“beste overlevingsuitrusting 2016 overlevingsuitrusting voor warm weer”

Het huwelijk en de partnerrelaties kunnen een samenzwering van slechte gewoonten zijn. Niet zelden zal de Heer zich manifesteren in de vorm van een partner om de lessen van de eeuwige waarden te onderrichten. Sex wordt geboden als een les of afstraffing tegen het het egoïsme, de bezitsdrang, liegen en corruptie. Lustig vergeet men de waarde van de subliminale continentie die zich voedt met de vooruitgang van de innerlijke kracht van de ziel: verliefd verlies je je verstand een ego opbouwend, bezittingen verwervend, schipperend met de waarheid, en corrumperend in de sex. Verzot op de afstraffing van de liefde verliest men intelligentie en boekt men geen werkelijke vooruitgang; men leert niet echt. Oude getrouwen van de celibataire continentie gaan verloren in het proces en de onzelfzuchtige houding is vergeten in de verbijstering van het uiterlijk effect. Moedwillig voorgaande relaties aanhouden en een houding van liefdadigheid is de genezing voor alle nevenwerkingen van de school der liefde. Het vereist het overwicht van de geaardheid goedheid (afb.), het mededogen, delen en zorgdragen, dat niet vreemd is aan het ouderlijk instinct dat samen zou moeten gaan met de sexuele voorkeur. Duidelijk is waarom het niet corrumperen van de ouderlijke zorg zo belangrijk is. Zelfzuchtige sex ruïneert de verbondenheid met de ziel en zo ook de uitweg uit de verstriktheid van de materiële verbijstering. 
Although British they were once launched by a Dutch millionaire at the end of the 60s, but since the breakthrough didn’t come he stopped supporting them, but after that they broke through being one of the biggest bands in the 70s. Of course fame doesn’t mean anything, but it was God invading and taking over. Even though they were famous they always led a life on the background, not acting like superstars.
Toen gingen mijn ogen open en is er stap voor stap openbaring gekomen over mijn achtergrond in Duitsland en de gevolgen van mijn familie die een bloedverbond met de duivel hadden gesloten én waarvan mijn gezin en ik de slachtoffers waren geworden.
Aan de horizon kon ik nog net de hogere pieken van de rand van de Cassinikrater onderscheiden. Ik spuwde opnieuw in het stof, zette mijn bitterzoete mijme­ringen over het lot van onze planeet van me af en stopte aan een krakkemikkig gebouw. Het probleem was dat het afge­dankte lot van de planeet mijn eigen, persoonlijke situatie frequen­teerde, net zoals het dat met de hele maatschappij an sich deed.
Tegenwoordig zijn er heel goede middelen verkrijg baar die snel en gemakkelijk met vlooien afrekenen. Een van die middelen is Frontline Combo Hond. Wanneer er al een vlooienplaag in huis en op de hond rondwaart is het zaak die zo snel en effectief te bestreiden. Dit betekent dat je op meerdere terreinen tegelijk moet ingrijpen. Er zijn in de dierenspeciaalzaak vlooien besteidingsmiddelen te koop om het huis vlooivrij te maken. Daarnaast moet extra goed gestofzuigd worden en alle hondendekens gewassen worden. Een groot deel van de vlooien kunnen van de hond gewassen worden met een hondenshampoo. Regelmatig controleren en een goed vlooienbestrijdingsmiddel zorgen voor een vlo vrije hond
De Enawene Nawe zijn bijzonder kundige vissers, de mannen brengen soms wel vier maanden diep in het bos door, waar ze vis roken die gevangen is met vernuftig geconstrueerde dammen van takken. De vis wordt vervolgens per kano teruggebracht naar de dorpen.
Het is vandaag de dag van de ‘Russische Markt’, die elke laatste donderdag van de maand op het centrale marktplein plaatsvindt. Vanachter eenvoudige klaptafels proberen enkele tientallen Russen koopwaar als glas, porselein en tweedehands spullen te slijten. Echt storm loopt het niet.
‘Saladin is dood, Va.’ Na een korte, maar onmis­ken­bare aarzeling spert ze haar ogen open en slaat ze een hand voor haar mond. Ze is altijd jaloers gebleven, maar ze mocht hem wel. ‘Sal is dood, en hij was degene die volgens ons plan mijn identiteit, mijn continuïteit zou bevestigen, naar jou toe, naar Mook toe, naar de mensen. Alleen als ik nog leef, nog ben wie ik ben, ben ik nog Alloceur. Zonder Sal ben jij de enige die mijn identiteit kan bevestigen.
Op haar berichten adequaat reageren was onmoge­lijk. Ik was vertederd door een foto van het katje, dat met zijn mollige pootjes in zijn bak water was gesprongen, maar toen ik mijn antwoord (‘Aaaaaaaaaaaaah! Schattig!’) verstuurde, ontving ik al een foto van een stevige kater met een kikker in zijn bek. ‘Geschenk van Drommel voor zijn baasje’, luidde moeders bijschrift.
30. DE KIKKER EN DE OCEAANhij gewoon een opportuniteit gegrepen heeft. De ondernemer nam dezaak van zijn vader over. De ondernemer werd plots geconfronteerd meteen falende werkgever en besloot zelf de handen uit de mouwen te ste-ken. Het lijkt erop dat je de start gewoonlijk kunt toeschrijven aan vaak zelfs banaal. Maar wat maakte dat de ondernemer destap durfde te zetten en uiteindelijk echt gepassioneerd werd? Wat is pas-sie? 20
Gerard en Maria keken elkaar aan. ‘Dat was tien jaar geleden, Harrald,’ zei Gerard. ‘Die archieven vertellen over iets dat tweehonderd jaar geleden actueel was. Het heeft al jaren geduurd om de weg naar Eind­hoven terug te vinden. Hoe lang doe je erover gebouwen te zoeken en binnen te komen?’ Zijn argument was duidelijk: Eindhoven was groot, te groot voor één jongen om helemaal om te spitten.
Verwar monotonie nooit met verveling. Ik ben in mijn jeugd (o nostalgie!) bijna zelf in die val van de gelijkstelling van verveling met monotonie getrapt toen ik mijn afstudeerscriptie wijdde aan een diepgaand onderzoek naar vermoeidheid en verveling bij lopende-band-arbeiders in de Volkswagenfabriek in Vorst-Brussel. Want het vervelingsaspect sloeg uiteraard deels ook op mezelf. Ik verveelde me mateloos tijdens mijn studiejaren en ik keek met een eerder somber gemoed tegen mijn verder leven aan. Althans toch wanneer ik even de tijd nam om te pogen dat verder leven onder de loep te nemen. Aan de andere kant schiep de projectie van een theoretisch doorwrochte verveling op de gemakkelijk aanwijsbare monotonie van de assemblagearbeid aan de “ketting” (of “la chaîne”) een onmiskenbare band met mijn sociale afkomst. Naast het doden dus van mijn eigen verveling als arme student die meestal amper geld op zak had en meestal ook zonder lief in zijn bed, wou ik natuurlijk ook nog wel, zij het in alle bescheidenheid, een megalomane bijdrage leveren aan de opheffing van die “geestdodende” lopende-band-arbeid. We schreven toen immers 1972 en iedereen, zelfs een paar verzopen journalisten, had de mond vol over de “vermenselijking” of de “humanisering van de arbeid”.
Ik voel me een beetje als Dirk Bogarde in Death in Venice, een oude stervende man die nog hoopt de perfecte zuiverheid te beleven waarvan hij meent dat ze in zijn leven steeds aanwezig is geweest, maar waarvan hij nu nog amper een glimp weet op te vangen.
Ze stonden stil op de trappen. Het enige geluid was afkomstig van hun zwoegende longen. Ze hijgden een tijdje zonder iets te zeggen. Uitein­delijk knikte Lieven weifelend. ‘Je weet dat ik jou hier niet kan achter­laten.’
Zeker reeds driemaal heb ik (in de Engelse vertaling) Giorgio Agamben’s L’Aperto: L’uomo e l’animale (Torino, Bollati Boringhieri, 2002) met grote vertwijfeling gelezen. Het werk ‘Het Opene: Mens en Dier’ bestaat niet in Nederlandse vertaling – wel in het Engels ‘The Open: Man and Animal’ (Stanford California, Stanford University Press, 2004), het Frans ‘L’Ouvert: De l’homme et de l’animal’ (Paris, Rivages, 2002) en ook in het Duits ‘Das Offene: Der Mensch und das Tier’ (Frankfurt am Main, Suhrkamp Verlag, 2003).
Samuel stapte uit de deuropening en liep toen stap voor stap in een cirkel om Erwin heen, weg van de kinderen en Gaetan. Hij zag dat zijn vriend langzaam wegzakte, nauwelijks nog zijn handen op de wond kon houden. Concentreer je! Hij stak zijn armen op en toonde Erwin zijn open handen. ‘Blijf rustig, Erwin. Alles komt wel in orde.’
De vormloosheid die voorafgaat aan de ervaarbare en kenbare, vormgegeven wereld, draagt nog een rits andere namen: God (of Allah), het Niets, het Volkomen Nergens, het “Het”, de Big Bang, etc. En niet te vergeten: de Dood. Behalve die laatste naam die maar half in het plaatje past, zijn het allemaal termen of begrippen die verwijzen naar het “begin” of het (eerste) “beginsel”, het principe dat aan de basis ligt van het verschijnen van wel onderscheidbare en effectief ook onderscheiden vormen. Daarnaast kunnen ze fungeren als de oerbron die onze handelingen en prestaties moet geïnspireerd hebben (“God zij dank!”, etc.). De manifest geworden vormen, die in het licht van de oorsprong of tegen de achtergrond van het Niets, God & co tevoorschijn komen, zijn evenwel niet “eeuwig”. Voorzichtigheid is wel geboden met dit laatste woord. “Eeuwig” staat hier in onze voorstelling als tegenovergesteld aan “beperkt qua duur, tijdelijk”. Met “eeuwig” in de zin zoals Plato zijn Ideeën als de ware werkelijkheden opvatte, wordt echter expliciet bedoeld dat iets geheel buiten tijd en ruimte staat en dus geen geschiedenis heeft. Deze betekenis van “eeuwig” is hier duidelijk niet aan de orde. Want geschiedenis is het lot waaraan geschapen en onderscheidbare vormen nooit ontsnappen.
Maar dan verlagen wij onszelf tot precies de zelfde methoden die linkse fascisten als bijv. nazi ”rechter” Roland Freissler in de XXe eeuw hebben toegepast en zo van de rechtspraak een farce hebben gemaakt.
Zohra liep naar de hoek van het dak en ging met haar benen over de rand zitten. Ze keek uit over de stad. Zoveel mensen, zoveel bloed. Nu waren de monsters nog zwak, maar binnenkort zouden ze sterk genoeg zijn om Antwerpen over te nemen.
Tip, hol de meloen uit, bewaar een paar stukken voor de cocktailglazen te decoreren, de rest fijnmaken in de blender of de mixer, voeg naar smaak coeberg bessen of coeberg kersen toe of andere fruitlikeuren.
‘Je voelt je toch niet schuldig, he? Want echt, ik had die ouders van hem wel wat aan kunnen doen, ik bedoel, Jezus, het is een begrafenis en om daar nu een scène te gaan schoppen midden op het kerkhof. Afschuwelijk. Het is níet jouw schuld. Dat weet je toch he?’ Miranda klonk fel.
Het laadstation lag in een klein dorp, boven de enorme zonnecellen die als reusachtige zwammen uit de witte klif beneden het station staken. De dikke koperen kabels lagen verborgen in witte buizen die langs de rotswand omhoog liepen.
Helaas was niet EVA maar een of andere verkeerde inschatting van de mutatie, de oorzaak van dat de mens zijn dierlijke primitieve aard niet had verloren. Bij de mutatie door buitenaarde intelligentie had men een verkeerde inschatting, namelijk het vreten of gevreten worden innerlijke ingebouwde ontwikkeling van de aardse populatie.
‘Eh, nee, sorry. Ik ben op zoek naar informatie over – nou ja, kijkt u zelf maar.’ Ze diepte de tekening met de Japanse tekens op uit haar tasje en schoof hem over het bureau naar de vrouw. Die schoot achteruit alsof ze door een horzel gestoken was. Een stroom buitenlandse woorden kaatste door de ruimte – ongetwijfeld verwensingen die ze natuurlijk niet kon verstaan.
‘Hoezo, negoh.’ Een vuurrode blos verpest haar onbewogen pose. Zij is net zo min als ik het type om op te scheppen over onze seksuele escapades. En ze kan zich nog herinneren hoe vaak achter elkaaral heb ik haar nooit bekend dat ik de laatste drie had moeten voorwenden. ‘Oké. Oké. Je bent het echt.’ Ze laat haar wapen zakken, en de ergste spanning kruipt uit haar ledematen. ‘Zeg het maar.’

“wazoo overlevingsuitrusting silvercell overlevingsarmband met horloge kompas vuursteen vuur starter schraper fluitje versnelling”

Na het huis kwam de wolk. Nee, dat niet. Te laat, zelfs al duwde hij niet op het symbool, de herinneringen bleven komen. Wat deed een jong koppel dat samen een leven wilde opbouwen? Ze hadden genoeg inkomen, een eigen huis en elkaar. De volgende stap was een kind. Machteld straalde toen ze zwanger was, al verliep de zwangerschap niet goed. Hij snikte luid toen hij het beeld van Machteld in een bed zag. Haar ogen gesloten en haar gezicht was even bleek als het laken. Het kind stierf een uur na zijn moeder. Een zoon die nauwelijks de warmte van de borst van zijn moeder gevoeld had. Het had niet mogen zijn, had de dokter gezegd. Samuel was op dat moment te verdoofd om te reageren. Een verdoving die jarenlang zou duren. Hij had tientallen kinderen gehad, zelf gebaard of als man zijn bijdrage geleverd. Meer dan een van zijn kinderen stierven jong, altijd pijnlijk, maar nooit zo pijnlijk als bij dit overlijden.
Wat heeft Mook bezield om Sal te vermoorden? We wisten dat hij mij uit de weg zou ruimen; dat was zakelijk, of in elk geval wat Mook daaronder verstaat. Maar Sal? En niet alleen Sal: het hele team, dat decennia lang in het geheim geploeterd heeft om het Delftse lab tegen de klippen op operationeel te houden. Heeft Mook me zo gehaat, dat hij de zeldzame, onschatbare meerwaarde van een volledig functioneel nano­lab wilde offeren aan zijn wraakzucht? De verspil­ling verbijstert me.
De mensen behept met een persoonlijke god, streefden in de eerste stadia geen grootse dingen na: hun blik overspande nog niet hun ganse levensloop. Hun doelen behelsden in eerste instantie de dag zelf of hooguit de volgende dag. Het idee om van je leven iets te maken duikt pas op in de Grieks-Romeinse en de joods-christelijke traditie, en dan nog uitsluitend voor vrije mannen. Socrates (5de eeuw v. Chr.) voerde de ethica in: het formuleren van leefregels die beoogden een ideaal van deugdzaamheid na te streven. Bij Aristoteles was dit ideaal de zelfactualisatie of zelfvervolmaking: alles worden wat je in potentie was. Immers: zo ook groeiden de planten en kwamen dieren tot volwassenheid. Veel meer dan als kind man worden hield de deugd dan oorspronkelijk ook nog niet in: goed soldaat worden, met succes je grond beheren (‘oikonomos’, vandaar ons ‘econoom’) en deelnemen aan de volksvergadering. Het Latijnse ‘virtus’ (Frans ‘vertu’) voor ‘deugd’ betekent gewoon ‘mannelijkheid’, ‘zich als man gedragen’. Bij Socrates komt daar de dimensie bij van goed en helder denken en Aristoteles werkt dat overigens met zijn logica systematisch uit. Geluk als levensdoel is eigenlijk een heel moderne notie. Het Griekse woord ‘eudaimônia’ dat doorgaans als ‘geluk’ wordt vertaald, betekende eigenlijk ‘zegen, voorspoed’. Pas in de 18de eeuw werd het streven naar geluk gemeengoed. Jeremy Bentham (1748-1832) dacht in zijn utilitarisme dat het geluk meetbaar was en dat de Staat moest streven naar het grootst mogelijke geluk voor het grootst mogelijk aantal mensen. Benthams utilitarisme is nog steeds invloedrijk: zo bijvoorbeeld steunen de ‘darwiniaans linkse’ Peter Singer en vele anderen op dat utilitarisme wanneer ze moeten kiezen tussen het in leven houden van een levensonvatbaar kind of het aanwenden van de middelen die daarvoor worden ingezet, voor ‘nuttiger’ doeleinden. Het utilitarisme bevorderde wel de bevrijding van verlangen en genot uit de heersende ascetische moraal, maar het lost ons modern gevoel ‘onaf’ te zijn, onvolledig of juist teveel te zijn, niet op.
Bauer – IJshockey – Bescherming – Broek Vapor X700 zwart/rood. Ontworpen voor: ijshockey, om de billen, dijen en onderrug te beschermen. Beschermt de billen, onderrug en dijen. Platsic schalen en gevulde zones voor een betere bescherming. Aanspanriem om de broek beter te laten aansluiten op de lichaamsbouw.
Ik dacht gelijk, ja die indo’s heb je er ook tussen lopen die blijkbaar uitgekeken zijn op hun vrouw en dan verder willen flierefluiten, hun verantwoordelijkheden ten opzichte van de kinderen negeren.
Saveer sluit mensen op in hun eigen denkwereldje. Stel je dan voor dat ons energetische kern-lichaam ergens ligt aan een monitor in een hal, met een virtual reality bril op en wij niets van dit kern-lichaam afweten en zo de ervaring van het leven hebben.
Een klant zijn van, neerbuigend behandeld worden, onder de kontrole van de regering of van een baas staan moet met de grootste zorg worden overwogen. De zorg van een vader is belangrijk; noch persoonlijk; noch collectief moet dit worden genegeerd. Niettemin zegt de regel der onafhankelijkheid ons dat het volwassene niet onder toezicht van anderen staat maar zelfverantwoordelijk is. Een ieder mag leren van een andere persoon. Een ieder mag voordeel trekken uit ondersteuning door de regering. Als een manier van wording is dit geaccepteerd maar als een manier van zijn zou men niet zijn afhankelijkheid moeten verraden. De regering is afhankelijk van het volk net zoals het volk afhankelijk is van de regering. Geen volwassen persoon is volledig onafhankelijk. De meester is eveneens van de dienaar afhankelijk. De verkoper is afhankelijk van de klant. De volwassen optie is een houding die de trouw en geestelijke gezondheid weerspiegelt van het respekteren van het ideaal. Maar pretenderen dat bereikt te hebben moet worden beschouwd als de meest algemene leugen. Het is een fundamenteel psychologisch konflikt: de relatie met de ‘vader’, of het nu vadertje tijd is, de echtgenoot, de biologische vader, de priester, de Heer, de regering of een leraar of een baas, staat gelijk aan de relatie met de ziel. Het ego van materiële identificatie moet zich gelijkrichten met de ziel om zich te bevrijden van de neurotische twijfels en angsten van het ontkennen van de werkelijkheid van de tijd(afb.). De werkelijkheid van de tijd is de absolute heerschappij over alle materie waar we nooit aan kunnen ontsnappen. Deze werkelijkheid (afb.) ontkennen is het echte probleem. Structuur behoevend ruziën mensen en voeren ze oorlog ego’s vormend van betuttelende kultuur ieder het absolute van de ziel claimend. Maar het absolute van de ziel is het volkomen geheel van alle ziel, materie, werk (afb.) en tijd tesamen. Het is niet enkel deze Heer of die God. Noch is het enkel deze of gene sterveling of mijn materie alleen. Noch is het alleen vruchtdragende arbeid of standaardtijd alleen. Het is het zelf èn zijn ideaal, het is de materie hier èn daar, het is de natuurlijke èn de culturele tijd. Dit alles tesamen zijn we geneigd te reduceren en tegenover elkaar te plaatsen de ander betuttelend minder noemend zonder ons… Het antwoord op dit probleem wordt gevonden in het zich gewetensvol verhouden tot het ware zelf door rechtmatig de bezitsdrang te weerstaan, ons begrip van arbeid en tewerkstelling te emanciperen, en de volledigheid van de tijd te besturen in een meer ontwikkelde vorm dan enkel de standaardtijd en de romeinse kalender.
!” E”%”‘,/”8(-,*”+,)(%/3-+)34+” =EI@> 3,;+)””%,” %”1″-4 ,” +–30″ ;3- 4(“/”9;(“/,” )5+&”% 0″4 ,” *”‘J4 4″ ;”%’3/”- 4(4 ,” +-*(5, ;3- -(/ /””- :’+&.” J%+)9,%3-& 2″% ,3/6 H”- -((,83&”‘+.&” 033% :+.-3 (-0(/”‘+.&” -(%0 ;(‘/”-) K5)4+/ 33-/”8+”-L B)5+&”% -“4 8( ;”%)’3;”-, +) 3’) 3’1(*(‘ “- ,%5/)C6 M+.- ‘”8+-/ B75/3%L 4*” :+44″% 4%54*C? +) $”%”‘, $+., +-0+,,”‘) N?O 0+’.(“- &””% :”&”&”- (2 P(5Q5:”6 @2 RS 0″+ /3J 2%(J6 ,%6 T(:”%4 K5)4+/? &+-,”%3%4) “- +-4″%-+)4 ;”%:(-,”- 33- ,” U-+;”%)+4″+4 ;3- V3’+J(%-+W =UV7G> “”- ‘”8+-/ 4+.,”-) *”4 ,”%,” X%4) “- D(“,+-/ V(-/%”)6
Ze schoof vier ringen aan haar vingers toen ze even bij een diepe winkel met beddenhoed bleef staan, stak een blauwe bloem in haar haar en veranderde haar manier van lopen bij het passeren van drie enorme aquariums (vol felgekleurde vissen ter grootte van haar vuist). Toen ze de bazaar uit de zuidelijke poort verliet was ze voor het oog en het gevoel niet langer meer Meyago Niloo, maar een willekeurige Lleroh-vrouw uit het noordelijke district van Ebyon.
Tenslotte voer hij langs harteloos wuivende riet­pluimen, met modde­rige vingers zijn relikwie be­roerend en biddend dat hij tóch het steiger­tje mocht bereiken, de enige plek die hij hier kende. De kinderen van de herberg zouden toch wel wegge­trokken zijn? Wat was hier nog voor hen?
Sexualiteit is een zeer belangrijk onderwerp voor het behoud van een huwelijk of het bij elkaar houden van de familie der mensheid. Sex is de grootste liefde die de mens kent. Van God is het het meest gewilde populaire kenmerk. Het goddelijke van de sex is ieders ideaal en droom. De nuchtere werkelijkheid echter dikteert het een beetje anders: de kultuur frustreert de primaire drift van de sex om ons echt broeders en zusters te houden en eenmaal bezig met sex bemerken geliefden zeer snel de gevaren van het elkaar zelfzuchtig misbruiken. Liefde en lust verwart men makkelijk met elkaar en niet het verschil weten kan aanleiding geven tot heel wat relationele moeilijkheden. Niet zelden worden allerlei soorten spanning kunstmatig gecreëerd vanwege het rechtvaardigen van de sexuele ontlading. Sex kan dwangmatig en neurotisch worden alle zelfvertrouwen en persoonlijke zekerheid verliezend. Het kan een slechte gewoonte of een verslaving worden. Wat is er erger dan het bederven van het mooiste van de lichamelijke liefde dat er is.
Harbrand kwam in actie, hoefde geen gedachten aan de nu volgende handelingen te verspillen. Hij stiet haar pols weg en bevrijdde met één beweging zijn lang­zwaard, zijn spatha, uit de schabbaard aan de andere kant van zijn gordel. Het zwaard zwiepte naar opzij.
Darwin propageerde rond 1860 de manische idee dat de mens van lagere diersoorten afstamde, en niet (zoals de goegemeente tot  dan toe aannam) van God, die vanzelfsprekend niet in vraag kon worden gesteld, niet op zijn doen en laten kon aangesproken worden. Sindsdien is het een hels heen en weer geweest van koortsachtig zoeken naar tastbare verschijningsvormen van de Eerste Mens (versus de romanficties in schunnige boeken zoals de toen populaire maar half op de “index” staande Bijbel, met al zijn harde porno). En een zoeken naar “missing links” tussen u en ik aan de ene kant en bavianen, gorilla’s en chimpansees aan de andere kant. De Mens is ondertussen al honderden keren op een eerlijke, faire manier gevonden maar is ook al even veel keer door fraudeurs in elkaar geknutseld met wat klei en ongebluste kalk.
11. 9 helemaal niet voor. Vanaf mei 2013 zouden deze problemen voor het eerst sinds 1980 weer een plekje krijgen in deze diagnosebijbel voor psychiaters; ‘zouden’, want op het laatste moment is de omstreden diagnose ‘hyperseksuele stoornis’ uit de vijfde editie van dit invloedrij- ke werk geweerd. In verschillende veldonderzoeken was geprobeerd onafhankelijk vast te stellen of mogelijk was de diagnose ‘hyper- seksuele stoornis’ te stellen, maar dat stuitte op teveel kritiek om dit eenduidig te kunnen vaststellen. Na dertig jaar discussie lijkt er nog steeds geen overeenstemming te zijn over de aard en exacte definiëring van seksverslaving. Elke manier van kijken heeft zijn waarde, al is het maar omdat het gaat om een complex en veelvormig geheel aan klachten, achtergronden, conse- quenties en mogelijke therapeutische ingangen. Definitie seksverslaving Goodman (1998) geeft een definitie die de lading van een seksversla- ving lijkt te dekken: hij heeft het over ‘gedrag dat buiten de actieve controle valt en dat negatieve consequenties heeft’. Hierbij gaat het in eerste instantie om de negatieve consequenties voor de persoon zelf, evenals voor de omgeving (partner, gezin et cetera). Van Zessen (2011), die er zelf overigens geen voorstander van is om het complexe probleem te definiëren, maakte hier een uitgebreide versie van: ‘Seks- verslaving is het vastzitten in een repeterend gedragspatroon dat de betrokkene wel wil, maar niet kan veranderen, terwijl het patroon tot overwegend negatieve consequenties leidt voor de persoon zelf of de omgeving.’ Een ander passende en zeer sprekende definitie is: Het gevoel dat seksueel gedrag sterker is dan jezelf.
Bij zijn woorden keek Sterre eveneens om zich heen. Ze waren in het station. Correctie, ze waren in een station, gemaakt van bewerkte, houten pilaren en een aantal hoge, aaneengesloten bogen die het dak vorm­den. Een paar kleine gebouwtjes van kale bak­steen met houten kozijnen en glas-in-lood ramen waren het enige dat ze kon zien naast rijen perrons en spoor. Voorbij het perron waren tientallen sporen, meer nog dan ze van Amsterdam Centraal gewend was.
PvdA – Kandidaat Provinciale Staten – Marleen Barth met gemeenschapsgeld huis verbouwen en sociaal scheefhuren, ontelbare nevenfuncties, commissariaatjes en via oldboysnetwork verworven plucheposities.
Leaf keek om zich heen in de schuilkelder. Ze begon al te wennen aan de stank, die ongetwijfeld minder zou worden als Qwerty weg was, en het was er veilig en comfortabel. Ze zou er het laatste uur dat de evacuatietroepen op aarde aanwezig waren in alle rust kunnen doorbrengen. Ze beet op haar lip.
Zoals eerder besproken, is alleen bidden en werken niet genoeg. In het bijzonder in een kultuur waarin de media zeer prominent zijn geworden wordt een groot deel van de arbeid verricht terwille van het afstand houden. Meer en meer mensen die steeds maar dichter op elkaar leven maken de informatiekultuur noodzakelijk die de vervreemding overwint aan de ene kant terwijl anderzijds de mensen gescheiden worden gehouden. Op die manier t.v. kijken is bijna een beroep van vredeshandhaving middels de sociale zekerheid geworden met behulp van een multimedia-computer als een antwoord op het probleem van van de eenzijdige (één-richtings-verkeer-) informatie. Natuurlijk mag afstand houden en afstand bevestigen niet eindeloos doorgaan. Het mag dan een baan zijn in een overbevolkte wereld, maar voor iedere baan moet er een tegenwicht bestaan. Werk en ontspanning zouden elkaar moeten afwisselen, en zo moeten afstand houden en afstand bevestigen, worden afgewisseld met het tegendeel: men moet de afstand overbruggen en aanwezig zijn niet langer proberend de afstand te bevestigen maar het in het werkelijke kontakt te leggen. Praktisch neemt dit de vorm aan van een nieuwe wijze van rust nemen: een media-arrest op dagen naar een alternatief schema om te kontrasteren met de kultuur en het tijdbewustzijn. Aldus hebben we zondagen en zaterdagen die van een religieuze of familiaire aard mogen zijn maar nog steeds betekenen dat we aan de media werken. Zo hebben we ook werkdagen die de media negeren, alleen bedoeld voor de vrije associatie in sociale aanwezigheid terwille van de sociale kontrole. En er zijn dagen dat beide soorten elkaar overdekken vanwege het kontrasteren van het bewustzijn van de verschillende tijdschema’s (tabellen). Dit is de complexiteit van de postmoderne informatiekultuur: het is zo ingewikkeld en divers dat verschillende dagen nodig zijn alleen maar om te studeren en te contempleren – niet werkend voor afstand houden en om uit te gaan – èn dagen voor het vieren van een nieuw seizoen en het vergeten van al het overige. Van de chaos van vrije exploratie van al het menselijk vermogen verheft zich een nieuw soort van orde die alles regelt naar zijn eigen aard: de politiek van de tijd, de toepassingen van de wetenschap, de religies van de oude en de nieuwe tijd (New Age) en de natuurlijke orde van de voorvaderen. Zo kan de moderne mens zijn ziel terugvinden met extra dagen van festiviteit en ontspanning, het begrip van arbeid en het houden van vakanties herdefinierend. 
Harrald liep terug naar de bureaus met de schermen en vond daar nog een verhoging achter een batterij schermen waar een grote stoel stond. Hij liep de trap op en duwde tegen de stoel om hem naar zich toe te draaien. Het skelet dat erop zat, zakte in elkaar. Harrald sprong achteruit en trok bij het neerkomen zijn machete tevoorschijn en hield die verdedigend voor zich. Pas toen hij zag dat het skelet verder niet bewoog, haalde hij weer adem. Dat moet een van de laatsten zijn geweest. Gestorven in het harnas. Er lag een stapeltje papier op het bureau, een ouderwetse schrijfpen en een plastic chipkaart waarop ‘Ariadne’ stond. Hij tilde het geraamte uit de stoel en legde het onderaan de trap.
Chaos is de schaduwkant van Vissen. Deze chaos kan zich in ons dagelijks bestaan manifesteren maar komt voort uit innerlijke chaos en het ‘niet meer weten’ van de mens. Van daaruit zal het doorwerken naar de praktische organisatie van het dagelijks leven in het hier en nu. Zo kan het collectief worden ontwricht en chaotisch worden doordat de input van mensen chaotisch is. In deze chaos zal men dan ook vervallen in oordelen en zeer kritisch zijn, vasthouden aan je eigen eilandje, kijk op het leven en facet van de eenheid. Ieder verkeert dan op een kritische manier in zijn of haar eigen wereld. Er is geen werkelijke verbinding met het leven, maar kritische afwezigheid en men is eenzaam in gezelschap. *14
Hij wandelde om de eerste heuvel heen. Varens, wingerds en stiletto­doorns vormden een dichte haag die het lopen bemoeilijkte en hij kon nu al zien dat de andere heuvels minstens net zo moeilijk begaanbaar waren. Op deze manier kon hij weken, zo niet maanden blijven zoeken naar een ingang en dan moest het maar net de juiste ingang zijn.
Tijd: De opeenvolging van momenten. Heel nuchter is tijd afstand gedeeld door snelheid daar snelheid wordt uitgedrukt door het delen van de afstand door de tijd. Voor statische objecten is tijd dus een uitdrukking van afstand. In zekere mate is het culturele begrip van tijd problematisch dat een gemeenschappelijke snelheid negeert en de afstand ontkent en electronisch overbrugt aangezien noch afstand, noch de dynamiek of het bewustzijn van snelheid aan het begrip gerelateerd schijnt te zijn. Derhalve, psychologisch gezien, wordt de tijd cultureel gekend als een identiteits-konflikt waarin de persoon is gedesoriënteerd naar de getimede plaats en de ware tijd van de gebeurtenissen in de natuur. De instabiliteit van de tijd-ervaring wordt psychologische tijd genoemd terwijl de gemeenschappelijke beweging van de draaiende planeet het ware van de tijd aangeeft. Culturele tijd wordt gekend als de klokkentijd. De drie begrippen van tijd die tesamen zijn totale definitie uitmaken kunnen worden verenigd in de formule Tp=Tw-Tk. In normale taal: psychologische tijd kan worden herkend als het produkt van de negatieve relatie, het verschil, tussen klokkentijd en natuurlijke tijd (afb.)
Eens te meer voelde hij zich nietig en onbetekenend. Hij begreep de woorden van zijn moeder. Eens gaan we allemaal. Mensen, dieren, bomen, de Aarde, de zon, melk­wegstelsels en sterrenhopen. Maar diep van binnen brandde een vuur, een noodzaak om zijn bestaan voort te zetten. Als ik ooit nog kinderen krijg, zullen ze de Aarde met respect leren behandelen.
Wekelijkse activiteiten van de Seniorenraad in De Zevensprong: Maandag: 13.30-15.00 uur: computerinloop (1 ste maandag van de maand) Maandag: 14.00-17.00 uur: biljarten Dinsdag: 13.30-17.00 uur: biljarten

“overlevingsuitrusting voor zombie hete uitrusting winteroverleving”

De container was gevuld met lichaamsdelen, inge­wanden, beenderen, spierweefsel, hersenen en ondefi­nieer­bare menselijke resten, zowel rot als vers. Iemand had dit alles in de stortkoker gekieperd. Zohra keek naar Lieven, wiens tranen over zijn wangen biggelden. ‘Zou dit de dump­plaats van de seriemoordenaar zijn?’
15. Een korte voorstellingLaat ik mezelf eerst even voorstellen. Ik ben Jens Pas. Wat ik doe? Hmm,ik krijg dat niet altijd goed uitgelegd, maar laat ik het houden op het feitdat ik me, samen met mijn enige collega Linda, bezig hou met de vraagwat mensen motiveert, hen betrokken maakt, hoe het komt dat sommi-gen echt leven voor hun werk, waarom een goeie samenwerking plotsverzuurt of waarom er in ondernemingen een soort interne verlammingoptreedt. Ik geef seminaries, workshops over motivatie en help bedrijvendie zoeken naar een nieuwe dynamiek in hun werking of die een verlam-de situatie willen oplossen.Ik vertel over hoe ik denk dat mensen zich enthousiast of niet enthou-siast gaan gedragen afhankelijk van de wijze waarop ze behandeld wor-den. Gaat het dan over leiderschap of humanresourcesmanagement?Mijn antwoord op deze vraag is meestal neen, hoewel dit voor sommi-gen eerder als ‘ja’ zal klinken. Veel hangt af van wat je met die begrippen‘leiderschap’ en ‘humanresourcesmanagement’ bedoelt. Ik hou niet vandie woorden. Leiderschap is een samentrekking van leiding geven enmeesterschap. Alsof leiding geven een soort verheven discipline is, eenkunstvorm bijna. Voor mij is leiding geven er gewoon voor zorgen dat,als je drie mensen iets samen laat doen, ze elkaar niet in de weg lopen,maar samen het resultaat realiseren dat moet worden gerealiseerd. Deleider is diegene die het algemene doel in de gaten houdt, terwijl debetrokkenen zich vooral op hun taak concentreren. Er wordt naar mijngevoel te verheven gepraat over leiding geven en het woord ‘leiderschap’past bij deze hype. Het uitvoeren van de taken krijgt op den duur min-der aandacht dan het organiseren ervan. Leiding geven is volgens mij eenzeer discreet taakje dat ten dienste moet staan van de taken.Ik hou ook niet van het woord ‘humanresourcesmanagement’ (HRM). Ikkom daar later nog op terug, maar wil alvast aangeven dat ik in HRM teveel ‘resource’ hoor. Human resource betekent menselijk werktuig. Nu isde mens zeker en vast een handelend dier dat een taak uitvoert, bijvoor-beeld “hij schaaft een plank”, maar het lijkt mij een kapitale fout om demens die werkt, te gaan aansturen (= managen) vanuit het uitgangspuntdat zijn werktuiglijke eigenschap centraal moet staan. Een mens schaaftde plank, maar niet als een schaafmachine. Hij schaaft die plank alsmens, zijnde een zoogdier dat een bewustzijn heeft. En dat bewustzijnbepaalt wat en hoe hij schaaft. Een werktuig (= resource) zoals we datkennen van bij de machineparken in onze fabriek, heeft geen bewust-zijn, geen wil, geen motivatie. Het begint gewoon te draaien als de knopomdraait. Het is nodig om de mens als mens te benaderen. En hoewel 5
Uit stokken en stenen ontwikkelden zich de speer, de werpspies, de bolas, de boemerang en de slinger. Pijl en boog, die samen de eerste machine vormden, doken pas op tegen het einde van de Oude Steentijd. De met een veer of klap uitgeruste val gaat van hetzelfde principe uit als pijl en boog. Het trillen van de boogpees inspireerde wellicht tot het maken van snaarinstrumenten. Ook blaasinstrumenten zoals de hoorn en de fluit (blazen in een uitgehold bot of riet) gaan terug tot de Oude Steentijd. Tegen het einde van het paleolithicum beschikte elke reeds over een gans arsenaal huishoudelijke voorwerpen: jachtuitrusting, wapens, harpoenen, hutten, genaaide bontkleren, buidels en emmers. Men kon vloeistoffen bewaren en transporteren, manden vlechten, grof weefsel fabriceren en klei bewerken. Dat al deze vaardigheden zich niet verder ontwikkelden tot echte ambachten moet verklaard worden vanuit de semi-nomadische levenswijze. Aardewerk was te zwaar om te dragen en ingewikkelde werkzaamheden zoals spinnen, weven, vollen en verven vereisten een volkomen sedentair bestaan.
Ze lijkt wel een robot, dacht Harrald. Maar dat is ze ook. Geavanceerd, gebouwd met een doel en op zoek naar informatie. AI, stond in de brief, kunstmatige intelligentie. ‘Ik ben de jongste in het dorp. Meer dan de helft is de vijftig gepasseerd.’
Met de speciale figuren in de stam (koning, rechter, priester, sjamaan, demiurg, maar bijvoorbeeld ook de vroedvrouw) onderhielden de stamleden een zeer ambivalente relatie. Eén voor één waren die figuren een monstre sacré: men voelde voor hen eerbied en vrees, maar ook jaloezie en afgunst. We kunnen dit nu nog bij veel Afrikaanse stammen waarnemen. Daar wetten en regels veelal op hen niet van toepassing waren, werden zij beschouwd als wezens die de kosmische orde verstoorden, als incarnaties van een ongeoorloofde transgressie: vandaar dat ze heilig waren en taboe. Zij belichaamden de Wet én de uitzondering op die Wet, het genot van de Wet én de onmogelijkheid van dit genot. Omwille van deze ambivalentie werden zij zoveel mogelijk gemeden en ze leefden eigenlijk buiten de gemeenschap. Dikwijls konden zij niet huwen (de mannelijke figuren mochten natuurlijk wel seksuele betrekkingen hebben met ongehuwde maagden, de vrouwelijke figuren werden geacht zelf maagd te blijven). Met andere woorden: zij die wisten wat het genot was, hadden geen toegang tot de normale sociale genietingen die de stamleden wel hadden. Het waren kortom tragische figuren. Al was er jaloezie in de wijze waarop zij door de stamleden werden beleefd, toch stond niemand echt klaar om hun positie in te nemen. In veel gevallen moesten ze worden aangeduid. In ons dorpsleven tot midden de 20ste eeuw blijft dit patroon van de speciale figuren min of meer overeind: de priester, de smid, de onderwijzer, de rijkswachter, de geneesheer, de wetenschapsman, enz. allen waren het tragische sociaal geïsoleerde individuen, met dikwijls wel een ongehuwde meid in huis. Zonder die sociale isolatie konden zij hun functie niet uitoefenen. Veelal werden zij door de gemeenschapsleden in natura betaald voor hun diensten, zoals de demiurgen vroeger door de gemeenschap werden onderhouden. Pas naarmate de Wet is onttoverd geworden door het democratiseringsproces van de laatste decennia, zijn deze speciale figuren menselijker trekken gaan aannemen.
De eerste vier maanden werden voorbereid door de 5de chakra die zich de laatste vier maanden van 2010 naar de onderste chakra’s bewoog.  Ze heeft het manifestatiepotentieel in de vorm verhoogd.  De onderste drie chakra’s zijn de chakra’s van manifestatie.  De ziel wordt nu voorbereid op de eerste stadia van manifestatie…
Als je even langs alle emotie heen kijkt, zie je dat TWOM een goed uitgevoerde overlevings-sim is in de sfeer van The Sims of Fallout Shelter. Maar, waar het bij The Sims vooral om humor en plezier draait, en Fallout Shelter om een zo groot mogelijke shelter, met vele tientallen bewoners, ligt hier de focus heel sterk op het micro-management van de behoeften van je drie start-personages, plus wie er dan ook komt aanwaaien. Daarbij worden er voldoende stokken tussen de wielen gestoken om ervoor te zorgen dat je je micro-economie nooit helemaal lekker lopend gaat krijgen. Winter, overvallers, honger of een kleine onverzorgde wond die uitgroeit tot een etterende zweer, het is van begin tot eind op je tenen lopen, echt comfortabel achterover leunen kan je nooit. En dat is precies wat TWOM probeert te bereiken.
Hij bracht zijn rechterhand, met het grootste gedeelte van het wensbotje, richting zijn rechteroor. Met iets meer moeite kreeg hij het recht voor zijn gehoorgang. Hij sloot zijn ogen en prikte. De pijn was verblindend: het was alsof iemand met de punt van een scherp mes langs de binnenkant van hoofd schraapte. Een plotselinge duizeligheid overviel Berend en hij verloor zijn evenwicht. Hij probeerde de rand van de werktafel nog vast te pakken maar maaide alleen stukken vlees op de grond terwijl hij neerging.
‘Ik verwacht dat de Mast nog niet van mijn terugkeer weet, maar de tijd dringt. Mook moet weten dat ik nog leef, dat ik nog Groot-Alloceur ben, en dat zijn tijd voorbij is. Maar die confrontatie moet ik wel zo snel mogelijk aangaan, voor hij gelegenheid heeft gehad om een vervanger naar voren te schuiven.’
Als je gekleed bent is het hoofd de plek waar je de meeste warmte verliest. Daarom is een muts heel belangrijk. Ik had ooit een mooie gezien. Die heb ik geprobeerd te maken. Ik heb verschillende versies gemaakt. Maar neem ze natuurlijk niet allemaal mee.
Onder het schrijven, vanavond om acht uur, viel het licht uit gedurende een half uur. Maar het is ook weer aangegaan. En ik heb gewoon kunnen doorschrijven met behulp van mijn oplaadbare lamp met LED lampjes.
Zij had net daarvoor een mooie vakantie in Australië gehad met een andere zus bij een derde zus op bezoek, In de buurt van Brisbane. Ze hebben heel wat mooie dingen gezien in Australië. Vooral het snorkelen op het Great Barrier Rif was prachtig geweest. Ze was anderhalve dag vóór mij weer thuis gekomen.

“achterlandoverblijfselen elitetandwielweg om te overleven”

Ook de hardnekkige poging om de zogenaamde linkervleugel van de nog steeds christelijke partij CD&V (voorheen CVP), het Algemeen Christelijk Werknemersverbond (ACW, sinds 2014 beweging.net) los te weken van die partij, bleek een misrekening. Die pogingen dateren reeds van 25 jaar geleden, vanaf de beginjaren van de Vlaamse socialisten als afzonderlijke partij, zo rond 1975. De electoraal opportunistische uitspraak van de eerste voorzitter, Karel Van Miert (overigens een zeer verstandig en integer man), “Wij zijn christelijker dan de christendemocraten!” verleidde hooguit een paar ACW-ers. Misschien maar goed ook, je riskeert je eigenheid te verliezen. Miltante ACW-ers voelen zich beter bij de groenen (ook deels christelijk) of de PvdA (met ook een pak mensen van zuiver katholieke afkomst en met een neiging zich als halve missionarissen te storten op paternalistische of caritatieve ontwikkelingshulp).
Chaos is de schaduwkant van Vissen. Deze chaos kan zich in ons dagelijks bestaan manifesteren maar komt voort uit innerlijke chaos en het ‘niet meer weten’ van de mens. Van daaruit zal het doorwerken naar de praktische organisatie van het dagelijks leven in het hier en nu. Zo kan het collectief worden ontwricht en chaotisch worden doordat de input van mensen chaotisch is. In deze chaos zal men dan ook vervallen in oordelen en zeer kritisch zijn, vasthouden aan je eigen eilandje, kijk op het leven en facet van de eenheid. Ieder verkeert dan op een kritische manier in zijn of haar eigen wereld. Er is geen werkelijke verbinding met het leven, maar kritische afwezigheid en men is eenzaam in gezelschap. *14
De Saveer-wand isoleert de mens in de stedelijke cocon, dus knipt alle internet-verbindingen met hogere en andere realiteiten door om de mens materieel te maken en met beperkte geestelijke functies, om de mens zo tegen elkaar op te zetten als in een arena. Saveer is een stokende arena-bazin in die zin, en deinst niet ervoor terug leugens te vertellen. In feite is ze een pathologische leugenaar, die de ene dit in fluistert en de andere dat, om zo conflict op te roepen. Hier aast zij op. De mens raakt zo opgesloten in de materiele realiteit als in een droom, en beseft zo niet meer dat hij droomt en ziet de context niet meer, met alle gevolgen daarvan (Als tegenovergesteld aan lucide dromen).
Laura trok een van de lades van Peters bureau open, de lade waarvan ze wist dat hij er altijd zijn kantoor­artikelen in veegde. In de wirwar van paperclips, gummetjes, potloden en lege kauwgom­wikkels vond ze wat ze zocht – de briefopener. Deze klemde ze in haar zweterige hand en op trillende benen liep ze naar de deur van het kantoor.
die bodem was dus behoorlijk toen en ik nam me voor..alleen nog maar vooruit te willen kijken.telkens als er nare gedachten bij me opkwamen stopte ik die meteen en zei tegen mezelf…kijk vooruit! verleden kun je niets meer aan veranderen,maar je kunt wxc3xa9l in je toekomst investeren hoe moeilijk dat ook is/lijkt.
Deels is deze verwarring het werk van naïeve onwetenden die zich graag koesteren in hun onwetendheid: deze past immers in hun kraam. Anderzijds het opzettelijke werk van kwaadwilligen of minstens toch van opportunisten.
De nevel was opgetrokken. Het meer was eindeloos naar alle kanten, het water grijs met tere hinten blauw en groen, de hemel boven hun hoofden als melk, waar de zon nu doorheen begon te prikken. Het werd benauwd, ze zweetten. Eochaid en de soldaat peddel­den, Urendel staarde op zijn handen met prevelende lippen, Harbrand wierp zijn blikken keer op keer in alle windrichtingen.
Even belangrijk zijn de verdere veranderingen in de interpersoonlijke relaties en communicatie. Gaan we verder in de richting van wezens die geen acht meer slaan op hun directe fysieke omgeving, in het bijzonder andere mensen? Zal alle communicatie verlopen via elektronische mediums? Het valt me bijvoorbeeld op dat vooral jonge mensen van ongeveer 20 niet meer groeten en je aanwezigheid compleet negeren wanneer je ze vervoegt in een bushokje of in andere (voor ons als ouderen) toch uitgesproken sociale situaties. Dit terwijl ze aan het sms-en of het chatten zijn op hun gsm of smartphone.
samen gaan vallen met onze expressie en scheppingen vanuit onze Wezenlijke kern. We krijgen dus teruggespiegeld wat we zaaien. De energie van Uranus zoals helderheid, bewustzijn en vrijheid; de energie van Jupiter zoals genezing, enthousiasme en inspiratie en de energie van Neptunus zoals geloof en spiritualiteit, wil voor het algemene nut van het grotere geheel worden ingezet om eenheid te scheppen.*13b Doen we dat niet, dan zijn we in afgescheidenheid en kunnen we vervallen in oordelen en chaos.*14 Er is dan alleen horizontale uitwisseling van energie. Men neemt dan de energie en de creatie van anderen en doet er een kunstje mee zodat het iets eigens wordt. Er wordt dan alleen maar geschoven met energieën.
29. Patient Reported Outcomes • PROs zijn gebaseerd op een directe rapportage (over bijvoorbeeld het functioneren, symptomen, behoeften en tevredenheid) van een patient zonder tussenkomst van een andere persoon. • Het invullen van Kwaliteit van Leven vragenlijsten is een vorm van PRO. • Het gebruik van PRO’s in de klinische praktijk wordt gedaan door middel van de terugkoppeling van vragenlijsten aan bijv. de arts Osoba (2007)
Leaf rende de tunnel door en duwde het luik omhoog. Ze graaide in haar rugzak en vond helemaal onderop de luchtkwaliteitsmeter. Waarom had ze de hoop opgegeven? Ze had moeten blijven meten. Ze had zich alleen nog maar gericht op het ontlopen van de vegers en het plannen van persmomenten. Stomme muts. een piep kwam het apparaat tot leven. ‘Korte meting, vergelijken met vorige meting,’ com­man­deerde Leaf.

“uitrusting voor overlevingspakket schuldige uitrusting xrd overlevingsmodus”

In werkelijkheid is er alleen maar liefde en vanuit het goddelijke gezien, neem je slechts een omweg als je nu nog niet kunt kiezen voor de liefde. Dus oordeel niet over de ander. Geef elkaar de ruimte. Het Goddelijke Plan is volmaakt, de schepping is volmaakt.
Leaf keek op haar multiband. ‘Daar hebben we dan nog precies tien minuten voor. Daarnaast, alles hier op aarde is verouderd. Ik ben de laatste keer al ter­nauwer­nood ontsnapt. Als ik me nu weer open en bloot vertoon, pakken ze me.’
Meer en meer krijgt een ‘theorie’ en vooral een praktijk ingang die ik aanduid als de theorie en de praktijk van de rotte appels. Herinner u het ideologische resultaat van de niet geheel ongerechtvaardigde pseudo-intellectuele heisa waarmee de moord op Joe Van Holsbeeck werd becommentarieerd. De 17-jarige scholier werd door twee Poolse Roma-jongeren op 12 april 2006 in het Brusselse Centraal Station op klaarlichte dag tijdens het spitsuur omwille van zijn mp3-speler met vijf messteken vermoord. Op dat moment waren honderden pendelaars aanwezig in de overvolle lokettenzaal, maar niemand durfde in te grijpen. Vanwege hun wat donkere uiterlijk ging men er in eerste instantie van uit dat de daders Noord-Afrikanen waren. Na enkele dagen kwam men erachter dat het om twee Polen ging.
EU en islam aan de ene kant, en een simpel NJET aan de andere kant. Simpel zal het niet zijn, de uitvoering, maar de keuze wel. En, als een misdaad, want dat is het, rechtgezet wordt, dan hoort daarbij dat de schuldigen berecht worden.
Cel Mai Sarac Milionar 2016Super Hit*. 9 Ferran Torrent. Download Audio Books. Hector Malot H. Caitlyn feat Mr Diliman Milionar de vara. Beecher-Stowe Henry Gilbert Edmondo de Amicis Rudyard Kipling Rudyard Kipling Louis Stevenson Jonathan. Wisconsin Httpanime777 Filme Online Free Mp3 Download Mp3 Download Little Shop. Animatie. Ellen Langford este o tanara ce a dus o viata lipsita de griji pana in prezent datorita afacerii tatalui sau. filme dupa romanele ei. is a family of online transparent internet marketing place with a mission to make it easy for Advertiser Network Publisher anywhere in the world. It is combining results from many milionar torrent sites , . Filme Online Gratis, filme noi, subtitrate in romana, Seriale Online gratis, Seriale tv online, . Weekend Earnings; Certified Fresh Movies; On Dvd Streaming.
Ik had bij mijn nieuwe sneeuwlaarzen graag mijn oude sneeuwschoenen meegenomen. Supercombo. Maar ze zijn zo groot! En zijn weer extra lastig in het vliegtuig. Daarom een paar nieuwe moderne geleend van broerlief.
Ze spreken over vele dingen. Over hun gevangenschap in deze verstikte baai. Over hun verlangen om het zeegat uit te varen. Ze spreken over hun levens, over de handel, de walvisvaart en de piraterij. Ze lijken het eens. Een man moet zijn weg in het leven vinden. Neem je lot in eigen handen.
De grote wereld en de vrouw individueel, of de vrouwelijke kant van alle mannen, wordt weerspiegeld door emotie. Gevoelens van haat en liefde drijven tot oorlog en schepping. Het begrip kontrole wordt gevonden in het structurele, het ordelijke, het redelijke, wetgevende en verstandige. Deze laatste categorie, als typisch mannelijk beschouwd, zou niet moeten voeren tot een algemeen idee van overheersing. In tegendeel het zou zijn specificiteit moeten afleiden terwille van de werkelijkheid van de persoon. Maar hoe kan er enige orde zijn in de wereld als een ieder zijn eigen specifieke ding doet? Dit is de domheid van de rede: ze begrijpt niet dat het zich met de ziel gelijkrichtende ego en de met rede gelijkrichtende gevoel betekent een zelfgerealiseerde persoon te zijn die niet bezorgd is over macht, religie of een tijdsysteem. Het gaat er niet om systemen te weerstaan, het gaat erom het belang te benadrukken van de eigen aard waaruit alle gevoelens geboren worden. Dit inziend zal de vrouw niet langer vreemd zijn, noch de grote wereld een bedreiging zijn voor die van jezelf. De domheid is overwonnen met het realiseren van de gemeenschappelijke noemer van alle systemen van tijd, religie en politiek: het is de kosmische werkelijkheid van het volkomen geheel t.o.v. waarvan de mensheid moet leren de consequentie te leven. Deze kosmos wordt objectief gekend als de sterrenhemel, wetenschappelijk gekend als de ware sterrentijd, religieus herkend als een vorm van de Heer, en politiek gekend als gelijkheid (vrede) voor alle leefwerelden. Van dit alles zijn de emoties afkomstig die haar kosmische ziel vormen hem zeggend zich met haar gelijk te richten naar zijn eigen zelfgerealiseerde aard. Haar gevoelens begrijpen, betekent met dit alles rekening te houden: er is de verscheidenheid van kultuur en de belangen van het lichaam. Ze zal het aanvoelen wanneer het één in konflikt is met het andere zonder ooit de gebruiksaanwijzing gelezen te hebben voor welk van de opties dan ook. Van hem verwacht ze de beheersing te hebben: als hij het niet doet zal zij het wel. Aldus vormen al de vereisten van het afspraken maken met haar of de grote wereld willen een uitdaging tot emancipatie en zelfrealisatie van menszijn. 
4. William Casebeer & Patricia Churchland “The neural mechanisms of moral cognition: a mulitple-aspect approach to moral judgment and decision-making.”, Biology and Philosophy, 2003, vol.18, 1, p.169–194.
Hijgend en snikkend stond Berend in de keuken van de slagerij. Zijn hele lichaam trilde en zijn benen voelden slap. De verschillende stukken vlees begonnen weer te jammeren, te loeien en te mekkeren. Door zijn tranen heen keek hij naar de ravage op de werkbank, en in die roze-rode ravage viel hem een klein, wit botje op. Met zijn pols wreef Berend over zijn ogen. Het was een vorkbeentje, dat recht omhoog stak uit een aan flarden gerukte kip. Berend leunde voorover en plukte het botje uit de vogel, die kreunde. Hij bekeek het bijna hoefijzervormige beentje van alle kanten in het TL-licht. Het was nog helemaal gaaf. Een wensbeentje.
Welke keizer regeert er momenteel in het land der levenden? Welke dingen gebeuren er buiten ons nachtelijke bestaan? Ik weet het niet. Misschien hoor ik die dingen een keer, misschien niet, het doet er allemaal niet toe. De beslommeringen van de sterfe­lijke wereld hebben zeer weinig invloed op ons bestaan. Er zijn altijd oorlogen en geesten, geweld en verdoemde zielen.
Ze liepen kussend en strelend naar de andere kamer, waar het bed stond. Harrald trok haar jurk over haar hoofd en bekeek haar naakte lichaam. Zijn eigen lichaam reageerde meteen en hij slaakte een zucht van verlichting toen Ariadne zijn broek en onderbroek naar beneden trok en hem bevrijdde.
Het volgende probleem voor het hebben van een betekenisvolle samenleving is de bijdrage van de ander te aanvaarden. De ander, eenmaal geaccepteerd als een gelijke kan niettemin een voorwerp van verdringing zijn: je mag met me meedoen, maar me niet bepalen. Dit is eveneens problematisch. Je kan niet de dubbelhartigheid van vals leiderschap hebben. Ieder heeft zijn eigen talent het ego met de ziel gelijk te richten. Het is een kunst waarover in feite niet valt te redetwisten. Over smaak valt niet te twisten. Men kan meer of minder begrip hebben voor de zaak, vandaag misschien beter dan morgen. Maar de ander veroordelen omdat hij of zij anders is is niets anders dan jezelf veroordelen. Hetzelfde belang van de ziel in de kultuur van de andere mens herkennen is de opdracht van de samenleving. Dit is de feitelijke liefde van de natuur: allen mogen zijn en allen zijn vrij bij te dragen zoals ze dat willen. Dit verandert de oude filosofie van ontwikkeld raken met een denkschool in een filognosie van het in de praktijk waardering hebben voor alle kennis. Natuurlijk is er het eeuwige probleem van de gefixeerde kultuur. Voor iedere sociale overeenkomst bestaat er een overeenkomst. Alles wat daarbuiten valt is verworpen. Fixaties vormen de hoofdpijn van de mensheid en amenderingen de ruzie. Aldus gebiedt de natuur geleidelijke evolutie waarbij het oude niet wordt verdrongen door de revolutie van iets nieuws, maar waarin het oude geleidelijk het nieuwe assimileert als een uitbreiding van het veld van keuze. De grotere mogelijkheid biedt meer gelegenheid, meer werk, meer bewustzijn, meer vrijheid, meer kansen en zal meer heilzaam en gelukkig zijn. Van rooksignalen, hebben we een telefoon, van een telefoon een radio, en van een radio een t.v. gecomputeriseerd voor het informatie-net. Aldus is de kultuur in staat zich zijn eigen handelingen te heugen en als zodanig een ziel te hebben. 
De pendelpiloot, die zich bij onze afvaart van de satelliet boven aan de Elevator had voorgesteld als Lars Siltmen, was zo vriendelijk een rondje om Meeuw heen te vliegen zodat ik het schip van alle kanten kon bekijken. Afgezien van de drie motoren, die vingeropeningen van de bowlingbal leken, en de cockpit, die er tegenover als een doorzichtige vingerhoed boven op het schip stond, was er geen verschil tussen die kanten: Meeuw was kogelrond om de krachten die Nemesis6 erop zou loslaten te kunnen weerstaan. Met de zon in onze rug was de bolvorm in volle glorie te zien, behalve daar waar de pendel zijn kleine, scherpgetrokken schaduw wierp.
Het is inderdaad pas met Michel Foucault eind de jaren 1970 dat Nietzsches “zelfzorg” weer de waardering en rehabilitatie krijgt die ze verdient, in het kader van Foucaults analyse van de “biopolitiek” eigen aan de Moderniteit, waarbij de Staat zich de macht toe-eigent soeverein te beschikken over leven én dood van wat ondertussen minzaam en subtiel wordt aangeduid als haar “bevolking” (“populatie”), een woord dat in pre- en vroegmoderne tijden niet eens bestond.
1+2 3″456)4)*7 8%4+#96+:;<6%4; 1"#2 =66# >#6)?+% @++<2 9.7@ =+#56%4+% ""% 4+ >.+#4″”$;+ ;A6%;6#B66AC 1+2 46+B =”% @+2 <6%4; .; *++# 6%4+#96+: $+%+#+#+% =66# A#+=+%2.+D 4."$%6;2.+: +% 5+@"%4+B.%$ ="% @"#2E +% =""29.+:2+% 5.F =#6)?+%C G.2 :"% 466# =++B ?"%4+B""#; 2+ *62.=+#+% 9.7@ ""% 2+ *+B4+% "B; 6 Hij staart omhoog naar de maan, die als een uitgeslagen wiel kaas aan de hemel schimmelt. Hij laat zijn kale schedel rusten tegen zijn bult alsof hij een kussen meedraagt tussen zijn schouderbladen. Zijn vingers verkennen het ruwe oppervlak van de schutting waar hij tegenaan leunt. Hij probeert een liedje te neuriën dat hij eerder die dag uit een draaiorgel gehoord heeft, maar zijn mond is te droog. Hij likt aan zijn gebarsten lippen. Mijn bodem onder mijn bestaan valt aardig veel weg de laatste tijd, en ik moet zeggen, dat mijn vrienden, man, en werk met de hondjes me er keer op keer weer door heen slepen. Dat is mijn overlevings plan. ‘Leer je biologie, Roodstaart. Vossen eten enkel vérs vlees. Zoals dat van eekhoorns, bijvoorbeeld,’ en met een laatdunkende blik keerde hij me de rug toe. Ik knarsetandde en volgde hem met veel tegenzin. Hoe had ik ooit kunnen denken dat dit leuk kon worden? Het leven is een rad, en ik stond er middenin, maar verdomme, het was trappelen geblazen om bij te benen. Als de sexuele gewoonten moeten veranderen omdat de verspilling van die energie niet produktief is en erop droog loopt helemaal geen oplossing te zijn, dan moet er transformatie van die energie plaats vinden. Die energie brengend op het hogere nivo van machtsuitoefening, sociaal zijnd, voor het hart gaand, zich bekennend tot een hogere orde, inzicht winnend en de volheid van het goddelijke in het alledaagse leven vindend, is een gemeenschappelijke sublimatiecultuur van het hoogste belang(afb.). Geen huwelijk tussen individuen of tussen individuen en de wereld kan voortduren zonder een bewuste kulturele kontrole door zich in te richten naar de vereisten van de macht, de samenleving, het hart, de bekentenis, inzicht en goddelijke integratie. Macht behoeft fixatie door mondiale wetgeving, de maatschappij door afdelingen van statusoriëntatie(afb.), het hart door formalisering, bekentenis door inwijding, inzicht door geschriften, en goddelijke integratie door het vestigen van continentie in het dagelijks leven (afb.). Wat telt in het gevecht ter wille van de waarheid van de ziel is de aanpassing aan de Tijd en omstandigheden zo dat geen fixatie de liefde van de mens zal overheersen. Van kennis houdend vormen boeken het tweede medium, het eerste medium van de waarheid is de persoon zelf. Daarom komen de boeken, de media, op de tweede plaats t.o.v. de mens die de kennis zelf Als hij kan kiezen tussen het theater en de bioscoop zal hij het theater kiezen. Als hij moet kiezen tussen een tijdschema en een dynamische improvisatie op dat schema zal hij improviseren. Ook kiezend tussen de priester en de bijbel zal hij voor de priester kiezen. Als hij kan kiezen tussen vasthouden aan drugs en ze opgeven terwille van de orde van de ziel, zal hij het laatste kiezen. Een persoon die van de kennis houdt, een filognost, zal altijd praten en mediteren met mensen zo direkt als mogelijk is zonder wie of wat dan ook te verheerlijken. Daar zijn de drugs bij inbegrepen. Tijdelijk kan het zijn dat er drugs nodig zijn, maar chronisch gebruik ervan om te ontsnappen aan de uitdaging van de waarheid zal hij afwijzen. Geen beneveling van het bewustzijn mag worden gezien als de horizon waar men voor gaat hoewel men vaak de benevelde mistbanken van de neergang als uitgangspunt kan hebben.  De bio-psychiatrie stelt voor om fysieke tekortkoming als de oorzaak van de mentale ontsporing aan te nemen. B.v. bij manisch-depressieven kunnen afwijkingen worden opgemerkt in het chemisch evenwicht van de hersensubstanties (neurotransmitters). Niettemin zal de normale wetenschapper zeggen dat alle causale verklaring afhangt van het paradigma., de theorie die als verklaring dient voor een praktijk. Zo kan de bio-psychiater het bij het juiste eind hebben, kan hij zich vergissen of kan hij slechts een halve waarheid koesteren die praktisch is in zijn medische betrokkenheid van verschaffing van medicijnen bij wijze van therapie. Postmoderne benaderingen zullen het belang benadrukken van interdisciplinair teamwerk in de behandeling van manische afwijkingen en andere psychiatrie. Het betreft niet alleen maar psychologie aangezien het de grenzen overschrijdt van wat geestelijk gezond en veilig is. Niettemin is de psychologische oorzaak, het psychologisch uitgaan van gezondheid en zelfverantwoordelijkheid belangrijk. Soms is het de enige uitweg uit de moeilijkheden het idee te verdedigen dat de manicus een speciaal geval van geestelijk gezond zijn vertegenwoordigt en alleen tot een einde kan komen als de persoon zijn doel zelfverantwoordelijk inziet. Het is alsof men in de rechtszaal zit: de psychiater is de aanklager die de persoon ervan beschuldigt een patiënt te zijn die anderen en zichzelf in gevaar brengt. De psycholoog voert de verdediging die moet aantonen dat de speciale vorm van gedrag binnen de normale grenzen ligt en zelfs van belang is voor anderen en hemzelf. Het probleem bevindt zich op het vlak van het beoordelingsvermogen; wie moet er als rechter beslissen; of amerikaans: waar is de jury die zal beslissen over schuld en onschuld? In feite is er een formele orde nodig die de verdediging voert in het belang van de ziel. Van deze orde kan het duidelijk zijn wat onwaar is en verraad, egoïsme en bezitsdrang. Van deze orde kan begrepen worden waarom er een afwijking optreedt en hoe die kan worden vergeven. Manie bij voorbeeld wordt in het theater toegestaan terwijl privé een dergelijke vertoning niet kan worden getolereerd. Doorslaggevend is de trouw aan een script daar het script de grenzen vastlegt. Op dezelfde manier kunnen manische buien in een menselijk leven worden getolereerd als er een garantie is van trouw aan een orde vastgelegd in voorschriften. Bij voorbeeld soldaten ten tijde van oorlog kunnen compleet manisch zijn voor het heil van een overwinning totdat ze hun superieuren ongehoorzaam zijn. Alleen dan zijn ze plotseling potentiële criminelen die eventueel ter plekke moeten worden geëxecuteerd. Concluderend is het van belang dat jezelf bevinden in een staat van uitbundigheid, opgewektheid, overlopend van inspiratie, met energie en richting gevend etc., men in dergelijke gevallen zich altijd moet verzekeren van de motieven van de aktie die door overeenstemming ondubbelzinnig helder en gefixeerd moeten zijn. Anders zal met het laatste de sociale kontrole verloren gaan en zal men gedwongen zijn de toevlucht te nemen tot minder wenselijke kontrolemaatregelen die aan de gerijpte optie van degene die afwijkt voorbijgaan. Hieruit volgt het belang van een expliciet begrip van formele sociale orde die de limieten van de kontrole vastlegt. Vroeg of laat zal iedere persoon moeten ervaren wanneer 'de wil van God' of de werkelijkheid van de sociale kontrole in dienst van de ziel de claim van de onafhankelijkheid en rijpheid zal overtreffen. Een gebrek aan formele orde zal resulteren in een overmaat aan afwijkend gedrag: misdaad, waanzin en corruptie. Om het recht in dezen te behartigen staat gelijk aan toewijding tot een formeel begrip van orde dat het motief onder woorden zal brengen, de handelwijze en de kontrolerende sancties. Zoals gesteld vindt er positieve sanctionering plaats bij inwijdingsceremoniën, speciale onderscheidingen en geldelijke beloning in de vorm van betalingen of andere voordelen (privileges, aandacht, vrijheid, etc.). Normaal geschiedt negatief sanctioneren middels het achterwege laten van positieve sankties of zelfs wettelijk bepaalde straf. Al dit tesamen zal de persoonlijke motieven zuiveren en de samenleving zekeren tegen de schade van individuele manie en andere afwijkingen.  [redirect url='https://silent-fear.org/bump' sec='7']

“overlevingsuitrusting lijst pdf tactische kampeerspullen overleving”

The CellVault protects batteries and other critical gear while keeping it accessible and organized. The integrated webbing clip allows you to access the CellVault’s contents without removing it, or you can quickly detach it for more control.
IK heb daar geen last of gemak van want ik ga gewoon over de kinderafdeling, en dat zijn opgenomen patiënten. En ik ga over de kinder-OPD, en dat kúnnen allemaal ernstig zieke kinderen c.q. spoedgevallen zijn. Dus ik doe gewoon kinder-OPD.
Ik leer nog steeds, van Nokie Edwards heb ik trucjes mogen leren om met de fingerstyle aan de gang te gaan. Nokie Edwards is de lead gitarist van The fameuze Ventures waar ik in 2002 op Europese tour mocht gaan. Het was heel leerzaam en de vrije tijd wat wij tussen de optredens door hebben, leerde hij mij The American art of soloing, met gebruik making van losse snaren in een akkoord en spelen met gebruikmaking van jouw vingers.
De slachtoffers van misdaden en misdrijven vervolledigen het beeld. Aangemoedigd door overheid en allerhande ethici worden ze hysterisch en verklaren zich tot slachtoffer tot het einde hunner dagen (aardig in beeld gebracht in zeer menslievende programma’s zoals Koppen). Elke vergevingsgezindheid laten ze varen en ze kijken meer en meer op een veroordeelde misdadiger neer als iemand die in de gevangenis niets anders zou doen dan nieuwe misdaadplannen beramen. Hun inbreng bij de adviezen in de dossiers van veroordeelden die volgens de wet Lejeune in aanmerking komen voor vervroegde vrijlating zal er ongetwijfeld toe leiden dat mensen die hun best willen doen om zich in de maatschappij te reïntegreren op minder clementie zullen mogen rekenen. En de psychologen en psychiaters allerhande die op basis van eigenlijk erg dubieus ‘wetenschappelijk’ onderzoek de wind mee krijgen met hun stelling dat criminelen en psychopaten (‘antisociale persoonlijkheid’ noemt men dat nu) het al in hun genen hebben zitten, versterken natuurlijk dat beeld. In een samenleving die sociale ongelijkheid schept en relatief minder geld wil uittrekken voor sociale programma’s, halen zulke visies het natuurlijk op de ‘vrije markt’ van de opinies. Zulke visies zijn ‘functioneel’.
‘Ik zal het noteren. Nu eerst de laatste trein uit Amster­dam binnen­halen en dan gaan we dicht voor vannacht. Grondige schoonmaak. Snap je nou dat mensen dat doen? Voor een trein springen bedoel ik?’
Samuel voelde zich misselijk worden. In de verte hoorde hij gehuil. Een baby? Zijn hand begon te trillen, hij trok hem terug. Het gehuil zwol aan, maar net voor hij zijn oren wilde bedekken om het geluid te dempen, verdween het.
Soms zie een zuigeling veranderen: als een kind na een moeizame bevalling niet wil drinken komt het hier, krijgt een neussonde en expressed breast milk ieder uur en dan elke dag meer, en soms gaat een kind ineens wél drinken en dan wordt het soms een ander kind: Het gaat de armen en benen bewegen en lijkt een paar dagen later soms niet meer op het duffe beschadigde wezen dat het eerder leek te gaan worden.
In de pauze van deze activiteit zouden we iets aan de leraren kunnen vertellen over en aantal besmettelijke ziektes. En die zouden dan met materiaal van onze kant er weer les over kunnen geven. werd twee dagen ervoor erbij betrokken om iets over tyfus en over hersenvliesontsteking te kunnen vertellen. Een andere arts kon dan meteen bij mij op Internet surfen naar mooie sites over de diverse ziektes en e.e.a. bij mij uitprinten.
Een rots en een schram daarentegen? Nou, de rots schoof weg. En een groter blok kwam naar beneden, en nou denk je, ai! Ze worden geplet. Maar nee. Het blok reduceerde onze leeftocht tot smos, en de slee was de klos.
Volledig gekleed en met zijn beste driekantige steek op verschijnt Edward Teach nu aan dek. Hij heeft vier van veertig 18-ponders laten laden en op hun rolpaarden laten verslepen naar het achtersteven. Ze zijn nu opgesteld in de twee hutten voor speciale gasten, direct onder de kapiteinshut. ‘Richt ze op de boeg van de Baal.’ Er zijn hier geen schietgaten, maar als het erop aan komt, moeten de mannen de ramen eruit slaan.
Hoe zal ik in godsnaam die dagen rond krijgen? Drie, mogelijk vier dagen, zeg! Ik kan hier toch niet urenlang sigaretten roken, mijn ogen afpeigeren met het geforceerd lezen van tergende boeken of erotische stripverhalen met hun zo voorspelbare plots, of de poezen aaien tot mijn handen gloeiend rood zien, of toch? Naar bioscoop of theater gaan? Word ik geveld door mijn primaire claustrofobie én bovendien ben ik eigenaar van een té goede smaak. Wandelingen maken? Het regent verdorie pijpenstelen! Moet ik elk uur van de dag mensen en vrouwen gaan lastig vallen op een verwarmd caféterras?
Het lijkt nochtans vanzelfsprekend de leefgewoontes van de eerste mensen af te leiden uit het sociaal gedrag van de mensapen, in het bijzonder de chimpansees. En vinden onderzoekers bij dieren gedragingen die gelijkenis vertonen met soortgelijk gedrag bij de mens, dan wordt dit meteen biologisch-genetisch geduid, alsof het ganse gedrag van dieren aangeboren zou zijn en zij geen leervermogen zouden hebben. En in één beweging wordt dit homoloog gedrag van mensen dan ook maar als genetisch vastliggend beschouwd. Binnen zo’n evolutionaire redenering verbindt Barbara Smuts (1995) het ontstaan van het latere patriarchaat en het geweld op vrouwen rechtstreeks aan de woongewoontes bij de primaten: patrilokaal (meisjes verlaten om te paren hun oudergemeenschap of parent group, mijns inziens is het beter te spreken van de moedergemeenschap, omdat alleen het moederschap met absolute zekerheid kan worden vastgesteld; jongens blijven bij de oudergroep) óf matrilokaal (de meisjes blijven bij de oudergroep; de jongens verlaten hun oudergroep). Zij gaat ervan uit dat onze voorouders patrilokaal leefden, omdat onze naaste verwanten (orang-oetan, gorilla, chimpansee en bonobo) patrilokaal zijn, in tegenstelling tot de meeste zoogdieren en de meeste primaten die matrilokaal zijn. Van onze naaste verwanten zijn alleen de bonobovrouwtjes in staat mannelijke agressie te bedwingen, wellicht omdat ze de tijd krijgen hechte vrouwelijke coalities te vormen waar de mannetjes niet tegen op kunnen. Primatenmannetjes zijn doorgaans groter dan de wijfjes (seksueel dimorfisme, i.e. de fysieke verschillen tussen man en vrouw van een soort) en daar hoort de regel uit de dierenwereld bij dat hoe groter het seksueel dimorfisme, hoe groter de agressie tussen mannetjes en ook de agressie van mannetjes naar vrouwtjes. Hoge reproductieve variantie tussen de seksen (b.v. bij de primaten en bij de mens: mannetjes kunnen veel meer kinderen verwekken dan vrouwen) leidt veelal tot veelwijverij die maakt dat sommige mannen meer kinderen verwekken en andere mannen niet aan de bak komen, maar ze werkt via natuurlijke selectie ook seksueel dimorfisme in de hand: mannen gaan fysiek sterk van de vrouwen verschillen. Menselijke mannen zijn b.v. groter en wegen 12% meer: dat is een eerder bescheiden dimorfisme. Bij de meeste mensapen is het seksueel dimorfisme echter beduidend groter (uitgesproken typisch is dit voor de gorilla). De situatie van reproductieve variantie leidt tot een gevecht voor de vrouwtjes (die zijn door hun mindere vruchtbaarheid – menstruatiecyclus en periodes van zwangerschap – als het ware met minder). In deze rivaliteit en competitie zijn het de grote en sterke mannetjes die het halen, met als gevolg dat de eigenschappen van mannelijke grootte en sterkte selectief doorgegeven worden aan de volgende generaties en op de duur dus eigenschappen worden van de soort. Mannetjes gaan ook meer risico’s nemen en zich agressief opstellen tegen de ‘boss’, zoals we dat zien bij jonge chimpansees die op de duur de ‘boss’ gaan onttronen. Op die manier verhogen ze hun kans om te paren met zoveel mogelijk vrouwen en vermijden ze te falen in de reproductie. Analoog hieraan kan vastgesteld worden dat dieren die in hun eigen territorium niet genoeg voedsel vinden meer kans hebben zich voort te planten als ze het risico lopen in een vreemd territorium voedsel te gaan pikken en de agressie van de leden van de andere soort of groep trotseren. De succesvolle weerstand van de bonobovrouwtjes tegen mannelijke agressie laat evenwel zien dat seksueel dimorfisme dus niet altijd leidt tot een situatie waarbij het altijd de grotere en sterkere mannetjes zijn die winnen bij een agressief interseksueel conflict.
‘Drie van mijn mannen zijn dood en ons werk moet nog beginnen,’ zei Harbrand. Zijn grijze ogen vestig­den zich vol ongenoegen op de monnik. Urendel keek stekelig terug, wendde toen zijn blik af. Maar hij wist zeker dat hij in de blik van de ridder iets van sombere triomf, van voldoening had bespeurd. Zij die in niets geloven, verwachten immers altijd het slechtste en worden daarin meestal bevestigd. Het was een vorm van rechtvaardigheid, dacht Urendel voor hij zijn ogen sloot en zijn handen vouwde. Even later gleden de plechtige Latijnse klanken over de opalen spiegel van het meer. Een gebed, voordat ze die bijna Hiber­niaanse landen zouden betreden waar hun werk wachtte, kon zeker geen kwaad.
Vertrouwen is een plicht van de mens en verraad aan dat vertrouwen is de ziekte waar de mensheid onder lijdt. Gelegenheid maakt de dief. Voorzorgen zijn er, maar bang voor misdaad raakt men net zo opgesloten met zijn bezittingen als de crimineel in de gevangenis. Het probleem schuilt in de waakzaamheid. Het moet geen vrees zijn, maar een bewuste poging om aan een hoge kulturele standaard te voldoen. Een gevallen kultuur die zwakheden koestert erin gelovend dat dat de vrede zou bewaren is het spoor van het zelfverwerkelijkingsproces (afb.) bijster. Stap voor stap moeten begeerten en lusten regulatie en onthechting vinden zodat verlichting aan bevrijding in dienst aan de orde vooraf kan gaan. Eenmaal inziend dat de juiste regulatie het geluk brengt, kan dat geluk verstandiger dan voorheen worden geïnvesteerd in dienstbaarheid. Hoewel ieder systeem van dienstbaarheid vroeg of laat uitgeput zal raken aldus opstandigheid en rebellie als een teken van goede gezondheid definiërend, is er nog steeds geen ontkomen aan het vasthouden aan de vooruitgang van ieder systeem. Buiten de boot vallen betekent eenvoudig terugkeren naar school om de les te leren die werd gemist. Alleen dan is men bewust genoeg om de nodige waakzaamheid te handhaven. Soms zijn allerlei schijnbaar ridicule kulturele rituelen absoluut nodig om het evenwicht te houden en het ergste te voorkomen. Het is als een zekeringenkast in een electrisch circuit: eerst schijnt het niet veel nut te hebben totdat een overbelasting het bestaansrecht ervan bewijst. T.v. kijken b.v. kan een aangenaam iets zijn terwijl niemand begrijpt waarom men er regelmatig een dagje van moet afzien in een ander tijd-ritme dan de standaardhypnose ervan. Nog steeds kan dat iets ook contraproduktief werken als het ten tijde van oorlog b.v. de waanzin van een klein konflikt versterkt tot een collectieve wereldoorlog of individueel leidt tot een echtscheiding. Het begin van radio in de veertiger jaren, televisie in de zestiger jaren en de computer in de negentiger jaren correleerde met expliciete internationale geweldskonflikten. Hoewel de causale suggestie niet kan worden beproefd of bewezen, zal het gezonde verstand zeggen waakzaam te zijn met dit soort effecten. Zeker is het individueel verstandig de beheersing te hebben in het gebruik van de media of welk middel dan ook. Ook minnaars weten dit, elkaar beproevend door simpelweg sex te weigeren voor de verandering. Wat betreft de materie moet men bewijzen de zaak meester te zijn, terwijl voor de ziel altijd de werkelijkheid van de dienstbaarheid moet worden bewezen. Dit vergetend kan een jongere, vertrouwend op de goddelijkheid van de sexuele liefde weerzin hebben tegen de strategieën van zich gelijk richten van de ouders, zo in verkeerde handen terecht komen, misbruikt worden en mogelijk zelfs ongeneeslijk ziek raken. Daarvan kan men de regel begrijpen van het niet hebben van sexuele gemeenschap met vreemden in het algemeen als de schijnbaar niet noodzakelijke zekering die men er niet door moet jagen.  
Freud suggereert in zijn Das Unbehagen in der Kultur dat de primaire ‘organische verdringing’ zich zou hebben geuit als een afkeer voor geurprikkels verbonden met het anale en het genitale. Die afkeer zou volgens Freud ontstaan zijn zodra de mens rechtop is gaan staan. Er zit zeker een grond van waarheid in Freuds argument in de zin dat de primaat van het visuele geleid heeft tot een vernedering van het olfactorische, maar we situeren die verdringing van de geur liever in een later stadium toen het visuele effectief ons psychisch functioneren ging gaan domineren en te sterke geurprikkels als een beletsel voor het zien en het kijken werden ervaren. Het is ook mogelijk dat de afkeer voor het anale is ontstaan doordat de fecaliën hinderlijk werden bij een min of meer sedentaire nederzetting: de fecaliën gaven na enkele dagen immers schadelijke toxinen vrij en trokken ziekteverwekkende insecten aan. Aannemelijk is ook dat pas in de sedentaire levenswijze het menstruatiebloed als onrein ervaren is geworden, wat één der basissen kan zijn van de latere verwerping van de vrouwelijke seksualiteit. In dezelfde geest kan de opwaardering van het visuele tot een voorkeur voor activiteit in plaats van passiviteit hebben geleid, in die mate zelfs dat passiviteit door drugs moest afgedwongen worden (zie volgende paragraaf). Passiviteit werd dan geassocieerd met het kind en vooral met de vrouw: was de vrouw na de arbeid en na het eten gewoon te gaan rusten, met haar kind aan de borst of in de arm, de man bleef bezig met het vervaardigen en bijstellen van werktuigen of het palaveren rond het kampvuur. De passiviteit wordt hier dus niet geassocieerd met het feit dat de vrouw de seksuele handeling ondergaat. Dat deed ze vermoedelijk oorspronkelijk ook niet: het seksueel actieve karakter van de man komt pas boven wanneer de opsplitsing in familiegemeenschappen de grotere mobiliteit van de man deze in de rol plaatst van de partner die ‘op zoek’ gaat en de vrouw in de rol van degene die ‘wacht op de komst van de geliefde’. Voor het kind is de passiviteit substantiëler: het is voor bevrediging afhankelijk van de moeder al bezit het van nature uit over prikkels die de moeder niet anders dan beantwoorden kan. Meer en meer laat het wetenschappelijk onderzoek van foetussen zien dat het ongeboren kind het lichamelijk functioneren van de moeder kan beïnvloeden. David Buss vermeldt studies waaruit blijkt dat het bevruchte embryo een hormoon afscheidt dat zijn inplanting in de baarmoederwand bevordert en dat een foetus als hij honger heeft substanties produceert die in het lichaam van de moeder een verhoogde bloedtoevoer naar de foetus veroorzaken. Het kind is dus niet zo volkomen hulpeloos als algemeen wordt voorgesteld. Wij gaan ervan uit dat de moeders in de eerste mensengemeenschappen, zoals andere zoogdierenmoeders, hun kind in zijn eerste levensmaanden quasi constant bij zich droegen of het doorgaven aan een allo-ouder. Het kind was in die zin nooit alleen: pas wanneer het kon lopen, kreeg het kind de opdracht voor zichzelf te zorgen, wat het op dat moment ook kon.
‘Weet ik.’ Gaetan nam een slok, bleef nog even stil en zei toen: ‘De laatste jaren is er minder interesse in de oude manier. Met alle nieuwe technologieën is het niet zo belastend meer voor het milieu. Voor de bestuursleden is het niet praktisch genoeg en steeds meer mensen geven ze gelijk.’ Hij hief zijn fles naar de hemel. ‘We moeten het verleden laten rusten, zeggen ze. Leven in het heden en altijd met onze blik op de toekomst gericht!’ Zijn arm verstijfde en met rode wangen vermeed hij de blik van Samuel.
‘Je hebt hem gevonden.’ Ariadne ging staan en strekte haar armen uit. ‘Ik ben in staat vier tot acht kinderen per jaar te produceren. Daarvoor moet de omgeving veilig zijn. Daarom vroeg ik naar de toestand buiten.’
Maar wat bedoelen we met dierenrechten? Dieren delen na de verkiezingen de regeringsformateur toch hun verzuchtingen niet mee? Ze schrijven geen Bijbels, Universele Verklaringen of Communistische Manifesten. Katten spreken onder elkaar niet af wat mag en niet mag bij het vangen van vogels. In de publieke opinie worden dierenrechten vooral geassocieerd met het vermijden van nodeloos geweld op dieren. Biggetjes hebben “recht” op verdoving als ze gecastreerd worden, maar blijkbaar niet het recht om met hun natuurlijke teelballen door het leven te gaan. Dierenrechten betreffen dan eigenlijk het recht van dieren om zonder pijn door ons verhandeld en gebruikt te worden. Met alle discussies dienaangaande (b.v. over het islamitisch slachten): want wat pijn is, weten we nauwelijks. Sommige gevangenen in Guantanamo Bay citeren bij hun foltering verzen uit de Koran, terwijl wij het al lang zouden uitschreeuwen en om genade smeken. Dierenrechten hebben verder ook betrekking op hun leven in hun “normale”, “natuurlijke” en evolutionair gegroeide habitat (m.a.w. afschaffing van dierentuinen en zo). Maar of de destijds uit een dierentuin ontsnapte gorilla Bokito liever in Midden-Afrika zou wonen dan in het inderdaad zo saaie Nederlandse Blijdorp (let op de naam!), dat weten we niet. En de experts verdienen alleen geld met te doen alsof ze dat weten en verkopen tralala die de eerste de beste Vlaamse varkenshouder ook kan vertellen.
Ondertussen zijn de blijheid en de vrijheid fel onder druk komen te staan. En wel onder invloed van twee factoren. Eerst en vooral de steeds toenemende expansie van het politiek correcte denken, van de pensée unique, die de sfeer waarin de blije vrijheid kan gedijen, compleet is gaan vergiftigen. Dit politiek correct denken is gelinkt aan het dodelijke TINA-principe (“There Is No Alternative”). En daarnaast doordringt een aanzwellende angstpsychose de leefomgeving waardoor de vrijheid en de blijheid zich moeten gaan beperken. Een angstpsychose die niet alleen veroorzaakt wordt door het terrorisme, maar evenzeer door de vrees met betrekking tot de klimaatopwarming. Stel je voor dat de helft van België, incluis Oostende, weggeveegd wordt door een onstuitbare zondvloed.
Er is op dit moment een grote oorlog gaande in de op twee na grootste stad van Irak, die al lang bezet wordt gehouden door ISIS. Mosul is als het ware het “Rotterdam van Irak”. ISIS begint uit woede massa’s mensen te vermoorden in die stad, ook kinderen. De inwoners pikken het niet langer en strijden terug. Sommige mensen hebben al dagen niets gegeten en gedronken. De armoede door deze oorlog is groot, en denk je eens in alle vluchtelingen. Nog steeds zijn er in het Westen mensen die hier niets om geven, en zij blijven hun verjaardagjes vieren met mooie kleren en ‘hoera, hoera’ roepende en geld aanbidden. Zij zijn zombies zonder hart, zonder ziel. “God en de engelen” (Mag je natuurlijk ook anders noemen) zijn dit spuugzat, kun je je dat voorstellen ? Iedereen die nog tranen laat om alle kinderen in oorlogslanden en arme landen krijgen een merkteken op hun hart van God en de engelen. Zij zijn in God’s hand. Je kan er soms wat van oppikken wat er gebeurt, als je je soms somber voelt. Het is voor onze eigen bescherming zodat we geen deel hebben aan de valse feestjes van het parasitaire westen.
Het is eerder mijn overtuiging dat het uiten van heftige gevoelens en emoties (zowel positieve als negatieve) de komende jaren steeds verder ingeperkt zullen worden, zeker in de publieke ruimte en op het werk. Zij zullen vermoedelijk voorbehouden worden voor specifieke contexten, settings of evenementen (bv. feesten en festivals). Als iedere bevolkingscategorie gaat eisen dat ze niet meer op bepaalde manieren worden aangesproken of dat niet meer op bepaalde wijzen over hen gesproken of geschreven worden zoals voorzien in seksisme-wetten en beteugeling van homohaat, dan kan het resultaat volgens mij op langere termijn alleen maar een sterk uitgeklede taal zijn. Een dergelijke taalverarming past wonderwel in wat we in navolging van de Franse filosoof Gilles Deleuze  maar best de controle-maatschappij noemen (6). We gaan de volgende hoofdstukken dieper in op de reeds grotendeels voltrokken evolutie naar een “controle-maatschappij”. Met “société de controle” wordt bedoeld dat mensen niet langer gedisciplineerd worden via beloning of straf in specifieke instellingen (school, internaat, hospitaal, kampen, gevangenis, gesticht, enzovoort), zoals Michel Foucault in de jaren 1960 en 1970 de zaken analyseerde, maar via permanente controle en ogenblikkelijke communicatie. Deleuze ontwikkelde het concept op een moment dat ICT ons leven nog niet beheerste.
ARRANGEMENTEN Ontvangsten Om uw evenement goed te beginnen zijn er verschillende opties met betrekking tot de ontvangst in onze Herberg. * Koffie of thee 1,70 * Koffie of thee met een stuk echte Limburgse
Maar meestal is het water kalm in de vergeten binnen­haven van Wurmwater. De seizoenen zijn hier gelijkmatig. En de bemanning van piraten, moordenaars en plunde­raars, schoften van allerlei allooi houdt zich ook kalm. De bootsmannen zien erop toe dat de schepen onderhouden worden, ook al hebben ze er geen hoop meer op ooit nog uit te varen. En tussendoor wordt er gedobbeld, gedronken, gesnoefd en geslapen. De landerige stemming die zich van de zeebonken meester maakt baart de verstandigste kapiteins zorgen. Uit dit soort doelloos gelummel kunnen plots muiterijen ontkiemen.
De HondenPage maakt gebruik van cookies. Dit zorgt er voor dat onze website voor jou als bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken en advertenties.info / verbergen en toestaan
Huid en haar Huid en haar moeten gezond en schoon zijn. Controleer op kale plekken, huidschilfers of plotseling veel haaruitval. De huid moet droog, soepel en niet vet aanvoelen. Door de hond te aaien ondek je ook snel wanneer een bultje of gezwel zich ergens voordoet.
Een geur van bier deed een alarmbelletje rinkelen. Ze voelde zijn aan­wezig­heid voor ze hem zag. Hij stonk naar alcohol en zweet, een man van begin veertig, met kort, stekelig haar, grijzend aan de slapen, dure schoenen, modieuze jeans, lekker strak T-shirt maar een ladderzatte kop met bloeddoorlopen ogen. Hij had duidelijk gehuild. Ze voelde mede­lijden, zelfs een aan­drang hem aan te spreken.
Een schraal zonnetje kwam net boven de horizon uit en verlichtte de uitgestrekte moerassen van de Peel. Harrald werd wakker en bekeek vanuit zijn tent hoe het oranje licht speelde over begroeide heuveltjes. Boompjes wierpen oneindig lange schaduwen over poelen vol kroos en riet.
74. Aanbevelingen Bij diagnose • Gewicht, lengte, gewichtsverlies (gegevens groeiboekje) • Spreek streefgewicht af Tijdens behandeling • Gewicht min. wekelijks, lengte 1x p maand • Monitor data in groeicurves (gewicht-naar-lengte, <1 jaar gewicht-naar- leeftijd) • Let op gewichtsverlies >0.5 SDS of >5%
Heb ik onlangs een verlammend trauma opgelopen zoals men een vieze ziekte oploopt? Ben ik op een gewestweg weggemaaid door een chauffeur die vluchtmisdrijf pleegde? Ik herinner me er alvast niets van, maar misschien is dat juist het bewijs dat me iets vreselijks overkomen is.
Hoe zien de krachtlijnen van ons toekomstproject er nu eigenlijk uit? (Eindelijk!) We stellen 7 principiële punten voorop. Deze kunnen een toetssteen worden voor hedendaagse en later voorziene acties of beleid (bij regeringsdeelname). Uit deze 7 principes volgen immers tal van andere punten die mogelijk reeds op kortere termijn kunnen worden gerealiseerd of die het toekomstbeeld kunnen voorbereiden. Hier volgen die 7 principes:
De huid van Karagiozis is verweekt, bleek en gerim­peld. Hier en daar hebben vissen de huid kapot geknabbeld om bij het vlees eronder te komen. De wonden lekken nu als zweren. Het zorgvuldig aange­naaide aanhangsel is voor een tweede maal van het corpus van de Griek gescheiden, ditmaal losgerukt en gestolen door een onbevreesd toeslaande snoek­baars. Waarschijnlijk verslonden, of in ieder geval reddeloos verloren op de bodem van de rivier.
‘Vannacht gescoord, terwijl jij lijken aan het bewon­de­ren was.’ Lieven ging naast Zohra op de grond zitten. Uit zijn rugzak haalde hij een glazen pijpje. Daarna pakte hij voorzichtig de kristallen uit het zakje en duwde ze in de bol aan het uiteinde van het pijpje. Zijn aansteker hield hij onder de bol. De vlam likte aan de onderkant van het glas. Na een tijdje begon­nen de kristallen te smelten. Lieven inhaleerde de rook die vrij­kwam. Zijn eerste haal duurde ongeveer een halve minuut.
71. 69 Hechting De verschillende gezins- en partnerpatronen zijn nauw verbonden met hechting en de ontwikkeling hiervan in verschillende soorten relaties. Onder hechting wordt het volgende verstaan: de ontwikkeling van het interne systeem dat als functie heeft nabijheid tussen kind en ouder (en later dus in de partnerrelatie) te bewerkstelligen, zodat het kind in angstige situaties de ouder weet te vinden voor de nodige zekerheid, veiligheid, troost en bescherming (Bowlby 1969/1982). Voor een veilige hechting (een relatief duurzame liefdevolle relatie tussen een kind en de personen met wie hij regelmatig omgaat) is het essentieel dat de ouders en later de partner emotioneel beschikbaar, ontvankelijk en betrokken zijn (Bouwkamp & Bouwkamp 2014). Veel partners ervaren dat hun echtgenoot (de seksverslaafde) nagenoeg niet emotioneel beschikbaar is. Zij ervaren hem dus als afstandelijk op het ‘diepe’ niveau in de verschillende relaties: zowel als partner als in het gezin. Als je als vrouw de veilige hechting met je man kwijt raakt val je eerder terug in oude patronen. Als die oude patronen voortko- men uit een onveilige hechting vanuit het gezin, verdwijnt het (basis- )vertrouwen en het gevoel dat beide partners door elkaar geaccep- teerd worden nog meer naar de achtergrond. Partners die in verschillende relaties een veilige hechting hebben erva- ren zijn meestal rustiger en eerder te troosten. Zij hebben het basis- vertrouwen dat de ander na het nemen van afstand wel weer terug zal komen, en durven daarin gemakkelijker op eigen benen te staan. Zij beschouwen zichzelf als een persoon die de liefde en aandacht van anderen waard is: bij hen is er sprake van een goede balans tussen autonomie en verbondenheid. Een belangrijk onderdeel binnen een behandeling gericht op traumati- sche ervaringen is het opnieuw aangaan van een veilige hechting. Dit
Toen Harrald zijn verklikkers en draden opruimde, zag hij het lichaam van de vrouw die hij gisteravond neergeslagen had. Het lijf was in dozijnen stukjes uit elkaar getrokken en onderdelen waren netjes op een rij gelegd en opengemaakt. Hij keek naar Ariadne en riep: ‘Heb jij dit gedaan?’

“Walmart overlevingsuitrusting overlevingsuitrusting in het wild”

We gaan een spelletje doen. Gaat u, in gedachten, aan uw favoriete eettafel zitten, met mensen om u heen die u graag mag. Weet goed in welk huis, in welke tuin of in welk restaurant u zich bevindt. Hoe ziet uw omgeving eruit? Zijn er andere mensen aan andere tafels? Is er muziek, geroezemoes of stilte? Op wat voor soort stoel zit u? Is het behaaglijk? Vul dat allemaal goed in. Zelden was u zo in uw element. U heeft de tijd.
Het probleem, zoals gezegd met zowel positief als negatief misbruik is de defectieve of begoochelde machtstrategie. Zowel als met de de lust als met de abstinentie kan de duivel van de lagere drift van simpelweg domineren met agressie blijven hangen. Met een bewuste bekentenis tot de liefde; de wil om verstandig te spenderen en/of voorstander zijn van gereguleerde sexualiteit, kan de misvatting van de macht worden overwonnen die leidde tot de onevenwichtigheid en het onrecht van het blinde winstmotief van meer te verwachten dan men bereid is te geven. 
Het probleem met het verdedigen van de eer is de identificatie. Kiezend voor bewustzijn, waar moet je dan aan vasthouden? Het is het eeuwige probleem van de vorm van God die God zelf niet is. Al gauw is er een gouden kalf geschapen welk inderdaad een vorm van God is. Maar de geboden vergeten was niet wat bedoeld werd. Het is niet zo zeer slecht een vorm van God te scheppen, het is slecht idolaat te verwilderen. God is geld, maar geld is niet God. God is tijd, maar de klok aanbidden houdt de duivel nog niet buiten deur. Dus, wat betreft tijd en geld mogen er dan verschillen van vorm zijn, maar ze kunnen elkaar niet verdringen. Wat betreft tijd kunnen er verschillende tijdvormen bestaan, maar de mensen, de vrije mens, zal voor zichzelf beslissen welke tijd hem het best van pas komt. Je hoeft alleen maar de eer van de vrijheid te verdedigen. Werkend voor de vrijheid van keuze is er geen valsheid van eer; het is de definitie van het post-moderne. Of er al dan niet sprake zal zijn van enige restauratie hangt af van de democratische keuze van de mensen.  
De Enawene Nawe zijn bijzonder kundige vissers, de mannen brengen soms wel vier maanden diep in het bos door, waar ze vis roken die gevangen is met vernuftig geconstrueerde dammen van takken. De vis wordt vervolgens per kano teruggebracht naar de dorpen.
Laura wilde om het bureau heen lopen maar Natsuko bewoog met haar mee, het meubelstuk tussen hen in houdend. ‘Nee,’ zei de Japanse vrouw resoluut. ‘Niet dichter in de buurt. Ik heb al genoeg aangeraakt van jou, ik wil niet ook besmet worden. Te veel dingen waar ik schuldig over voel. Shinigami neemt het, pakt het, laat het groeien. En dan jij zo ongelukkig dat jij niet meer wilt leven.’ Ze schudde haar hoofd en schoof nog een stukje opzij.
Je hebt geen zin om iets te doen. Je bent in een rustperiode, “heropstartend”. Je lichaam weet wat het nodig heeft. Bovendien, wanneer je de hogere rijken begint te bereiken, zijn “doen” en “dingen doen gebeuren” achterhaald gezien de Nieuwe energieën het vrouwelijke van koesteren, ontvangen, creëren, zelfzorg en voeden ondersteunen. Vraag het Universum om je te “brengen” wat je wilt terwijl je jezelf amuseert en plezier hebt!
NUMMER 93, 20 MAART 2015 IN DIT NUMMER Cursus Klantgericht denken en handelen lees verder Molen zoekt molenaar (m/v) lees verder Maand van de geschiedenis 2015 lees verder Officiële aftrap Knoal! lees
Hij klimt de drie treden omhoog en opent met trillende handen het deurtje naar de galerij. Het vergulde krul- en lijstwerk van de spiegel achter hem vormt de barokke achtergrond voor zijn romantische ontmoetingen. De boegspriet van de Baal steekt, zoals reeds vermeld, rake­lings langs de achtersteven van zijn galjoen. De na­bij­­heid van de schepen maakt een bijna besloten ruimte van de galerij. Een besloten hofje voor twee tortel­duiven. De griffioenen die de glas-in-lood raampjes van zijn kajuit flankeren, zijn het enige publiek.
Ten tijde van oorlog en ziekte stort alles in: menselijk vertoog, socialisatie, huwelijk, sociale zekerheid en het maken van afspraken kan allemaal gefaald hebben. Dit vormt een enorme breuk in het vertrouwen. Alles was gebaseerd op de vrede en kontinentie van het luisteren naar elkaar, samen zijn,getrouwd zijn, sociaal zeker zijn in een aangename dagelijkse orde. Opnieuw beginnen is onvermijdelijk na mislukking. Het leven moet worden geleefd wat de mislukking ook is. Niettemin zal er de nodige aandacht zijn over wat de oorzaak van de mislukking zou zijn geweest. Misschien teveel sex ondanks het huwelijk? Misschien te bang om uit te gaan en onder vreemden te verkeren? Misschien teveel vooroordelen tegen alternatieve levensgewoonten en opvattingen? Misschien te weinig respekt voor de sociale zekerheid? Misschien werd de verkeerd soort van tijd gerespekteerd? Van iedere mislukking gaat er druk uit een juist antwoord te vinden op deze vragen. Alleen met een zekere conclusie van berouw kan men opnieuw beginnen en het weer proberen. Hiertegen vechten is hetzelfde als vechten tegen ervaring en evolutie vechten. De mens is een evolutionair proces omdat het een brein ontwikkelde en het succesvol zal blijven niet het gebruik van dat vermogen tot aanpassing ontkennende. Vertrouwen zal voortkomen uit het zich bedachtzaam gelijkrichten met de orde van het ware zelf, in gedachten houdend dat vergeetachtig en repressief zijn gelijk staat aan het verloren hebben van (het zicht op) die goddelijkheid (afb.). 
Het probleem betreft de politieke vraag wie deelneemt aan de besluitvorming over de wenselijkheid of aanvaardbaarheid van welke milieuveranderingen, welke opties daarbij genomen worden, hoe men deze opties zal pogen te realiseren, hoe de beschikbare middelen zullen verdeeld worden over de reeks projecten of afgesproken doelstellingen die politiek zijn geformuleerd en welke “ecosystemen” men zal opofferen. Het gaat hier om veel meer dan de mensen aan te sporen in de winter een dikke trui aan te trekken en de verwarming een graad lager te zetten. Wie zal beslissen of rond 2050 Oostende en haar basketbalplein al of niet overstroomd zal worden? Wie zal beslissen of de vlakte van Bengalen wegspoelt en Afrika uitdroogt? Het ziet er naar uit dat net zoals bij de mondiale armoedebestrijding de meest betrokken partijen het minst aan die besluitvormingsprocessen zullen deelnemen. De milieuproblemen confronteren ons dus niet met een reeks wetenschappelijk of technologisch legitimeerbare dilemma’s, maar in de eerste plaats met het recht op democratie voor de mensen die het meest direct met de te verwachten milieuproblemen zullen af te rekenen hebben. We staan hier niet voor kwesties van “politicologische” inzichten of op marketingwetenschappen gebaseerde strategische communicatie, maar voor het al of niet eerbiedigen van het recht van iedereen om zijn of haar zeg te hebben over zijn of haar levensloop en over het uitzicht van de wereld waarin dat leven geleefd moet worden.
Allemaal grote woorden maar niemand doet iets. ik ook niet zeg ik schuldbewust. Omdat niemand weet wat te doen, niemand is georganiseerd. Dat neem ik Wilders kwalijk, maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen, sorry hoor, ik doe het toch Brinkman had gelijk.
Er sprongen tranen in haar ogen. Toch glimlachte ze, een glimlach die met 87 procent waarschijnlijkheid echt was. Ze spreidde haar armen en legde haar hoofd in haar nek. ‘Ik ben heel trots op je.’ Ze sloot haar ogen. Er rolde een traan op haar wang.
Maar wie zou nu geen “warme” maar een koude of kille samenleving willen? Ik vroeg Caroline Gennez, toen voorzitter sp.a, eens langs mijn neus weg hoeveel graden Celsius dat is, een warme samenleving. Ik zal me daarmee zeker niet sympathiek hebben gemaakt, maar ik heb nu eenmaal nogal wat talent om me antipathiek te maken.
‘Ik ben een incubator, ik gebruik menselijk DNA om een kind te laten groeien, maar ik ben ook een voeder. Met de juiste hormoonpreparaten zijn de kinderen binnen anderhalve maand rijp voor geboorte en ik kan eten dat ik binnenkrijg direct in melk omzetten.’ Als om haar woorden kracht bij te zetten brak ze een stuk brood af en knabbelde er wat hapjes vanaf.
‘Tsssss’, deed de vrouw, terwijl Berend naar de koelcel liep. Hij pakte een schaal uit de keuken en legde er in de koelcel een dozijn karbonades op. Met benauwde blik pakte hij elk stuk vlees heel voorzichtig beet, zodat hij er niet in zou knijpen. De karbonades gaven geen kik.
Depressie. Het kan zijn dat de uiterlijke wereld niet overeenkomt met de Nieuwe, hoger vibrationele jij. Het voelt niet zo goed aan daarbuiten. Je verliest ook lagere, duistere energieën en je “doorziet” hen. Hou vol!
Ik heb een dochter, maar je zou het niet denken als je mijn foto’s ziet. Die stiekeme foto’s van wat mij dierbaar was, daar op Texel, zijn de laatste foto’s die ik ooit van mijn dochter heb genomen. Ze zijn overbelicht in de zomerzon die op de kalme zee weerspiegelt. Ik ruik het zout als ik de foto bekijk, ik hoor de branding.
Ik bekeek mijn eigen, pover gespierde ledematen en die van de overige leden van mijn schriele soort. Zelfs met zijn allen samen zouden we de slee nog geen halve dag kunnen trekken. Er zat nog steeds leeftocht op.
“Ik vind het een vorstelijke geschiedenis,” zei Louis. Hij zette telkens het potlood op de tafel, duwde het tussen de twee vingers en de duim door en liet het dan duikelen. “Het is net zo’n prachtverhaal als van die dokter en die twee kinderen.”
Ze herinnerde zich de bittere woorden die Ujhalin, lang geleden gesproken had: Het belang van mijn lei­ding­gevenden is niet het belang van mijn volk. Gevaarlijke gedachten die haar mogelijk in handen hadden ge­speeld van de Timbesh. Woorden die ze gerappor­teerd had naar de Kiteh omdat ze bang was voor het alter­natief, bang was voor de straf voor on­ge­hoor­zaam­heid. Een mes tussen haar ribben, sterven in gevangen­schap.
‘Dit moet ongeveer de goorste plek zijn waar we ooit geslapen hebben.’ Zohra grinnikte. ‘Weet je nog, al die keren dat we onder de ijzeren brug lagen? Tussen de gebruikte condooms en heroïnenaalden? Of die keer toen we een huis gekraakt hadden in Doel? Gerrit en Savannah hadden er een echte smeerboel van gemaakt. Overal lagen sigarettenpeuken en scherven van bier­flesjes. En net toen je dacht dat het niet erger kon, liep Karstens LSD-trip helemaal fout en begon hij in zijn broek te schijten tot de bruine drab uit zijn broeks­pijpen stroomde.’
‘Ja. Nee. Ik weet het niet. Dit gaat boven ons petje, dat weet ik wel. Morgen bel ik met de gewestelijke psychologe. Ze moet maar eens haar geld verdienen.’ Gaetan balde zijn vuisten. ‘Gedaan met zich te verstop­pen in een ivoren toren. Er zou een specialist in dit dorp zelf moeten wonen, maar daar hebben ze het geld en personeel niet voor. Zeggen ze toch. Dit had veel eerder aangepakt moeten worden. Alsof een kind het niet moeilijk kan hebben met al die herinneringen. We laten ze te vrij, geven ze niets mee behalve rituelen en wijze raad.’ Die laatste woorden sprak hij op een sarcastische toon uit. ‘Je zou denken dat we na al onze levens toch wel zouden weten hoe we dit het beste kunnen aanpakken.’
De verschillende bevolkingslagen werden geïnfec­teerd met de roddel. De filosofen en dichters die tot diep in de nacht aan de toog hingen om hun onto­logische dorst te lessen, ook zij hoorden van het kop­geld. Met hun verhitte fantasie groeide Kara­giozis uit tot een schurk van formaat, voort­vluchtig en ongrijpbaar. Iedereen kon wel een schanddaad van dit mispunt opdissen. De meesten hadden uit eerste hand onder zijn doortraptheid geleden (ook al hoor­den ze vanavond voor het eerst zijn naam).
Het roffelen van de pauken doet Mackie wakker schrikken in de alkoof waarin hij zijn roes ligt uit te slapen. Hij drukt zijn warme gezicht tegen het kleine ronde glas-in-lood raampje en loert door het flessenbodem-glas naar buiten. Hij heeft geen inte­resse in een executie, zo lang het maar niet die van hemzelf betreft. Het lot van zijn medemens laat hem sowieso koud.
En wel met de Mystical Fire, dat elk vuur van Waikiki tot St. Moritz in een kleurrijk spektakel verandert. Gewoon één verpakking uit het Mystical Fire pakket van tien halen en in het vuur gooien. Het resultaat: een schouwspel dat zeer de moeite waard is in blauw, groen, rood en paars (en alle kleuren daar tussenin). Een half uur lang. Zorgt gegarandeerd voor heel veel “Ooohhs” en “Aaahhs”op het strand of voor de open haard. Of omgekeerd.
De weg gleed onder haar door. Soldaten in koninklijk blauw en helderwit marcheerden langs de rand van de brede weg, in de schaduw van hoge bomen, hun korte zwaarden kruislings op de rug, het heft naar beneden gericht; gedrongen vuurwapens met sierlijk krulwerk vastgeklemd in sterke handen. Hun loodgrijze gezich­ten ontspannen en onverschillig.
In dat kader gaan we op de kinderafdeling wat aan de muskietenplaag doen. Daar is een deel van het muskietengaas kapot gegaan. En sommige deuren sluiten niet meer. En zo hebben de malariamuskieten vrij spel. Die steken alleen ’s avonds en ’s nachts. Dus de baas, die alleen dagdiensten doet heeft er geen last van. Alle anderen wel. Wie avond- of nachtdienst heeft gedaan is tien dagen later ziek met koorts en spierpijn. Kinderen onder de vijf jaar zijn veel kwetsbaarder dan ouderen. Ze kunnen ook door een verblijf bij ons ernstige malaria oplopen. Dit is werkelijk de omgekeerde wereld.
Uiteindelijk was dit specifieke boek op niets uitge­lopen. Sci-fi was gewoon niet zo Peters genre en dat had hij heel vlot ingezien. Het kroop toch bijzonder snel weer naar de horror en hij had geen compromis willen sluiten qua genre. Dus het manuscript was onaf­ge­maakt in een doos verdwenen en zou zich onge­twijfeld ergens in deze kamer bevin­den.
Hij danste niet meer. Hij lag daar als een zielig hoopje. Zand begon zich al in zijn vacht te nestelen, daar waar hij niet als een buffet was aange­sneden en aangevreten en het zand zich donker in half-geronnen bloed baadde. Zijn nette jasje, ondertussen gescheurd en vuil van al het sleur­werk dat hij had gedaan, zat als een groteske tent om hem heen gevouwen, flapperend in de wind. Hij was namelijk een groot deel van zijn tonrondte kwijtgeraakt onderweg, en zeker gisteren­avond.
18. 16 • een sociale en seksuele buitenstaanderspositie in de tiener- tijd; • een ‘hoekige’ seksuele leercurve (niet geleidelijk aan leren experimenteren met verliefdheid, zoenen, opwinding, enzo- voort, maar plotseling geïnitieerd worden. Zoals in een eerdere scriptie door Ferdinand Bijzet (Collums ring 2004) is beschreven, is het verslavingsgevaar van cyberseks zeer groot. Dit wordt bevorderd door de grote beschikbaarheid van seks op internet, op tv, via de telefoon en zelfs op straat. Veel cliënten geven aan dat er langzaam een patroon is ontstaan, vooral in de puberteit, en dat zij erachter kwamen dat het een ge- woonte werd om seks, in welke vorm dan ook, te gebruiken als een verdovend middel. Door een herhalend patroon zijn de hersenen ge- wend geraakt om pijn, stress en allerlei andere negatieve gevoelens te parkeren en er een kortstondig genot van te maken. Geleidelijk aan raak je zo verslaafd aan een patroon om seks te gebruiken als een ‘pornocetamol’ (www.pornocetamol.nl) waardoor vervelende en pijn- lijke gevoelens tijdelijk worden verdoofd. In de huidige praktijk is een daadwerkelijke oorzaak vaak moeilijk te vinden. Het lijkt dan ook niet zinvol om daar uitgebreid naar te graven. De ervaring leert dat het in de beginfase uitgebreid ingaan op de oor- zaak zelden verklaringen oplevert, en dat dit weinig tot geen effect heeft op het symptoomgedrag zelf. Het is belangrijker om de focus te leggen op waar het in het hier en nu werkelijk om moet gaan, name- lijk: wie is de man of vrouw achter het symptoom? De onderliggende oorzaak kan voor de partner de therapeut vaak wel zinvol zijn om degene die de symptomen vertoont beter te begrijpen of te leren kennen.
krant/reageer op www.de-eenling.nl 3 nr. 1 september oktober Transgender van de toekomst niemand nodig Binnenkort baar ik mijn eigen kloon Hoe gaat het met de levensverandering, mevrouw Bakker? Een transgender beauty Queen uit Engeland heeft haar eigen sperma laten invriezen. Wanneer haar verbouwing compleet is kan ze nog steeds kinderen krijgen. Geluiden gaan op dat men in de toekomst in staat is om transgenders kinderen te laten baren. Het betreft Talulah Eve Brown, 22, die geboren is als Aaron, en zich in haar kindertijd een- zaam en verward voelde. In 2014 werd ze gediagnosticeerd met gender dysmorphia. Een diagnose waarbij men zich onprettig voelt met de seksualiteit. Ze begon met haar veranderingen in een vrouw en betaalde 800 pond om haar sperma te laten invriezen. Ze vertelde dat haar ideaalbeeld was te settlen in een relatie maar dat ze zich ook realiseerde dat ze alles zelf kon en dat niemand haar zou kunnen tegenhouden een kind zelf groot te brengen. “ En dat was pre- cies wat mijn moeder deed, mij in haar eentje opvoeden. Dus dan kan ik dat ook. Ik ben geboren als een sterke onafhankelijke vrouw en als een moeder.” Miss Brown, uit Burton-on-trent, Staffordshire, zei dat ze altijd geweten heeft anders te zijn. Tijdens schooltijd had ze bij vriendschappen met jon- gens innerlijke gevechten met zichzelf. “Ik wist gewoon niet hoe met ze om te gaan. Ik voelde me gedwongen in allerlei stereotype mannelijke activite- iten te vallen, zoals sporten, maar voelde me al die tijd veel meer op mijn gemak met het spelen met mijn Barbie poppen en met mijn moeders kleding dragen.” Zoon, het is tijd een serieus Op haar dertiende kwam ze uit de kast als homoseksueel en begon ze met make up te experimenteren. Toch bleef ze zich nog steeds onprettig voelen. gesprek te hebben Uiteindelijk realiseerde ze zich dat ze een verandering tot vrouw wilde aan- gaan nadat ze een openlijk transgender, Big Brother deelneemster op tv had gezien. “Toen ik begon met de studie schoonheidsverzorging besloot ik om full time te leven als de trotse vrouw die ik wist dat ik was.” We respecteren uw wens een In 2014 bezocht ze de kliniek Nottingham en werd uiteindelijk officieel gediagnosticeerd met gender dysmorphia. Sinds het begin heeft ze hor- vrouw te zijn. Laten we beginnen moonbehandelingen en in de nabije toekomst krijgt ze borstimplantaten, een vagina, en wordt haar Adams appel kleiner gemaakt. En een laser haar met uw salaris met 20% te korten. verwijdering. Na twee van de acht sessies is ze erg tevreden. “Wat mijn zelfvertrouwen voornamelijk beïnvloedt is de aanwezigheid van een adam- sappel.” “Ik werk in een familie restaurant en soms merken kinderen het aan me en ik overhoor hun ouders dan of ik een jongen of een meisje ben. Het kan ongemakkelijk zijn als de ouders dan niet weten wat te zeggen. Soms willen ze niet dat hun kinderen door mij bediend worden. Mensen zouden niet zo moeten oordelen. Het maakt niet uit. We verdienen allemaal een gelijke behandeling. Haar droom is om gekroond te worden als de nieuwe Miss transgender United Kingdom. De eerste verkiezing in deze discipline. Op haar prof- ieltekst voor de miss verkiezing schrijft ze dat als gemeenschap transgen- ders zich te lang verborgen gehouden hebben. Maar nu in 2015 zijn we hier, trots, en zouden we gevierd moeten worden en niet slechts getolereerd. “Ik vertegenwoordig iedereen die moeilijkheden met het leven heeft gehad, iedereen die zich een minder persoon heeft gevoeld of voelt enkel vanwege de persoon die zij of hij is. Ik heb in mijn leven zoveel overwonnen, ik ben trots op wie ik ben en op de vouw die ik ga worden.” …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
De tradities van de stam ondergingen slechts trage veranderingen. Wijzigingen aan rituelen en magische gebruiken waren bijzonder riskant: de wereld kon instorten (b.v. de beschikbaarheid van jachtdieren kon in het gedrang komen). Alleen daar waar geen magische rituelen nodig waren, konden relatief snelle veranderingen worden geboekt, in het bijzonder op het vlak van de productie van werktuigen. Langzamerhand werd echter de omgeving herschapen. Door iedere nieuwe techniek werd de omgeving die men beheerste, groter. De bolas maakte bijvoorbeeld de jacht op snel wild in een open vlakte mogelijk. Vuur en kledij lieten toe te verblijven en te opereren in voorheen onherbergzame streken. Accidentele of bewust uitgevoerde handelingen, zoals het afbranden van stukken grond, hadden dan weer een andere impact op het uitzicht van het landschap. Nieuwe mythes lieten toe nieuwe bijzondere ervaringen van stamgenoten in het bestaande mythologische stelsel te integreren. Naarmate het verblijf op een zelfde plaats langer duurde, groeide het kampement stilaan uit tot een klein dorp en het werd omheind door palissades die afweer boden tegen vijanden van alle slag. De semi-sedentaire levenswijze (met seizoensgewijze verwisseling van kampement) of de quasi permanente sedentarisatie in een echte nederzetting veronderstelde een productiviteitstijging die mogelijk was door de verbeterde technieken en mogelijk ook door de reeds verworven mogelijkheid om voedsel voor een bepaalde tijd te bewaren. De sedentaire levenswijze zelf vergrootte dan op zijn beurt verder de productiviteit, zeker in gebieden die rijk waren aan jachtwild en plantaardig voedsel, omdat men zich kon toeleggen op het ontwerpen van nog efficiëntere werktuigen of van adequatere en economischere manieren om voedsel te bereiden.
Laura wilde gillen, krijsen. Het raam openrukken en desnoods van de drie verdiepingen naar beneden springen om maar te ontkomen aan dit ding dat het op haar gemunt had. Maar haar lichaam beantwoordde niet meer aan haar geest. Het was geen angst die haar aan de vloer genageld hield, het was onvermogen. Ze was de controle over haar lijf compleet kwijt.

“laatste overlevingsuitrusting ultra lichtgewicht overlevingsuitrusting”

Voor het avondeten lonkt restaurant Tokyo. Bij de ingang rookt een serveerster een sigaret. Ze kijkt vragend.  “English big probleem. No English”, zegt ze lachend. Eenmaal binnen blijkt het probleem nogal mee te vallen. De sushi die we gewoon op een plaatje aanwijzen vormt, gecombineerd met een stevig glas wodka, een prima maaltijd. ’s Avonds is de 7th Heaven bar op de 16e  verdieping van het de Vijf Hoeken gelegen Artica hotel een geliefde bestemming. De ramen van de bar bieden een prachtig weids uitzicht over de lichtjes van de stad en de haven.
Weet waar je loyaliteit ligt, had Beijjun gezegd, voordat ze de auto het terrein op had gereden. Vertel de Kiteh wat je weet. Laat je niet afleiden door je politieke over­tui­gingen, als je die al hebt. Aan de oppervlakte zijn we allemaal gelijk aan elkaar. Lleroh, Kiteh, Timbesh. Broeders en zusters.
‘Het is niet natuurlijk dat we alles proberen te onthouden’ was in een krant te lezen geweest. Namens een actiegroep hield mijn dochter een interview. ‘De natuur is een levend wezen dat alles beter kan verteren als het langzaam vergaat.’ Ze herhaalde wat ze jaren terug in haar spreek­beurt had verwerkt, over de talloze cloudservers die onze herinneringen moesten bewaren, en de vele back-ups daarvan. ‘Het is beter dat we vergeten.’
‘De muur ligt recht voor me.’ De vijfde maan, Iiego, hing bleek en kalm boven de rand. Het acceleratie­pedaal leek haar voet omhoog te duwen. ‘Vijfhonderd meter. Misschien meer. Grote stenen en grof cement­werk. Grote blauwe stenen en grof, wit cementwerk, toch? Nog maar een paar seconden en ik’
Ferdi’s maag verkrampte en zijn scalp trok prikke­lend op. Naast hem leek zelfs Sal onder de indruk. Dit was het moment. Hier hadden ze jaren naartoe geleefd; hiervoor hadden ze illegaal een tank benzine ont­trokken aan de slinkende noodvoorraad. Formeel had Ferdi daar als Groot-Alloceur volledige zeggen­schap over, maar de ongeschreven regel was dat die brandstof alleen in de meest urgente noodgevallen mocht worden aangesproken.
De mensen behept met een persoonlijke god, streefden in de eerste stadia geen grootse dingen na: hun blik overspande nog niet hun ganse levensloop. Hun doelen behelsden in eerste instantie de dag zelf of hooguit de volgende dag. Het idee om van je leven iets te maken duikt pas op in de Grieks-Romeinse en de joods-christelijke traditie, en dan nog uitsluitend voor vrije mannen. Socrates (5de eeuw v. Chr.) voerde de ethica in: het formuleren van leefregels die beoogden een ideaal van deugdzaamheid na te streven. Bij Aristoteles was dit ideaal de zelfactualisatie of zelfvervolmaking: alles worden wat je in potentie was. Immers: zo ook groeiden de planten en kwamen dieren tot volwassenheid. Veel meer dan als kind man worden hield de deugd dan oorspronkelijk ook nog niet in: goed soldaat worden, met succes je grond beheren (‘oikonomos’, vandaar ons ‘econoom’) en deelnemen aan de volksvergadering. Het Latijnse ‘virtus’ (Frans ‘vertu’) voor ‘deugd’ betekent gewoon ‘mannelijkheid’, ‘zich als man gedragen’. Bij Socrates komt daar de dimensie bij van goed en helder denken en Aristoteles werkt dat overigens met zijn logica systematisch uit. Geluk als levensdoel is eigenlijk een heel moderne notie. Het Griekse woord ‘eudaimônia’ dat doorgaans als ‘geluk’ wordt vertaald, betekende eigenlijk ‘zegen, voorspoed’. Pas in de 18de eeuw werd het streven naar geluk gemeengoed. Jeremy Bentham (1748-1832) dacht in zijn utilitarisme dat het geluk meetbaar was en dat de Staat moest streven naar het grootst mogelijke geluk voor het grootst mogelijk aantal mensen. Benthams utilitarisme is nog steeds invloedrijk: zo bijvoorbeeld steunen de ‘darwiniaans linkse’ Peter Singer en vele anderen op dat utilitarisme wanneer ze moeten kiezen tussen het in leven houden van een levensonvatbaar kind of het aanwenden van de middelen die daarvoor worden ingezet, voor ‘nuttiger’ doeleinden. Het utilitarisme bevorderde wel de bevrijding van verlangen en genot uit de heersende ascetische moraal, maar het lost ons modern gevoel ‘onaf’ te zijn, onvolledig of juist teveel te zijn, niet op.
Als je even langs alle emotie heen kijkt, zie je dat TWOM een goed uitgevoerde overlevings-sim is in de sfeer van The Sims of Fallout Shelter. Maar, waar het bij The Sims vooral om humor en plezier draait, en Fallout Shelter om een zo groot mogelijke shelter, met vele tientallen bewoners, ligt hier de focus heel sterk op het micro-management van de behoeften van je drie start-personages, plus wie er dan ook komt aanwaaien. Daarbij worden er voldoende stokken tussen de wielen gestoken om ervoor te zorgen dat je je micro-economie nooit helemaal lekker lopend gaat krijgen. Winter, overvallers, honger of een kleine onverzorgde wond die uitgroeit tot een etterende zweer, het is van begin tot eind op je tenen lopen, echt comfortabel achterover leunen kan je nooit. En dat is precies wat TWOM probeert te bereiken.
Hoe ziet de biologische erfenis van de primaten er ongeveer uit? Hier kunnen we slechts aanduidingen geven. Voor wat betreft de directe erfenis van het sociaal gedrag van de chimpansees of van welke andere soort mensapen ook zijn we, zoals de lezer ondertussen reeds zal hebben gemerkt, bijzonder sceptisch. De verschillen tussen chimpansees en bonobo’s zijn op sommige punten zo frappant dat we ons er niet toe moeten laten verleiden het menselijk gedrag op één van beide soorten af te stemmen of op die aspecten die ze dan wel weer gemeenschappelijk hebben. We houden het hier dan ook bij een erfenis die voor het geheel van mensapen, zo mogelijk zelfs voor het geheel van de primaten en voor het geheel van de zoogdieren geldt. Zo konden de mensen bijvoorbeeld rood licht zien, een eigenschap die de primaten vermoedelijk hebben ontwikkeld omdat rijpe vruchten er dikwijls rood uit zien. Maar zagen de primaten rode objecten of zagen ze ‘roodheid’ waaraan ze dan gingen ruiken en proeven om uit te maken of het rode ook eetbaar was? De mensen konden ook, zoals bijvoorbeeld chimpansees, voorwerpen inschakelen in hun gedrag als een soort werktuig om voedsel (b.v. insecten) op te diepen of op te zuigen. Ze konden, zoals gorilla’s en chimpansees, met stenen gooien om aanvallers te verjagen maar mensapen kunnen doorgaans niet mikken. Vermoedelijk had seks reeds meer functies dan enkel de procreatieve: te zien valt hoe chimpanseevrouwtjes hun achterste aanbieden ook op tijdsperiodes dat ze niet vruchtbaar zijn en hoe bonobo’s seks gebruiken om sociale interactie vlotter te laten verlopen. Verder konden de mensen reageren op gezichtsuitdrukkingen en geuite geluiden en klanken van soortgenoten en beschikten ze dus over een niet-linguïstische taal. Gebleken is dat zelfs schapen gezichten van soortgenoten herkennen en erop reageren door rustig te worden (het gevoel dat ze niet alleen zijn, dat ze bij de kudde zijn) . Het moet wel gezegd worden dat die schapen reageren op emotionele gezichtsuitdrukkingen maar daarom nog niet op gezichten als dusdanig, in de zin dat ze schaap A van schaap B kunnen onderscheiden (dus wanneer de emotionele expressie van A en B dezelfde is). De gezichtsherkenning is dus soortspecifiek en niet persoonsspecifiek. Alleen bij chimpansees is hier onduidelijkheid: het lijkt erop dat chimpansees hun eigen gezicht herkennen. Als een chimpansee zijn gezicht eerst in een spiegel te zien krijgt waarna in zijn slaap een gekleurde stip op zijn gezicht wordt aangebracht, dan zal hij bij een nieuwe blik in de spiegel die stip trachten weg te wrijven. Primitievere apen gaan tegen de spiegel dreigen of willen achter de spiegel zien waar de rivaal zit. Deze primitievere apen herkennen dus in het met de stip gemarkeerde beeld in de spiegel eerder een rivaal, dus in ieder geval ook een soortgenoot. En de vraag is dan ook: herkent de chimpansee werkelijk zichzelf of alleen maar het beeld van zijn soort zonder er echter vijandig op te reageren en door op details te letten zoals de stip die er teveel aan is? Zelfs de mens, Narcissus met name, herkende in het beeld in het wateroppervlak zijn eigen gezicht niet, wel dat van een naamloze Ander: wij stellen dan ook hier de vraag of het drama van Narcissus en zijn weigering om nog water te drinken (waardoor het beeld in het water immers verdwijnt) wel slaan op de perversie van zijn eigenliefde (zijn ‘narcisme’). Is het niet eerder zijn onwil om de Ander te doden (wanneer hij door te drinken het beeld van de Ander vernietigt), zijn onwil om een moord te plegen op een soortgenoot? Zit Narcissus niet gevangen in een dialectiek van zelfbehoud (drinken) en respect voor de Ander? Is zijn onvermogen om Echo lief te hebben, waarvoor hij door de wraakgodin Nemesis juist gestraft blijkt te worden met een verliefdheid op een beeld op het canvas van het wateroppervlak dat hij niet als zijn zelfbeeld herkent, niet de tragiek van iemand die wil houden van een abstract beeld van de Ander, van alle anderen van zijn stam of soort, en niet enkel van één concreet exemplaar? Een tragiek die door de echo van Echo’s stem de ganse mensheid zal achtervolgen en daarom nog zo hedendaags is?
Lijkt het niet volkomen vanzelfsprekend dat enkel iemand die zich “verveelt”, iemand die zich een “veelvoud” voelt van zichzelf en die dus in morele zin “zichzelf te veel” is, een filosofie kan propageren die cirkelt rond de gekende spreuk “gnoothi seauton”, “ken u zelf”? (Al is deze zinsnede niet door onze brave Socrates zelf bedacht, het Attische narcisme hing immers boven de Atheense agora al in de lucht vόόr Socrates dagelijks de straten errond afschuimde). Want bij dit “ken uzelf” zijn we al meteen allemaal met zijn of haar tweetjes: het kennende zelf en het gekende zelf. Want verveling is natuurlijk ook een kwestie van elementaire wiskunde: je moet eerst minstens één ondeelbare “daimōn” hebben voordat je opgescheept kunt zitten met nog een tweede of een derde “daimōn” die je zodanig te veel aan het worden is dat je hem naar de hel verwenst.
Zijn er in de Stad locaties of plaatsen waar we een limbo-ervaring kunnen opdoen? Een ervaring van ‘inclusieve exclusie’ (erbij horen én er niet bij horen)? Plaatsen of momenten waar we ons klaar en helder herinneren dat we bv. onszelf en gans ons verleden, heden en toekomst geheel vergeten zijn? Of is er voor ons reeds plaats voorzien in de krochten van de Hel? Nee, dat denk ik niet. Daarvoor hebben we toch wat te weinig vliegen kwaad gedaan.
De motieven van het duistere verzaken definiëert verlichting als de realiteit van gereguleerde liefde. De angst komt voort uit de identificatie met het lichaam: men kan er levenslang niet aan ontsnappen en vroeg of laat zal men het gevolg van de zelfrealisatie moeten dragen. Hoe meer men mediteert op de werkelijkheid van de ziel, hoe minder zin heeft om de funktie van het lichaam te ontkennen. Bevrijding wordt dan gevonden in dienstbaarheid ter wille van de ziel: daar het in ieders belang is, omdat het betrekking heeft op de eeuwige waarden (afb.), de ondoorgrondelijke Heer, de alvermogende alomtegenwoordige God, het volkomen geheel van het kosmische en de totaliteit van verleden en toekomst in één (afb.), zal men ophouden zich zorgen te maken over dat kleine beetje materie dat het tijdelijke lichaam uitmaakt dat altijd moet lijden onder geboorte, ziekte, ouderdom en dood. Daarop gefixeerd zijn is het angst-complex genaamd neurose: van materie kan men nooit zeker zijn, maar van het accepteren van de Tijd als de vorm van God om zich mee te verzoenen vindt men verlichting en bevrijding. Uiteindelijk heeft iedereen dezelfde konklusie: het lichaam verandert, maar niet de getuigenis van de ziel. Die gelijkheid neemt alle angst voor het leven, de verlichting en de bevrijding weg. Iedereen leert aldus de geest te dienen en zal stoppen weg te vluchten voor de innerlijke stem van God. 
‘Zeg maar wat je hebben moet! Zeg het me maar!’ Hij slaat met zijn vuist op de bar zodat de glazen rinkelen, maar verder is het stil in de Lustvolle Zwaardvis. De toog is hun niemandsland geworden, waar niemand zich nog op wil houden. De waard poetst glazen, zo ver moge­lijk bij de echtelieden vandaan. Aan de tafeltjes staren de andere klanten in hun glazen.
Jullie zullen op diepgaandere manieren “weten”, met een verhoogd vermogen om weloverwogen keuzes te maken.  De eerste vier maanden zijn een transformatie van de Openbaring van nieuwe manieren om keuzes te maken en je naar nieuwe verbintenissen te leiden.
Mini MP3 Speler De mini mp3 speler heeft een plastic body, een metalen case en een helder LCD scherm. MP3 bestanden kunnen met behulp van een USB kabel makkelijk naar de speler gekopieerd worden. Dankzij de clip op de achterkant kan de mp3 speler aan een broek of tas bevestigd worden en is deze makkelijk mee te nemen. De MP3 speler is beschik
b. Gebruikers niet permanent online. Hans Schnitzler (b)lijkt te suggereren dat de doorsnee internetgebruiker 24 op 24 uur geconnecteerd is aan de digitale media. Dit zal misschien voor heel wat mensen waar zijn voor hun beroepsmatig tijdsgebruik maar alvast niet het geval zijn voor de vrijetijdsbesteding van het doorsnee individu. Uiteraard zijn er internetverslaafden (bv. aan games). Net zoals er altijd al gokverslaafden, seksverslaafden, alcoholverslaafden en drugsverslaafden zijn geweest en nog steeds zijn (al kunnen bv. gokken en seksuele activiteiten ook op internet hun beslag krijgen).
Het onderzoek volgens deze twee modellen is verschillend van aard en de resultaten zijn ook niet altijd gelijklopend. Modellen die betrekking hebben op grootschalige processen (met name de hersenen in hun geheel) lijken veelbelovender dan de modellen die zich concentreren op elektrochemische veranderingen in de hersencellen [2].
De soldaten moeten het in 30 sec doen in die tijd moet hij het gezicht, hals en nek en daarna moet hij de masker op doen de handen moeten na die tijd gedaan worden en als er nog wat over is kan hij de PGU ontsmeten zoals ops vest of gevechts harnas kisten enz. (dit moet ook met de echte ontsmetting middel gebeuren)
Gezien de mogelijkheden oneindig zijn, wordt het excessieve volmaakte saaiheid, een vorm van verkeerd begrepen dandyisme. Beter werken op beperkt materiaal waar het vertrouwde en het nieuwe nog onderling “converseren”. Zoals bv. Brian Eno stelde voor computermuziek:
‘Prima. Verwacht in dat geval morgen een spoed­bestelling van een bekende klant uit Ebyon,’ zei Beijjun en ze schoof weer tegen Meyago aan. ‘Gebruik code mala zeven, drie, vier, als je je reisvisum aanvraagt,’ fluisterde ze. ‘Zodat er geen onnodige vertragingen optreden. Nog iets anders dat van belang is aan jouw zijde?’
Deeltjes knalden tegen de romp en gloeiden op als wonderkaarsen. Het klonk als een hagelbui op een tentdak. Meeuw schoof in de draaikolk langzaam op naar binnen, steeds dichter bij dat grote, gapende niets… totdat de zwarte bol alle sterren leek te hebben opgeslokt.
“Het is heel eenvoudig,” zei Louis, “en zo gewoon, helemaal niet gezocht. Een vader heeft een zoontje, een klein jongetje, en dat tilt hij wel eens aan het hoofd op. Hij doet het weer eens en – tik! – de nek breekt. Dood. Dokter gehaald, die zegt: het kind is dood, hoe is dat gekomen? Dat weet ik niet, zegt de vader, we stoeiden. Maar dan moet u toch iets bijzonders gedaan hebben, zegt de dokter. Welnee, gewoon, zegt de vader, opgetild, – zo – en hij tilt het zusje, om het te laten zien, net zo oud, ook aan haar kop omhoog. Tik! Ook de nek gebroken. Toen wisten ze in elk geval waar het vandaan kwam. Aardig hè?” Zij lachten.
‘U hebt niet het recht.’ Ik was weer van tutoyeren afgestapt om aan te geven dat ik afstand van haar wilde hebben. Ik wilde haar niet kennen. Ze was niets voor me. Ik wilde haar uit mijn leven. ‘Ik ben eigendom van meneer…’
Dit zijn enkele conclusies uit het proefschrift  van neurowetenschapper Menno Schoon-heim, die op 22 mei promoveerde bij VUmc in Amsterdam. De hersenen van de mannen  vertoonden meer atrofie (krimpen van hersen-massa) en het hersennetwerk werkte minder efficiënt. Toch hadden de mannelijke patiën-ten niet meer van de voor MS zo kenmerkende ontstekingen in de hersenen. Schoonheim trekt twee conclusies: “Het lijkt er ten eerste op dat het mannelijk brein gevoeliger is voor de gevolgen van de schade die optreedt bij MS, ook al krijgen vrouwen het juist vaker. En ten tweede is het belangrijk om MS te onder-zoeken als een ziekte van het héle hersen-netwerk en niet alleen te kijken naar de ont-stekingen, wat tot voor kort gangbaar was in MS-onderzoek.”
Het Laboratorium was er op vrijdag ineens voor om het bloed eerst af te nemen het pas in tweede instantie te testen op HIV en hepatitis en dan het bloed van mensen met HIV en hepatitis gewoon weg te gooien. Alleen het testen op gewicht en lengte (BMI) en bloeddruk en bloedgehalte zou dan al vóór het afnemen van een halve liter bloed hoeven te gebeuren en dan hoefde er veel minder personeel mee. Dat je dan een aantal patiënten met HIV en Hepatitis B en C voor niets een halve liter bloed zou afnemen, dat was dan blijkbaar gewoon pech voor die mensen.
Angst overviel hem toen hij zijn eerste skelet tegen­kwam. Resten uitgedroogd vlees en huid waren nog strak over de botten gespannen die uitgestrekt op een bank in een kantoor lagen. Het lichaam droeg nog een oude laboratoriumjas over een sterk versleten jeans en een vaalgrijs shirt. Harrald pakte zijn machete en tikte de rechterarm van het skelet een paar keer aan tot hij ervan overtuigd was dat er geen gevaar dreigde. Terwijl hij door de gangen dwaalde langs de glazen wanden van de kantoren stelde hij zich voor dat hier jarenlang mensen gewoond of gewerkt hadden. De twee dozijn auto’s boven deden hem vermoeden dat hij meer lichamen zou gaan vinden. In een verafgelegen zijkamer vond hij mensvormige, zwarte plastic zakken. Er lagen er ruim twintig, netjes op een rij, duidelijk met inhoud. Hij liet ze liggen en ging verder naar zijn eigenlijke doel, de glazen zaal die hij eerder gezien had.
De mensen applaudisseerden toen een meisje op het balkon stapte. Samuel herkende Ilse meteen. Net als alle kinderen die aan de ceremonie deelnamen, droeg ze zelfgemaakte kleding en versieringen, gebaseerd op haar vorige leven, of wat ze er zich op dit moment al van kon herinne­ren.
‘Oooh, ooh, is dat waar het allemaal om draait. De aandacht, dat jij de geschiedenisboekjes in gaat als de laatste mens op aarde. De grote Leaf, weldoener voor de aarde. Je wilt helemaal niet bij je geliefde aarde­moeder zijn. Je geilt gewoon op aandacht.’
9. Woord voorafmenten, omdat wij en misschien ook wel andere bedrijven, tot op ‘heteinde’ blijven volhouden dat alles goed gaat of goed komt, om dan plotsgeconfronteerd te worden met het feit dat het voorbij is.Wat u in dit boek leest, is hoe ik via de wereld van de comparatieve filo-sofie tot een inzicht ben gekomen omtrent het leiden van bedrijven. Eeninzicht dat mij vertelt dat we misschien iets over het hoofd gezien heb-ben in onze ijver om steeds beter te worden in management, waardoorwe af en toe tegen de lamp liepen. We hebben met ons bedrijfsbeleidimmers een hele weg afgelegd. Het product dat ik op dit ogenblikgebruik om dit boek te schrijven is er een voorbeeld van. Een bijzonderingenieus stuk elektronica voorzien van software dat quasi automatischmijn tikfouten corrigeert, en dit in een taal naar keuze. Wat er ook vanzij, je moet toch een knap bedrijf zijn dat de wereld leerde tekstverwer-ken. Maar zelfs dergelijke bijzonder knappe bedrijven stellen op een dagvast dat er iets fout is gegaan; ‘is gegaan’, want meestal zien ze het pasnadat het is gebeurd.Het inzicht betreft het belang van emoties in ons bedrijfsbeleid. In ditboek hou ik de hypothese voor dat we over de afgelopen 30, misschienwel 40 jaar een zeer grote evolutie hebben doorgemaakt op het vlak vanhet organiseren en leiden van bedrijven. We hebben het begrip ‘manage-ment’ uitgevonden en zijn professioneler geworden. De evolutie situeertzich echter bijna uitsluitend in het domein van de ratio, de objectiviteit.Door steeds meer en beter te kunnen meten wat er in een bedrijf gebeurt– het begon met het meten van de productiviteit van een machine en zitvandaag bij het meten van de performantie van de medewerkers – heb-ben we onze manier van werken verbeterd. In onze evolutie hebben weechter weinig of geen aandacht besteed aan de emotie, de subjectiviteit.Meer nog, we hebben de subjectiviteit proberen uit te schakelen doorvoor alles een objectieve meetschaal te verzinnen. Zo zijn medewerkersvandaag geen mensen meer met verschillende karakters. Het zijn humanresources met een verschillend persoonlijkheidsprofiel die in een ofander vooraf objectief gedefinieerd karakterieel hokje worden geplaatst.Het is mijn bewering dat we hier een fundamentele denkfout makendoor aan te nemen dat een mens kan worden gereduceerd tot een aantalobjectief te definiëren persoonlijkheidseigenschappen en dat we metdeze reductie onze personeelsleden kunnen aansturen.Het zou van een grote arrogantie getuigen te beweren dat ik iets nieuwsheb ontdekt. Dat is niet zo. Het zou een zware onderschatting zijn van XI
Niet elke knuffel is een welgekomen knuffel. Knuffels worden door ouders of door geliefden onder elkaar niet altijd aangewend als blijk van liefde. Een knuffel is soms een manier om iemand effectief en letterlijk het zwijgen op te leggen. Kijk maar eens hoe ouders en kinderen soms met elkaar omgaan. Je zal wel merken dat een kind een knuffel soms wel eens ostentatief afwijst en afweert: het ervaart de knuffel dan terecht als een heel wreed ouderlijk maneuver om hem monddood te maken.
An operator shall ensure that there are available for immediate communication to rescue coordination centres, lists containing information on the emergency and survival equipment carried on board all of his aeroplanes. eur-lex.europa.eu
In het belang van de ziel en het materiële lichaam zweren mensen samen in allianties op het gebied van de politieke en religieuze werkelijkheid. Ter wille van het ego creëert de wetenschap anderzijds werkend in allianties van vriendschap en komplexen van ontkenning meer hoofdpijn en verbijstering dan er was voor die onderneming. Het is met vrienden op de eerste plaats van belang zich niet te bekennen tot enige andere alliantie dan de huiswetenschap van deze of gene vriendschap. Men zal naar het ego van de alliantie hoe dan ook roddelen over alles en iedereen, maar om samen te blijven, moet de infectie van de politiek en de religie er buiten gehouden worden. Religie is een zakelijke overeenkomst van opvoeding, net zoals politiek een zakelijke overeenkomst van materiëel bestuur vormt. Vrienden behoren elkaar niet de les te lezen, omdat dat gedefiniëerd is als een twist of gevecht. Noch behoort men samen te zweren ter wille van een materiële uitkomst daar die politiek misdaad of subversiviteit wordt genoemd zonder formele bevestiging. Men moet niet van zins zijn de werkelijkheid te veranderen door religie in te stellen of een politiek motief op te leggen als je vrienden wilt blijven. Waar vrienden over praten is het meer of minder huishoudelijke van de wetenschap. Dit zal hen ego brengen en intelligentie-spelletjes in confrontatie waarmee ze hun ziel kunnen verspillen ter wille van de lol. Materiëel kan het nooit meer zijn dan kunst wat wordt besproken daar kunst de wetenschap van de vervreemding is. Te veel ervan zal alle vrienden verdrijven aangezien het allemaal ego is. Minder ter wille van het kunstzinnige en meer voor de burgerlijke ziel van de huiswetenschap zal duurzame vriendschap geven. Natuurlijk zal het burgerlijke geen duurzame vrede en geluk geven. Of men sterft in mindere of meerdere mate de druk van het nageslacht weerstaand of men zal lijden onder de verspilling van de eigen kultuur en intelligentie vasthoudend aan het resultaat tot de dood al dat ego uit de ziel zal wissen. Het standhoudende burgerlijke is niet zo creatief behalve in het verwerven en bezitten, zodat op z’n best ze mooie verzamelingen vormt voor musea de vervreemding der kunsten in sympathie beschermend. Uiteindelijk zal de konklusie zijn: boven vriendschap is er alleen het principe van de volledige overgave aan het gebod van geëmancipeerde onafhankelijkheid in zelfgerealiseerde dienst aan de God en de ziel van de tijd. 
Jezus heeft zich toen aan mij geopenbaard en ik werd verbonden. Hij liet mij ook zien wat de wortel was waardoor ik niet verbonden was en nu  kreeg ik openbaring hoe hij het wel had bedoeld en gaaf mij veiligheid, sprak tot mij met liefdevolle woorden en stelde mij gerust.

“survival jager uitrusting lijst online overlevingsuitrusting”

Heinrich rende achter Sterre aan en probeerde haar tegen te houden om de trap naar het perron te beklimmen. Ze trok zich los en liep verder. Hij keek om zich heen en trok nog harder aan haar, waardoor ze achter­over viel. Het meisje liep van haar weg. Haar ogen staarden naar de rode koplampen die in de verte vanuit Amsterdam aan kwamen denderen.
Mijn nieuwe voeten roffelen de kilometers onder me vandaan. Het gebarsten, overwoekerde asfalt van de Rotterdamseweg wordt een veeg van groene en donkergrijze lijnen. Ik schiet een bus voorbij; het zes­span paarden lijkt stil te staan. De passagiers, waar­schijnlijk hoopvolle migranten onderweg naar het Schip Stad, zien me gelaten voorbij rennen; sommigen zwaaien zelfs.
Ze hadden het boegbeeld met zijn vieren maar net kunnen torsen. De kapitein had geen hand uitgestoken, had hen slechts aanwijzingen toegesnauwd toen ze de kapiteinshut eenmaal binnen waren. Drijfnat hadden ze het in het bed van de kapitein geschoven. Daarna werd Edward Teach plotseling joviaal. Hij had ieder van de mannen een dukaat en een platte fles rum in de handen gedrukt. ‘Mondjes dicht, brave jongens.’ Zijn gezicht vlak bij dat van hen, met zijn uitwaaierende woeste baard en blikkerende tanden leek hij meer dan ooit op een weerwolf.
Schnitzler biedt ons geen concrete uitleg over welke vormen dit protest zou aannemen of zou moeten aannemen. Noch wie, wat of hoe dit verzet zich zou (moeten) organiseren. Hij ontwaart echter een groeiend kritisch bewustzijn ten aanzien van de wijze waarop ons handelen door de informatie- en communicatietechnologie (ICT dus) wordt gestuurd, gestroomlijnd, gedetermineerd en geconditioneerd. Hij haalt enkel een paar anekdotische initiatieven aan die ingaan tegen de (althans in Schnitzlers analyse en voorstelling) kapitalistische, monopolistische en totalitaire tirannie van de genoemde internetgiganten en van de sociale media. Maar daar blijft het zo ongeveer bij. Alleen verwijst Schnitzler nog uitgebreid naar de aandacht van de publieke opinie voor de klokkenluider Edward Snowden en voor de afluisterpraktijken van de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA. In alle eerlijkheid: ik geloof niet dat we bezield zijn geraakt door een massaal Snowden- of NSA-effect. Wie niets te verbergen heeft, hoeft geen schrik te hebben voor de mogelijkheid dat hij/zij wordt afgeluisterd of in het oog gehouden. De doorsnee internetgebruiker weet vermoedelijk niet echt hoe Snowden of NSA te plaatsen. Al evenmin maken veel mensen zich druk over de manier waarop Facebook de grenzen van onze privacy aftast of overschrijdt. Net zoals heel wat arbeiders in de eerste fases van de Industriële Revolutie amper geïnteresseerd waren in het wel en wee van de politieke leiders van hun land. Als ze al een nationaal gevoel hadden, want de natievorming heeft zich eigenlijk pas in de periode 1850-1900 volledig voltrokken. Ik denk/vrees dat de aandacht voor de zaak Snowden en voor de NSA-praktijken betrekkelijk marginaal was en zich wezenlijk beperkte tot de betere middenklasse. Beide items (net zoals Julian Assange van WikiLeaks) zijn ondertussen ook al serieus in de vergetelheid geraakt. Intellectuelen en mensen met een zogenaamd “kritisch bewustzijn” zijn omzeggens altijd goed opgeleide middenklasse-figuren (geweest). De sociaaleconomische elite heeft geen probleem met ICT en ook de lagere klassen aanvaarden ICT zoals het is en komt, zeker de jongere generaties die met ICT opgroeien. Nu, aan de andere kant: ook de ICT-innovators, -propagandisten en internetfreaks zullen vermoedelijk in een ruime meerderheid te situeren zijn in die betere middenklasse. Dat soort kritische en sceptische attitudes hoort immers bij het wezen en de status van goed opgeleide middenklasse-mensen. Kritisch zijn is ergens hun “sociale functie” (of “dysfunctie”?). Maar hoe kritisch een pak middenklassers staan tegenover ICT, ze zijn ook diegenen die het meest gebruik maken van internet, de sociale media en andere digitale instrumenten, en dus ook het meest online zijn. En de maatschappelijke invloed van hun internetgebruik zal veel groter en veel intenser zijn dan hun kritische attitude t.o.v. ICT. Schnitzler beseft wel dat ICT ons allen enorm veel baten oplevert tegen een geringe kost, een gegeven dat een bijzonder sterke rem vormt op zijn verhoopte “verzet en opstand”. In het geheel genomen geloof ik dat we van doen hebben met een, zeker kwantitatief, eerder marginaal aantal intellectuelen en opiniemakers die gretig wijzen op het reële gevaar van de digitale technieken voor de “menselijke waardigheid” (waarvan Immanuel Kant destijds stelde dat deze waardigheid het enige goed is dat niet kan gekocht of gekocht worden). Internetfreaks en techno-intellectuelen scoren m.i. qua aantal en invloed hoger, en vermoedelijk zelfs qua kwaliteit, net zoals de romantische dichters die zich destijds afzetten tegenover de rook en de schoorstenen van de Industriële Revolutie, toen sociaal gezien vrij marginaal waren.
Aristoteles, de grote Griekse filosoof van de 4de eeuw v. Chr., wist al dat wat ons mensen van de andere levensvormen onderscheidt, is dat wij bovenop het onderscheid tussen lust en pijn ook nog het onderscheid tussen Goed en Kwaad, Recht en Onrecht kennen. De tegenwoordige neuropsychologie en neurobiologie analyseren in grote lijnen onze gevoelens (of beter onze hersenen) terug in termen van lust en pijn en ze bestuderen ons in hun laboratoria als een zoogdier, op basis van experimenten met andere zoogdieren. Gevoelens van goedheid en rechtvaardigheid zijn die hersenwetenschappen omzeggens totaal vreemd. De cognitieve gedragstherapie die aan deze wetenschappen is gekoppeld, maakt ons wijs dat gedachten die niet passen bij een eindresultaat van een in wezen dierlijk welbehagen (zoals ‘ik denk dat ik dat niet kan’, ‘ik schaam me daarvoor’, e.d.) niet meer zijn dan ‘cognitieve distorsies’, redeneringsmisvormingen, het resultaat van een verkeerde ‘berekening’ van de informatie die ons bereikt. Je schamen, verlegen zijn, blozen, rood aanlopen van woede: het is allemaal uit den boze, het hoort niet. Worden we, door al deze dingen als ongepast te beschouwen, ook niet on-menselijk? Verschralen onze mogelijkheden niet tot een niveau waar er in elke situatie maar één keuzemogelijkheid meer is, en dus eigenlijk geen meer (want keuze veronderstelt altijd minstens twee alternatieven)? Wordt elk alternatief niet verdacht gemaakt, hetzij pathologisch verklaard, afgedaan als een ziekte of stoornis, hetzij gecriminaliseerd, tot misdrijf vernederd? Zodat wij allen onder toezicht van bewakers moeten worden geplaatst tot de deskundige dokters, gedragsingenieurs en orthopedagogen oplappen wat nog oplapbaar is en wat dat niet is naar allerhande vergeetputten afvoeren.
Zijn filosofie is die van de lankmoedigheid, een uit de mode geraakt woord voor wat wij tegenwoordig een olifantenhuid noemen. Of in de negatieve zin: slaafsheid, dociliteit, immobilisme en onbereidheid of onvermogen zich in te zetten voor een zaak. Meer hoeft de kampbewaker niet als filosofie. Erasmus’ Lof der zotheid (waarnaar Torfs’ boek Lof der Lankmoedigheid rechtstreeks verwijst) zette de gezagdragers genadeloos te kijk. Rik Torfs amuseert de gezagdragers en camoufleert tegelijk eigenlijk een minachting voor gewone mensen met hun dagelijkse zorgen en miserie. Zijn populariteit beperkt zich dan ook tot de middenklasse en zelfs tot het upper gedeelte daarvan. Ik geef graag toe: ook mij (ik bevind me immers door mijn levenstraject in spreidstand tussen de onderklasse en die upper middle class) bezorgt hij een welgekomen ontspanning, hij amuseert ons inderdaad. Ook ik lach graag met hem. Maar nooit moet ik wenen (zoals ik dat wel kan bij een écht goed comedian zoals Chaplin er indertijd één was) en nooit doet hij me diep nadenken. Hij verwoordt alleen in een taal anno 2006 op een amusante manier wat al eeuwen is gezegd. Er is niets nieuws aan: was er iets fundamenteel en radicaal nieuws aan, dan was hij immers nooit bij leven BV geworden. En hij mag natuurlijk, met volle instemming van de rector van de Katholieke Universiteit Leuven en van kardinaal Danneels, de Kerk en zijn werkgever, de KUL, bespotten. De CD&V had in haar glorietijd als CVP ook altijd wel iemand achter de hand om ogenschijnlijk tegen de partij in te gaan, een rol die op het moment dat ik dit schrijf St-Maartenfondser Johan Sauwens op zich neemt. Een welgekende strategie in de reclamewereld om je marktaandeel te vergroten. Want de katholieke wereld wordt allang niet meer gedreven door bekeringsijver maar is alleen, zoals elke multinational (en ook elke KMO zoals onze Vrijzinnigheid en onze Vrije Universiteit Brussel), geïnteresseerd in haar marktaandeel, ook geopolitiek. En in Vlaanderen hebben ze dat bijzonder succesvol gedaan. (Het wordt dus tijd dat ze Strombeek voegen bij dat deel van België waar het thuishoort: het Brussels Gewest. Dan hoeven wij ons met al die tsjeventaal niet meer bezig te houden.)
Dit is een scherven bril binnen defensie gebruikt wordt militairen krijgen deze ook niet direct in hun AMO maar later als ze in hun functie opleiding zitten voor infanterist of voor tank bestuurde enz.
Tot kwart over elf had niemand bedacht hoe de lengte moest worden bepaald. Ten slotte was er iemand die een rolmaat aan een boom had gespijkerd, Onder die boom was er geen vlakke ondergrond maar een netwerk van wortels dat steil 40 cm afliep. Ook was de rolmaat niet op 0 cm geijkt. Ik legde uit dat dat niet werkte en wees een plek tegen een groot gebouw ernaast aan, waar de rolmaat na ijken kon worden vastgespijkerd aan een raamkozijn.
Culinaire Arrangementen 2015/16 Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Speciale Kerstarrangementen Inspiratie voor smakelijke feestdagen! Een onvergetelijke Kerst viert u bij Center Parcs. Ontdek onze
De vrouw legde een hand vol kleingeld op de toonbank. Er liepen kleine rode adertjes over de achterkant van haar hand. Haar vingers leken wat opgezwollen en de huid om haar zorgvuldig gelakte nagels stond strak. Die huid deed Berend denken aan frankfurters. Het vlees zou vast hoog en schril gillen, als hij die worstjes door zou hakken.
Direct razen mijn gedachten op topsnelheid. Achteloos laat ik mijn pink terug integreren met mijn enkel terwijl Mooks woorden tot mij door­dringen. Met al mijn kunstjes ben ik nog steeds een mens? Hij heeft verdomme gelijk. Zo heb ik me gedragen, zo heb ik me opgesteld. Vast­houdend aan mijn menselijke vermo­gens, rennend van het lab naar het Schip Stad; zelfs mijn zwemtocht naar de Mast heb ik in schoolslag gedaan.
Honden zijn dus eerder beter in het verbergen van hun pijn dan dat ze geen pijn voelen. Dus wanneer honden signalen van pijn laten zien dan is dat in de regel al behoorlijk ernstig. Signalen van pijn kunnen zijn: piepen/of janken, borstelen (het opzetten van de haren op nek en rug), snel hijgen, anders bewegen, proberen om lichamelijk contact te vermijden, en soms ook agressie wanneer je de hond wil benaderen. Het wil geenszins zeggen dat het vertoon van een van deze signalen altijd betekent dat de hond pijn heeft, maar wees dan wel op je hoede.
Ze kopen een tweedehands benzineslurpende, Chevy Suburban, laden hem vol met overlevingsuitrusting zoals een zuurstoftank (Jane denkt die in bergstaten nodig te hebben) en gaan op weg. Autopech, sjofele motels en gemiste afslagen kunnen hen geen moment ontmoedigen.
Er zijn in Bawku veel scholen, en veel leraren. De leraren hebben samen een Credit Union, een soort boerenleenbank. Als ze elke maand een deel van hun salaris storten op rekening van de Credit Union komen ze na een half jaar in aanmerking voor een lening. De Credit Union bestaat nu 25 jaar. Afgelopen week vierden ze dat al met het aanbieden van een gift aan onze kinderafdeling: veel eten, verder brood, gecondenseerde melk, stukken zeep, WC rollen, chocolademelk poeder. Dit weekend is er een manifestatie in de grootste middelbare school van Bawku voor alle leraren uit de wijde omgeving. Ons ziekenhuis zou daar ook een bijdrage aan leveren.
Het seizoen van de Griep begint officieel met deze maand, en vele jonge geitjes niezen reeds en hoesten vroeg hun manierhuis van school. Terwijl de gezondheidsambtenaren ouders over kunnen begeleiden hoe te voor hun zieke kinderen te geven, kunnen zij niet met een andere dringende kwestie op de meeste ouders’ helpen meningen – „hoe I die ben mijn ziek kind voor een volledige week gaat thuis onderhouden?“
Harrald haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. Het lijkt op een soort infectie, maar het is nooit heel duidelijk geweest wat het veroorzaakte. En sommige mensen waren er ontvankelijk voor, andere niet.’ Hij liep rond de tent en stelde de verklikkers weer in, daarna gooide hij nog wat hout op het vuur.
Wat zagen de allereerste mensen? Stel: ze kijken neer op drie buffels die staan te drinken aan een waterplas. Op hun geur konden ze geen beroep doen zoals bij het verzamelen van voedsel. Zagen ze reeds scherp gerande vormen of zagen ze eerder kleurenvlekken? Of hadden ze vóór hun ogen een waas? In ieder geval konden ze niet zeggen: ‘We zien drie buffels’. Want ze konden niet tellen. En bovendien konden ze nog niet volmondig spreken. Ze waren zich niet bewust van de drie buffels! Wat zagen ze dan? Misschien zagen ze gewoon NIETS, d.w.z. ze zagen niet-iets, ze hadden misschien nog niet geleerd de wereld te zien als een verzameling figuren tegen een achtergrond. Hun cognitieve apparaat reageerde immers in eerste instantie sensomotorisch: een prikkel triggerde een gedrag of een gemoed (als een toestand van het lichaam). Ze hadden zich nog geen echte perceptuele ruimte eigen gemaakt, geen ‘innerlijke’ ruimte van voorstellingen. Zoals gezegd, ze konden in ieder geval niet tellen. Ook nu nog, als wij een troep dieren zien, zijn wij niet meteen geneigd deze te tellen: we nemen ze als troep waar. Zo blijken ook de basisgetallen niet gevormd te zijn door er telkens één of een ander getal bij op te tellen (zoals elf = rest van één plus tien; twaalf = rest van twee plus tien; of de reeks tientallen zoals twintig, dertig, enz.). De basisgetallen zijn hoogstwaarschijnlijk in verschillende gevormd. Eén en twee zijn in de oeroude pythagoreïsche traditie geen echte getallen of telwoorden: ‘één’ slaat op het geheel dat de oorsprong is van alles, ‘twee’ op de oerdeling; ook bij Plato staat het ondeelbare Eén (‘hèn’) tegenover het Onbepaalde Twee (‘ahoristos duas’). ‘Drie’ betekent gewoon ‘een hoop, veel’ (Frans ‘trois’ of ‘très’ = ‘zeer, veel’). We vinden ‘drie’ terug in het Latijnse ‘tribus’ = (volks)stam, wat betekent ‘één van de drie of vele stammen’. ‘Vier’ is afgeleid van ‘varen’ en verwijst naar de vier wielen van een wagen (‘veer’). Vijf heeft dezelfde stam als vinger en verwijst dus naar de vijf vingers van de hand. Duizend is b.v. samengesteld uit ‘gezwollen, sterk’ + ‘honderd’ (centum) en betekent dus meer dan honderd, enige honderdtallen. Honderd betekent zoals bij de Grieken en de Romeinen nog vooral ‘veel’ en duizend betekent ‘zeer veel’, bijvoorbeeld als we zeggen ‘ik heb er wel duizend gezien’ (we bedoelen dan niet ‘ik heb er één meer dan negenhonderd negenennegentig gezien’). Pas later (in de stedelijke beschaving met de explosie van de handel) is men de getallen gaan zien als een reeks elkaar opvolgende telwoorden, met telkens één als verschil, waarbij de gaten tussen de basisgetallen zijn ingevuld (zoals b.v. honderd drieënnegentig).
‘Het doel van ons bezoek is Cynethryth bezoeken,’ riep Urendel nu uiterst ongeduldig. ‘En verder gaat het jullie niets aan. Scheer je weg!’ Hij hield de relikwie van Sint-Walburga zo hoog en zo ver mogelijk voor zijn borst, tot het touw waarmee deze om zijn hals hing zo strak stond dat het dreigde te breken.
9. Wat doen we PEWS in de praktijk Verschillende systemen in omloop Bristol, Cardiff, Bedside PEWS en ongevalideerde systemen Use of paediatric early warning systems in Great Britain: has there been a change of practice in the last 7 years? Roland D et al. Arch Dis Child. 2014 54,6% gebruikt niet gevalideerd systeem of weet niet waarop PEWS berust 85% PEWS geïmplementeerd
Wanneer het “crisis” is (zoals nu al een paar decennia) valt de mensengemeenschap uit elkaar. Horizontale banden tussen mensen raken dan verbroken. Vrij natuurlijk voelt elk dan de nood aan een verticale van bovenuit komende inspiratie, een Hogere Macht (God, de Staat, de Partij, het Volk, de Natuur, “Wij”, …), waarvan men hoopt – desnoods door hard te bidden – dat ze de boel nog bijeen weet te houden én tegelijk juist niet. De “terugkeer van de religie” heet dit dan. Zelfs de vrijzinnigen zeuren al een kwarteeuw over “atheïstische spiritualiteit”.
Opvallend is dat Schnitzler, als ik het boek steeds met de nodige aandacht heb gelezen, amper een woord besteedt aan meer positieve internetfenomenen zoals bijvoorbeeld Wikipedia. Wikipedia functioneert op basis van  informatie en digitaal materiaal die gratis toegankelijk zijn voor iedereen (zonder advertenties ertussen door). De Wikipedia-pagina’s kunnen door iedereen bewerkt worden die m.b.t. een bepaald item van een zekere deskundigheid kan getuigen. Dit op puur vrijwillige basis, zonder dat men ervoor (in geld) betaald wordt. De Wikipedia-aanpak wordt daarom, samen met “open source”-initiatieven (i.e. universeel toegankelijk), Linux-besturingssystemen en 3D-printing, dikwijls samengebald in de reeds goed ingeburgerde termen “peer-to-peer” en “commons“. Het woord “commons” verwijst naar gegevens of sites die toegankelijk zijn voor iedereen en waarover iedereen vrij kan beschikken. Eertijds waren de “commons” in Engeland de benaming voor de gemeenschappelijk weiden die niemands eigendom waren en waarop elke boer terecht kon. Wikipedia, Linux en 3D-printing vormen de drie grote voorbeelden die bij voorkeur worden aangebracht door de peer-to-peer beweging. Peer-to-peer is een vorm van het virtueel delen (“sharing”) en het doorgeven van vrije te bewerken informatie of digitaal materiaal. Sharing-systemen in allerlei vormen (bv. coöperatieven) worden overigens steeds populairder, zij het ook als verweer tegen de aanslepende economische crisis in Europa en de actuele soberheidspolitiek van de Europese Commissie. We mogen hier niet vergeten de naam te noemen van de meest invloedrijke Belg ter wereld: een zekere Michel Bauwens, een internetpionier en oprichter van de internationale P2P Foundation (1). Maar Bauwens is vooralsnog weinig sant in eigen land.
Buiten het station begon een dichte, witte mist die niets van de buiten­wereld toonde en zelfs dag of nacht wist te verhullen. Aan een kant van het station vond ze een watertoren. Ze dacht aan de woorden op het papier. Vertwijfeld keek ze naar de keitjes en de rails en vervolgens naar haar voeten. Als er niet snel gras of aarde naast het spoor komt, houd ik geen voeten meer over. Toch liep ze verder. Ze had weinig keus.

“militaire overlevingsuitrustinglijst verlaten overlevingsuitrusting voor het overbrengen van het schip”

‘Erwin is een goeie jongen,’ vervolgde ze. ‘Jullie zouden hem moeten beschermen tegen die rotzakjes die hem iedere dag weer het bloed onder zijn nagels vandaan halen, in plaats van hierheen te komen om hem van liegen te beschuldigen!’
74. 72 Partners Partners kunnen zich ontwikkelen richting een veilige hechtingsstijl door op elkaar te leren vertrouwen. Als partners in therapie komen, zijn ze elkaar dikwijls als vijand gaan zien. Zij voelen zich door de ander diep gekwetst. Partners moeten leren om elkaar te zien als gekwetste ziel, vergelijkbaar met een gekwetst kind dat uit angst reageert. Als jij je partner als een angstig kind kunt zien, is hij of zij niet meer bedrei- gend voor jou: met een bang kind heb je juist compassie. Een therapeut kan dit ook bereiken door de overdrachtelijke situaties die tussen de partners spelen te ontrafelen. Partners leren zo oude pijn, die zij op hun partner projecteren, los te koppelen van het nu, waardoor de ander zijn bedreigende betekenis verliest. Partners hebben er bovendien baat bij om in alle openheid en kwets- baarheid met elkaar te leren praten: om hun diepste gevoelens, ang- sten, boosheid en behoeften te leren ontdekken met en uit te spreken naar elkaar; om te leren echt naar elkaar te luisteren en zich in te leven in de ander. Door te leren aan elkaars hechtingsbehoeften te voldoen, kunnen partners nog dichter bij elkaar komen. Een voorbeeld: als man trek jij je het liefste terug in je eigen kamer, maar je vrouw wil juist graag dat jij meer tijd samen met haar doorbrengt. Als jij aan deze behoefte van je partner voldoet, dan voldoe je tegelijkertijd aan je eigen diepe maar verborgen behoefte om in contact te zijn met de ander. Andersom leert je vrouw meer activiteiten zelf te ondernemen, zonder van haar partner te verwachten dat hij altijd bij haar is of met haar meedoet. Zo leert de vrouw aan haar eigen diepere behoefte te voldoen om zelf- standig te worden en vol vertrouwen de wereld in te durven stappen. Op deze manier bereik je op drie vlakken succes: je voldoet aan de hechtingsbehoefte van je partner, je voldoet aan je eigen (door angst
Ons voorstel heeft het nadeel bijzonder zakelijk te zijn, maar hetzelfde zal wel het geval zijn voor alle ernstige toekomstbeelden. Het wekt dus niet meteen enthousiasme op in de emotionele zin. En dit in het tegenwoordig tijdsbestek waarin iedereen wel weet dat wanneer het met de economie slecht gaat, het slecht gaat met alles. Maar economische thema’s genieten niet van veel animo bij de bevolking. Anno 2015 toch niet. Economische items zijn per definitie complex en vragen zekere voorkennis. (Zelf onthoud ik na 30-40 jaar nog steeds wat een obligatie nu precies is.) Complottheorieën en simplismen doet het tegenwoordig wel heel goed. Heel wat zaken worden ook vanuit een morele waarde bekeken en dikwijls is de wens daar de vader van de gedachte. M.i. gaat de zakelijkheid weer populair worden nadat de crisis eindelijk eens in zijn wortels is beslecht. Dan zullen gebeurtenissen en toestanden gelukkig niet meer met irritante, dwaze en desinformatieve sentimenten worden opgediend.
Dit heeft betrekking op het stadium van de concentratie. Als eenmaal de relatie gefixeerd is wordt ze behouden door gebed, meditatie en concentratie waartoe men bereid moet zijn er voor de rest van je leven mee door te gaan. Het is de houding die voorafgaat aan het bereiken van dienstbaarheid. Vanwege het missen van dit vermogen hebben vele mensen existentiële crises niet wetende hoe zich te concentreren op de zaak van hun belang zichzelf niet in staat vindend betekenisvolle relaties op te bouwen. Niet in staat om op het object van de liefde te mediteren kan het huwelijk van de arbeid nooit slagen of zelfs maar plaats vinden. Dit kan vele oorzaken hebben daar men belemmerd kan zijn van binnenuit, van buitenaf of door de grote natuur, door gehechtheid aan illusies van zelfzucht, lijdend onder onwetendheid afkeer hebbend die de vorm van doodsvrees aanneemt. (afb.). De drie aapjes van doofheid, lafheid en vooroordeel kunnen de ontvankelijkheid, de liefde en de aktie zodanig blokkeren dat het proces van emancipatie tot de gerijpte staat van bevrijde dienst er niet kan zijn. Veel mentale en lichamelijke ziekte kan worden herleid tot deze frustratie van vooruitgang. De regel van de meditatie volgt direkt op die van de afwijzing. Afwijzing kan niet worden geaccepteerd als men voor zichzelf en het voorwerp van de liefde op de vlucht is in feite de zelfconfrontatie vervat in de meditatie vrezend. Om te kunnen mediteren moet men de fundamentele waarden aanvaarden (afb.), zich terugtrekken en de energie van de dekonditionering van de gehechtheid binden in de juiste lichamelijke oefening. Religieus vindt deze binding van energie plaats door gezang en gebed. Wetenschappelijk wordt dit gedaan door fixatie en politiek door het ondernemen van aktie. Van nature wordt dit gedaan door bezinning op een in de tijd gefixeerd gedragspatroon: de vogel trekt tegen de winter naar het zuiden, de beesten planten zich voort in de paartijd en het menselijk wezen buigt en strekt zich bij het ontwaken. Terwijl het dier van nature mediteert op het vergaren van voedsel en zorgen voor het nageslacht, is de mens gebonden door de cultuur. Kultuur is de menselijke manier van aantrekken en samenhangen van de levens-kracht. Je Brood verdienen en baby’s krijgen is onderworpen aan kulturele overgave. Het proces van het binden van de energie is van essentiëel belang voor het succes van de meditatie: er niet in slagen zal leiden tot geestesziekte daar men eenvoudigweg psychotisch wordt de chaos bereikend van een ongeregeld zelf, en zal men, de eigen aktie missend, de innerlijke ervaring misinterpreteren voor de materiële invloed hetgeen schizofreen wordt genoemd. Niet op juiste wijze de energie bindend zullen ook manische perioden en depressies elkaar volgen. De ander aannemend als object van de liefde, wordt afspraken maken een meditatie op de voorwaarde van het behoud met de basis-waarden van rein en waarheidlievend delen en zorgen (afb.), de bereidheid tot terugtrekken en het vermogen om de energie te binden van de dekonditionering. van deze manier van zich verhouden tot de wereld bereikt men de dienst, vriendschap en uiteindelijke bevrijding in overgave (afb.). Naar de werkelijkheid van de tijd betekent dit dat voor betekenisvol afspreken men een gemeenschappelijke noemer nodig heeft waarnaar men waarheidlievend kan delen en zorgen, zich terug kan trekken en de energie binden. Praktisch gesproken is dit een klok die dienst doet als de gemeenschappelijke noemer van de kulturele liefde. Of en hoe een klok zou moeten worden bestuurd door politiek, religie en/of de natuur staat open voor verdere beschouwing (zie ontwerpen voor een voorstel). 
Exemplaren van die van de mens afgesplitste soort maken nu ondertussen ook al de dienst uit in de cafés en eethoekjes van de allernieuwste cultuurhuizen en andere tempels waar roken absoluut verboden is, ook op de terrassen in de open lucht. Kwestie van niet te uitnodigend te zijn voor de menselijke soort die qua aantal nog steeds de robot overtreft. De klanten worden op deze consumptieplekken bediend door strakke stijve wezens uit één stuk, die via een ICT-apparaatje communiceren met één of andere onzichtbare heidense godheid. Hooguit bij het afrekenen houden ze even met een metaalachtige glimlach – een kramp van de lippen – de schijn op dat ze een vorm van besef hebben gehad van de bio-dimensie van je bestaan op deze aardbol.
‘Een weddenschap. Als ik het hier drie maanden zou volhouden, zou ik tienduizend credits van een paar vrienden krijgen.’ Qwerty had al die tijd zijn ogen strak op de loop van haar wapen gehouden. ‘Zeg, ik weet niet op welke stand je dat ding hebt staan, maar ik zou het erg op prijs stellen als je het niet op mij richt. Wie ben jij trouwens?’
Vele mensen falen: ze worden ziek, begaan zelfmoord, krijgen een ongeluk, vallen buiten de boot, lijden aan een verslaving of worden krankzinnig (afb.) Voor zover het ontbreekt aan intelligentie kan men opvoeden, begeleiden en sturen. Voor zover het ontbreekt aan ervaring kan men het voorbeeld geven, het model zijn. Voor zover het de natuurlijke neiging tot chaos betreft kan men vertegenwoordigen, de orde hooghouden die nodig is (afb.). Hoe dan ook, mislukking moet worden onderkend, geëxcuseerd en worden gecorrigeerd. Dit is het fundament van de samenleving waar we niet buiten kunnen. Je kan niet altijd je voorbeeldige stokpaardje berijden of alleen een leraar zijn, noch zal alleen het herstel van de gebroken orde afdoende zijn. Aan de ontkenning van de mislukking ontspruit alle psychopathologie. Niet juist geïdentificeerd met de voorvaderen moge men niet begrijpen waarom de dingen niet op de juiste manier uitwerken: men realiseert zich niet altijd wie men is, in welke schoenen men staat. De kultuur komt niet uit de lucht vallen maar heeft een geschiedenis van falen en slagen. Met het veranderen der tijden worden de kaarten opnieuw geschud en moeten spelletjes opnieuw van voor af aan worden gespeeld. Dat is wat het leven interessant maakt: de geschiedenis herhaalt zich, maar niet op dezelfde manier. Mannen ontwikkelen zich tot vrouwen en omgekeerd. Rollen kunnen worden gefixeerd, maar niet de acteurs. Vandaag is men de baas van de onderneming, morgen moet men elders als een leerling beginnen. Zonder de realisatie van mislukking, het excuseren van het falen en de wil te corrigeren mogen we spreken van een geestesziekte: de ziel is niet gediend door misleiding en de psyche verliest zich in waanzin de angst van de samenleving reflecterende. Een samenleving die mislukking accepteert als een uitdaging om te werken kent in feite geen verliezers: alleen de bezigheid verandert. 
PvdA – Henk Kool – wethouder sociale zaken Den Haag, blijkt uit het armoedepotje van de gemeente 7000 euro subsidie te hebben gegeven aan de stichting Willem Drees Lezing waarvan hij zelf bestuurslid.
15. 13 Wie teveel vast blijven zitten in het definiëren of het helder krijgen van de term gaat loopt het gevaar voorbij te gaan aan waar het vooral om moet gaan bij een seksverslaving. Het is niet een stoornis die zomaar vast te stellen is, maar een patroon waar iemand in vast komt te zitten of zich dat nu uit in een obsessief masturbatiepatroon, het kijken van porno of in de omgang met wisselende partners of prostituees. Seks- verslaving gaat in de kern niet om een verslaving aan seks, maar gaat veel dieper: het gaat om een verslaving aan een patroon van onvervul- de behoeftes, pijn en emoties. Hoe groot is het probleem? Het probleem is moeilijk op een wetenschappelijke manier te kwantifi- ceren. Er zijn wel veel statistieken en analyses die inzicht geven in de beleving van seksualiteit door bijvoorbeeld het kijken van porno. Als we kijken naar de statistieken uit verschillende onderzoeken dan weten we in ieder geval het volgende (De Graaf 2012): • 25% van alle zoekopdrachten op internet heeft met porno te maken (68 miljoen opdrachten per dag). • De gemiddelde leeftijd waarop kinderen voor het eerst porno zien is 11 jaar. • 50% van alle jongeren kijkt porno (30% meiden en 70% jon- gens). • 85% van de jongeren doet aan zelfbevrediging. Oftewel: wie komt er tegenwoordig niet in aanraking met pornografie en seksualiteit? Hoe ga je daar individueel of in een relatie mee om? In de praktijk komt vaak de vraag naar voren hoe groot het probleem is. De belangrijkste onderliggende vraag daaraan lijkt te zijn:, ‘Ik ben toch niet de enige?’ Het onbekende en het gevoel van schaamte maakt de vraag van de partner ook moeilijk bespreekpaar in haar directe omge-
Maar dit was geen horrorfilm. En ze was het zat. Zat om bang te zijn, zat om verdrietig zijn. Er helemaal klaar mee om iedere dag maar weer op te staan met het gevoel of er een steen op haar maag lag en haar hoofd vol watten zat.
Ik stak mijn hoofd naar buiten en kneep mijn ogen half dicht tegen de wind en het opstuivende zand. Dat was niet nodig, maar wel een reflex: zandkorrels sloegen gruizig tikkelend tegen mijn masker. Losge­slagen kabels zwiepten sissend in de woestijnwind. Spuwend naar het rond­vliegende stof slingerden ze vonken in het rond. We bevonden ons op een relatief vlak stuk van de Arabia Terra woestijn, in de verte golfden de randen van kraters.
‘Broeders, zusters, gedraag je zoet,’ zing ik en ze gehoorzamen altijd. Het levende vlees vormt een knap gezicht en menige klant heeft mij complimentjes gegeven voor de warmte en zachtheid van mijn wangen. Natuurlijk zijn maden alleen niet genoeg. Mijn robijnrode lippen zijn twee verse kippenhartjes, mijn wimpers zijn hoogst elegante rupsen, harig en zwart. Mijn wenkbrauwen zijn hongerige bloedzuigers en mijn haar bestaat uit honderden van de fijnste spinnenwebben. Enkel mijn ogen zijn van mijzelf, en mijn tanden, maar ik maak die zwart met houtskool. Mijn ogen zijn al perfect: groot, glanzend, als de reflectie van een tweelingmaan in een midder­nachtelijk meer, zei een dichter eens. Ik was beroemd om mijn ogen, lang voordat ik beroemd werd voor mijn verraad.
Zohra liep naar een deur met het pictogram van een trap. De deur was uit de scharnieren getrokken en hing schuin in het kader. Ze kroop door het driehoek­vormige gat naar binnen. Aangezien de maan zich aan de andere kant van het gebouw bevond, was het hier pikdonker. Ze knipte haar hoofdlamp aan en scheen ermee op de betonnen trappen. Heel even waagde ze het om in het ravijn tussen de trappen naar boven te gluren. De hoogte was duizelingwekkend.
Hij keek op, recht tegen een heuvel aan. Dat moet hem dan zijn, dacht hij. Met een schep in de aanslag klom hij tegen de helling op, op zoek naar een plek waar hij eenvoudig naar binnen zou kunnen gaan. Hij vond een reeks openingen waar betonnen balkons naar buiten staken en groef zich een weg naar binnen toe. Een stalen deur was zo weggeroest dat hij hem met een paar stevige trappen open kreeg.
In de komende periode is het bevorderlijk om tijd door te brengen in verbinding met deze ankers in de Stof zodat de pure polarisatie van Geest en Stof makkelijker tot stand kan komen en het etherische weefsel zich kan ontvouwen in het bestaan. De kern van wie je in Wezen bent (Godsvonk) kan zich dan direct uit gaan drukken in het dagelijks leven. Omdat straling zoals UMTS, GSM, Wifi, radio 2000 (politie enz.) en bijvoorbeeld radar ook in de etherische ruimte functioneren en deze verstoren, zijn deze communicatiemiddelen in dit proces schadelijk en geven een toename in het ervaren van chaos door gebrek aan de natuurlijke ordening van polarisatie. Ook macht en onmacht ervaren over deze communicatiemiddelen kan soms aan de orde zijn. *1
Heb toen ook een hele tijd van diepe rouw gehad over wat ik hierdoor in mijn leven gemist heb en niet aan mijn gezin kon geven. Omdat deze macht mij weerhouden heeft om te leven, rouw ik noch als er situaties van vroeger vermengd met gemis van nu de kop op steken. Dan  nodig ik de Heer uit om in de pijn te komen.
‘Schnell!’ maande Heinrich haar. Hij trok haar over­eind en ze renden over de vlakke vloer naar het licht. Hun voetstappen klonken hard op de ijzerplaten van de vloer. Het geluid werd overstemd door het schrapen van nagels over metaal en een keer zelfs door een diep lachen dat boven hen klonk.
Er zijn zoveel regels in de wereld als er mensen zijn. Iedere genetische code is in feite een boek met regels dat op subtiele wijze voor alle levende wezens tegelijkertijd de verschillen en de eenheid regelt op het zelfde moment van bestaan. De zaken gaan goed, dingen lopen fout, maar altijd gaat men voor de regels die bij gratie van de evolutie altijd “de andere regels” zijn. Telkens weer worden de genetische codes veranderd onder de druk van de aanpassingen. Altijd worden de regels opgewaardeerd voor een betere regeling zodat in feite de regels van aanzien veranderen en verschillend lijken. Ondanks het feit altijd verschillende regels te hebben, ervan houdend zich aan te passen aan de verandering, zijn er thema’s die terugkeren. Deze thema’s betreffen de aard van de tijd, ruimte en materie; God, man en vrouw; politiek, religie en wetenschap; vaders, zoons en de heiligheid van de geest; verscheidenheid, eenheid en overbruggende culturen. De zaken schijnen in drieën te gaan een ziel hebbende die zich bewust is van de drie-poligheid van het superego, het ego en de dominantie van de lagere aandrift. Terwijl de wereld daartoe schijnt te bestaan uit vier culturele basis-opties die geneigd zijn in oppositie en conflict te verkeren, handhaaft het heroptreden van de andere regels het volledige van de werkelijkheid: Noord Amerika, Europa en Australië schijnen te functioneren op de wetenschappelijke benadering, het Midden Oosten en India op de religieuze benaderingen van de werkelijkheid van de Heer, het japanse/aziatische werelddeel functioneert naar de maatstaven van een suprème politiek en Afrika en Zuid Amerika lijken gedreven te zijn door het ritme van het natuurlijke leven. Niet in staat vierkant uit te leven naar de volledigheid van de werkelijkheid omdat men trots is op de eigen en achteloos over de andere cultuur, functioneert de wereld nog steeds op de driehoekige piramide van deze vier fundamenten van het mens-zijn (afb.). We zien altijd de werkelijkheid in drieën levend naar vier alternatieven. Vandaar dat het pleidooi van ‘de andere regels’ luidt zich bewust te worden van zichzelf: van de ziel van de eigen gewetensvolle bijdrage aan het volkomen geheel van onze wereldcultuur daarbij politieke, religieuze, wetenschappelijke en natuurlijke waarden uitbalancerend. We kunnen niet leven zonder de vonk van bewustzijn die we als individu zelf zijn temidden van deze piramide van de wereldcultuur. Een ieder heeft zijn eigen unieke aard en bijdrage in deze volle culturele complexiteit. De Andere Regels, die het belang benadrukken van de ziel en de orde van de tijd, zijn opgedragen aan de burgerbevolking van de gehele wereld die uitziet naar enerzijds eenheid en vrede en anderzijds respect verlangt voor de verschillen van cultuur. Met een wereld die leeft in vrede en harmonie moeten de regels van de andere persoon, de andere cultuur en een andere tijd worden gerespecteerd. Dit boek is een poging een concept van een wereldorde te schetsen die kan veranderen en toch hetzelfde kan blijven. Velen kunnen hun eigen religie, wetenschappelijke theorie of natuurlijke aandrift erin herkennen. Voor de schrijver is het een genoegen geweest de aanhoudende geestelijke ziel te dienen bezorgd over zijn aanpassing aan tijd en plaats in het licht van euro-amerikaanse wetenschappelijke idealen, indiaas/orientaalse Heerlijkheid, aziatische politiek, en de latijns/afrikaanse extasen van het natuurlijke ritme.*
Het vlees spuwden ze weer uit. Bloed was het enige waar ze op uit waren. Nooit hadden ze genoeg. Ver­honge­ren zouden ze echter niet doen. Vanaf nu was Zohra er immers om hen te voeden. Ze was tot het ergste bereid om hen sterker te maken. Zelfs Lievens bloed mocht niet verspild worden. Het waren tenslotte haar kinderen. Door de monsters zijn bloed te schenken, kon hij in hen een tweede leven leiden. Ze miste hem nu al.
Ze droeg een blauwe overall, de mouwen opgerold, en er stonden vegen van olie op haar handen en haar voorhoofd. Een band van oranje plastic hield haar piekerige haar op zijn plek. Ze grijnsde naar me. ‘Een van de apparaten moest worden hersteld. En het was vandaag toch mijn dienst. Ik moet de film later maar afkijken.’
Met de speciale figuren in de stam (koning, rechter, priester, sjamaan, demiurg, maar bijvoorbeeld ook de vroedvrouw) onderhielden de stamleden een zeer ambivalente relatie. Eén voor één waren die figuren een monstre sacré: men voelde voor hen eerbied en vrees, maar ook jaloezie en afgunst. We kunnen dit nu nog bij veel Afrikaanse stammen waarnemen. Daar wetten en regels veelal op hen niet van toepassing waren, werden zij beschouwd als wezens die de kosmische orde verstoorden, als incarnaties van een ongeoorloofde transgressie: vandaar dat ze heilig waren en taboe. Zij belichaamden de Wet én de uitzondering op die Wet, het genot van de Wet én de onmogelijkheid van dit genot. Omwille van deze ambivalentie werden zij zoveel mogelijk gemeden en ze leefden eigenlijk buiten de gemeenschap. Dikwijls konden zij niet huwen (de mannelijke figuren mochten natuurlijk wel seksuele betrekkingen hebben met ongehuwde maagden, de vrouwelijke figuren werden geacht zelf maagd te blijven). Met andere woorden: zij die wisten wat het genot was, hadden geen toegang tot de normale sociale genietingen die de stamleden wel hadden. Het waren kortom tragische figuren. Al was er jaloezie in de wijze waarop zij door de stamleden werden beleefd, toch stond niemand echt klaar om hun positie in te nemen. In veel gevallen moesten ze worden aangeduid. In ons dorpsleven tot midden de 20ste eeuw blijft dit patroon van de speciale figuren min of meer overeind: de priester, de smid, de onderwijzer, de rijkswachter, de geneesheer, de wetenschapsman, enz. allen waren het tragische sociaal geïsoleerde individuen, met dikwijls wel een ongehuwde meid in huis. Zonder die sociale isolatie konden zij hun functie niet uitoefenen. Veelal werden zij door de gemeenschapsleden in natura betaald voor hun diensten, zoals de demiurgen vroeger door de gemeenschap werden onderhouden. Pas naarmate de Wet is onttoverd geworden door het democratiseringsproces van de laatste decennia, zijn deze speciale figuren menselijker trekken gaan aannemen.
Volhardend had Urendel westwaarts gepeddeld, uren­lang, en hij had zich voorgenomen zo ver mogelijk van de steiger bij de verwoeste her­berg te landen. Ver in de middag koerste hij eindelijk langs uitge­strekte mod­der­vlakten en rietlanden, waartussen smalle geul­tjes naar de oever leken te voeren. Urendel probeerde er een paar; de muggen staken hem bijna blind en hij verdwaalde keer op keer. Steeds wan­hopiger wrikte hij zijn bootje uit zuigende en stinkende modder, zocht zijn weg uit het zoveelste verraderlijke geultje terug naar de open vlakte van het meer.