijdings middelen. Dit zijn chemische stoffen die de vlo doden. Vaak krijgen wij de vraag of die chemische stoffen dan niet slecht zijn voor de hond. Natuurlijk zijn deze middelen op veiligheid getest. Bovendien is het oplopen van een vlooien besmetting beslist minder gezond.
De waarheid van jullie heilige identiteit en persoonlijke kracht zal toenemen.  Het heeft niets met controle te maken.  Ze neemt meer verantwoordelijkheid op voor je hele zelf en de mogelijkheden die van binnenuit zullen ontwaken.  Er zal meer en meer verlangen naar vrede zijn, zowel individueel als collectief.
%”%7.+#;D 6%4+#96+:+#; +% 7B.%.7. *6+2+% %) $+9″*+%B.F: .% “72.+ *6+2+% :6*+% 6* 4+ @6$+ 9+B<464.%$E7.F<+#; ""% 2+ A"::+%C G.2 5+26$+% @66$EB+#"#+% I%4#J IB+*"% KLMNOP +% G"*.""% G+%Q; KIMNP .% ++% 76**+%2""#;2): .% @+2 ?+2+%;7@"AA+B.F: *"$"9.%+ R"2)#+C Trainingspak foutKleur: zwart en zilverMateriaal: 100% polyesterInhoud: broek en jasjeThema: new kids, fout feest, 80's party, feestkleding, verkleedkledij, carnavalskleding, feestkleren, kostuums, goedkopeart.nr. fin73391 28. 26 dan controle. Voor je het weet zit je als stel in een patroon zoals dat wat hierboven beschreven is, dat zich eindeloos kan herhalen. Een andere, volwassener houding, is dat de bedrogen partner over haar angst gaat praten, en dat de man haar daarin hoort en gerust- stelt: hij kan haar troosten als partner. Beide reacties zijn onderdeel van een volwassen opstelling en leren de partners om te gaan met het niet-toegestane deel. Eenzelfde patroon geldt voor de reacties van aanklagen en verwijten. Waarom verwijt iemand een ander iets? Omdat er pijn en wantrouwen is. Wat deze reacties echter voorkomen, is dat deze pijn op een goede manier boven water komt. Er komen in deze reacties alleen maar ver- wijten en boosheid naar voren. Deze lokken vaak enkel meer verwijten of zwijgzaamheid uit. Want wat kun je als man zeggen op verwijten die waar zijn? Uiteindelijk krijgt geen van beide partners wat ze nodig hebben: de bedrogene partij krijgt geen geruststelling en troost, de bedriegende partij wordt de kans om te troosten ontnomen. Een volwassen reactie heeft zoals gezegd te maken met onthulling. Wanneer een bedrogen vrouw onthult wat er emotioneel gezien in haar gebeurt, dwingt zij de man in een troostende houding. Helaas kunnen veel mannen vanuit schaamte die positie niet innemen. Hierbij is stimulans vanuit de therapeut erg belangrijk. Het zicht hebben op deze patronen kan de therapeut helpen om nega- tieve interacties tussen de partners stop te zetten en om te buigen naar positieve reacties. Hoe de therapeut dat het beste kan doen is beschreven in de volgende twee hoofdstukken. [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

“overlevingsuitrusting Canada essentieel zombie-overlevingsuitrusting”

Aan de voet van de Mast, in het verrassend heldere water van Parkaven, ligt een exotisch paleis verzakt in de modderige bodem, de in verval geraakte residentie van een psychotische Poseidon. Ik slalom tussen de half vergane dakspitsen, waarvan het oorspronkelijke oranje grotendeels is verborgen onder decennia algen, modder, afval en drek. De chaos van tafels en stoelen achter de gebroken ramen maakt het raadsel van dit gezonken bouwwerk nog groter. Een deel van me wil onder water blijven, het mysterie verkennen, maar ik herken die neiging voor wat hij is: tegenzin om de confrontatie aan te gaan met Mook.
Medewerkers van Meander Medisch Centrumin Amersfoort bereiden zich voor op deel-name aan de Marathon Amersfoort. Op 15 juni verschijnen meer dan honderd zieken-huismedewerkers aan de start van de vijf- of tien kilometer, de halve of hele marathon. De  Vrienden van Meander Medisch Centrum zijn samen met het Longfonds het goede doel van de Marathon Amersfoort. Het goede doelen project is dit jaar een vaccin tegen astma en extra voorzieningen voor patiënten op de longafdeling van het ziekenhuis. Wie deze projecten wil steunen, kan een donatie over-maken op www.ikloopvoorgezondelongen.nl. De Evangelische Omroep en I Care Producties startten vrijdag 16 mei om exact 00.00 uur met één van de grootste tv-producties in Nederland ooit: ‘Zij houden Nederland in leven’. In ruim dertig zorginstellingen werd 24 lang gefilmd met meer dan zeventig camera’s. Tientallen regisseurs, camera- engeluidsmensen registreerden geboortes, trauma’s, operaties op het scherp van de snede, verpleegkundige en psychiatrische be-handelingen en complexe medische beslis-singen. Vanaf woensdag 3 september ziet de kijker al deze gebeurtenissen in vijf afleve-ringen op Nederland 1. De medische serie is gebaseerd op Keeping Britain Alive van de BCC.In Travel Clinic Vivre, verbonden aan Zieken-huis Gelderse Vallei in Ede, wordt de komende tijd een schare Oranjesupporters verwacht:  voor hun reis naar het WK in Brazilië zijn vaccinaties nodig. Vaccinaties tegen Hepatitis-A en DTP (difterie, tetanus en polio)  worden aangeraden, ruim voor vertrek naar Brazilië. Niet iedereen weet dat voor bepaalde gebieden in Brazilië ook vaccinatie tegen gele koorts nodig is. In enkele speelsteden wordt aangeraden om malariatabletten te slikken en anti-muggenmaatregelen te nemen. Boven-dien is de gevreesde virusinfectieziekte dengue aan het toenemen in de Braziliaanse stad São Paulo, een van de speelsteden van het Neder-lands elftal.
Ik liep naar het NonVitae-kantoor, de grootste en meest transparante van de talloze prefabkoepels die waren neergezet aan de voet van de kabels. De junglehitte weerhield een stel apen niet van een krijsende achtervolging, die hoog in de toppen van de alsmaar druppende bomen eindigde met elkaar vlooien.
Vijftien jaar geleden waren we onafscheidelijk, Janneke en ik, twee durfal-meiden van veertien. We kenden alle plekjes rond het dorp, vooral die waar we niet mochten komen. De vervallen cementfabriek met zijn bekladde ‘gevaar’-borden, de dichtgetimmerde ingangen van de half ingestorte kalksteengroeve.
Deze week was het thema Ruimte, zag Helga. Drones in de vorm van SpaceX-landers brachten de drankjes rond en de spiesen met gamba’s. Boven hun hoofd dreven de ruimtesteden langs: Putingrad en Nue Berlin, Goederede met zijn immense zonnezeilen.
Wanneer een plotselinge storm haar onderzoeks schip vernietigd, vind een jonge en onervaren Lara Croft haarzelf gestrand op een mysterieus en afgelegen eiland buiten de kust van Japan. Ondanks verschillende tekenen van bewoning, is het eiland verdacht verlaten van mensen.Met enkel haar volhardendheid, innerlijke kracht en vindingrijkheid om haar te
Biesta (2013) noemt subjectivering als belangrijk thema voor de toekomst waar verandering een constante is. Hierbij is het belangrijk dat de lerende zichzelf kennen en met vrijheid en verantwoordelijk om te gaan. Biesta (2013) geeft in tegenstelling aan dat niet elke maatschappij snel veranderd. Vooral in landen met een beperkte welvaart is de snelheid waarin de maatschappij veranderd niet te vergelijken met die van ons nu in Europa. Er wordt dan ook een andere betekenis aan inzet van duurzaamheid gegeven.
Dit is een scherven bril binnen defensie gebruikt wordt militairen krijgen deze ook niet direct in hun AMO maar later als ze in hun functie opleiding zitten voor infanterist of voor tank bestuurde enz.
Going back to school? Make a New Teacher Survival Kit for a colleague, a student teacher or a teacher’s aide. Use this FREE printable to create a sticker, buy a few treats and you will be all set to help someone start the year with a smile!
Meeuw was geweldig. In het schip heerste een comfortabele constante zwaartekracht terwijl het naar zijn topsnelheid van bijna de licht­snel­heid accelereerde. Het bleef mogelijk om erin rond te lopen, eten te maken, voor de gevangenen te zorgen en allerlei trut-dingen te doen waar ik op aarde nooit aan was toegekomen. Zoals een cursus wecken volgen.
The worker (a machine endowed with a brain that can be used for fragments of time) is paid for his or her occasional, temporary services. Work time is fragmented and cellularized. Cells of time are put up for sale online, and business can purchase as many of them as they want without being obligated in any way to provide any social protection to the worker. Depersonalized time has become the real agent of the process of valorization, and depersonalized time has no rights, no union organization, and no political consciousness. It can only be either available or unavailable – although this latter alternative remains purely theoretical inasmuch as the physical body still has to buy food and pay rent, despite not being a legally recognized person.
Nogmaals, zoek de hulpmiddelen en ondersteuning om dit te kunnen doen, zodat je pro-actief wordt in het creëren van oplossingen.  Wanneer deze hogere energieën de onderste chakra’s doordringen, vindt er eerst een samentrekking plaats.  Dit komt omdat de energieën aanvoelen als een inbreuk op wat je hebt gekend.  Dit breidt zich uit en laat uiteindelijk los, als je met deze energieën werkt.
Aan het einde van de dag breekt een nieuwe fase aan, en wordt je opnieuw voor een keuze gesteld. Voor ieder van je overlevers wordt je voor een keuze gesteld: wie mag slapen (op de grond of in een bed, als je die gemaakt hebt), wie staat op wacht, al dan niet bewapend, en wie gaat de wijk in op zoek naar grondstoffen, en waar dan? In de wijk zijn in eerste instantie een drietal redelijk veilige locaties te bezoeken, maar al snel wordt dat aantal groter, tot uiteindelijk een tiental gebouwen, waaronder een supermarkt, een verlaten landhuis, en een ziekenhuis.
De aanwezigheid van het afwezige blijkt dan lichaamstoestanden op te roepen die overeenkomen met de lichaamstoestanden (reacties, gemoedstoestanden) die ervaren worden bij een contact met het reële voorwerp of de reële persoon. Onzes inziens moet zo kunst ontstaan zijn: het besef dat een afbeelding die op een voorwerp of een ander persoon gelijkt, dezelfde psychische beleving kan opwekken als de reële persoon. En ook religie: men zag iemand (in het bijzonder de speciale figuren binnen de stam) nog als hij of zij al dood was. Vandaar dat men vermoedelijk de doden ging begraven, met hun wapens en werktuigen en wat extra voedsel: zo waren ze beschermd tegen slecht weer en roofdieren. De speciale figuren (die op één of andere manier doorgaans leermeesters waren, die b.v. aangaven hoe gejaagd moest worden of hoe een werktuig moest worden gemaakt) werden herinnerd ook als ze al lang dood waren en ze werden als goden geëerd. Vandaar dat de meeste primitieve stammen en ook nog de Grieken en de Romeinen zo veel goden hadden. Het monotheïsme is pas opgedoken wanneer al die goden elkaar gingen tegenspreken. Ook het woord ‘elohim’ (‘God’, die de wereld schiep) in Genesis is een meervoudsvorm, Jahwe is een latere god.
De spaakverwonding staat in de top vijf van meest voorkomende ongevallen bij kinderen  van drie tot vijf jaar. Bij een spaakverwon-ding raakt het voetje tussen de spaken van een (brom)fiets. Naar schatting overkomt dit jaarlijks tussen de 2800 en 4600 kinderen in de leeftijd van nul tot veertien jaar. Zowel de  ANWB als het Juliana Kinderziekenhuis (JKZ) in Den Haag vragen er aandacht voor. Op de SEH van het JKZ kwamen in 2013 in totaal 128 kinderen binnen die met hun voetje tussen de spaken hadden gezeten. Spaakver- wondingen zijn eenvoudig te voorkomen door hardplastic voetbeschermers op de fiets.
Als je het werk nog niet gedaan hebt, zul je waarschijnlijk grotere angst en weerstand hebben, aangezien zich tijdens deze periode veel gevoelens zullen roeren.  Je moet eraan wennen om je gevoelens te uiten en elkaar te ondersteunen in dit proces van gevoelens terugwinnen.
2 WEEKAANBIEDINGEN SAUCIJZEN H.O.H. 500 gram ZWITSERSE REEPJES 500 gram 3,75 5,50 Geldig van di. 17 t/m za. 21 maart 2015 SLAGERIJ TRAITEUR JANSSEN Stationsstraat 10, 6093 BK Heythuysen Tel. (0475) Lannet IT feliciteert Geelen Counterflow met het meest duurzame kantoor van Nederland. Wij zijn trots de IT en telecom voor jullie te mogen verzorgen! T Weekendaanbieding Kruimelpuddingvlaai 9, 75 Tropical bavarois vlaai 14, 75 4 Maisbroodjes 1, 75 Thijs Koolen De Echte Bakker Sebastiaanstraat RD Ell Tel. (0495) SCHEIDEN? DAT DOE JE SAMEN! GEEN UURTARIEF, MAAR VOORAF VASTE PRIJS. GRATIS INTAKEGESPREK GOEDE VRIJDAG VRIJDAG 3 APRIL ROCK OP VRIJDAG IN JAKS TOEGANG GRATIS DE SCHEIDINGSWEG De juiste weg in de goede richting Hans Peeters of i.s.m. Ria Oomen Praktijk voor kindercoaching De gezelligste huiskamer van Heythuysen. Voor besloten feestjes, partijen en zakelijke ontmoetingen. Waar ouderwets goed nog een specialiteit is! Dorpstraat ED Heythuysen Tel. (0475) Dreigend ontslag? Goed voorbereid! Bel Scheers Advocaten Roermond OPHEFFINGS UITVER KOOP WEES ER SNEL BIJ! KEUKEN WEG, IS WEG! Mussenberg 1b, Herten. Ruime parkeergelegenheid Gefinancierde rechtsbijstand mogelijk Tel: Eerste gesprek gratis Mammoet Keukens Na vele jaren in Roermond gevestigd te zijn, sluiten de deuren van sluit haar deuren! Mammoet Keukens binnenkort definitief. Daarom houden wij ALLES nu een totale opheffingsuitverkoop. Alle showroomkeukens en -50% apparaten moeten weg en wel tegen bodemprijzen. Voor u een eenmalige kans! 20% EXTRA HOGE KORTINGEN OP: MÉÉR DAN 80 KEUKENS / MÉÉR DAN 30 VAATWASSERS / MÉÉR DAN 40 KOOKPLATEN / MÉÉR DAN 30 KOELKASTEN / MÉÉR DAN 35 AFZUIGKAPPEN! Mammoet Keukens Dr. Philipslaan 25, 6042 CT Roermond Tel. +31 (0) ma: gesloten di/wo/vr: uur do: uur za: uur zo: uur
56. Relevantie voedingstoestand Goede voedingstoestand: • Groei en ontwikkeling • Minder complicaties1 • Betere survival2 • Betere kwaliteit van leven? 1 Bauer Adv Nutr 2011 2 Inaba Cancer 2012; Butturini J Clin Oncol 2007; Lange JAMA 2005
Met de verzelfstandiging van het Ego, de Geest en de Maatschappelijke Orde werd het individu meer en meer een gespleten schizo individu. Tegenover zijn natuurlijke neigingen stond zijn Ego, stond de Orde klaar om deze in de juiste aangewezen banen te leiden. Het lichaam werd meer en meer een probleem in de mate dat de overgave aan de natuurlijke neigingen van het vlees het contact met de goden of de godheid, het luisteren naar de stem van het geweten, verhinderde. Meer en meer zouden lichaam en geest tegen elkaar worden opgezet: door de goden die zich in de geest manifesteerden én door de goddelozen die zich overgaven aan de geneugtes van het vlees en doorhadden dat de geest een fictie was die hoogstens om redenen van praktische nuttigheid moest worden geprezen. In Paulus’ Brieven (aan de Romeinen, aan de Korinthiërs) kunnen we lezen hoe het ware geloof, de ware gehoorzaamheid aan God bestaat in de onverschilligheid tegenover het vlees en de overgave aan de geest van het vergoddelijkte Woord. Ook dit zijn dus ontwikkelingen die zich pas in de landbouwsamenlevingen zouden doorzetten, maar waarvoor de kiem te vinden is in de paleolithische samenlevingen. Het natuurlijke genot (van het voedsel, van seks) krijgt de banbliksems van het Kwaad over zich en wie hoopt het Rijk Gods binnen te treden, hoort zo veel mogelijk dit natuurlijke genot te mijden en zich over te geven aan een hogere Orde, een hogere Macht. Maar de hogere Orde van de Geest schept zo haar eigen kwaad en boosaardigheid: de leugen en de veinzerij. Zoals Immanuel Kant immoraliteit zag in het instrumenteel aanwenden van de zedenwet voor eigenbelang, zo duikt het Kwaad op de duur overal op. Geloochend moest dus worden dat de Geest slechts een instrument was van de natuurlijke drang tot zelfbehoud: de Geest kwam te voorschijn als een afgezonderd principe dat tegen het lichaam werd gesteld. Praktisch kwam men ertoe in het openbaar de natuur geweld aan te doen en in de publieke ruimte die natuur zo veel mogelijk te verbergen in houding, kledij en gebaren. In het openbaar diende men de geest ‘vrij’ te hebben. Het natuurlijke van zijn kant werd verbannen naar de privé-vertrekken, hoogstens nog toegelaten in drankgelegenheden en bordelen, vermomd als obsceniteit. De Wet die het natuurlijke genieten verbood, kon echter niet slagen: niet alleen drong het natuurlijke zich aan de geest op, de geest die immers zelf maar een stuk lichaam was, de Wet suggereerde in al zijn uitspraken ook de mogelijkheid van dat natuurlijk genot. Bovendien zag elk kind dat niet iedereen zich aan de Wet hield, dat er uitzonderingen waren: doorgaans hielden zij die de Wet instelden zich zelf niet aan de Wet. De Wet leidde aldus tot een fundamentele gespletenheid van de samenleving, tot een fundamentele gespletenheid van elk individu dat onderdaan was van die Wet. Verdringing en transgressie, ascese en excessief genot wisselden elkaar voortdurend af. En de Wet diende dan ook voortdurend bijgesteld en herzien te worden, een proces waaraan vandaag nog steeds geen einde is gekomen.
Muziek overstemde de gesprekken. De geur van vers bakwerk was sterker dan al het andere. De achter­kamers, die in betere tijden de gelegenheid hadden gegeven voor interraciale seks, werden nu gebruikt voor zakelijke ontmoetingen.
Zij hebben geen rekening gehouden met de aardse onvolkomenheden en hebben dus een intelligente diersoort gecreëerd. Een diersoort dat zich niet meer kon aanpassen aan deze planeet en dat zich tenslotte zelf zal vernietigen.
Zoals we even teruggekomen zijn op de Chaos die door vormgeving Kosmos wordt, zo kunnen we ook verder ingaan op wat we reeds geopperd hebben omtrent bindende en ontbindende krachten waaraan vormen en entiteiten voortdurend onderhevig zijn. Hoezeer we ook graag vasthouden aan de idee dat we in een wereld van vaste objecten leven en hoezeer tegenwoordig ongeveer iedereen politiek correct de mond vol heeft met het leeggezogen woord “duurzaamheid”, geen enkele vorm is werkelijk solide, duurzaam of stabiel, hooguit quasi-stabiel. Het grote merendeel van de vormen en entiteiten die we onderscheiden, zijn uiterst vluchtig. Ze komen en gaan, verschijnen en verdwijnen. De continuïteit van het samenspel van levens en niet-levens, van levens onder elkaar en niet-levens onder elkaar, wordt permanent op de proef gesteld door perturbaties uitgaande van (ver)bindende en ontbindende krachten. Ons “Ik” is bijvoorbeeld een vorm op basis van bindende krachten, van connecties en fixaties met onderscheiden objecten in onze omgeving. Net dat “Ik”, dat we geneigd zijn te beschouwen als de ultrastabiele vorm bij uitstek, is één en al vluchtigheid van eerder kortstondige momenten van binding met externe vormen of waargenomen interne toestanden of processen in ons lichaam. Ons “Ik” duikt even op en is dan meteen weer even verdwenen, enz.[ii] Het is nooit echt nieuw, maar al evenmin treedt er ooit loutere herhaling op. Liefde, m.a.w. elke tijdelijk vastgehouden connectie met vormen buiten ons (dingen of mensen), is het prototype van de vorm die het resultaat is van de werking van bindende krachten. Maar vormen zijn altijd het product van bindingen. Zo voegen wij delen samen tot een geheel. Niettemin lijden al dat soort totaalcomposities aan een verregaande willekeur, ze zijn wezenlijk arbitrair. Zo construeren wij een boom met een stam, takken en bladeren, maar de lucht en de wind die in die takken speelt of de vogels die zich in de boom nestelen, integreren wij niet in de boom zoals we deze als vorm waarnemen. Die compositie die wij ons voorstellen als een boom, is echter zuiver arbitrair. Uiteraard vliegen de vogels op en aan, maar ook de bladeren hangen maar tijdelijk aan de takken. Hoort onze kledij tot de vorm van ons lichaam? En ons zweet dat aan het verdampen is? Of het snot uit onze neus?
Ze plaatste haar vinger op de kiezelsteen, de com­puter. Ben je er één van ons? Een speciaal project om de ontwikkeling in Yin-Ghuel te versnellen? Werkte je voor één van de Kiteh? Wat hoopte je te bereiken?
Heb toen stap voor stap op God en zijn woord leren vertrouwen en wantrouwen beleden en gekozen om Hem te vertrouwen. De veiligheid die dat gaf heeft mij stap vóór stap uit het dal geholpen en mij noch dichter bij Hem gebracht.
Hij klimt de drie treden omhoog en opent met trillende handen het deurtje naar de galerij. Het vergulde krul- en lijstwerk van de spiegel achter hem vormt de barokke achtergrond voor zijn romantische ontmoetingen. De boegspriet van de Baal steekt, zoals reeds vermeld, rake­lings langs de achtersteven van zijn galjoen. De na­bij­­heid van de schepen maakt een bijna besloten ruimte van de galerij. Een besloten hofje voor twee tortel­duiven. De griffioenen die de glas-in-lood raampjes van zijn kajuit flankeren, zijn het enige publiek.
‘Oooh, ooh, is dat waar het allemaal om draait. De aandacht, dat jij de geschiedenisboekjes in gaat als de laatste mens op aarde. De grote Leaf, weldoener voor de aarde. Je wilt helemaal niet bij je geliefde aarde­moeder zijn. Je geilt gewoon op aandacht.’
Ariadne opende de deuren van de grote zaal en Harrald verstijfde toen hij de slachting zag die daar was aangericht. De geur van bloed, braaksel, stront en bovenal angst hing zwaar in de lucht. Hij zag dichtbij, op een tafel, de lichamen van zijn ouders, in nette stukken opgedeeld met een vlijmscherp mes, hun hoofden naast elkaar met een uitdrukking van afgrijzen. Onwille­keurig spuugde hij zijn maag leeg. Overal waar hij keek waren lichamen, de meesten met een rare knik in hun nek, maar ook een aantal met ingeslagen hoofden, opengetrokken borstkassen en op de grote leestafel lag een berg naakte vrouwen bij wie de buik was opengesneden zodat ingewanden naar buiten stulpten.
dit mijn eerste instuctable dus nice 🙂 Stap 1: ghille suit je niet echt behoefte aan een ghille pak om een ​​goede sniper te zijn, maar het helpt u om in combinatie met de eviroment om je heen. ze zijn niet te excpencive ongeveer £ 80 tot £ 200