“bug out overlevingsuitrusting tactische kampeerspullen overleving”

Dat was wat haar uiteindelijk dreef, zelfs nu. Zelfs nu alles waarin ze geloofd had uit elkaar leek te vallen. Hoop dat het universum een goede plek zou zijn. Hoop op een betere wereld. Hoop dat de oude tijden van vrede weer terug zouden komen. Hoop dat de Kiteh en de Timbesh in Yin-Beh gestopt zouden worden. Hoop. Niet de wanhoop van de vlucht. Niet de angst voor haar familie. Niet de angst voor de dood of de toekomst. Hoop. Hoop dat haar wereld ooit weer de sterren­poorten zou her­bouwen, nieuwe bruggen naar andere werelden zou slaan, weer op zou klimmen uit dit gat waarin het twaalfhonderd jaar geleden was terug­geworpen.
Soms kennen we onszelf pas als we uit het rad stappen en wachten op die laatste slag, de huppelde­pup dansend om de raderen te ontwijken en zo te ontdekken dat het leven búíten dat rad, eigenlijk veel interessanter is dan erín, ondanks het risico.
Ondertussen komen de vissenkoppen nog wat dichter om Mackie heen staan. Om hem te inti­mi­deren, maar hij geeft geen krimp. Ze ruiken naar vis, naar de zoute zee, maar die observatie besluit hij maar voor zich te houden.
De pas gearriveerde gynaecoloog zou niets liever willen dan dat er de drie couveuses in gebruik zouden worden genomen, want dan kan hij iedereen vanaf 32 weken onbekommerd een keizersnede aandoen en wat er dan niet goed afloopt kan dan op conto van de dokter van de kindergeneeskunde of de stroomuitval worden gezet. Ik denk daar heel anders over. Eigenlijk is er geen reden voor een couveuse hier: Warm houden kan net zo goed met de kangoeroe methode, en de bilirubine, de nier- en leverfuncties en de zouten (Na, K, Ca, en zo) kunnen we niet meten omdat er in het Laboratorium met ieders toestemming een onvoorstelbaar wanbeleid wordt gevoerd. Zelfs het bepalen van het Hb en de suiker is maar in beperkte mate mogelijk.
Via je verlangen kun je weer bij je vuur komen. Waar wordt je warm van? Waar wordt je enthousiast van? Waarvoor ben je hier op deze aarde? Je voelt het als je contact met je vuur hebt. Het wegstoppen van je verlangen is het wegstoppen van je levensenergie. Het ‘gat’ van het verlangen is niet op te vullen door een persoon of een voorwerp. Het enige wat echt vervullend is, is het met je eigen energie, je eigen vuur, te vullen. Dat betekent contact te maken met dat onbekende in jezelf.
Zo ontstaat ruimte voor een psychische instantie die ons gedrag over ruimte en tijd gaat coördineren en van consequentie voorziet. De ‘persoonlijke god’ zegt welke particuliere doelen we moeten nastreven, terwijl het nog altijd andere gemeenschappelijke goden zijn die ons bijvoorbeeld zeggen hoe we ons lichaam moeten verzorgen. Vandaar dat iedereen behept blijft met ‘universele’ begrippen van Goed en Kwaad en zich houdt aan de Wet, maar in sommige omstandigheden toch vindt dat hij of zij die Wet mag overtreden, te meer daar er op die Wet hoe dan ook altijd een uitzondering is, nl. ‘Nood breekt Wet’. Onze ‘persoonlijke god’ komt dus dikwijls in botsing met ons ‘moreel gevoel’ en om die botsing te vermijden gaan we proberen consequent te handelen, ons dus zoveel mogelijk onafhankelijk te maken van ruimte en tijd. Zo schrijft onze persoonlijke god, ons Zelf ons dagelijks handelen in in een levensloop. Tot op grote hoogte geldt deze situatie vandaag nog altijd, al spreken de ‘goden’ nu via boeken, DVD’s en televisie. In de persoonlijke identiteit kwamen aldus verschillende aspecten samen. In de eerste plaats de naamgeving die verwees naar de verwantschapsfamilie of clan. Deze naam sloeg op het levende lichaam en de persoon gebruikte zijn naam als aanduiding van dat lichaam: ‘Lachende Wolf gaat slapen’ (en niet ‘ik ga slapen’). Het is niet toevallig dat het Grieks en het Latijn (en veel andere oude talen) geen persoonlijke voornaamwoorden gebruiken: de vervoeging van het werkwoord was voldoende om aan te geven wie een handeling verrichtte of een beweging uitvoerde of onderging. Persoonlijke voornaamwoorden werden alleen gebruikt als de betrokkene extra benadrukt moest worden en ze verwezen dan naar de lichamelijke eenheid van de spreker of aangesprokene, niet naar een psychische instantie die nu als het Ego wordt aangeduid. Ten tweede werd men benoemd volgens de categorie waartoe men behoorde, dus volgens geslacht of leeftijd. Ook de bijzondere functie binnen de stam als men die had natuurlijk (het ‘beroep’ dus, bijvoorbeeld sjamaan, priester, vroedvrouw of later smid, geneesheer, enz.) leverde een naam aan een persoon. En ten derde de ‘persoonlijke god’, het Ego als de motor van iemands handelen. Deze motor waardoor men persoonlijk controle kreeg over zijn handelingen, ging later ook impliceren dat men beschikte over een ‘vrije wil’ en dat men psychisch en juridisch ‘verantwoordelijk’ was voor zijn gedrag. Het handelen vond zijn oorzaak in het Zelf van de persoon, in de wijze waarop hij met zichzelf overlegde. Het Ego of Zelf is dus niets meer dan een zelfdialoog die men zoveel mogelijk consistent wou houden: in die zin werd het Ego min of meer permanent. Het Ego is in die zin dus ook maar een slide-in tussen de waargenomen situatie en het handelen (of niets doen). In het Boeddhisme is het Zelf, het Ego nog altijd een vluchtig gegeven dat komt en gaat. De ‘persoonlijke god’ was vooral belangrijk voor mensen die beslissingen moesten nemen en keuzes moesten maken, leidinggevende figuren dus en demiurgen (‘mensen die voor de gemeenschap werken’, zoals ambachtslieden, werktuigmakers en sjamanen), en dat waren historisch gezien voornamelijk mannen.
31. 29 Toch blijkt dat steeds meer verslaafden (31%), ook door het doorbre- ken van het taboe op seksverslaving, zelf met het probleem bij hun partner komen. Opvallend is, dat 67% van degenen die de verslaving zelf openbaarden jonger is dan 40 jaar. Vrouwen boven de leeftijd van 40 ontdekten de verslaving van hun partner eerder zelf. Figuur 6: Hoe kwam de seksverslaving aan het licht? Er is nog een kleine groep respondenten (5%) die aangaf door iemand anders met de seksverslaving geconfronteerd te zijn. Hierbij kun je denken aan vrienden of familie, maar ook bijvoorbeeld aan personen met wie door de verslaafde gechat of gedatet heeft. Daarbij zijn er ook nog een aantal overige reacties gegeven, waarvan hieronder een selectie is weergegeven: “Al van voor ons huwelijk speelde dit, maar steeds vonden we het woord verslaving te beladen voor de situatie, totdat hij afgelopen zo- mer met nieuwe details uit zijn verleden kwam, toen was daar ineens 31% 53% 5% 11% Hij kwam er zelf mee Ik ontdekte het zelf Iemand anders confronteerde mij ermee Overige reacties
Die afgescheiden nieuwe soort is ondertussen, sinds een kleine halve eeuw, officieel geregistreerd onder de naam “robot“. De Robot: een volmaakt redelijke soort, zij het dat de exemplaren niet “denken”. Toch niet zoals dieren en mensen plegen te denken.
Niet alleen is het gezegde dat reinheid goddelijkheid is waar, maar ook is het behouden van de gezondheid en de langlevendheid van het goddelijke. Met de hartstocht van het regelen van offers kan men onverschillig raken wat betreft de gezondheid en de langlevendheid. In oorlog en in de liefde is alles toegestaan zodat de gezondheid en langlevendheid snel verloren kan gaan. Maar met het vinden van orde in de chaos van de liefde en de oorlog is er ook een strategie van vrede en onthechte toewijding nodig.
Zijn kantoorgebouw had een zalmroze gevel, een transparant dak en een door lotuszuilen gedragen bal­kon. Het lag aan een drukke laan tegenover een super­markt. Ik stelde me op bij de supermarkt. Een paar keer moest ik van plaats wisselen om niet op te vallen. Dan weer stond ik op de parkeerplaats boven op het gebouw, dan weer achter de boom naast de oprit tot de supermarkt. Na 2 uur en 23 minuten kwam ze. Ik her­kende haar gezicht meteen in de passagierscabine van de Jaguar die de oprit naast het advocatenkantoor in reed. Ik draaide me om, reed een stukje het trottoir af naar het zebrapad en stak over.
Naar een minder materiële definitie van het huwelijk geldt hetzelfde voor het krijgen van andere materiële bijprodukten dan kinderen. Voor het schrijven van boeken, toneelstukken, het schilderen van schilderijen, het bouwen van huizen etc. is het niet nodig sexueel te zijn. In tegendeel zal het uitstellen van de daad de subliminale kultuur van het scheppen tonen als een spel van sexuele aantrekking zonder met de sexuele daad bezig te zijn (aldus de sex in feite bevrijdend van zijn kulturele isolement). Dezelfde manier als waarop een haan veren kan hebben om zijn sexuele uiterlijk te verbeteren, kan de kultuur religie hebben om de sexuele belangen te beschermen. Door de kultuur van het celibaat kan het dierlijke belang van het materiële huwelijk worden gedekt. Religieus wordt dit het sacrament genoemd, wetenschappelijk professionele betrokkenheid en politiek lidmaatschap van de partij. Alles tesamen brengt de kultuur heel wat meer voort dan het enkel overeenstemmen naar het natuurlijk instinct terwille van nageslacht. Ook falend kultureel bij te dragen omdat de eigen ontvankelijkheid is geblokkeerd, de vitaliteit van de continentie niet funktioneert of kulturele invloeden de inspiratie hinderen, kan men zijn toevlucht zoeken in de hulp van ‘doktoren’ of adoptie van de kulturele produkten van een ander. Op deze manier kreeg het Westen allerlei buitenlandse leraren, terwijl de vreemde landen allerlei westerse hulp en uitrusting kregen. Hoewel eveneens net zo betwijfeld, kan iedereen kortgezegd door integratie van de wereldkultuur vooruitgang boeken ondanks de vruchteloze huwelijken van een eenzelvige kultuur. Wat geldt voor artsen die fysiek vruchteloze echtparen helpen kan ook waar zijn voor leraren en autoriteiten die andere kulturen helpen om vooruit te komen: als er een gemeenschappelijk begrip van orde is naar het goddelijke van de eeuwige waarden kan al het vreemde en betwijfelde worden getolereerd.  
‘Dit heeft uw zoon in de les gemaakt,’ zei Samuel. Hij zag dat de vrouw eerst apathisch naar het houten werkje keek en hem dan aanstaarde met een blik waar hij zenuwachtig van werd. ‘Het is een prachtig stuk,’ zei hij snel. ‘Ik ben echt onder de indruk van het talent dat Erwin heeft.’ Nog altijd staarde de vrouw hem zonder iets te zeggen aan. Samuel schoof het beeldje dichter naar de vrouw, onzeker over waarom ze hem zo aankeek.
Een privécapsule van NonVitae GmbH haalde me thuis op en bracht me, laag over de aarde scherend, naar de Makoua Elevator in Congo-Brazzaville. Ik was de afgelopen jaren al vaker met de lift de ruimte in gegaan, toch ging mijn hart sneller kloppen toen ik de machtige kabels zag die als bergen in de aarde verankerd waren en hoog boven mijn hoofd vervaagden. Deze keer was anders. Deze keer was echt.
Mook heeft een van de oorspronkelijke hotelsuites, negentig meter boven het park, in gebruik als zijn kan­toor en ontvangstkamer. Als de lift met een vervaarlijk piepen tot stilstand komt, trekt Paul de schuifdeuren open en gebaart me de foyer in. De dubbele deuren naar de suite staan uitnodigend open.
68. 66 Als er verschillen zijn, kun je deze ophelderen door gerichte vragen te stellen. Als je het idee hebt dat het de cliënt kan helpen, kun je deze verschillen als onderwerp in gesprekken inbrengen. Een risico daarvan is natuurlijk dat je eigen visie mogelijk niet de juiste is, of dat je cliënt het er niet mee eens is. Het ophelderen van zulke verschillen kan ver- volgens echter wel informatie opleveren. De kern van het persoonlijk leidinggeven in gesprekken is het onder- zoeken, bevragen en reageren, en het delen van waarnemingen en gedachten om de verschillen tussen wat de cliënt zegt en doet en wat je als hulpverlener vindt en ervaart te verhelderen. De kern van het zijn van een persoonlijk therapeut ligt in het stilstaan bij deze verschil- len, het onderzoeken van je eigen reacties, gevoelens en gedachten en het op een persoonlijke manier gebruiken daarvan. Hierdoor behoud je je eigen identiteit in de relatie met je cliënt. Kortom: vrijwel alle interventies die je doet staan in verband met en komen voort uit je eigen referentiekader, je eigen mening, je eigen waarnemingen, be- hoeften en gevoelens. Hierdoor ontstaat er een open gesprek waarin veel cliënten zich (ondanks onderlinge verschillen) gezien en gehoord voelen. Hoe ga je als therapeut om met het conflict in de relatie? Conflicten lopen altijd volgens hetzelfde principe. Twee partijen ko- men tegenover elkaar te staan. Als je als therapeut niet oplet, blijven paren zich herhalen om hun positie te onderbouwen, in een terugke- rend patroon van wat ze thuis gewend zijn. In plaats van met de in- houd bezig te zijn, is het van belang dat je als hulpverlener in het hier en nu op het proces tussen de twee partners gericht bent. Je moet zoeken naar het specifieke in plaats van het algemene.
In 1912 begonnen de werken aan de Rambla met ondergrondse verkleedkamers. De bouwmaterialen werden vanuit Buenes Aires aangevoerd met schepen die dan door paarden op het strand getrokken werden. Op 6 april 1913 werd de nieuwe stad, die al gauw de naam “parel van de Atlantische kust” en “mooiste strand van Zuid-Amerika” kreeg, feestelijk ingehuldigd.
Er hangt nog altijd iets mysterieus over ons tegenwoordig charisma-begrip. Dat heeft uiteraard ook te maken met het gegeven dat charisma voorheen eeuwenlang gold als een bovennatuurlijke gave, Gods genadegave. Charisma wordt tegenwoordig gezien als een sterke persoonlijke aantrekkingskracht die iemand uitoefent op andere mensen. M.a.w. als een bepaalde moeilijk onder woorden te brengen uitstraling die uitgaat van een bepaald persoon, een charisma die wordt ervaren als een bepaalde begeestering. Die uitstraling gaat uit van een zekere lichaamstaal, lichaamshouding en min of meer gestileerde gebaren die de charismaticus bewust of onbewust hanteert (daar waren Mussolini en Hitler precies zo sterk in). De charismatische persoon is doorgaans qua fysiek groot en letterlijk hoogstaand: hij spreekt letterlijk vanuit de hoogte (een balkon of podium bijvoorbeeld). Charismatische persoonlijkheden beschikken over charismatisch gezag of leiderschap, één van de drie vormen van (legitiem) leiderschap of gezag die de reeds genoemde socioloog Max Weber onderscheidde in zijn studie van het verschijnsel van de ‘bureaucratie’. Deze vorm van gezag is enkel gebaseerd op de persoonlijke kwaliteiten van de leider en de erkenning daarvan door zijn volgelingen. De twee andere vormen van gezag zijn, volgens Weber, traditioneel gezag dat gebaseerd is op de afkomst van de leider en rationeel-legaal gezag dat stoelt op de positie die de leider rechtsmatig bekleedt.
Misschien heeft u al van me gehoord? Shilpa de moritat-zanger? Luister naar mijn lied en stop een penning in het bakje van Herr Stumm, mijn aapje. Is hij niet schattig? Zie: hij is gekleed als een klein mensje. Ik maak mijn ronde over de zompige pieren van dit stadje. Met mijn draai­orgeltje begeleid ik de moord­ballades die ik zing, terwijl Stumm springt en danst.
Kleine Mirjam is al een heel dametje geworden. Ze kijkt me verlegen aan en steekt twee vingers op. Ik kijk ze allemaal aan: Meneer, Mevrouw, de tweeling, kleine Mirjam. Ik ben 100% gelukkig. Vaag voel ik weer de drijfveer om voor hen te zorgen. En deze keer komt die vanbinnen.
‘Een boegbeeld? Ik weet van niets, heer! Ik weet echt niets van een boegbeeld. Ik heb u mijn misdaden opge­biecht. Geef me een kans om het goed te maken. Ik zal de Gentse dromer terug lokken, ik zal uw sieraden terug­halen. Ik breng u de kroon!’
Deze tutorial zal alle stappen die je nodig hebt om een ​​snelle en eenvoudige notebook te maken met benodigdheden die u waarschijnlijk liggen rond uw huis te tonen. Deze kleine boeken zijn een groot project voor een regenachtige dag of verveeld midd
Hier ligt de eerste man van wie ik ooit heb gehouden, breng ik mezelf in herinneringen. Ik roep de beelden op van late avondwandelingen, die zeldzame over­gebleven fles wijn die we samen soldaat hebben gemaakt; de liefde bedrijven, zowel ruwer als meer intiem dan met alle vrouwen die ik heb bemind. Ik herinner me zijn geur, het gevoel van zijn sterke, behendige handen.
Niet volgend, maar onderrichtend en zo niet wetend van deze aanwijzingen konden veel verdraaingen van kultuur in onwetendheid ontspruiten, van de wereldkultuur een vaag idee makend van wat het zou kunnen zijn. Dit treft men ook aan in de afdeling van de sport waar allerlei soorten van regels mensen tegen elkaar opzetten daarbij de oorspronkelijke definitie uit het oog verliezend. Men zou sporten voor het genoegen en niet voor de vijandigheid tussen tegengestelde partijen zoals blijkt uit b.v. het wederzijds elkaar doden van voetbalsupporters in serieuze veldslagen van gewapend konflikt. De eigenlijke regels van de sport voorzien nauwlijks in de meditatie van de waarden van het zich gelijkrichten gefixeerd als ze zijn op het verwerven van punten, geld en status meer dan op het realiseren van een opperste beheersing van de sport. Wat vergeten is is dat het een andere definitie van sportief zijn is niet alleen onderhoudend, gevat of aimabel te zijn maar ook iemand te zijn die veranderlijkheid toont. Men zou aanpassingen moeten ontwikkelen op een hoger nivo van zelfverwerkelijking die dichter liggen bij de waarden en waarheid van het zich gelijkrichten. Zo bezien zou het consequent volgen van de regels leiden tot betere regels, hogere spelen en slimmere spelers. 
Dat soort maatschappijkritiek lijkt me de visie van lieden die geen voeling hebben met de aparte cultuur van industriearbeiders, lagere bedienden en ambtenaren, laat staan werklozen. De cultuur dus van “gewone mensen”. Hoogstens kennen ze daar mensen die zich hebben “opgewerkt” tot straffe antikapitalistische militanten. In het bijzonder deze militanten die zelf wat simplistische analyses en denkschema’s hebben overgenomen van extreem-linkse partijen of bewegingen. Sommige schrikken er niet voor terug om gewone mensen die ze beweren te willen emanciperen, af te doen als te dom om het systeem te doorzien. Want gehersenspoeld door de media zonder enige poging noch vermogen om zich daartegen te verzetten. Dit is een merkwaardige minachting voor gewone werknemers en gewone mensen. Maar deze attitude en opinie is in de geschiedenis van de socialistische en vooral communistische bewegingen niet zo zeldzaam. Het is de klassieke visie van communistische grootheden als Lenin, Stalin, Mao en vele anderen. Het proletariaat zou nood hebben aan een voorhoede die hen het licht en de “waarheid” zal laten zien, en hen zal leiden en onderwijzen. Alles en allen in de richting van de wijzende hand van de leiders.
Een volgend punt van belang is dan ook de identificatie der deelnemers. Hoe weet je dat je met een echte mens te maken hebt? Dit kan door het Timay-id netwerk (afkorting van: this is me and you). Je zou het kunnen vergelijken met het rijksregister hier in België, maar zonder de noodzaak tot controle en volledig transparant. We gaan elkaar bevestigen als werkelijk bestaande persoon en dat is voldoende, zo kun je geregistreerd worden en met equi beginnen werken. Iemand persoonlijk kennen is voldoende om te registreren.
Het werd er niet bij verteld, maar ik zou me uitgebreid moeten gaan inlezen in alle eisen die er in Ghana aan een ziekenhuis worden gesteld en hoe de procedure is als het nieuwe ziekenhuis dan ook door het ziekenfonds van Ghana zou willen worden erkend als instelling
Laura fronste. ‘Zielig doen? Mijn man heeft verdomme net zelfmoord gepleegd! Moet ik dan vrolijk door het leven verder dansen? U weet niet waar u het over heeft.’ Ze stond op en wilde zich omdraaien om de winkel uit te lopen, maar de stem van Natsuko hield haar tegen.
22. 20 wij voor de vraag hoe wij nu nog zorg kunnen dragen voor onszelf en tegelijkertijd een goede relatie met de ander kunnen onderhouden. Dit dilemma vormt de kern van veel problemen en symptomen waar men- sen mee te maken krijgen. Wel en niet-toegestane delen Elke man of vrouw wil erkenning van of haar autonomie, van een eigen bestaan, en wil zelf beslissingen kunnen maken; maar iedereen wil ook verbondenheid, het relationele onderdeel. Eenieder moet leren om samen met anderen te leven zonder zichzelf of anderen te- kort te doen. Als het door jezelf niet toegestaan wordt bepaalde ge- voelens, gedachten en gedragingen te uiten, wordt dat ontkend en genegeerd. Het gehoorzamen aan wat verwacht wordt, dus kiezen voor verbondenheid, levert patronen op, die ook in latere relaties een rol spelen. In figuur 5 is weergegeven hoe de wel en niet-toegestane delen een rol spelen in de persoon zelf en waar symptoomgedrag tot uitdrukking komt.
Met een stekende pijn in zijn hoofd sjorde Berend zich half overeind, tot hij met zijn rug tegen de deur­post leunde. Vanaf de vloer keek hij verdwaasd de keuken rond, knipperend tegen het felle licht van de TL-buizen. Hij moest gevallen zijn. Uitgegleden. Berend voelde aan zijn hoofd. Het was alsof er een strak­getrokken band over zijn voorhoofd zat. Vlak boven zijn rechteroor was de pijn een stuk scherper, maar hij bloedde niet. Mooi zo, niet aanzitten.
Ik had net kleine Mirjam nog eens verschoond en haar weer in slaap gezongen. Ik weet nog hoe ik naar haar stond te kijken. Ze lag daar zo lief met haar oogjes stijf dicht en dat snottebelletje dat bij elke adem­tocht op en neer ging. Ik kreeg helemaal een warm gevoel van­binnen. Dat klinkt misschien raar want natuurlijk zorgt mijn tempera­tuur­controle dat ik constant op 36 tot 38 graden word gehouden. Maar mijn emotionele registers waren geprogrammeerd om dat te voelen. Dat was zo’n fijn gevoel.
Klaarblijkelijk is het handhaven van het lichaam terwille van de langlevendheid een kwestie van continentie in discipline. De regel der matiging is hiertoe zeker essentiëel, in gedachten houdend dat abstinentie ook tot de dood kan leiden door verwaarlozing of tot waanzin in geval van fanatisme en dogmatisme. De regels, principes en waarden van de orde zijn richtlijnen of een kapstok voor de jas van het ego die men draagt. Filognostisch moet men nooit vergeten dat men alleen maar een profiteur is die het voordeel van het alternatieve en de opofferingen van iemand anders geniet. Dit onthoudend kan er de bescheidenheid en dankbaarheid zijn om alle verleidingen en beproevingen van de ontmoedigende kultuur te tolereren. Zo kan men overleven en zelfs deze liefde van de kennis op prijs stellen als de smaak van het leven zelf. Nauwgezet zijn naar de belangen van het lichaam betekent in te zien wat de praktijk van de filognosie allemaal inhoudt: het is praten en mediteren terwille van de orde van de ziel die door het lichaam tot uitdrukking wordt gebracht. Het is niet enkel naar het initiatief van een aquariaanse of meer wetenschappelijk begrepen tegenkultuur dat men dit inziet. Het is naar het volledige van de menselijke kultuur dat dit alles wordt ingezien. 
Tijd: De opeenvolging van momenten. Heel nuchter is tijd afstand gedeeld door snelheid daar snelheid wordt uitgedrukt door het delen van de afstand door de tijd. Voor statische objecten is tijd dus een uitdrukking van afstand. In zekere mate is het culturele begrip van tijd problematisch dat een gemeenschappelijke snelheid negeert en de afstand ontkent en electronisch overbrugt aangezien noch afstand, noch de dynamiek of het bewustzijn van snelheid aan het begrip gerelateerd schijnt te zijn. Derhalve, psychologisch gezien, wordt de tijd cultureel gekend als een identiteits-konflikt waarin de persoon is gedesoriënteerd naar de getimede plaats en de ware tijd van de gebeurtenissen in de natuur. De instabiliteit van de tijd-ervaring wordt psychologische tijd genoemd terwijl de gemeenschappelijke beweging van de draaiende planeet het ware van de tijd aangeeft. Culturele tijd wordt gekend als de klokkentijd. De drie begrippen van tijd die tesamen zijn totale definitie uitmaken kunnen worden verenigd in de formule Tp=Tw-Tk. In normale taal: psychologische tijd kan worden herkend als het produkt van de negatieve relatie, het verschil, tussen klokkentijd en natuurlijke tijd (afb.)
Nationaal worden in verkiezingen al 20 jaar door de Vlaamse socialisten geen echt hoge scores meer gehaald. Bij eventuele regeringsdeelname kan de sp.a dan maar een paar programmapunten afdwingen van de andere coalitieleden, doorgaans niet de speerpunten. De deelname en het mee uitvoeren van een uit socialistisch oogpunt verwaterd regeerakkoord wordt niet altijd door haar achterban geapprecieerd. En dat begint de partij (ook de PS in Franstalig België) zuur op te breken. De groeiende inkomensgelijkheid en de duidelijke daling van het aandeel van de lonen in het nationaal inkomen geeft de partij zeker geen zuurstof. En dat is het geval over gans Europa. Zoals ik aanhaalde, partijen in het defensief krijgen bitter weinig applaus. Wanneer mensen het moeilijker krijgen ergeren ze zich en worden ze wat boos op alles en iedereen, ook op wie voor hen nog de meubelen tracht te redden. Een beetje sociaal-psychologie helpt om deze reflex te begrijpen. Het wordt “elk voor zich”. Een eenmalige betoging van 100.000 die maandenlange voorbereiding heeft gevraagd, maakt dan op een regering nog heel weinig indruk.
43. Het model van Ulrich LibbrechtFysiek is er natuurlijk altijd een grens (de grenzen van ons lichaamonderscheiden ons van onze omgeving), maar emotioneel gaan we op inhet geheel. Voorbeelden zijn “opgaan in de uitvoering van muziek en dithelemaal beleven, los van tijd en ruimte”, “vol zijn van verdriet of vanvreugde”, ons gevoel bij een orgasme tijdens een seksuele betrekking.De Nederlandse Cabaretier Toon Hermans maakte in de laatste fase vanzijn leven twee theatershows die naar mijn gevoel zeer juist illustrerenhoe we mystiek toch kunnen uitdrukken. De eerste show, Ik Heb Je Lief,maakte Hermans in 1993, enkele jaren na de dood van zijn zeer geliefdevrouw Rietje. Aanvankelijk kon hij na haar dood de kracht niet vindenom opnieuw op te treden en grappen te maken. De aantrekkingskrachtom opnieuw het publiek te kunnen aanvoelen13 was uiteindelijk sterkerdan het verdriet en zorgde ervoor dat hij zijn mooiste show maakte dievolledig was opgedragen aan zijn overleden vrouw. Hermans moest ech-ter na enige voorstellingen de show stilleggen omdat het hem gewoon teveel werd. Hij kon tijdens het lied ‘Lente Me’ plots geen woord meer uit-brengen. Ik citeer een stukje uit de begeleidende tekst bij de dvdx vandeze show: de echtheid waar Toon z’n hele carrière in zijn werk naar hadgestreefd, had hem ingehaald. Hij wilde steeds dichter het punt naderenwaar geen sprake meer was van ‘spelen’, maar van ‘zijn’. Einde citaat.Een kort fragment van de tekst van het lied Lente Me:Lente me, zomer meSeptember me en winter meWant ik heb je onophoudelijk liefMorgen me, middag meAvond me en nacht meMet andere woordenBlijf bij me, alsjeblieft13 Toon Hermans trad het liefst alleen live op. Veel van zijn shows kwamen toch op tele- visie, een medium dat aan het opkomen was tijdens zijn carrière, maar Hermans zal er zijn hele leven naar verwijzen als een instrument dat hem niet ligt en dat niet echt geschikt is voor wat hij doet. Hij kon immers de kijker thuis, in de sofa, niet bereiken, niet voelen, niet in interactie komen. 33

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *