“gevechtsoverlevingsuitrusting minimum survival gear lijst”

Hoe dan ook: of een steeds verdergaande verruiming van de mogelijkheden van de Staat om in te grijpen in ons privéleven (om misdaden en misdrijven op te sporen of “terrorisme” te voorkomen, bv. via telefoontap) een toe te juichen evolutie is, is bepaald twijfelachtig. En wordt ook door elk weldenkend en “fatsoenlijk” mens in eerste instantie flink in twijfel getrokken.
De film die ik heb gekeken heet: La nuit a dévoré le monde. Dit betekent: de nacht eet de wereld. Het gaat over een man die na een feest wakker wordt en erachter komt dat de wereld is overgenomen door zombie’s. Deze zombie’s spelen echter alleen een bijrol. De film gaat over het eenzame overlevingsleven van deze man. Langzamerhand vind hij steeds meer trucjes om in leven te blijven. Hij kan alleen zijn appartementencomplex nooit uit, want buiten dit complex zijn duizenden zombie’s. De zombie’s zijn in deze film dus alleen belangrijk omdat ze het isolement van deze man veroorzaken, en de film draait om dit isolement. 
‘Maak je geen zorgen. Ik ga goed,’ zei Loheij en er viel een nieuwe stilte, onderbroken door twee piepjes. Meyago deed drie nieuwe munten in de betaalsleuf. ‘Ik merk zelf bijna niets van de onlusten,’ zei Loheij toen. ‘Behalve de rook. De halve stad staat onder de rook, Meyago. De Oba hebben gisteren verschillende ge­bouwen in de brand gezet. Het is echt vreselijk wat er gebeurt. Bij de beesten af.’
Ik stak mijn hoofd naar buiten en kneep mijn ogen half dicht tegen de wind en het opstuivende zand. Dat was niet nodig, maar wel een reflex: zandkorrels sloegen gruizig tikkelend tegen mijn masker. Losge­slagen kabels zwiepten sissend in de woestijnwind. Spuwend naar het rond­vliegende stof slingerden ze vonken in het rond. We bevonden ons op een relatief vlak stuk van de Arabia Terra woestijn, in de verte golfden de randen van kraters.
Een metalen tank besloeg het midden van de ruimte. Talloze slangen aan een kant van het gevaarte waren verbonden met onbekende machinerie die er geïm­proviseerd uitzag en Harrald herinnerde zich de woorden van Arnold Janssens. Een bundel glasvezel­kabels liep naar een donkere kast in de hoek waarin twee dozijn computers in hoog tempo ledjes lieten oplichten. Harrald vroeg zich af waar de computers het zo druk mee konden hebben.
Gevoelens van angst en paniek en hysterie. Je ego verliest veel van zichzelf en is bang. Het kan voelen alsof alles eindigt (meest is het zo!). Je systeem is ook overbeladen. Er gebeuren dingen met je die je niet kunt begrijpen. Je verliest ook gedragspatronen van een lagere vibratie die je ontwikkelt hebt voor overleving in 3D. Dit kan je kwetsbaar en machteloos doen voelen. Deze patronen en gedragingen die je verliest zijn niet nodig in de hogere rijken. Dit zal voorbijgaan en je zult uiteindelijk zoveel meer liefde, veiligheid en eenheid voelen. Wacht maar!
Ik bekeek mijn eigen, pover gespierde ledematen en die van de overige leden van mijn schriele soort. Zelfs met zijn allen samen zouden we de slee nog geen halve dag kunnen trekken. Er zat nog steeds leeftocht op.
Ze beklom volgens haar instructies de treden naar de poort die naar de bazaar leidde. Een plek voor Lleroh en een paar genetische neven en nichten. Haar mantel gleed van haar schouders en toen ze in een drukke hal een zijgang insloeg keerde ze het met een slag van haar arm binnenstebuiten.
Café – Restaurant – Partycentrum Aurora Buffetkaart Koude en warme buffetten vanaf 50 personen Meerprijs buffet 40 personen 1,50 pp Meerprijs buffet 30 personen 2,50 pp Koud Warm buffet 1 14,50 Gevulde
Opmerking: op dit moment ondersteunen we Rembours naar Saudi Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. We sturen je een bevestigingscode naar je telefoon om te veriferen dat je contactdetails juist zijn. Zorg ervoor dat je alle instructies uit het bericht opvolgt.
Met het verzaken van initiatief zal de wet van oorzaak en gevolg een vermindering van aktiviteit gebieden. Dit leert dat de liefde die je krijgt gelijk is aan de liefde die je geeft. Niemand houdt van je als je down bent en eruit ligt. Spelletje afgelopen. Ook kan men veel energie investeren en bemerken niets in wederkeer te ontvangen. Dat is als het betalen van een rekening: een bepaalde liefde moet in wederkeer betoond worden. De zaken af te handelen, tot een konklusie komen is belangrijk. Zonder zal het verlangen voortduren als een eeuwigdurend vuur. De kunst om zaken af te doen impliceert het derde soort van arbeid: liefdadigheid (afb.). Werkend, niet voor de vruchten, maar uit liefde voor de mensheid, worden verlangens overwonnen komt men tot konklusies. Alleen een karwei afronden geeft een karwei geklaard. Het verlangen naar de vruchten handhavend, raakt het werk in feite nooit afgerond. Men mag bidden voor een eeuwigheid, maar zonder een konklusie wat betreft de zonde zal de wereld niet een betere plaats zijn. Dus veranderen relaties: mensen verdwijnen en andere mensen komen in zicht. De associatie verandert, evenals de kwaliteit van het werk. Vooruitstrevend zal de kwaliteit toenemen. Moe van de oude manier, verfrist door de nieuwe benadering, gaat het initiatief voor de mindere kwaliteit verloren. Alleen het achten van de dynamiek zal de vooruitgang geven. Gehecht aan en gefixeerd op de oude manieren (en mensen) gaat de kwaliteit verloren. Gaand voor meer van hetzelfde, zal kwantiteit het probleem niet oplossen. Alleen met mensen gelijk in het belang van de vooruitgang kan men doorgaan. Het gevolg van mensen achterlaten is dat men school moet maken. Er kan geen diefstal zijn, men moet een spoor achterlaten: dit is de manier vooruit te streven. Anderen mogen die weg volgen. Zonder dit zou de wereld voortdurend instorten als leiders dood gaan of zich terugtrekken. De leiders bouwen het systeem op dat werkt als een school waar ze zelf van af kunnen studeren. 
Nog een oudje, van 8 jaar geleden. November 2007 om precies te zijn. Zware kost, maar, behalve het slot met de ‘Geredde Nacht’, kan ik daar nog altijd achter staan. Dat slot versta ik nu inhoudelijk nog nauwelijks. Of ik dat slot toen gewoon overgeschreven heb zonder het eigenlijk te verstaan, weet ik niet meer. Maar nu ontsnapt het eigenlijk wel aan mijn helder begripsvermogen. M.a.w. ik zou het niet in andere woorden kunnen uitdrukken. Kortom: ik snap zelf amper wat er geschreven staat, zoals ik dikwijls het hoofd moet buigen als ik Walter Benjamin lees. Misschien deed ik toen maar alsof, om mezelf een indruk te geven. Te meer daar deze tekst nooit ergens geëxposeerd werd, mogelijk omwille daarvan. Ik hield de tekst als het ware in ‘het verborgene’.
Op de één of andere manier moet ik altijd even terugdenken aan een binnenlandse vlucht in Nigeria waar ik meemaakte dat het vliegtuig van Kano naar Jos al de startbaan  opreed toen het werd teruggeroepen: er moest nog een belangrijke Nigeriaan mee. Het vliegtuig reed terug en de deur ging open. Er werd iemand, voor mijn gevoel zo maar een willekeurig iemand, te verstaan gegeven dat hij onmiddellijk moest opsodemieteren, het vliegtuig uit, en op de lege plaats kwam een corpulente, zeer welgedane, belangrijke man te zitten. Toen vertrok het vliegtuig pas echt. Dit tafereel heb ik in Ghana nog niet meegemaakt, en daarbij, we zijn ook 35 jaar verder in de tijd.
Maar voor Miranda het papier kon overhandigen greep ze met beide handen haastig naar haar zwangere buik. De tekening zeilde rakelings door de kamer door de beweging en schoof onder de boekenkast. Ze zakte bijna door de knieën, haar elleboog stootte tegen een deurtje van de vitrinekast aan de andere muur. ‘Ohhh,’ kreunde ze. ‘Oh dat doet PIJN!’
Liefde doet pijn: het open hart van de sexuele toeschietelijkheid verandert in een zware steen waarachter de Heer gekweld door pijn ligt. Zoals gezien, zal dwangmatig vasthouden aan sex alleen maar een andere pijnlijke werkelijkheid afdwingen. Niettemin heeft niemand behoefte aan pijn, behalve sommige sexuele perversies die ook weigeren er echt serieus over te zijn. Hoe voor altijd in de liefde te leven is een aardige vraag terwijl het antwoord altijd hetzelfde is: alleen als je inziet hoe pijnlijk de schaduw kan zijn, is men gemotiveerd voor de eeuwige waarden van de liefde. Tegenover de sadomasochistische perversie staat de boete van het vrijwillig lijden in onthouding waarbij men ontsnapt aan de meer pijnlijke plotselinge confrontaties die per ongeluk tot standkomen. Eén stap in de richting van de ziel in vrijwillig lijden kan de grootste en pijn afwenden. Toch zal er altijd een beetje pijn zijn met de tandarts, bij de geboorte of bij het aanvaarden van het vertrek van een geliefde etc.. Normaliter heeft men een keuze tussen in waanzin vervallen of leven in pijn, hetgeen de geestelijk gezonde evenwichtige persoon altijd een beetje krankzinnig maakt over iets en ook een beetje wat betreft normale dingen in pijn doet leven. Ook bevrijd naar een alternatief van tijdbeheer kan men nog steeds niet ontsnappen aan de pijnlijke notie van het moeten accepteren van anderen die er tegenin leven. Pijn als een integratiekonflikt doet denken aan het feit dat het moeilijk is te kiezen in het leven en dat men niet de enige is die de baas is in het universum. Veel mensen in de moderne wereld klagen over pijnen die niet een duidelijke oorzaak schijnen te hebben. Het is ook tussen het belang van de materie en de geest in dat het lichaam een waarschuwing van pijn kan geven. Noch ontsnappen in de geest, noch ontsnappen in het lichaam zal effectief zijn. Alleen het juiste uitbalanceren van belangen kan een acceptabel nivo van ongemak en stress geven dat afdoende is om de aanpassingen te handhaven. Sommige stress moet er zijn, enig signaal moet kunnen alarmeren, men kan niet zonder enige tolerantie. Een goede vuistregel is opnieuw de tijdfaktor. Als na een week ongeveer de pijn niet weggaat kan men een chronische aandoening hebben opgelopen die behandeling behoeft. Geregelde lichamelijke oefening (niet alleen de sexuele) zal eveneens de stress van normale integratie aanvaardbaar en gezond helpen houden. Bepaalde voedingspatronen zijn meer stressbestendig dan andere. Met een teveel van dit of dat eten, zout b.v., kan stress dodelijk worden terwijl dezelfde stress eenvoudig stimulerend zou zijn voor een persoon die verstandiger eet. Belangrijk om te onthouden is dat ook (sexuele) liefde zelf veel stress met zich mee kan brengen. Ware liefde is confrontaties vaak goedgezind.  
Naast al deze formaliteit op een realistisch nivo van niets te hebben gerealiseerd van deze idealen van persoonlijke bevrijding, kan ieder huwelijk niettemin trachten stand te houden met de sublimatie van het bezig zijn in een verdeling van arbeid, formeel bevestigd door een wettelijk huwelijk en uitgesproken zijn in morele bekentenis, met inachtneming van geestelijke kennis en positief zijn naar iedere congregatie van het goddelijke. Een gemeenschappelijke cultuur hebben is de beste garantie van continentie.  
Vanuit de studeerkamer kwam een zachte ping! Het was het geluid van de schrijfrol die het einde van een regel aangaf, wist ze. Het kippenvel stond onmiddellijk weer huizenhoog op haar armen. En aan de andere kant leek het een bevestiging op haar vraag. Struike­lend haastte ze zich naar de kamer aan het einde van de hal.
Nieuwsbrief 2 e jaargang nr. 1 winter 2013. Beste Vrienden van de stichting, Nog een paar weken en dan is het zover, dan staat ons tweede event voor de deur. Let op zoals eerder vernoemd is de datum gewijzigd
En dat was ook zo. De gigant begon te brokkelen; beeldfragmenten maakten zich van hem los, kletter­den op elkaar en buitelden naar de grond. Zwijgend zakte de gestalte door een been, viel om en was een paar tellen later verworden tot een slordige hoop puin, wachtend op de steenkloppers.
Ook maar even langs de Casualty: Er was nog iemand met buikpijn, die wél huilde van de buikpijn, maar eerst niet onderzocht wilde worden. Die heb ik toen op een kamertje 20 meter verderop maar nagekeken: geen specifieke afwijkingen. Toen kon ik naar huis: de vogels beginnen alweer te zingen, uit wel tien moskeeën klonk een kakofonie van moslim gebeden die half gezegd, half gezongen worden. Eerst de bloes met korte mouwen in een emmer sop gezet, anders wil het bloed niet meer uit de mouwen. En toen maar weer eens naar bed om kwart voor vijf.. Ik had tot kwart over twaalf al een half uur geslapen.
Toen Berend was uitgegeten, ruimde hij af en zette koffie, zoals elke avond. Willem haalde de boeken uit de eikenhouten kast in de zitkamer en legde deze met de pennendoos op tafel, zoals elke avond. Hij sloeg twee schriften open en hield zijn hand op naar Berend. Maar Berend stond bij het aanrecht en staarde naar buiten, waar de regen bleef vallen.
Kan de toekomst, althans in Europa, alleen maar onheil en rampen brengen? Is het niet langer zinvol te ijveren voor een toekomstbeeld waaromtrent destijds socialisten en communisten eigenlijk in de eerste plaats maar verschilden met betrekking toch de te volgen weg? Aan de ene kant vreedzaam en geleidelijk via parlementaire meerderheden en regeringsdeelname en aan de andere kant de gewelddadige bestorming van winterpaleizen van keizers en koningen. Een staatsgreep dus via democratische weg of via de alras mythisch geworden “Revolutie”.
Nieuwsbrief 12 05-03-2015 De nieuwsbrief komt deze keer op donderdag uit; morgen, vrijdag 6 maart, hebben de kinderen zoals u weet een dagje vrij, i.v.m. een studiedag. Leerlingtevredenheidspeiling Tussen
Zohra begon samen met Lieven aan haar tocht naar de top. De hele tijd hield ze de glazen machete voor zich uit. Ze merkte dat haar handen beefden, maar wist niet zeker of het door angst of opwinding kwam. Of allebei. In de trappenhal hing een vochtige hitte, alsof de zomer zich tijdens de afgelopen dagen in elke porie van het gebouw genesteld had.
Laura twijfelde even wat ze moest doen, maar beende toen veront­waardigd het gangpad door. De vloer trilde onder haar hakken en hier en daar sprongen porse­leinen snuisterijtjes met een zacht getinkel op. Het winkeltje stond stampvol met Japanse prullaria die op het eerste gezicht waardeloos leken. De deur naar het kantoor was groezelig en stond vol handafdrukken. Ze duwde hem open en stond oog in oog met het vrouwtje.
De heuvels waaronder Eindhoven lag, strekten zich tot de horizon uit. Vanaf de heuvel die hij vorige keer beklom, kon hij heel in de verte het lijntje van de zee zien, ver weg, maar wel zo dichtbij dat een hoge vloed de stad zou raken. Als er nog iets onder het Sciencepark ligt, dan is dit echt de laatste kans. Van binnen voelde het als een soort lotsbestemming dat hij juist op dit moment op zoek ging naar het kweeklaboratorium van De Philips om uit te vinden of hij de vermoede kostbare apparatuur kon redden. Zijn verstand vertelde hem dat de kans klein was, de mogelijkheid dat niets meer werkte groot, maar zijn hart, dat hoopte op een wonder, sprak harder tegen hem.
Even merkwaardig (of niet) als het feit dat socialisten geen toekomstbeeld meer hanteren is: juist de partij die de voorbije jaren in Vlaanderen mobiliseerde rond een toekomstproject, namelijk “een onafhankelijk Vlaanderen”, slaagde erin, als eerder klein partijtje, verkiezingen te winnen met bijzonder hoge scores. Is daar een les uit te trekken voor onze socialisten?
Dan drukt ze een harde, koude vorm tegen de nor­male anatomische locatie van mijn ribbenboog. Ik hoor de onmiskenbare metalen klik van een uitge­schakelde veiligheidspal. Ik heb ternauwernood de tegen­woordig­heid van geest voor het directief dat we voor juist zo’n gelegenheid hebben voorbereid
Een vrouw kan zich veroorloven meer passief te zijn dan een man. Dit is biologisch gekonditioneerd. Dienovereenkomstig is een man geneigd de situatie over te nemen. Dit is allemaal zuiver genetische konditionering met het uiteindelijke doel van de sexuele daad. Kultureel zijn deze geneigdheden verwaterd: een vrouw zou reageren en zichzelf in zekere mate bloot moeten geven, en een man zou zich haar intenties bewust moeten zijn om niet als een onverschillige mannelijke chauvinist ter zijde te worden geschoven. Beide posities moeten compromissen aangaan ten einde cultuur en natuur in evenwicht te brengen. Dus bezien vanuit de mannelijke dan wel vrouwelijke positie, zouden beide partijen altijd moeten proberen om van intiatief te zijn, met daarin het mannelijke iets aktiever in het afsprakengebeuren dan het vrouwelijke. Hiermee loopt de man altijd iets meer risico bedrogen te worden of de illusie te hebben gewild te zijn. Daarom wordt het voor een vrouw als meer schaamtevol gezien niet een maagd te zijn als voor een man. Niet in staat een maagd te vinden in zijn leven kan een man gebonden aan een cultuur van vrije sex echter één voordeel vinden: men is meer verplicht aan de zelfrealiserende ziel daar de noodzaak van veranderen voor een duurzame relatie afneemt met de toename van het belang van zelf door te gaan. Anderzijds is het benadrukken van zelfrealisatie zonder het idee van de ziel een uitnodiging tot promiscuïteit: van alleen het ego is minder duurzaamheid en stabiliteit te verwachten. Gedreven door de noodzaak van het initiatief is op zichzelf het hebben gehad van verschillende partners niet zo zeer een bezwaar als wel het missen van de leidraad van het geweten. 
Ik zou de zaak eens moeten herschrijven en een poging doen om Walter Benjamins idee te vatten. Wat leesbaarder maken en de zware zinnen wat opvrolijken, zowel qua stijl als inhoud. Dan kan Patrick C. zich eindelijk eens de moeite getroosten om onze teksten tot het einde toe te lezen.
Er was inmiddels een programma. Onze bijdrage om iets over ziektes te vertellen, tja, daar leken ze niet echt op te zitten wachten, de vier ziektes konden ook wel samen in 15 minuten. Wanneer? Dat was nog niet bekend, ergens tussen twaalf en drie.
Zoals wij allen onder onze ogen kunnen zien, wordt de sociale ongelijkheid, in naam van de Vrijheid, opgedreven en de samenleving valt meer en meer uiteen in een rijke ‘middenklasse’ die zich vergenoegt in zijn zelfgenoegzaamheid, en armen die hun vingers verkneukelen en die van overal ter wereld naar hier komen om, desnoods met enig geweld, terug te nemen wat wij ze eeuwen lang hebben afhandig gemaakt. Dan moet tussen die twee groepen een muur worden opgetrokken, een menselijke muur. Want onze open economie verdraagt natuurlijk niet dat wij hier ook een metershoog metselwerk van stenen en prikkeldraad neerpoten zoals aan de grens tussen Mexico en de States of tussen Israël en Palestina, al krijgt de zuidkust van Spanje toch al min of meer het uitzicht van zo’n muur. Nee, Berlijnse Muren kunnen wij binnen Europa natuurlijk niet meer hebben. De mensen moeten een eerlijke kans krijgen om hier in onze Nieuwstraten, Delhaize’s en Aldi’s onze weelde en prullaria te kopen en natuurlijk ook gewone levensnoodzakelijkheden.
Ik vroeg mij dus opnieuw af wat ik hier eigenlijk doe. Het ziekenhuis levert in zijn algemeenheid kwalitatief erg slechte zorg. Ik merk dat met name in de diensten. Ik heb dan 48 uur dienst voor het hele ziekenhuis. Het is treurig om te zien hoe veel mensen die niet veel mankeren van allerlei onnodige medicijnen krijgen (vaak in de vorm van injecties) Maar de mensen zelf vinden het prachtig. En het is ook treurig te zien hoe mensen, die er slecht aan toe zijn, soms worden verwaarloosd: ze krijgen hun medicijnen niet omdat ze er niet voor betalen, hun bloeddruk en polsslag wordt niet in de gaten gehouden wanneer dat moet, soms ook niet wanneer ik dat wél uitdrukkelijk met de verpleegkundige heb afgesproken. Bij een vrouw bij wie de baring wordt ingeleid worden de controles niet zorgvuldig gedaan  ondanks mijn uitdrukkelijke uitleg wat ze moeten doen en ondanks de “afspraak”dat het zo zal gebeuren wat ik uitdrukkelijk en expliciet het ze heb afgesproken, ondanks wat ik in de status heb geschreven en ondanks wat er aan geplastificeerde “standing orders” aan de muren is opgehangen. De baby wordt dan niet geboren en een onnodige keizersnede en een litteken in de baarmoeder zijn dan het gevolg. Maar de verloskundige kan dan in de nachtdienst kan wel langer slapen, bij voorbeeld boven op het bureau in het kantoor. En dat is soms wat het zwaarste weegt.  En op de chirurgie wordt bij een acute buik naar mijn mening soms veel te lang afgewacht in plaats van dat er acuut wordt geopereerd. En op de OK heeft één van de vier anaesthesisten absoluut geen kaas gegeten van algehele narcose. Dus daar vallen af en toe letterlijk doden bij. Voor de kenners: een laryngospasme of een asystolie tijdens een extubatie. Ik mag dan blij zijn dat het niet tijdens één van mijn operaties is gebeurd. Maar het is heel akelig om dienst te hebben wanneer je bij iedereen die wordt aangekondigd als ”een patiënt met buikpijn” angstvallig hoopt dat er geen reden is om te opereren. Helemaal wanneer er al  door een onkundige in de status is geschreven “Acute Buik”  De patiënt is dan al opgenomen en heeft dan al antibiotica, infuus, van alles tegen de pijn en het  braken, en een lading onnodige troep binnen gekregen onder het motto “je weet maar nooit”. En ook als een goede anaesthesist dienst heeft kan het nog afschuwelijk mis gaan. Lees maar verder.

“overlevingsvoedseluitrusting biohazard overlevingsuitrusting”

‘Goedemiddag. Wat is uw naam?’ Mijn woede groeide. Het was mijn beleefdheidsmodule die dicteerde dat ik aan die overbodige vraag priori­teit gaf. Die dwong me ook om minimaal twee seconden op antwoord te wachten.
Binnen een huwelijk is het nogal duidelijk wat zorg voor emancipatie betekent: de vrouw heeft dezelfde rechten als de man. Ondanks het biologische verschil mogen beiden werken, studeren, stemmen en thuis blijven met de kinderen. Het scheiden van de wegen van het aannemen van een andere religie, politieke partij of wetenschappelijk denkmodel leidt niet noodzakelijk tot verwijdering, hoewel dat vaak wel het geval is. Emancipatie brengt altijd het risico van de vervreemding met zich mee. Ontnuchterend van de regressies van de lust kan men ontdekken geen partner te hebben of zelf geen geschikte partner te zijn. Men kan besluiten voor de ziel te gaan en het verschil van de vervreemding te tolereren of er zelfs van te houden, of men kan beslissen te gaan voor de kultuur, te hertrouwen en de vervreemding niet te tolereren. In emancipatie kunnen kultuur en de persoonlijke ziel tot tegengestelden uitgroeien. Niet zelden gaan mensen de last van de emancipatie vrezend door op hun regressies eventueel ziekten koesterend met het blokkeren van hun energieën. Gehechtheid is de wortel van alle lijden als zodanig. De grootste kans op succes is te emanciperen naar kulturen die vast houden aan traditionele wegen van zielsbehoud. Hoe meer experimenteel, sectarisch en speculatief de sublimatiekultuur, des te groter de kans op echtscheiding en vervreemding. Het ideaal is kulturele vooruitgang die de hele samenleving beslaat. Daarvoor is een eenvoudig begrip van de ziel nodig met een concrete algemeen aanvaarde vorm van God. Samenvattend schijnt het antwoord te zijn dat het bereiken van een gewetensvolle (bezielde) heugenis van de orde van de tijd (God) een juiste basis is voor de menselijke vooruitgang. Praktisch zouden man en vrouw het er over eens moeten zijn wie wat doet op welk tijdstip. Naar het bredere begrip van de emancipatie van een wereldkultuur, zou de mensheid in relatie tot de natuur het er ook over eens moeten zijn wie wat moet doen op welke tijd (afb.). Het is niet eenvoudigweg dezelfde rechten hebben en dan wedijveren tot de dood erop volgt. Emancipatie met een ziel betekent gewetensvol rekening houden met elkaar en zo het voornoemde. 
Vooral, adoeh, probeer toch niet altijd te kopiëren, laat jouw collega’s nu eens doen waar zij mee succes hebben en zoek een modus voor jouw eigen capaciteiten als muzikant om jouw eigen aandeel te leveren.
De aanklager riep getuigen op. Stuk voor stuk vertelden deze mensen hoe ze De Tilleul kenden uit het verleden. Bedrijfsspionage. Belangen­verstrenge­lingen. Contacten met mensen van buitenlandse, vijandige veiligheidsdiensten. Gezocht door de AIVD, de Securité, de CIA, de Mossad.
‘Je maakt me nieuwsgierig, Arnold Janssens.’ Hij keek omlaag naar de grijnzende schedel van de oude onder­zoeker. ‘Wat ik hier niet lees is hoe lang Ariadne moest volgroeien. En heel belangrijk: waar is ze?’ Even twijfelde hij. Wat nu als Ariadne inmiddels oud geworden was, misschien zelfs gestorven? Maar het was van korte duur. Ariadne was duidelijk niet mense­lijk, dus hij kon niet zomaar menselijke waarden aan haar toekennen. Hij pakte de chipkaart en bekeek die. Er zaten gebruiks­sporen op, dus hij was gebruikt. ‘Waar, oh, waar?’
Ik klauter op de kade die het park aan de voet van de Mast omgordt, hand- en voetsteun vindend aan brok­kelend beton en verroeste beton­ijzers, gaten en kieren, en zo nodig een Gekko-directief. Met mijn elle­bogen op de rand peil ik de omgeving.
Zo belangrijk als het is om niet egoïstisch te zijn na sexuele bevrediging is het ook belangrijk het succes te delen van realisatie op een hoger nivo van ontlading. Vele mensen gebruiken simpelweg mensen ‘op weg naar de top’. Maar de ander is niet simpel een trap of een sexobject om ter zijde te schuiven na het succes. Het is vanwege de steun van de regering, de echtgenoot, de leraren, de religie, de kultuur van wat je ook maar zou kunnen bereiken. Dankbaarheid is een zeer belangrijke waarde in de waardering van zowel het sexuele orgasme als een sociaal succes. In feite kunnen alleen mensen die niet diegenen ontkennen die hen meehielpen een aanhoudend succes zijn. Als zodanig zijn succesvolle mensen vaak getrouwd of gaan ze trouwen zo gauw zo gauw ze een bepaald nivo bereiken: ze zorgen voor diegenen die hen ondersteunden. Sexueel orgasme en maatschappelijk succes gaan ook samen hoewel het een beetje een paradox is om tegelijkertijd een kultureel en intiem succes te zijn. Gewoonlijk wordt het succes van sexuele mensen gemaakt door celibatairen die achter de schermen werken. In dezen wordt de Hoogste Persoonlijkheid, geestelijk leider of leider gewoonlijk bedankt daar geen ander er toe in staat zou zijn om de dankbaarheid op prijs te stellen of te verdienen. Bij het naspel komt zo dus heel wat meer kijken dan alleen maar aardig blijven met de liefde die je had. In feite kan de hele ontlading van de sex een hoop emoties teweeg brengen daar alle energie wordt weggetrokken van andere nivo’s van leven. Dit kan een test zijn voor de integriteit van niet alleen het individu maar ook van de kultuur gehecht aan een zeker nivo van beheersing. Vaak kunnen collectief parallellen worden gevonden die dienovereenkomstig werken: de sexuele revolutie van de zestiger jaren b.v. viel samen met oorlog en revolutie niet wetende wat wat veroorzaakte. Een te grote kulturele druk kan aanzetten tot sex terwijl een sexueel zware aandrang de aanzet kan vormen voor een verschrikkelijk konflikt. Aangezien niemand dit echt kan beheersen mag men met deze regel alleen maar bidden en liefhebben het belang benadrukkend van de waarde van de dankbaarheid. Of men nu zwaar een soort van kultuur of sex benadrukt, van belang is niet te vergeten aan wie of wat we dat eigenlijk te danken hebben. B.v. moeder natuur liefhebben en respekteren door middel van een verbeterd tijdbegrip in dankbaarheid voor alles dat ze ons gegeven heeft kan eenvoudig de enige overlevingsstrategie zijn die er voor de mensheid over is. De moderne tijd kan als een sexueel orgasme zijn geweest maar in hoeverre het postmoderne naspel een herstel van het respekt voor moeder natuur inhoudt valt nog te bezien. 
Het Bedrijf heeft eerder aangetoond dat een vorige versie van de FluCide drugkandidaat tegen twee verschillende clades van het H5N1 virus van de vogelgriep hoogst efficiënt was, naast hoogst efficiënt het zijn tegen H1N1 in het muismodel. Het Bedrijf heeft onlangs de FluCide drugkandidaat verbeterd, die wat creëren het om één enkele drugkandidaat gelooft te zijn tegen alle vormen van griep. Het Bedrijf gelooft dat de gegevens die wij op de Conferentie van de Griep hebben voorgelegd deze kandidaat van de pan-griepdrug als belangrijke anti-griepdrug in ontwikkeling bepalen.
9. Wat doen we PEWS in de praktijk Verschillende systemen in omloop Bristol, Cardiff, Bedside PEWS en ongevalideerde systemen Use of paediatric early warning systems in Great Britain: has there been a change of practice in the last 7 years? Roland D et al. Arch Dis Child. 2014 54,6% gebruikt niet gevalideerd systeem of weet niet waarop PEWS berust 85% PEWS geïmplementeerd
Het is zondagmorgen, 11 uur. Gisteren ben ik voor mijn “kerstverlof” door de hoogste baas hier naar Tamale gebracht en daarna hebben we nog lekker gegeten en een poos gepraat over van alles en nog wat. Hij heeft ooit een cursus gedaan in het tropeninstituut in Amsterdam en hij begrijpt wat beter dan sommige anderen wat onze ideeën zijn. Vanmorgen ben ik van Tamale hierheen gevlogen. Dat gaat altijd prima.
Ziel: De meest gebruikte definitie is niet het vage “essentie van de mens” die men in het woordenboek vindt, maar de definitie die relateert aan de zelfherinnering (zoals in: “ik verloor mijn ziel”) en het gelijkgericht zijn (zoals in:”een trouwe ziel”). De definitie is dynamisch, dat wil zeggen, geïdentificeerd met het leven en het levende; ieder moment herdefiniëert de ziel zichzelf in het licht van zelfherinnering en geweten. Filosofisch wordt het bezien als een psyche of spiegel van het zelf bestaande uit rede, geest en verlangens en vedisch wordt het verdeeld in de goddelijkheid van de onwetendheid, de hartstocht en de goedheid met een individuele ziel (jiv-atma) een gelokaliseerd persoonlijk aspekt (paramatma) en een superziel (Bhagavan of de Heer). Vaak wordt het idee van continuering geïntroduceerd om het belang te benadrukken van de eeuwige waarde en overstijging van de fysieke dood de herinnering zijnde die niet per sé in de eigen hersenen is gelokaliseerd, maar is gegoten in de vorm van een cultureel/biologisch spoor (“mijn kinderen zijn mijn leven en ziel”, “ik heb mijn ziel en zaligheid in dat werk gestoken”). Ook is het idee van onveranderlijkheid belangrijk voor de, vaak religieuze, definitie als zijnde de kulturele noemer gegrondvest in de eeuwige waarden (waarheid, reinheid, medeleven en soberheid ) die het idee overstijgt van het individuele ego geïdentificeerd met het lichaam. Samenvattend zou de definitie kunnen zijn: het stabiele en continuerende gewetensvol herinnerende ware zelf.
En zo stond ze nu hier in het winkeltje. Ze was net lang genoeg in de studeerkamer geweest om het papier met de tekening onder de boekenkast vandaan te vissen en het notitieboekje mee te grissen. Beiden had ze bij zich. Een snel rondje Google had wel wat resul­taten opgeleverd voor het woord ‘Shinigami’ maar ze wilde liever even met iemand praten.
De redactie van deze site modereert niet de reacties op voorhand, opdat u openlijk en direct elkaar kunt discussiëren. U bent zelf verantwoordelijk voor wat u schrijft in het reactieveld. Het recht om de wet te overtreden, het oproepen tot moord, doodsverwensingen en dergelijke, is echter voorbehouden aan de redactie. Als we dan toch voor de rechter moeten verschijnen, staan we daar liever zelf dan dat we gedwongen worden uw e-mail-adres en IP-nummer af te geven onder bedreiging van overheidsgeweld. Dus houd je een beetje in of wees creatief.
De vaderlandse wijnbouw staat volop in de belangstelling. Wat doet een, op het eerste gezicht verstandige, rationeel denkende, nuchtere Hollander besluiten om juist in Nederland, ver van de traditionele, zonovergoten wijngebieden, druiven te gaan verbouwen en daar zelfs wijn van te maken. En is dat eigenlijk wel zo gek? Er wordt in Noord-Duitsland al eeuwen wijn gemaakt. En met de technologische ontwikkelingen en de klimaatveranderingen in het verschiet…
Praktisch komt identificatie neer op het idee van wat heilig, in wording , zelf-evident en vaderlijk zorgend zou zijn. Heiligheid volgt uit de waarde van de reinheid. Niet enkel materiëel maar ook spiritueel gezien is het geestelijk zuivere gedefiniëerd als heiligheid voor zover het eerbetoon waardig is. Daar wat betreft de gerijpte optie geen namen kunnen worden verraden is men terwille van de wereldorde overgeleverd aan het onpersoonlijke object van eerbetoon. In feite moet de klok leren de individuele identiteit te representeren. God onpersoonlijk bezien in de vorm van de tijd kan en is aanbeden middels het uurwerk. Er is geen zinnig mens religieus of niet die zou twijfelen aan de status van de klok als de regisseur van de orde van de samenleving. We kunnen eenvoudigweg niet zonder. Derhalve de voorgenoemde serieuze bezorgdheid over alternatieven van klokkenbestuur en een voorstel voor een verbeterd ontwerp. Wat betreft de wording kijken we naar de geschiktheid van een goede vorm hetgeen ook een religieuze definitie is. Voor de zelf-evidentie van de natuurlijke optie zouden we geen verdere toelichting nodig hebben, kortweg validatie definiërend als een wetenschappelijk het-is-zoals-het-(van nature)is waarbij de discussie over welke vaderlijke zorg zou zij beëindigd met de waarde van de vrijheid. Het is de bedoeling een vrije keuze van tijdbewustzijn te hebben door middel van een instrumenteel respekt voor alternatieven. Het onpraktische van de natuurlijke chaos gekontrasteerd met een vrije keuze van pragmatische, religieuze, politieke of psychologische geïnspireerde paradigmata van tijdbeheersing (afb.) zou uiteindelijk eruit zien als een computerklok maar praktisch uitgewerkt zijn in de vorm van een eenvoudige aanduiding op de bestaande kalender en een alternatief gebruik van bestaande uurwerken en schema’s zoals afgebeeld onder tabellen en ontwerpen. Zij die de liefde voor het alternatieve neurotisch noemen zijn erop gewezen dat hun eigen bekentenis naar het gemak van de standaardtijd ook als een dwangneurose kan worden aangemerkt. Zolang het hart niet de lagere konditioneringen van het lichaam naar het ego van een groep, de macht van een positie of het sexuele van de liefde domineert, is neurose (de ziekte van de zenuwen) de werkelijkheid. 
Mijn god.. wat goed verwoord. Ik onderga dezelfde ervaring wanneer ik in gezelschap zit en naar de dansende benen kijk. pas veel later naar de gezichten of die bij de dansende benen passen. haha.. en dan die diepgang. Grandioos. Doei, ellen
Zwarte maan conj. Uranus in het 11de huis in Weegschaal conj. Pluto in Maagd. Priapus in Ram in het 5de huis en Cheiron in het 6de huis in Ram. Noordelijke maansknoop in het 4de huis conj. Mars in Waterman.
‘Erwin!’ Samuel bereidde zich voor om zich op de jongen te werpen als hij nog een stap dichter bij de kinderen kwam. Tot zijn verbazing draaide de jongen zich weer om. ‘Je moet mij toch hebben?’ zei Samuel. ‘Laat de anderen gaan, ik blijf hier.’
‘Steriele naalden, verband, zoutoplossingen, medi­cijnen, antibiotica en nog veel meer. Neem een paar flinke rugzakken mee. Het is niet zwaar, maar wel veel.’ Ariadne glimlachte naar hem en Harrald voelde zijn wangen weer heet worden. ‘Dan kan ik intussen de gebouwen inspec­teren en de beste plek uitzoeken,’ ging ze verder.
Berend sloot zijn ogen en haalde diep adem. De pijn was er nog, maar niet meer zo hevig als eerst. Het suizen werd minder en minder en maakte plaats voor een diepe, dikke stilte. Berend glimlachte en opende zijn ogen. Hij zag hoe zijn broer de stukken vlees in grote schalen had verzameld, die nu op de werkbank naast de vleesmachine stonden, klaar om als gehakt te eindigen.
Het is een algemene regel in het leven dat zaken alleen maar goed kunnen zijn als ze kunnen worden weerlegd. Zonder het vermogen om nee te zeggen is er geen sprake van een vrije keuze. Vrijheid van keuze is iets om voor te werken, te vechten en om mee te worstelen. Vrijheid is niet een vanzelfsprekende zaak terwijl de opvoeding door ouders dat wel is. De hele samenleving speelt de ouderlijke rol trachtend de verantwoordelijkheid van het individu over te nemen. Vrede door sociale zekerheid is gebaseerd op deze paternalistische houding van de regering. Geenszins kan enkel het liberale motief van het zich ontdoen van de ouderlijke bezorgdheid het redden. Zich van de kontrole ontdoen maakt mensen nog niet onafhankelijk of vrij. Alleen zelf gewilde vrijwillige emancipatie zal bevrijding brengen. Ook moet de emancipatie geen dwangmatigheid zijn. Het moet toegestaan zijn om de zorg van anderen te genieten en te waarderen. Ook dit is essentiëel voor een gezonde samenleving die weet te nemen en te geven. Dit geeft het beeld van een evenwicht: aan de ene kant moet het mogelijk zijn afhankelijk te zijn terwijl anderzijds men in staat moet zijn voor de vrijheid te kiezen. Samenlevingen zijn gezond op die manier en zo ook de sexuele betrekkingen. Sex als een dwang vernietigt zo in feite relaties terwijl anderzijds geforceerde onafhankelijkheid ook niet in staat zal zijn om mensen bij elkaar te houden. Derhalve moeten er grenzen worden getrokken. Het is als het eten uit de koekjestrommel of geld verdienen: alleen tijdens de theepauze is een koekje toegestaan en alleen als je belasting betaalt mag kapitaal zich opeenhopen. Dienovereenkomstig is er voor sexuele onthouding de verplichting offers te brengen: de energie moet zijn uitweg vinden op een ander nivo in een sociaal aanvaardbare vorm. Zonder zal men niet in staat zijn het denken te beheersen dat wordt geaktiveerd door de natuurlijke aandrang tot zelfverwerkelijking. Veel geestesziekten kunnen worden herleid tot een frustratie van het brengen van offers: de meest bekende diktator b.v was niets dan een gefrustreerde kunstschilder zonder succes. Hiermee is het idee van wat succes is essentiëel. De definitie van succes kan niet liggen in de waardering door anderen daar dat nog steeds de afhankelijke modus is. De werkelijkheid van succes ligt in de continentie van de goedheid die wordt bereikt door vasthoudendheid in het offeren zonder het koesteren van verwachtingen van wederkeer. Op deze manier kan zelfs iemand die overleden is een aanhoudend succes zijn. Van de andere kant bezien kan men met het vasthouden aan sexuele aktiviteit een limiet stellen op het nivo van aanpassing binnen een subliminale kultuur: Zolang er genoeg energie en denken over is voor het kulturele, kan beperkte sex de filosofie van het ‘laden en ontladen van de batterij’ zijn. 
De rechter schortte de zitting op. Ik bleef verbijsterd op het puntje van mijn stoel zitten. Wat zou de rechter zwaarder laten wegen? Archieven of het menselijk geheugen? Een team van deskundigen reflecteerde de zaak in de televisiestudio. Een jonge vrouw gaf een toelichting bij het algoritme, hoe de variabelen werkten en hoe het gericht een deel van het verleden kon verwijderen.
Heinrich sloeg een klauw van zijn lijf weg. ‘Ik heb daar niets, jij wel! Zoek me op als je daar bent. Geef me mijn rust.’ Hij draaide zich om, sprong op haar af en duwde haar hard in de richting van het licht. Terwijl ze een wolk van witte watten inviel zag ze de beide handen van de man met de holle ogen Heinrichs schouders grijpen en hem hulpeloos optillen. Alles werd wit voor ze kon zien wat er met hem gebeurde.
Werktuigen zijn verlengstukken van de ledematen: de steen is een verlengstuk van vuist en tand, de stok van de arm, de buidel en de mand van de hand of de mond. Werktuigen werden eerst occasioneel gebruikt: na het gebruik gooide men het weg zoals ook chimpansees doen. Pas in een tweede fase ging men het werktuig bewaren. Het werktuig kreeg een bijzondere vorm als men het buiten het lichaam bracht, zoals bij het gooien met een steen of een speer of bij het schieten met een boog. Het gebruik en vervaardigen van werktuigen werd geleerd: men onderrichte anderen (jongeren) in het gebruik en maken van werktuigen. De traditie zorgde dus voor een bijzondere standaardisatie van de werktuigen, een standaardisatie die quasi-universeel was. Naast eigenlijke werktuigen begon men ook instrumenten te maken: werktuigen om werktuigen te maken. Behalve harde materialen (steen) werden ook zachtere materialen zoals hout, been en huiden bewerkt. Losse objecten werden aan elkaar gevoegd door spelden en naalden: ze werden gebonden, gevlochten en geweven. Zo hielden bont en pels het lichaam warm in koude nachten en in de winter: met pelsjakken en leren voetbeschermers konden de mensen opereren op allerlei terreinen en onder alle weersomstandigheden. Door twijgen te vlechten of stukken huid bijeen te naaien maakte men ook buidels voor water en manden voor voedsel. Bij het vlechten (en later het weven) doken nieuwe niet-natuurlijke vormen op zoals bijvoorbeeld het vierkant en de rechthoek. Verder werden windschermen gevlochten uit boomtakken en twijgen: zo ontwierp men schuilplaatsen waaruit later hutten en huizen zijn ontstaan. Omdat men bepaalde dingen op de tocht mee moest nemen begon men daar waar dat mogelijk was (in het haar, om het middel, rond de polsen en de enkels) voorwerpen te hangen waarmee men dingen kon transporteren. Later werden die voorwerpen blijvend gedragen als sieraden en onderscheidingstekens.
Velen hebben het over een maatschappij die op verschillende gebieden steeds sneller gaat. Op scholen leer je dit ingewikkelde netwerk van een afstand kritisch te bekijken. Je hebt er een mening over en maakt keuzes voor jezelf wat hoofdzaak of bijzaak is. Hiermee oefen je invloed uit op de maatschappij. Je opgedane kennis en ervaringen deel je met mensen die je opzoekt in authentieke omgevingen. Je werk bestaat uit doen en reflectie, waar jij, jij bent en blijft.
Voeten vallen onder Vissen en in de afbeelding heeft de man twee voeten en 10 tenen aan ieder been. De voeten staan als geworteld in de rots. De stabiliteit van de man komt dus voort uit Vissenzaken, zoals het universele, het etherische – niet zichtbare – achter de stof, de religie, het geloof, de eenheid, het grote geheel en collectieve zaken. Het bovenstaande beeld van de 19de graad waar Mars staat in de jaarhoroscoop, laat zwaar weer zien, storm en een vastberaden man ferm en energiek. De macht en onmacht van Pluto en de 3de graad van Steenbok die de noordelijke Maansknoop laten zien, zet dus aan tot het zoeken van stabiliteit in geloof, spiritualiteit en eenheid om van daaruit te handelen. *4
Willem keek weer naar buiten. ‘Ik zie hem zo weer voor me. Ritmische halen aan die ouderwetse gehaktmolen. Zekere, geoefende handen die de worst draaien.’ Willem drukte zijn verbonden hand tegen zijn borst.
VIER UW FEEST BIJ ONS Gezelligheid en sfeer, alles tot in detail verzorgd, een passende zaal en een catering met de heerlijkste hapjes en gerechten. De kinderen hoeven zich ook niet te vervelen, want voor

“survival gear youtube artic overlevingsuitrusting”

aarzelen adolescent allemaal altijd Annie M.G. Schmidt Antje aspecten bedplassen beïnvloedingen betekenis binnen Brecht buikpijn cliënt contact context creëren dagcentrum denken dingen doet effecten eigen elkaar emoties ervaringen gaan gaat gedrag gesprek gestructureerd geven gevoel gevoelens gezin gezinsleden gezinstherapeut gezinstherapie goede redenen groep heel Helena iets interacties Jolien jongeren kader kazoe Kevin kijken kind kindermishandeling klachten komt krijgen last lastig leuk lijkt maken mama manier Margaux meisje mensen metafoor moeder moeilijk mogelijk nodig onze ordeningen ouders papa perspectief pijn praten proberen problemen psychodrama psychosomatiek psychotherapeut psychotherapie puzzel realiteit regenworm relatie rollenspel ruimte samen Sanne school seksueel misbruik sessie setting situatie sociale soms speelsheid spel spelkamer speltherapie spreken stoel systeemtheoretische systeemtherapeuten systeemtherapie thera therapeut therapeutische therapie thuis vaak vader vanuit verbindingen verdriet verhaal verkennen verschillende vertellen vinden visie voelen voelt volwassene volwassenen vraag wanneer weer werkelijkheid werken met kinderen zegt zelf zichzelf zien zoals zoeken zowel
In 2009 ging ik als kersverse brugklasleerling naar de Lumière Cinema als onderdeel van een excursie naar Maastricht. De film die we daar keken heette Slumdog Millionaire. Ik denk dat ik de film destijds niet zo goed gesnapt heb of niet zo aandachtig gevolgd heb, want ik heb er eigenlijk tot nu toe nog altijd met gemengde, maar overheersend negatieve, gevoelens op teruggekeken. Het is desondanks wel een titel die me altijd is bijgebleven. Een hoop jaren en (hopelijk) de nodige filmervaring later vond ik me wel bereid om deze opnieuw eens een kans te geven.
Het onderlichaam zal naar een hogere wijze van waarneming bewegen, wanneer deze hogere energieën geïntegreerd zijn.  Je zult je naar heldervoelendheid bewegen, om te voelen op gevoelsniveau, gebaseerd op een intuïtief weten.
Zoals bekend kan niet alles worden gezegd en onthuld. Men moet de eer hooghouden. Hoewel men zich niet teveel zorgen moet maken over het imago, moeten zaken die echt goed gaan of slecht niet het belang verduisteren van het gaande houden van de vertoning. Zo zijn veel mensen dus niet zo heilig en zuiver zoals ze zich voordoen of zich uitspreken. Dit is volkomen normaal en o.k. Dit is een eeuwige praktijk van de menselijke samenleving die van zijn leden vraagt trouw te zijn aan de algemene standaard ten opzichte waarvan een alternatief niet destructief mag zijn. Het is zelfs één van de grootste krachten van de mensheid: als eenmaal een bepaalde vorm van sociale kontrole werkzaam is, kan de hele samenleving in vrees leven die collectieve eer te verliezen. In oorlogstijd zal de angst voor vrijheid en emancipatie zich manifesteren in vijandigheid op die manier de gekoesterde eer verspelend: Op die wijze verloor de mensheid veel van haar kostbare maar verkeerd beijverde idealen. Eer die uitdraait op valse trots is een drama en een trauma voor de mens.
Ooit waren de straten van Yin-Ghuel verzadigd van kleuren. Kleding vol rijke patronen, gemaakt van weelderige stoffen voor stralende mensen van honder­den verschillende mensensoorten. Gewone mensen woonden in huizen met voorzieningen die nu alleen voor de rijken waren.
Ego: Het bewustzijn van een zelf. Het begrip van een ik. Het wordt onderscheiden van een ziel als potentiëel zijnde zonder een geweten. Het wordt vaak vals genoemd als het geïdentificeerd is met materie. Het ware van het ego is gevonden in de zelfrealisatie van ziel die rijpt naar zelfverantwoordelijkheid niet langer afhangend van gezag van buitenaf. Het is de zetel van de angst daar de geneigdheid zich te identificeren met de materie de garantie is voor mislukking aangezien niets materiëels zijn vorm voor eeuwig behoudt. De notie van een superego heeft betrekking op een sociale konstruktie van gedragsregels die de maatschappelijke werkelijkheid moet definiëren.
‘Ja,’ zei ze tenslotte. Ze keek nors en ook een beetje bedroefd. Met haar hoofd schuin leek ze net een vogeltje. ‘Jij hebt … jij hebt Shinigami om je heen. Gaat met je mee. Je bent besmet. Het is lelijk en zwart en het wordt steeds groter als jij niet stopt met zielig doen.’
In een laatste poging grabbelde Samuel naar de loshangende kleding van de jongen. Hij voelde de stof scheuren, zag dat Erwin naar links gesmeten werd door de kracht van de ruk, struikelde en door de relingen van het balkon naar beneden viel. De gil van Helena sneed door het geroep van de andere mensen heen.
Een puzzeldoos. Dat moest het zijn, ongelooflijk gede­tailleerd afge­werkt. Wie had deze gemaakt en waarom kon hij zich niet herinneren dat hij hier stond? Zijn vingers volgden de fijne lijnen, krullen die samen­smolten en weer uiteen gleden in een patroon dat hij vaag herkende. Hij probeerde de doos te openen, maar het lukte niet. Een doos zoals deze kon maar op één bepaalde manier geopend worden, niet eenvoudig om dat zelf uit te zoeken. Hij liet zijn vingers opnieuw over de krullen glijden. Was dat een aan de bovenkant?
Grote etui van gerecycled leer – elk exemplaar is uniek Heb je behoefte aan een grote etui- Een waarin je veel teken- en schrijfgerei in kwijt kunt. Of juist veel make-up spullen. En dan het liefst een die niemand anders heeft- De Astuccio van het merk Pivvicci biedt de ruimte die je nodig hebt. Bovendien is deze etui gemaakt van reststukjes
We volgden Jonas. Met lede ogen zag ik hoe de plaats van de crash steeds kleiner werd. De gewonden in Casanova’s laatste intacte inge­wanden, die eenzijdige minnaar van alles wat buitenissig en exclusief was, waren er erg aan toe. We moesten haast maken, en haast maken dat deden we. Grimpeerd zette er stevig de pas in, de kippen trippelden, de eekhoorns dartelden en de ratten stoven om ons heen door het zand.
Ik ben een paar keer in Brazilie geweest en kreeg daar het vervelende gevoel dat de Nederlandse man negatief aangekeken wordt vanwege de verplichte inburgeringscursus die behaald moet worden in het land van herkomst. In eerste instantie denk ik dat deze cursus gemaakt is voor de islamitische mens die wel in Nederland wil wonen maar vanwege reliqieuze standpunten het nederlandse cultuurklimaat haat en eigenlijk de dood wenst en dus alleen maar in Nederland wil wonen vanwege onze maatschappelijke rijkdom. Dat is op zich begrijpelijk, maar wat ik nu ook begin te denken is dat alleen de Brasileira deze verplichte cursus moet doen en niet de Venezuelaanse, zeg ik dat correct? En dat derhalve de afkeer van de nederlander in Brazilie terecht is, tenzij je gewoon een 100% hoerenloper bent dan kom je wel aan je trekken, maar geld deze verplichte cursus voor iedereen uit Zuid-Amerika die in Nederland wil wonen of alleen voor mensen uit Brazilie? Let wel; ik vind het schandalig dat deze curus niet gewoon in Nedderland gemaakt kan worden. Mensen in een arm land hebben levenszorgen als geldbehoefte, eetzorgen van de dag, is er wel een mogelijkheid om naar een dokter te gaan als dat noodzakelijkl is. Kort samengevat een overlevingsleven waarbij studeren voor een cursus en deze met goed resultaat behalen een onmogelijkheid is zelfs al is deze cursus erg makkelijk. Het zou eigenlijk ook gewoon mogelijk moeten zijn om deze test te halen in Nederland waar het leven dergelijke problemen niet kent. Ik weet dat het mijn stokpaardje is maar de constatering werkte ontnuchterend voor me en ik vind het belangrijk. Hoe zit dat nu precies?

“zonne-energie overlevingsuitrusting izula uitrusting overlevingszak”

Dat dacht je alleen maar. Je hield hem aan het lijntje, dat weet je zelf ook wel. Het was een vluggertje, meer niet en stelde niks voor, dat was toch geen liefde? Dat moet hij ook gevoeld hebben, het is jouw schuld, jij hebt hem ertoe gedreven …
De evolutionaire psychologie à la David Buss stelt de eerste mensen voor als psychisch autonoom functionerende en in wezen egoïstische individuen. Zij waren er als het ware doelgericht en bewust op uit hun eigen levenskansen en kansen op voortplanting te verhogen desnoods ten koste van hun groepsgenoten. Zij geven de indruk over een Ik of Ego te beschikken, wat inhoudt dat reeds van bij het begin een onderscheid en een soort tegenstelling tussen het Subject en het Maatschappelijke aanwezig zou zijn geweest. Het beeld dat de evolutionaire psychologie impliciet hanteert (want schetsen doet ze eigenlijk nauwelijks, tenzij voor wat betreft het cognitieve), is een nagenoeg identieke kopie van de tegenwoordige mens. Intra-seksuele competitie voor partners van het andere geslacht, vooral bij mannen maar ook bij vrouwen; pogingen de eigen partnerwaarde te verhogen, b.v. door als man meer resources te verwerven of in status te stijgen of zich als vrouw jeugdiger te maken; duidelijke maar toch relatief gecompliceerde seksuele strategieën waarbij dikwijls verschillende doelen in één klap werden beoogd (b.v. vaste partner naast meerdere gelegenheidspartners, zeker bij de man). Fysieke agressie van mannen tegen seksuele rivalen en tegen ontrouwe vrouwen, met daarnaast groepsagressie tegen andere groepen (oorlog). Verbale agressie bij vrouwen. Berekende coöperatie met andere leden van de groep, veelal en primair op dyadische basis (tussen twee individuen dus). Bijstand in functie van genetische verwantschap. Coalities van mannen voor jacht op groot of gevaarlijk wild en voor oorlogsvoering.
De animatie was zo gedetailleerd dat er een zweempje zweet op het voorhoofd van de man ver­scheen. Zijn ogen flitsten heen en weer alsof hij een uitweg zocht. Ik legde mijn hand op zijn bol. De bood­schap van dat gebaar was duidelijk. Robert stak een vinger achter zijn kraag alsof hij benauwd was.
Echt geven is moeilijker.: het is niet alleen het ding, maar ook de persoon en zijn fysieke aanwezigheid die moet worden geaccepteerd. De twintigste eeuw is gekenmerkt door een krisis van werkeloosheid: de mensheid weet niet hoe te dienen met nauwelijks enige dienstbaarheid als noodzaak vanwege de automatisering. De oplossing is het laten vallen van vruchtdragende aktiviteit als criterium voor dienstbaarheid. Men moet niet zozeer een produkt bieden als een dienst aan de noodzakelijke orde. Vrede is het hoogste produkt daar oorlog het basisbelang van allen zal vernietigen. Antwoord op het probleem van de werkeloosheid is om alle mensen uit te nodigen, maar niet te verplichten, tot dienst aan het beroep van vredebewaarder niets anders eisend dan het vermogen om te lezen en te schrijven (lagere school). De rechtvaardiging is dat (een gerechte) vrede bewaren meer produktief is dan het motiveren deze te breken. Men kan dat nieuwe beroep zekerheidsagent noemen daar zekerheid het primaire motief is van het handhaven van het basis sociaal belang. Zekerheid wordt sociaal bereikt middels sociale kontrole. Enkel materiële zekerheid wordt bereikt door het bewaken van bezit in geformaliseerde overeenstemming, terwijl sociale zekerheid wordt bereikt door het bewaken van wet en orde. Zo is een zekerheidsagent een professioneel met een status tussen die van de politie ( de uitvoerder van de wet) en de normale burger (de onderdaan van de wetten van de staat) in. Hij is degene die roept om de (sociale)wet, maar niet degene die de wet uitvoert. Hij kan electronisch geregistreerd zijn (b.v. door het gebruik van een kredietkaart als zijnde sociaal aanwezig (weg van zijn privé-adres) middels een arbeidsovereenkomst voor een zekere tijds-spanne uit vrije wil en kan passief als een getuige worden opgeroepen in geval van misdaad of aktief de wetshandhaving afroepen middels een (stil) alarm (net als iedere andere burger). Hij kan worden beschermd door de wettelijke status van ambtenaar zodat hij niet mag worden beledigd. Voor optimale vrijheid kan het minimum van twintig uur per maand tegen een nul-salaris van 10% boven de reguliere sociale zekerheid worden vastgesteld (10% als de hoeveelheid geld uitgegeven aan het elders aanwezig zijn om vrij te zijn met het winstmotief: socialisatie-subsidie). En dat is alles wat er voor de taakomschrijving van de sociale zekerheidsagent nodig is. De rest wordt geregeld door de herkenning van zijn (vrije) kleding van betrokkenheid bij de onderliggende orde van status- en beroepsoriëntatie (afb.) Hij kan vrijgezel zijn, getrouwd, teruggetrokken of onthecht zowel als intellectueel, ambtelijk, commerciëel of op arbeid zijn georiënteerd. Dat definiëert sociale kontrole en bevrijding van de sociaal gezekerden voor een formele identiteit. Zo mag het instituut van de sociale kontrole zich bezighouden met aktieve dienst terwille van de sociale kontrole en de normale professionele erkenning terwijl nog steeds de mensen is toegestaan passief en vrijer te zijn op het oude en problematische nivo van werkeloosheid-aanpassings-beloning en erkenning.
Compact en onverwoestbaar, dit mes is ontworpen als het overlevingshulpmiddel dat binnen handbereik blijft. Een duurzaam rubberen handvat heeft een ergonomische vorm voor een betere grip en het praktische, gedeeltelijk gekartelde mes is gehuisvest in een plastic hoes die overal kan worden bevestigd.
De omvorming van primaire agressie in doelgericht gedrag is vermoedelijk de eerste vorm van gedragsstilering geweest. Wild om zich heen slaan zal nu meer en meer de vorm, de stijl gaan aannemen van een hand- en vuistgemeen, een kaakslag of een schoppen met de voet. Met andere woorden ook de agressie tegen groepsgenoten, zowel van de eigen als van de andere sekse, krijgt een nieuwe dimensie. En het contact met andere mensengroepen verwordt tot oorlog. De eerste Homo’s beschouwden andere mensengroepen die ze ontmoetten, ongetwijfeld niet als soortgenoten, maar als ook een soort dieren en in ieder geval als rivalen voor dezelfde voedselbronnen. Ze zullen andere mensengroepen dan vermoedelijk op dezelfde manier behandeld hebben als hinderlijke wilde dieren. Oorspronkelijk veel wederzijds agressief gebrul zonder winnaar of verliezer, in een later stadium vermoedelijk afslachting door de groep die het best de jachttechnieken beheerste en over de doeltreffendste wapens (werktuigen) In deze context is kannibalisme eerder voor de hand liggend dan immoreel. Het contact tussen diverse mensengroepen moet dan in bepaalde omstandigheden langzaam en schoorvoetend tot pacificatie hebben geleid, verzoening die steeds ritueel werd vastgelegd. Rituelen zijn inderdaad niets anders dan culturele gedragsvoorschriften om ‘natuurlijke’ vooral agressieve neigingen te onderdrukken. Die pacificatie was zeker vereist wanneer men, bij gelijke oorlogskracht, tot uitwisseling van goederen wou komen en men deze dus niet kon roven (uiteraard pas in een later stadium toen de mensengroepen reeds een surplus inruilbare goederen hadden geproduceerd).
We kijken ernaar zoals voorheen naar een WK-voetbalmatch, Wauters vs. Waes, een quiz of een ander populair spelprogramma à la Ben Crabbé’s Blokken, Tom Lenaerts’ De Pappenheimers, of, erger nog, De Klas van Frieda.
De zwotor stopte en de veger klapte zijn vizier omhoog. ‘Leaf Heywood, in naam van evacuatiedienst aarde verplicht ik je de aarde met mij te verlaten. En dat geldt ook voor jou.’ De veger knikte richting Qwerty.
Berend stond op de stoep en keek naar de slagerij aan de overkant van de straat. De winkel was donker. Op het bordje aan de deur stond gesloten. Er was een papiertje onder geplakt met daarop in stiftletters: wegens omstandigheden. Berend dacht aan Willem, die nu aan de eettafel zou zitten, of in de grote stoel voor het raam. Zou hij onderhand al hebben ontbeten? Berend bedacht zich dat hij vandaag weer bood­schap­pen zou moeten doen, en hoopte dat hij in de super­markt een nieuw recept kon vinden. Hij zuchtte. De vegetarische maaltijden maakten Willems stem­ming er niet beter op, maar Berend durfde geen vlees te bereiden. Hij hoopte dat hij op tijd thuis zou zijn om de verpleegster te vragen hoe het ging met Willem, en met zijn hand.
Door de innige samenstand van Uranus en Neptunus zijn bewustzijn en spiritualiteit inmiddels zo met elkaar geïntegreerd, dat wij ons niet meer voor kunnen stellen hoe deze twee krachten ooit los van elkaar hebben gefunctioneerd. Eenheidsbewustzijn is een begrip geworden. Een woord dat nu heel gewoon is geworden in spirituele kringen, maar dat was 10 jaar geleden niet zo. Eenheid en bewustzijn hoeven niet per definitie samen te gaan. Deze stand geeft ons ook helderheid over alles wat met het collectief te maken heeft. Deze stand rondt ook het Vissentijdperk af en brengt bewustzijn over eenheid, geloof en spiritualiteit. De oude ruïnes van het Vissentijdperk kunnen worden opgeruimd. Als collectief krijgen we de kans om ons bewust te worden en naar een verlichte samenleving te ontwikkelen, namelijk; Het Watermantijdperk.
In het flakkerende licht van het kampvuurtje leek het alsof hij gezelschap had. Wat ik er niet voor zou geven dat ze echt was, dacht hij. Hij was de laatste maanden veel buiten geweest om het land te verkennen en vaak fantaseerde hij over iemand van zijn leeftijd, bij voorkeur vrouwelijk, om mee te leven en samen een bestaan op te bouwen. Met kinderen, hopelijk. Armena speelde vaak door zijn hoofd, ook al had hij haar nog nooit gezien. Maar die hoop leek nu vervlogen.
Gaetan volgde de vinger van Samuel. ‘Inderdaad. Hoe meer de anderen zich herinneren, hoe moeilijker zij het hebben om nog een band met hen te voelen. Het gebruikelijke probleem. Jammer, ze waren allemaal behoorlijk hecht, al kunnen ze nog goed met elkaar overweg.’
In de muziek ben je er NOOIT, kapsones en het gedrag van IK BER ER kun je vergeten, dat is amateur gedrag. Als je ECHT muzikant bent en ECHT respect voor jouw eigen kwaliteiten hebt, ga je door  op zoek naar vernieuwingen, jouw eigen stijl en manier van muziek maken, jouw oude vergangen, tussen haakjes, roem achter je laten en doorgaan alsof je je zelf nog moet bewijzen.
Allerlei kinderen komen hier: van kinderen die 8 weken te vroeg zijn geboren tot dikke kinderen van een jaar of twaalf. Een kind boven de twaalf valt volgens de gewoontes hier onder de volwassen interne geneeskunde.
Deze 6 punten zullen wellicht nergens onderdeel vormen van een politieke lange-termijn-doelstelling. Maar ze kunnen zich wel buiten de politieke besluitvorming om ontwikkelen op een eigen “spontane” manier zodat politici (en de ganse bevolking eigenlijk) ze niet kunnen negeren.
Hoe dan ook, waarom in godsnaam schrijven? Beter een film maken of een wervelende multimediale show on stage zetten, in samenwerking met Francesca Vanthielen of één van haar 10 dwergen. We leven immers in een tijd waarin “één beeld meer zou zeggen dan 1000 woorden”. Een idiote visie maar voor wie erin gelooft is het hoe dan ook een verheven en diepzinnige waarheid. Wereldvreemdheid is het om je adem te gebruiken voor het schrijven van lange teksten, vol logisch samenhangende argumenten. Pure domheid om je verstand te gebruiken en je inzicht in zekere toestanden te verfijnen, wanneer er alleen vraag is naar simplistische “beelden” voor het Goede Doel. Domheid plus uiting van een empathieloze “asociale persoonlijkheid”, kortom platte “psychopathie”.
Wellicht één der grote vragen en uitdagingen bij mensen die ‘ontwaken’ en bewust worden, is hoe vrij te worden van de oude systemen en actief mee te werken aan de nieuwe wereld. En gelukkig zijn er steeds meer wegen en mogelijkheden om los te komen uit de beperkende en onrechtvaardige structuren die de oude wereld in stand houden. Er zijn ondertussen massa’s filmpjes te zien die helder maken hoe de vork precies aan de steel zit, dus niemand hoeft nog onwetend te blijven. Hier volgen er een aantal. Welbekend is The Story Of Stuff over de groei- en verspil economie die in snel tempo alle grondstoffen uit moeder Aarde leegrooft. Ook een topper is Money as Debtdie duidelijk maakt hoe de bankwereld is ontstaan en de nefaste en onrechtvaardige rol die rente en interest spelen. The Madness of a Lost Society vertelt kort en bondig hoe een statisch maatschappijmodel via duizenden, vaak verouderde wetten en plichten onze vrijheden afneemt. En Mondialisation, le travail pourqoui? gaat over het nut van werken in en voor een systeem dat uiteindelijk enkel gericht is om de oude wereld van consumptie, ego en hebzucht in stand te houden via afstompende slavenarbeid. Allemaal heel ontluisterend en bewustmakend.
‘Ik weet het niet, hoor,’ piepte hij, zijn hoge bibber­stem compleet in tegenstelling met zijn tonronde buik. ‘Ik weet het niet, hoor. Deze hele onderneming! Ik wéét het niet! Waar moeten we heen dan?’
‘Het is tijd voor de grote schifting’ zegt Parkheuvels patron cuisinier Erik van Loo bedachtzaam, met de herfstzon in zijn gezicht. ‘Die financiële crisis brengt onrust, maar de kwaliteit wint en alles wat overal te koop is, gaat op de helling.’
Dit alles is de werkelijkheid van het vasten: alleen maar door geen vlees te eten op vrijdagen, of geen granen en bonen te eten op de elfde dag na volle en nieuwe maan of alleen maar door van sex af te zien vóór het huwelijk, of alleen maar door af te zien van het drinken van melk gedurende één maand, of alleen maar door iedere maand een beetje geld opzij te zetten etc. etc. etc., neemt je hele leven een andere wending. Vastend zijn er geleidelijk aan minder ondoorgrondelijke konflikten, uit de hand gelopen rampen, ruzies, nervositeit, onoverkomelijke generatiekonflikten, echtscheidingen en ziekten. Alleen maar vanwege een klein beetje vasten van het één of het ander kon het juiste onderscheidingsvermogen en bewustzijn post vaten. Het gaat er alleen maar om, om een idee te krijgen van wat en hoe te werken uitzijnde op gezondheid, ziel en geluk.. 
Hoe meer je je best doet om al hun gemene spelletjes vxc3xb3xc3xb3r te kunnen zijn (door alles bij voorbaat proberen op te heffen), des te effectiever en grotere hoeveelheid aan angst je ook kunt blijven ontkennen en onderdrukken achter al je ‘geven om hen’. (wat je ook zo graag waar zou willen hebben, dat ze het zagen, dat ze het voelden…..n.l. dat je ze wel lief hebt, en alles voor hen over hebt.
De laatste regel die van alle ander regels verschilt is de regel die staat voor het feit dat mensen spontaan leven en in eerste instantie zich helemaal niet zo druk willen maken over regels. Op die manier kan men een lustig leven hebben langzaam tot het inzicht komende dat, ouder en wijzer wordend, er iets gedaan moet worden ten gunste van een rijpere en meer zelfverantwoordelijke manier van leven. Als zodanig kan het als normaal worden beschouwd dat men begint als een lustig beest dat uit is op het klaarblijkelijke van de materiële aantrekking. Hoe meer succesvol de lust zou zijn hoe groter de moeilijkheden van sublimatie en transcendentie daarna zouden zijn. Zo bezien kunnen materiële en spirituele ambitie elkaars spiegelbeeld zijn. Sommige voorzichtige individuen vallen wellicht in het geheel niet voor de uiterlijke aantrekking of hebben later weinig moeite mee daar weer uit te komen. Dat kan het voordeel hebben van een snellere vooruitgang op het sociale vlak terwijl men op zichzelf minder moeilijkheden ondervindt om met het materiële motief samenwerking te vinden. Waar de uitgesproken bekeerling zichzelf kan aantreffen bij het andere uiterste, er moeite mee hebbend evenwicht te vinden, kan het voorzichtige individu mogelijk meer succesvol zijn hoewel minder ervaren en bekend met de werkelijkheid van het materiële leven en de transcendentie. De voorzichtigen schijnen perfekt geschikt voor het vertegenwoordigen van tradities de gulden middenweg bewandelend terwijl extreme mensen als de waaghalzen van de zelfverwerkelijking perfekt geëigend lijken te zijn voor het doel van de hervorming.
Psyche: Menselijke zelfreflectie. Kan ego zijn, kan ziel zijn. Eveneens gebruikt voor het mentale, de vitale essentie en de geest. Van de psyche weet men dat ze betrekking heeft op vier afdelingen van reflectie: denken, voelen, willen en handelen (afb.). Zie ook onder Ziel.
*: Sterrendatum kalender wil niet zeggen dat deze kalender met de sterren gelijk loopt. De precessie wordt met de cakra-tempometer gerespekteerd door het vieren van de z.g. verjaardag van de zon, die van Waterman naar Vissen verschuift met een tempo van één dag in de 70 jaar. De kalender heet sterrendatum kalender omdat deze is afgeleid van de manier waarop in de Veda’s (de z.g.vijfde Veda) de sterrenhemel met een jaarindeling in 48 z.g. paksah’s of pancha dasa’s (=15-daagse periode) werd gerespekteerd. Het jaar werd wel gedefinieerd naar de noord-zuid gang van de zon (naar de seizoenen dus).
Mensen als Schnitzler verwijt ik dus dat ze mensen voorstellen als wezens die passief reageren op een omgeving, in casu ICT, die ze niet zelf hebben gemaakt noch gewild. Deze stelling is al te gemakkelijk en overigens helemaal niet echt sociologisch of psychologisch correct, en zeker is het geen propere filosofische antropologie. De actuele stand van zaken is hoe dan ook mensenwerk en miljoen en miljoenen mensen over de ganse wereld hebben ICT vorm gegeven. Niet alleen mensenwerk van de vorige generaties, maar ook van onszelf als gebruikers van de digitale technieken. Het gebruik bepaalt minstens zekere modificaties en een regelmatige updating van ICT. Allen werken we op één of andere manier actief mee aan het handhaven van de maatschappij, incluis ICT, en anderzijds aan haar verbetering, aanpassing en perfectionering. In de mate dat mensen gebrekkige wezens zijn, wezens met een tekort, zal geen samenleving ooit volledig kunnen voldoen aan de onuitputtelijke menselijke verlangens. Echt en volledig gelukkig (als het begrip “geluk” nog zin heeft wanneer “ongeluk” niet langer zou bestaan) kan alleen de post-humane mens zijn in een post-humane samenleving. We hebben dan echter opgehouden de mensen te zijn die we zijn. Dat onze samenlevingen maar deels beantwoorden aan de idealen die onze verbeelding bevolken, verklaart de onvrede die we, minstens minimaal, hebben met het actueel bestaande door ons voortdurend verlangen onze levenscondities en de wereld “beter” te maken, in zoverre dat er overeenstemming is m.b.t. wat nu eigenlijk “beter” is. Die onvrede zal blijven zolang wij mensen blijven. Ze bepaalt tot op zekere hoogte de meer duistere achtergrond van sociaalpolitieke of ideologische meningsverschillen, sociale en intermenselijke conflicten, burgeroorlogen en wereldoorlogen. Want de onvrede van de ene groep is niet dezelfde onvrede als deze van een andere groep. Alle mensen zullen pas broeders zijn wanneer we iets anders zullen zijn geworden dan het soort mensen die we nu zijn. Zijn we daarnaartoe op weg?

“arsenaal overlevingsuitrusting survival winteruitrusting”

TE KOOP IN DE PARKACHTIGE OMGEVING VAN DE VILLAWIJK `FRANSCHE BERGEN TE HORN BIEDEN WIJ OP EEN BIJZONDER RUSTIGE LOCATIE DEZE BUNGALOW OP EEN RIANT PERCEEL TER GROOTTE VAN 1.170 M2 TE HUUR AAN. DE WONING
Cullmann Panama Maxima 200. Type etui: Compacte behuizing, Merkcompatibiliteit: Universeel, Waterdicht, Kleur van het product: Zwart- Robust strong padding provides optimal safety for the equipment;- Flexibly adjustable interior arrangement;- Stable, length-adjustable shoulder strap with shoulder padding;- Extremely durable, water-re
Dat is ook wel eens makkelijk. Er zijn in het begin heel wat mensen geweest die tegen mij gezegd hebben: “Ik kom vanavond bij u langs”, ook al zat ik daar niet om te springen. Die mensen zijn vrijwel nooit komen opdagen.
De gedrongen gestalte van zijn geliefde haalde de schouders op in het kille maanlicht. Ferdi kon nog net de melancholieke glimlach zien die om Sals mond speelde, de lippen die hij zo vaak had gekust omhoog gebogen maar gesloten, Sals ogen glanzend.
16. 14 ving. Voor je het weet zit je net als je verslaafde partner in een isole- ment, omdat je nergens met je vraag naartoe kunt en durft. Bepaald gedrag, zoals het kijken van porno, dat in de ene relatie zon- der probleem of zelfs met plezier wordt geïntegreerd, kan in een ande- re relatie reden vormen voor scheiding of diepe onzekerheid bij de partner. Het kijken van porno wordt door veel partners als vreemd- gaan ervaren (Van Rijsingen, 2008). Of het gedrag nu het bekijken van pornobeelden betreft of echte sek- suele contacten, of het kortdurend of jarenlang wordt beoefend, of het om romantische relaties gaat of alleen maar om seks, maakt voor de mate van kwetsing niet zo veel uit. Vrouwen kunnen door het stie- kem plaatjes kijken van hun man net zo van slag zijn als anderen die horen dat hun man al twintig jaar andere vriendinnen heeft. Al de statistieken en feiten maken iemand nog niet seksverslaafd. Juist de enorme anonimiteit zorgt ervoor dat het niet goed te kwantificeren is hoeveel mannen en vrouwen daadwerkelijk verslaafd zijn. Het feit dat iemand überhaupt af en toe porno kijkt zou al problematisch kun- nen zijn binnen een relatie. Waar ligt de grens? In conclusie is de belangrijkste vraag die een partner zich moet stellen, hoe je het probleem zelf definieert en hoe groot het probleem binnen jullie relatie is. Seksverslaving behandelen als symptoom Er zijn diverse online vragenlijsten verschenen (zoals http://www.ben- ik-seksverslaafd.nl/heb-ik-hulp-nodig.html) die zich vooral richten op symptomatische klachten. Zulke vragenlijsten zijn in eerste instantie belangrijk om het probleem te constateren. Als er daadwerkelijk een probleem is, behandel je dit dan als een symptoom, zoals in het 12-
Het is gemakkelijk een vooroordeel te hebben en in minachting te leven. Alleen maar niet wetend wat er aan de hand is of hoe de zaken er voor staan, verliezen mensen die een eenzijdige strategie leven het zicht op de volledige werkelijkheid. Ieder ego-begrip pretendeert de volledigheid hoog te houden, maar geen ervan doet dat ook werkelijk. Er is orde, schoonheid en bewustzijn in alles om ons heen. Dingen zijn ook in voortdurende verandering. Men moet de veranderingen bijhouden om een duidelijk oordeel te hebben vrij van vooringenomenheid en minachting. Hiervoor zijn voortdurende verkenning en ontdekking vereist. Men moet zijn veronderstellingen beproeven en tot nieuwe komen. Deze houding van proberen en vergissen is typisch wetenschappelijk. Het gevaar van deze houding is het koesteren van onwetendheid: alsof het niet bekend is dat iedereen compenseert vanwege het verlies aan ziel en gaat voor de trots van het ego. Uit de verdeling van de macht kan men leren herkennen wat de beperkingen van iedere optie inhouden: wetenschap is geneigd tot dwaasheid, religie is geneigd irrationeel te worden en politiek neigt tot misbruik. Niemand moet evenwel worden veroordeeld vanwege zijn beperkingen: de wetenschappelijke methode (afb.), de wonderen der heiligheid (afb.) en de vertogen van de politiek (afb.) zijn absoluut noodzakelijk. Al dezen behoeven zorgvuldige overweging om te ontdekken hoe ze van tijd tot tijd werken. Niemand zou zonder te ontdekken hoe de dingen echt werken moeten zijn, hoe kan je je anders aanpassen en een wijze eigen strategie ontwikkelen? 
Bij religie denken we dus niet meteen aan de islam. Wat is me dat tegenwoordig toch dat overal en elders religie wordt bijgesleurd! Minderheden waren een halve eeuw geleden sociaaleconomisch onderdrukte of gemarginaliseerde bevolkingsgroepen, daarna werden het etnische minderheden en nu zijn het steevast religieuze minderheden geworden. Over de islam zal ik het dus zoals gezegd niet hebben. Daar heeft iedereen+1 het al over. Tenzij dat we even onze verwondering willen uitdrukken over het gegeven dat een bewoner van het Midden-Oosten, een Turk of een Marokkaan zonder meer verondersteld wordt een praktiserende moslim te zijn die zich vijf keer per dag neerbuigt, met het hoofd richting Mekka. Dat Amerikanen “God bless America” prevelen, daar staan we dan weer in het geheel niet bij stil. Zo ook moesten we het geweten hebben dat de nieuwe Griekse premier Alexis Tsipras zich niet, zoals zijn voorgangers, bij zijn ambtsaanvaarding liet inzegenen door een middeleeuws maar luxueus ingeklede orthodoxe patriarch. Dit terwijl we er als Belgen achteloos aan voorbijgaan dat onze gezagsdragers en ministers (ongeacht hun persoonlijke geloofsbelijdenis of levensbeschouwing) jaarlijks tijdens het Te Deum op de Dag van de Dynastie (15 november) wierookdampen van onze Rooms-katholieke aartsbisschop insnuiven, zodat ze verzekerd zijn van Gods steun om het land en zijn ingezetenen naar best vermogen te dienen. En op de Vlaamse tv zijn nooit eerder meer kind-, mens- en diervriendelijke bisschoppen, priesters en paters te zien geweest dan vandaag, lieden die een dikke twee jaar nog afgedaan zouden worden als onverbeterlijke pedofielen die meedogenloos zoveel mogelijk kinderen seksueel misbruiken. Het is me wat met religie en spiritualiteit tegenwoordig. Ik weet zelden of nooit wat er precies bedoeld wordt als deze woorden vallen.
Het is een moeilijke weg, want niet overal wordt je begrepen, de commercie en de Euro tekens bepalen wat de organisatoren voor ogen hebben. Jammer want ook daar is copieren van elkanders concept de orde van de dag.
De soldaten dragen rode knielange jassen en vilten puntmutsen met gaten voor ogen en mond. Zwijgend en argwanend slaan ze de menigte gade, musketten in de hand, sabels aan de zij. Een omroeper declameert wat onduidelijkheden over ‘misdaden tegen het Gemenebest’. In Wurm­water zijn begrippen als rechtvaardigheid en schuld betekenisloos gewor­den. Er is nog maar één strafmaat en die wordt uitgemeten door de Bloedvuist. Als hij ten tonele verschijnt in zijn slagersschort wijkt de opdringerige menigte uiteen. Een reus van een man, de langsten onder de toeschouwers reiken nog niet tot aan zijn borst. Hij heeft een slepende tred. Hij draagt zijn zware slegge over zijn ontblote schouders. Zijn huid is krijtbleek. Zijn overmaatse kop wordt verhuld door een juten aardappelzak, gedoopt in scharlaken verf, met twee rafelige ooggaten. Er wordt van de Bloedvuist gezegd dat hij sterk genoeg is om bloed uit een steen te knijpen. Hij schept er genoegen in om de hoofden van degenen die hem ter beschikking gesteld worden met één machtige slag plat te slaan. Slechts heel zelden heeft hij twee of meer slagen nodig. Zijn werk gedaan, verdwijnt de beul weer. De andere Roodjassen scheppen de gekliefde overblijfselen in een houten kruiwagen en voeren ze af. Er wordt gezegd dat ze de hoofdloze kadavers verbran­den in ondergrondse ovens die zo heet zijn dat zelfs de botten tot as vergaan.
Buiten klinkt het geluid van de zaterdagmiddag: tromgeroffel en diverse soorten populaire muziek door elkaar heen van allerlei feesten en begrafenissen die aan de gang zijn. Daartussendoor klikt er regelmatig een oproep tot gebed van een moskee of een langdurig slepend gezang vanaf een minaret. Het hoort er allemaal bij.
Nog enkele seconden later zwol het gekreun en het gehijg van de man met de zaklamp aan. Ook hij had duidelijk geen al te beste conditie, maar dat maakte hem niet minder gevaarlijk. Zohra gluurde door de scheur naar buiten. Ze bad dat zijn lichtbundel haar niet zou vinden. Terwijl allerlei horrorvisioenen zich in haar hoofd afspeelden, hield ze haar adem in. Haar borstkas deed verschrikkelijk veel pijn. Haar hart klopte zo hart dat ze dacht dat hij het kon horen. Met moeite onderdrukte ze een hoestbui.
The beauty of lust do not satisfy the torture of hell. (Take that one metaphorically : The love of deceptions will not be able to quench the hard truth everyone has to learn. Whenever “hell” is mentioned in religion it is the “wake up call”.)
Het witte licht in het midden van het koepeltje was meteen zichtbaar. De binnenkant van het gebouw leek veel groter dan de buitenkant. Er hing een muffe lucht, dierlijk bijna. Af en toe klonk er zacht gerinkel van metaal op metaal.
De soldaten moeten het in 30 sec doen in die tijd moet hij het gezicht, hals en nek en daarna moet hij de masker op doen de handen moeten na die tijd gedaan worden en als er nog wat over is kan hij PGU ontsmeten zoals ops vest of gevechts harnas kisten enz. (dit moet ook met de echte ontsmetting middel gebeuren)
Samuel viel bijna toen iemand tegen hem opbotste en zich toen panisch aan hem vastklampte. Hij kneep even bemoedigend in het warme lichaam dat schokte van het huilen. Hij herkende de veren in het haar, veren die nu bezoedeld waren door iets nats, iets roods. Ondertussen waren er nog kinderen die de trap probeerden af te komen, opgejaagd door het geroep en gegil dat nog altijd voortraasde. Samuel trok het meisje van hem los. ‘Ilse,’ zei hij. ‘Wat is er gebeurd? Waar is Gaetan?’ Een blik in de betraande ogen van het meisje maakte hem duidelijk dat hij geen antwoord moest verwachten. Hij gaf het meisje door aan de man die achter hem stond te wachten en gebaarde naar de kinderen dat ze snel verder moesten lopen. Zelf liep hij verder de trap op. Bloed, verdomme, wat is er gebeurd?
In de stortbui ligt de pier er verlaten bij. Het zijn twee dwazen die tegen wil en dank de de elementen trotseren. Voorop gaat de matroos Peters, die aan de tering overleden is. Voorovergebogen, met raspende adem­haling en eeuwig bloed ophoestend. Bij leven heeft hij de dertig niet gehaald, maar hij ziet er uit als een oude man.
Drida stond naast haar echtgenoot; om hen heen was niets dan blauwachtige heiigheid en de geur van gele lente­bloempjes. Al wat je zag was hoe Offa’s dijk onder hun voeten van de ene einder naar de andere sneed. ‘Deze dijk houdt ze allemaal tegen. Nu zullen ze ons niet meer aan­vallen in ons land noch in ons huis, op ons erf noch in onze Hal, in ons hoofd noch in ons hart. Ik heb dat allemaal voor jou gedaan, opdat geen heks ooit nog in je plaats zal treden.’ Dat zei Offa als de trotse en daadkrachtige koning die hij was. ‘Maar je moet mij eerst nog bevrijden, mijn heer,’ antwoordde Drida en ze hoorde zelf hoe zilverachtig haar stem was, zo in tegenstelling met de tinnen ketting die ook van de ene einder via de band om haar hals helemaal naar de andere einder liep. Offa luisterde niet, hij strekte zijn linkerhand naar haar uit, de hand waarin een kloppende rode vleesklomp lag. ‘Het hart van Cynethryth is uitgekerfd en uitgerukt,’ zei Offa, zijn hand druipend van bloed. Drida schrok – ‘Maar ze heeft toch helemaal geen hart?’ hoorde ze zichzelf zeggen. Offa keek misnoegd naar haar, en gooide het hart ver buiten de dijk. Hoewel Drida duizelig op Offa’s dijk stond, met haar ontstemde echtgenoot die een eindeloos labyrint in zijn hoofd had, zodat hij iedereen op elk moment kon verrassen en te slim af kon zijn, was het toch alsof ze ergens anders lag, in haar eigen bed in de Hal vermoedelijk; dat moest wel, want de dwerg of imp die eerst op haar had gezeten was weg met zijn boze oog en zijn lieve glimlach, en nu was het haar naar zweet en paardenzeik stinkende echt­genoot die op haar lag en op en neer bewoog en haar ver­schrikkelijk benauwd maakte, terwijl ze toch niet wakker kon worden.
Direkt volgend op het voorgaande inzicht in de sociale aard van de ziel is het inzicht dat voor anderen gaan niet kan bestaan zonder geïnteresseerd te zijn in de anderen. Misschien dat denken voor anderen verduisterd is door de behoefte aan resultaten: ik wil voedsel, geld, sex, erkenning etc. Maar geen zinnig mens peinst erover niet te letten op de weg waarop hij rijdt. Geen zinnig mens zal verzuimen de taal te spreken van degene waar men iets van wil. Het gaat er niet om het materiële motief te ontkennen, het gaat erom het motief te onderwerpen aan het simpele belang dat men heeft te stellen in anderen gaande met een geest denkend voor anderen. Alleen zo kan men het volledige inzicht herwinnen dat nodig is om de werkelijkheid van de ziel te vinden en gelukkig te zijn met de God die de vorm van de Tijd aannam. Dit is geen futiel argument, aangezien vele mensen de Tijd vrezen als de grote moordenaar van alles wat leeft. Tijd vermaalt iedereen tot stukken alleen maar een lineaire stroom van het verleden naar de toekomst waarnemende. Maar de tijd is niet alleen maar lineair, hij is ook parallel: tijd vormt een contrapunt van gelukzalige harmonie van alle soorten integriteiten die hun ongelooflijke wetenschappen bewerkstelligen in de liefde van de grote fuga van de kosmos. Realiserend dat er velen dezelfde weg bewandelen is men verenigd, het verschil herkennend realiseert men zich het persoonlijk unieke en de spellen van het leven. De grote struktuur van de harmonie ziende is men bevrijd van de angst voor de chaos. Ziende dat anderen zich ook herinneren, een geweten van de tijd hebben, is men bevrijd van de angst te worden vergeten. Dit alles is de werkelijkheid van de tijd: tijd is niet alleen maar de tikkende klok (afb.). 

“pvc-overlevingsuitrusting grijze man overlevingsuitrusting”

‘U gaat hiervan niets rapporteren dat niet langs mij gaat. U blijft twee weken hier om ons alles te leren wat u weet. Daarna gaat u weer terug naar Yin-Ghuel tot ik u opnieuw nodig heb. En verder zwijgt u hierover. Zelfs tegen uw meerdere, Beijjun Niam.’
Voor de sex is er een standaardbegrip van ontwikkeling in emancipatie. De transformatie van lagere sex in hogere ervaringen van transcendentie vindt naar verluid plaats op drie nivo’s.: de dierlijke band, de heroïsche band en de goddelijke band. De eerste band bestaat uit het vasthouden aan één partner. Transformeren vanaf dit nivo van type c en d sex naar type a sex mediteert men op de sexuele ervaring totdat de kulturele aandrift sterker is. Vanwege de bezitterige aard staat dit nivo bekend als dierlijk. De heroïsche band is de band typisch voor type b mensen die geleidelijk bevrijd raken door het opgeven van het verlangen naar een partner en sexuele bevrediging. Dit zijn de helden daar ze de missie van de onafhankelijkheid op hun schouders hebben. Niet gehecht aan een enkele partner neemt geleidelijk aan het belang van de ziel het over van het belang van de sex. Daar de helden sociaal van aard zijn kunnen ze zelfs sterker zijn dan type a mensen die vaak zich eenvoudig terugtrekken van de ‘slechte en zondige’ wereld in negatief denken over alle sex (en voortplanting). Het goddelijk nivo is de transcendentie kenmerkend voor type a mensen. De sex niet in de praktijk brengend moet men nog steeds liefde zijn om in staat te zijn om te leven. Van dit nivo af wordt de werk-verslaafde of de kluizenaar een meedogende dienaar van de een of andere idealistische non-profit organisatie die overwegend geïnteresseerd is in vrede en harmonie.
Met materiële leven houdt een accumulatie van goederen in. De meeste dingen kopen we, sommige lenen we. Op de eerste plaats zou men niet verschuldigd moeten zijn: dingen waarvan men niet de eigenaar is zouden moeten worden geretourneerd of anders zou de schade moeten worden vergoed. In feite vormt het hele begrip van eigenaarschap zoals eerder gesteld, een groot probleem. Natuurlijk moeten er altijd zorgdragers zijn wat betreft de materiële belangen. Maar voor de kwestie van eigenaarschap bestaat er geen eenvoudig antwoord. Als Ik mezelf de eigenaar noem ben ik eenvoudigweg bezitterig: het schendt de waarde van het delen. Als ik het eigenaarschap ontken, neem ik geen verantwoordelijkheid hetgeen een schending is van de volwassen optie der onafhankelijkheid. Uiteindelijk moet de gemeenschappelijke noemer van orde die de autoriteit definiëert de eigenaar worden genoemd die de verantwoordelijkheid delegeert naar zorgdragers. Dit maakt de staat en haar systeem van handhaving en instellen van orde de oorspronkelijke eigenaar. Normaal vindt dit zijn uitdrukking in belasting-inningen: voor iedere accumulatie is er een schuld te betalen aan de staat om de sociale orde te garanderen die gewenst is voor de handhaving van bestuur. Het probleem van de accumulatie is opgelost door ofwel de staat (het volk) te geven wat van het volk is: een fair aandeel, of door de orde van de staat te vertegenwoordigen en verantwoordelijkheid te nemen voor het beheer van het geld en de goederen die zelf vergaard zijn. Gewoonlijk wordt beide gedaan: een onderneming vergaart, zorgt voor zichzelf aan de ene kant, terwijl aan de andere kant aan het volk wordt teruggegeven wat werd weggenomen. In andere woorden: menselijke orde is gedefiniëerd door delen en zorgen. Er is ook het probleem van ongewenste goederen: ze kunnen worden weggeworpen, opnieuw verkocht, gerecyceld, worden bijgewerkt, vervangen of opgeborgen en ook in musea, bibliotheken, archieven en/of in geheugenbanken voor later gebruik en studie worden geplaatst. Voor de samenleving die zichzelf voortdurend vernieuwd kan dit een groot probleem vormen. In feite zou de staat zorg moeten dragen, maar in werkelijkheid wil niemand de volledige verantwoordelijkheid voor het kulturele artefakt op zich nemen. De dingen worden verondersteld hun eigen handhaving te organiseren. Aldus wordt veel kultuur eenvoudigweg verspild waarbij de mensheid het gevaar loopt te stikken in zijn eigen afval aan de ene kant terwijl van de andere kant bezien men geen herinnering, geweten en ziel heeft. Dus lijkt het antwoord te zijn: beperk de aandrift tot vergaren, draag zorg voor de ongewenste goederen en werp weg op een verstandige manier zodat het milieu niet verontreinigd raakt. Bekentenis tot orde verplicht. 
‘Natuurlijk wel, u bent een ervaren leraar. Ik hoop dat u zich niet teveel laat leiden door wat er gebeurd is. Erwin was een jongen die geplaagd werd door proble­men. Het bestuur houdt u voor niets verantwoordelijk, ook niet voor de pesterijen die misschien wel tot deze tragedie geleid hebben.’
Op de zestiende dag begon Meeuw de rem­manoeuvre. Zittend in de cockpitstoel liet ik de zwaarte­kracht­wisselingen over me heen komen en opende het proce­dure­boek. Ik had het niet nodig, kende iedere stap uit mijn hoofd. Eindeloos vaak gesimuleerd, met draden op mijn hoofd en lijf geplakt om te meten of mijn geweten dit wel aankon.
Men moet verantwoordelijkheid nemen te helpen en dus te begeleiden indien de permissie daartoe is gegegeven. Natuurlijk is ongewenste hulp een overtreding tegen de volwassen optie: de enige geestelijke gezondheid is de zelfverantwoordelijke; alle kinderen zijn een beetje crazy min of meer, net als alle mensen die zich het bestaan van een opperwezen genaamd de Heer realiseren. Hieruit zou men kunnen afleiden dat alle serieuze pogen geestelijk gezond te zijn ketterij is: alleen in ontkenning van de Heer Zijn persoon, kan men rijp en zelfverantwoordelijk zijn. Maar dat is een verwarring van buiten af. Zoals eerder gezegd, is het een andere fundamentele wet van de psyche dat onafhankelijkheid alleen kan bestaan op basis van positieve identificatie met de ‘vader’, het ideale zelf of het gezag van buitenaf in het algemeen. Alle kinderen spelen vadertje met kleine speelgoed-autootjes, alle meisjes spelen moedertje met poppen: zo werkt de volwassenheid. En niemand zal dat ontkennen, hoewel het altijd in de valkuil van de ‘erfzonde’ of het ontevreden overheersen van de materiële natuur schijnt te lopen. De aap leerde gedrag te imiteren: het is onze misère, het is onze liefde. Het is ook de positieve identificatie met de minder gewenste autoriteit van de dierlijke geneigdheid die moeilijkheden geeft en het zuivere van de menselijke intelligentie verduistert dat nodig is om een juiste begeleider voor anderen te zijn. We willen niet alleen zoals de Heer zijn, we willen ook als katten en honden zijn, gieren en haaien, konijnen en vlooien. Mannen scheren hun baarden uit angst er als een leeuw uit te zien en zullen eerder vechten dan huilen uit angst zelf als een loeiende koe te worden. Vrouwen beschilderen hun gezichten en parfumeren hun lichaam uit angst op op een varken te lijken en een meer natuurlijke geur af te geven. Dat is de mensheid: we lijden niet alleen onder onze gelijkenis met de Heer maar ook onder onze geneigdheden met het koninkrijk der dieren. Begeleiden en sturen zal dus altijd onder deze onzuiverheden gebukt gaan en alleen een bewuste bekentenis tegen het poseren als de Superpersoon of het bezorgd zijn over de dierlijke natuur zal ons weerhouden van het gekkenhuis van de oorlog en de schizofrenie. 
‘We kunnen je helpen, Erwin,’ zei Samuel op een rustige toon. Hij stond nu met zijn rug naar het balkon gericht. Hij registreerde het geroep dat van het plein de kamer binnenkwam, liet het over hem heen glijden. ‘Geef gewoon je mes af, dan kunnen we allemaal naar beneden gaan en alles rustig bespreken.’ Vanuit zijn ooghoek zag hij dat de andere mannen nu ook in de deuropening stonden, klaar om in te grijpen. Hij zwaaide met zijn rechterhand en hoopte dat ze het teken zouden begrijpen.
De pomphouder was aardig. Hij schoot me het geld voor de reparaties voor en liet zijn monteur ze uitvoeren. Het zou maar tien dagen duren om dat terug te verdienen met mijn baantje bij de wasstraat. Dan zou ik er twee keer zo lang over doen om thuis te komen. Jammer, maar niet onoverkomelijk.
op een zeedijkterras turen naar de wateren van de zee. Ik ken mensen, mensen die alle respect verdienen, die bij hoog en bij laag beweren, zweren zelfs, dat het zicht op de zee hen vergunt het oneindige, de oneindigheid, te aanschouwen. Zoals een Oudgrieks filosoof die vol minachting voor de oppervlakte der dingen, zich aanmaande hun diepte te peilen. “Denk aan de liefde”, zeggen die respectabele mensen dan: “Is die niet volkomen onbegrensd? Is die wel in stukken op te breken? De liefde van Romeo en Juliet bijvoorbeeld! Die is toch zuiver goddelijk, niet te vatten binnen de omheiningen van tijd en ruimte, niet te smoren in een immense poel van troebel water en familiegeheimen. Vind je niet?”
maart 2011 ongeveer een jaar lang door het dierenriemteken Ram heen. De uit evenwicht zijnde mannelijke kracht kan in deze periode zijn slagkracht verliezen en vervallen in extremen. Waar de mannelijke kracht wel in evenwicht is, wordt deze mogelijk naar de kosmische octaaf van het ‘Goddelijke mannelijke’ getild.*5
Prof. dr. Tamar Nijsten, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie (NVDV): “Het is een goede zaak dat mensen zich bewust zijn van het belang van regelmatige huidcontrole. Maar  voor komen is nog altijd beter dan genezen.  We kunnen niet genoeg blijven hameren op de noodzaak van een goede bescherming van de huid tijdens zonnen, recreëren, sporten of werken.” Die noodzaak wordt bevestigd door het sterk toenemende aantal mensen met huidkanker. In tien jaar tijd is het aantal mensen dat voor het eerst de diagnose huid-kanker krijgt verdrievoudigd van 15.000 naar meer dan 45.000 personen per jaar. Vooral onder zestigplussers is het aantal doden door deze ziekte gestegen. Gezien hun leeftijd zijn zij langer blootgesteld aan de schadelijke UV-stralen van de zon. Bovendien waren er in hun jeugd geen voorlichtingscampagnes over de gevaren van zonlicht.
Robotica-specialisten verwachten dat de 4de-generatie universele robots rond 2030-2040 in staat zullen zijn tot menselijke redeneringen en massaal zullen kunnen worden ingezet niet alleen in de industrie maar ook in het privéleven (5). Wanneer robots redeneren zoals mensen (6), mogen wij mensen dan het redeneren laten en weer een beetje dier worden, zoals de filosoof en befaamd (en berucht) Hegel-kenner Alexandre Kojève even opperde in een veel geciteerde voetnoot in zijn “Introduction à la lecture de Hegel – Seconde édition.” (1968). De andere optie die Kojève in dezelfde voetnoot aanhaalt, is de overgave aan gestileerde en rituele maar “nutteloze” en vrijblijvende bezigheden zoals Japans bloemschikken. En een derde optie is dat we zelf pure machines worden of ermee fuseren. Niet de minsten noch de dwaasten onder de filosofen neigen in deze richting; zo bv. John Gray en Peter Sloterdijk (7).
Ten einde b.v. met geld of andere privileges of erkenning te kunnen bekrachtigen moet men eerst weten wat men dient zo dat wordt geweten wat gewenst is. Het democratisch principe is in zichzelf politiek van nut, maar om de leiding te nemen volstaat ze niet. Men kan niet botweg de onwetendheid der massa’s dienen en daar een ordelijke en rechtgeaarde wereld van verwachten. Het democratische wordt beheerst door het lustprincipe van het dionysisch motief: zij, terecht, willen feest vieren. Het werkelijkheidsprincipe van het apollinische motief schrijft de leiding van de samenleving haar waarden voor (afb.). Bekrachtiging moet dus worden gegeven aan het bewijs van de fundamentele kwaliteiten van de ziel: houdt men stand; beloning. Ondersteunt men het gelukkige: beloning. Overstijgt men: beloning. Zonder deze helderheid van bekrachtiging kan de werkelijkheid van de ziel nooit vooropgaan als de opzet van dienstbaarheid in de samenleving. Mensen die verdriet veroorzaken, slechts een schijn van goedheid handhaven, en wiens bewustzijn zelden boven de gordel uitkomt kunnen niet worden beloond boven een redelijke standaard van sociale zekerheid om hen te weerhouden van het vervalsen van het gezag. Maar fundamentele aanpassing moet echter wel onvoorwaardelijk worden beloond en dezelfde status van lidmaatschap in de samenleving krijgen. Vrede-bewarende mensen die van de sociale zekerheid leven zouden niet een mislukking om te werken moeten worden genoemd, om niet te zeggen werkeloos, maar moeten worden behandeld als gelijkwaardige leden van de samenleving hoewel niet met de hoogste achting voor hun minimale tot verwaarloosbare materiële bijdrage. De kansen keren en dit spel van bepalen wie waaraan bijdraagt ontkennen, is kostbaarder dan alle sociale zekerheids beloningen gegeven tesamen. Het roven van de eer van gelijksoortig aangepaste mensen is als moord of sociale zelfmoord met geen ander gevolg dan een burger- of internationale oorlog van mensen tegen mensen.
Een verse scheut angst en adrenaline schoot door haar lichaam, bracht haar bij haar positieven en ze rende haar metgezel voorbij. Ze trok aan zijn arm. ‘Sneller, het haalt ons in. Daar is het licht.’ Ze waren er bijna. Vlak voor de gebouwtjes werd de arm die ze vasthad ineens uit haar handen getrokken. De kracht waarmee dat gebeurde, draaide haar om. De dronken­lap lag enkele meters voor haar op de grond, een ten­takel van ijzer en schaduw om zijn linkerenkel. Een tweede schoot tevoor­schijn en boorde zich in zijn onderrug, een derde klampte een grijpklauw om zijn rechterschouder met het geluid van krakende botten. Er klonk een hoog, wanhopig gekrijs.
‘Broeders, zusters, gedraag je zoet,’ zing ik en ze gehoorzamen altijd. Het levende vlees vormt een knap gezicht en menige klant heeft mij complimentjes gegeven voor de warmte en zachtheid van mijn wangen. Natuurlijk zijn maden alleen niet genoeg. Mijn robijnrode lippen zijn twee verse kippenhartjes, mijn wimpers zijn hoogst elegante rupsen, harig en zwart. Mijn wenkbrauwen zijn hongerige bloedzuigers en mijn haar bestaat uit honderden van de fijnste spinnenwebben. Enkel mijn ogen zijn van mijzelf, en mijn tanden, maar ik maak die zwart met houtskool. Mijn ogen zijn al perfect: groot, glanzend, als de reflectie van een tweelingmaan in een midder­nachtelijk meer, zei een dichter eens. Ik was beroemd om mijn ogen, lang voordat ik beroemd werd voor mijn verraad.
“Ken je zelf” doet dan ook veel meer denken aan de mysterieuze “ik-mij relatie” (die naar ons weten pas het eerst radicaal filosofisch is aangekaart door de Amerikaanse filosoof-socioloog George Herbert Mead – “Mind, Self, and Society”, 1934). Heb je bijvoorbeeld nooit eens stil gestaan bij in wezen vreemde zinnen zoals “ik kleed me aan”, “ik was me” of “ik ben mezelf niet meer de baas”. Wie of wat is dat “Mij” dat staat tegenover dat ogenschijnlijk meer vertrouwde “Ik” (“Ego”)? Dat “Mij” dat blijkbaar ook meer dan regelmatig oorsprong van ons doen en laten is!
Dr. Diwan gaf een beschrijving van de nanomedicinetechnologie waarop het het productplatform van het Bedrijf gebaseerd is. Hij ging toen de succesvolle ontwikkeling van verscheidene drugkandidaten in een vrij korte kalender en met de zeer kleine uitgaven van R&D bespreken dat Inc. NanoViricides heeft kunnen bereiken. „Onze verwezenlijkingen hebben duidelijk dat wij drugkandidaten tegenover nieuwe virusdoelstellingen kunnen ontwikkelen zeer snel,“ hij zeiden aangetoond. Hij verklaarde dat de band met meerdere balies die van een nanoviricide™, door het onderliggende polymeer TheraCour® wordt toegelaten, in een nanoscale „velcro“ of ritssluiting-als effect resulteert. Dit staat het Bedrijf toe om met succes virus-bindt ligands met vrij lage affiniteiten aan te wenden. „Andere benaderingen van de drugontwikkeling vereisen ontdekking van antilichamen of chemische producten met zeer hoge affiniteiten, sub-micromolar of beter, die heel wat tijd en geld neemt,“ hij zei, het toevoegen, „In tegenstelling, maakt onze technologie ons het mogelijk om nabootsers van de natuurlijke en behouden bandplaatsen van de virussen te gebruiken. Dit staat snelle ontwikkeling toe. Ook, betekent het dat een virus veel minder waarschijnlijk zal aan een nanoviricide ontsnappen in vergelijking met zijn vluchttarief tegen een hoogst specifieke ontdekt drug die een conventionele methodologie gebruiken.“
Het lukte haar de verlamming te verbreken. Met een ruk kwam Laura overeind en tastte naar het licht­knopje naast haar kant van het bed. Eén eeuwig­durende seconde was ze bang dat ze het niet snel genoeg zou vinden, dat de vrouw die tijd zou benutten om op haar af te springen met die onmoge­lijke snel­heid die je altijd bij monsters in horrorfilms zag, een en al tanden en klauwen en witte, wegge­draaide ogen. Dat de vrouw zou … ja wat eigenlijk?
Trommelaar, deunenmaker, marketeer, wijnboer, auteur en filosoof, Ilja Gort (1951) is van alle markten thuis. Goed thuis, want alles wat hij aanraakt, levert vrolijk klinkende munt op. Wie per jaar 1 miljoen flessen wijn aan grootgrutter Albert Heijn slijt, kan normaal gesproken grijnzend aan een naaktstrand gaan liggen. Gort niet. Die werkt zich een versukkeling, vooral ook door het vele schrijven dat hij doet. Zijn laatste boek Het Merlot Mysterie, een echte roman nog wel, oogst veel lof en daar is hij net zo blij mee als toen hij elf was en van zijn vader een drumstel kreeg.
That’s it! Dit was de evolutionaire psychologie van oorlog en oorlogsvoering. We hebben en passant gemerkt dat criminele bendes en gangs gelijk gesteld worden met een bewapend leger. Maar we hebben niets gemerkt over het feit dat al millennia lang de soldaten geen inspraak meer hebben om al of niet de oorlog te verklaren of het grondgebied van een ander volk binnen te vallen. Of over het psychologisch verschil tussen lijf-aan-lijf gevechten en het droppen van een atoombom op Hiroshima. Over het feit dat Churchill zodra de oorlog voorbij was, niet meer herverkozen werd als eerste-minister. Dat mensen die een einde maken aan oorlog soms ook bijzonder populair kunnen zijn. En vermoedelijk zullen grote pacifisten als Mahatma Gandhi en Martin Luther King of andere Nobelprijswinnaars voor de Vrede ook hun status en hun aantrekkingskracht voor vrouwen hebben zien stijgen.
Hij heeft de andere twee kapiteins uitgenodigd. De Marsh­-broers, kapiteins op hetzelfde schip, wat het spreek­woord daar ook van vinden mag: de Baal. Beide mannen hadden bij leven de voorname leeftijd van zestig al bereikt, voordat ze stierven en aan hun tweede leven in Wurmwater begonnen. Ze zijn beide zwaar van lijf. De jongste broer, de stamvader Obed, is corpulent, zelfs vet te noemen. Ahab, de oudere broer, is zwaar op een andere manier, hij heeft nog steeds de bedacht­zame kracht van zijn walvisvaardersbestaan opgesloten in zijn gedaante.
‘Dat zou betekenen dat hij werkelijk een volmaakte verrader is. Als we het pad niet hadden gevolgd waren we verdwaald, en nu we het wel hebben gevolgd lopen we groot gevaar.’ Urendel blikte voor de zoveelste keer om zich heen en achter zich, maar bespeurde nergens onraad. Daardoor leek hij nog onrustiger te worden.
“Oorlog” is het opzeggen van een specifieke binding met de vervanging van deze binding door andere connecties met hetzelfde “object” waarbij vormen worden vernietigd maar tegelijk andere worden gecreëerd die echter voor velen die er amper iets mee te maken hebben, bijzonder pijnlijk kunnen aandoen. Puin is immers maar een vorm zoals een andere. Op zichzelf even respectabel als elke andere vorm.
Deze landverraders hebben er allemaal aan mee gedaan op een of andere manier, net zoals de oud nazi’s en kampbewaarders welke op hoge leeftijd zijn kunnen toch ook een gevangenisstraf uitzitten. Er staan er ook een flink aantal op die nu al over de zeventig zijn, nou daar geldt het zelfde laken en pak voor, na hun dood in een naamloos graf dumpen want de mens heeft niets geleerd van de geschiedenis.
Het boegbeeld belichaamt de ziel van het schip, zeggen zij met een romantische inborst. Maar de Baal is een kraak, een hoge beroete kolos en zij is daarvan juist de antithese. Haar fijne ivoren beelte­nis is gesneden uit walvisbot.
Leaf beet op haar lip en keek naar de grond. ‘Een journalist vanmorgen zei dat ze de scanners op mijn signaal hebben afgestemd, om beter te kunnen zoeken. Ze zoeken niet meer naar menselijke sig­nalen…’ ze richtte haar blik op Qwerty. ‘Ze zoeken alleen nog maar naar mij.’
De geschiedenis/toekomst kan de komende jaren, jaren-niet decennia, twee kanten uit gaan. Of we maken een eind aan deze EU-dictatuur waar we ingerommeld zijn, of niet. Of we stoppen de mohammedaanse verovering van ons continent, of niet.
tWie mijn artikelen voor de bouillon vaker gelezen heeft, weet dat ik samen met een vriend een wekelijkse restaurantkritiek schreef voor een krant in Málaga. Daar ben ik mee gestopt. De redenen doen er even niet toe, maar ik heb het in elk opzicht een leerzame ervaring gevonden. Dat komt misschien vooral omdat de min of meer objectief bedoelde culinaire kritiek, zoals we die in Nederland kennen, in een stad als Málaga, een ongehoorde noviteit was, die angst en beven bleek te wekken. Een restaurant dat een gunstige bespreking in een krant wilde, moest daar tot die tijd voor betalen, en negatieve besprekingen kwamen dus niet voor. Mijn vriend en ik brachten daar een paar jaar geleden verandering in, en de gemoederen laaiden af en toe hoog op. ekst Jacques Meerman
Het is qua visie ego-strelend: je kunt jezelf wijs maken dat je deel uitmaakt van de verlichte en ontwaakte voorhoede, een soort elite eigenlijk die de dom gehouden massa de weg zal wijzen naar bevrijding en verlossing van het kapitalistisch juk. Maar je bevindt je in goed gezelschap. Karl Marx himself liet zich in zijn correspondentie met zijn maatje Friedrich Engels ontvallen dat de fabrieksarbeiders geen iota van zijn Das Kapital zouden begrijpen, als ze al konden lezen.
The requisite instructions to passengers on what to do in the event of an alarm, fire, damage to the vessel and evacuation and indicating the location of the survival equipment shall be provided in each cabin. eur-lex.europa.eu
Reeds als kind, puber en aankomende adolescent verloor ik me in de meest uiteenlopende belangstellingen, nieuwsgierig als ik was naar het hoe en waarom van al dat mysterieus dat zich rondom me en in mijn eigen lijf en gemoed afspeelde. Daarbij kreeg ik om de haverklap te maken met onverenigbare of elkaar tegensprekende gegevens of visies, die me toch alle even aantrekkelijk of plausibel overkwamen. Veel van deze interessedomeinen of thema’s verwezen ook naar elkaar, anderen leken dan weer geïsoleerd te staan. Wanneer ik bijvoorbeeld de namen van landen met hun hoofdstad en hun staatshoofd leerde kennen, doken automatisch links op met wat ik reeds over deze landen gelezen of te horen had gekregen, bijvoorbeeld met de ophefmakende feiten of problematische toestanden zoals deze in het “nieuws” op de radio of in de krant werden of waren aangekaart.
‘Breng dit naar koning Offa,’ zei de ridder. Hij maakte een nog grauwere indruk dan anders. ‘Ik blijf hier.’ Zijn ogen gingen rond. Toen liep hij op het grote aarden beeld af, stapte door het deurtje en trok het achter zich dicht.
‘Steek dat kot in de fik!’ gilde de monnik, die zijn handwerk had voltooid en nu buiten was gekomen. ‘Dat geeft ze wat te doen, dan komen ze ons niet na.’ Hij had het nog niet gezegd of een pijl boorde zich vanuit het duistere riet in de hals van de derde krijger van Harbrand. Hij greep naar zijn keel en zakte reutelend op zijn knieën.

“waar kan ik overlevingsuitrusting kopen overlevingsuitrusting buitenshuis”

Dit zal een jaar zijn om tegenstellingen te evalueren om de gaven van verschillende perspectieven en benaderingen te begrijpen.  Je kunt dit letterlijk als inspiratiebron gebruiken.  De onthullingen in deze vier maanden zullen nieuwe inspiratie creëren.  Dit komt van de ziel die de persoonlijkheid begint te “testen”.  Dit is om te testen hoe ze zich aan vormen heeft gehecht als compensatie voor het gebrek aan gevoel van eigenwaarde. Dit zal de gehechtheden die niet langer dienen, onthullen.
Milionar la minutTV) Milionar pentru o zi1924) Milionari de weekend. torrent] cele mai noi filme. Free download pc suite for symphony w605. Download as XLS, PDF, . Directed by Danny Boyle, Loveleen Tandan. Iti multumim ca ai descarcat Shania Twain From This Moment. Marti decizi ca e timpul sa treci la treaba, ca vrei nu vrei da nu ai ce face. 14. MiLiOnAr De WeEkEnD Data de inscriere. Solar Mexico 20 De Mayo Download A. Download as RTF, . , TXT , PDF Must De neat. 1979) Milionar la minutTV) Milionar pentru o zi1924) Milionari de weekend.
De ezel en ik zaten elke nacht bij elkaar, en ik kwam erachter dat hij een heel intelligente, joviale kerel was, als je zijn gebalk kon negeren. ‘Waarom doe je dit toch?’ vroeg ik hem op de avond van de zevende dag.
Laura legde haar hand op de bureaustoel en keek peinzend naar buiten. ‘Ik weet het niet,’ zei ze uitein­delijk. ‘Ik dacht ook dat het beter ging. We hadden hartstikke veel aan de nieuwe therapeute, Peter vond dat ook. Tijdens de vakantie hadden we voor het eerst in tijden weer seks.’ Ze bloosde lichtelijk. ‘Sorry, dat is meer informatie dan waar je behoefte aan hebt waarschijnlijk, maar voor ons was het een door­braak. Ik kon hem heel lang gewoon niet in mijn buurt ver­dra­gen. Afschuwelijk, ik weet het, en ik probeerde er echt wel tegen te vechten, maar dat lukte moeilijk.’ Ze wreef haar handen tegen elkaar, het was ineens koud in de kamer. ‘En die muur had ik eindelijk afgebroken. En toen… dit. Ik weet het niet. Ik begrijp het zelf ook totaal niet.’
The recombinant alliance of cognitive work and financial capital was over. The young army of free agents, self-exploiters, and virtual prosumers was transformed into modernity’s horde of precarious cognitive workers: cognitarians, cognitive proletarians and internet-slaves who invest nervous energy in exchange for a precarious revenue.
In the connected world, the retroactive loops of general systems theory are fused with the dynamic logic of biogenetics to form a post-human vision of digital production. Human minds and flesh are integrated with digital circuits thanks to interfaces of acceleration and simplification: a model of bio-info production is emerging that produces semiotic artefacts with the capacity for the auto-replication of living systems. Once fully operative, the digital nervous system can be rapidly installed in every form of organization.
Ik sloot mijn ogen. ‘En wat als ik niet ga? Heb je daar­over nagedacht?’ Ik ging rechtop zitten en wees naar ons huis, tuin, zwembad, de garages. ‘Dit opgeven? Of kunnen jij en ik iets op aarde vinden wat zo goed betaalt?’ Ik zuchtte diep. ‘Jij hebt niet eens werk.’
Autoriteit en dictatuur hebben weinig met elkaar te maken, zij het dat in Rome de dictator natuurlijk de ‘auctoritas’ van de Senaat overnam. De woorden dictator en dictatuur hebben als stam het werkwoord dico, wat ‘zeggen’ betekent. We zien hier dus wel weer een verband tussen het spreken van de augur en het spreken van de dictator. Ons begrip ‘dictator’ komt net zoals het begrip ‘auctor’ uit het Oude Rome. De Senaat benoemde in noodsituaties soms iemand tot dictator en deze dictator nam alle bevoegdheden van de Senaat over. De dictator werd aangesteld voor maximum 6 maanden en hij had het letterlijk voor het zeggen, wat echter geenszins betekende dat hij als persoon alle ‘autoriteit’ had. De autoriteit betrof zijn functie, niet zijn persoon als dusdanig en de dictator trad zeker niet willekeurig op en respecteerde de religieuze en culturele tradities. Tot zijn bevoegdheden behoorde ook het beschikken over leven en dood, maar dit was geen nieuwe bevoegdheid: de Senaat had deze voorheen ook. Na de crisis trok de dictator zich terug (dus in principe vóór de termijn van 6 maanden was verstreken) en de Senaat kreeg al zijn bevoegdheden terug. Onze Westerse invulling van het begrip dictatuur gaat echter terug op Julius Caesar. Caesar slaagde erin zich in 45 v. Chr. als grote overwinnar in een reeks bloedige burgeroorlogen die eigenlijk bijna een volle eeuw hadden geduurd, tot dictator te laten benoemen voor 10 jaar en zonder de voorwaarde van een noodsituatie. Hij aanvaardde ook een paar attributen die bij de vroegere koningen hoorden. In de praktijk betekende dit dat de Republiek ophield te bestaan. Hij werd ook tot opperbevelhebber (Imperator) van het leger benoemd (zoals ook bij ons in België de koning in oorlogstijd opperbevelhebber is van het leger. Caesars adoptiezoon Octavianus droeg reeds de naam Caesar en erfde als Augustus (‘de verhevene’, een naam die hij in 27 v. Chr. van volksvergadering en Senaat kreeg) de titel van Imperator. In 27 v. Chr. werd hij ook princeps (‘de eerste’), de eigenlijke aanspreeknaam van de Romeinse keizers. Daarmee was Caesars status als dictator bevestigd met de definitieve nederlaag van de republikeinen en de intrede van het levenslange keizerschap (de woorden ‘keizer’ en ‘tsaar’ zijn verbasteringen van de naam Caesar; het Engelse ‘emperor’ en het Franse ‘empereur’ stammen af van ‘imperator’). Het is deze afloop van de Romeinse Republiek die maakt dat ons dictatuurbegrip met zuivere alleenheerschappij wordt geassocieerd: de keizers droegen trouwens ook de titel van dictator. Maar de keizers hadden bv. wel geen rechterlijke macht.
Cultuuragenda Parc Imstenrade 7 e jaargang, nr. 28, september 2014 Door een technische storing kon deze agenda niet eerder gedrukt en bezorgd worden. Presentatie nieuwe Jaarprogrammaboek Kunst&Cultuur
En hoewel ik de gebogen glazen wanden en micro­manipulators in de hermetische cabine herken, lijkt mijn zicht onscherp, alsof ik door een soepige mist kijk. Een duizeling overvalt me, die nog verdubbelt als ik me realiseer dat het bodemloze gevoel geen maag heeft om zich in op te houden.
De eerste mensen waren zelden alleen. Ze hadden dus dezelfde ervaringen en deelden deze met anderen. Ze hanteerden alleen concrete dingen, ze hadden nog geen abstracte concepten gevormd. Hun woorden verwezen naar dezelfde hersenconnecties in hun geheugen. Er traden in de beginne dus geen meningsverschillen op doordat men abstracte begrippen ging bezigen waaraan eenieder een persoonlijke invulling gaf (zoals liefde of vrijheid) en die dus bij elkeen met verschillende hersenconnecties samenhingen. Er deden zich ook nauwelijks meningsverschillen voor op basis van het gegeven dat strikt persoonlijke ervaringen aanleiding gaven tot een persoonlijk episodisch geheugen – het episodisch geheugen heeft betrekkingen op gebeurtenissen in ons leven in tegenstelling tot de herinnering aan feiten zoals ‘Amsterdam is de hoofdstad van Nederland’; bij factuele herinneringen wordt ons geheugen regelmatig herbevestigd en dat geheugen zit dus goed vast en ondergaat weinig vervormingen in de tijd. Ons episodisch geheugen aan persoonlijke gebeurtenissen wordt constant herschreven wanneer we de herinnering weer ophalen, er elementen aan toevoegen of zaken anders voorstellen en er niemand is om ons tegen te spreken. Werken met vage abstracte concepten die gemakkelijk persoonlijke connotaties oproepen of het herschrijven van elementen van ons episodisch geheugen zullen dan geleid hebben tot conversatieproblemen wanneer mensen begonnen te verpersoonlijken op basis van ervaringen die elk van hen alleen heeft meegemaakt. Geheugenpillen, zoals deze in de maak zijn (b.v. door Gary Rogers en Gary Lynch op basis van ampakine ), zullen ons vermoedelijk voor dergelijke problemen niet behoeden: mogelijk zullen geheugenpillen er enkel voor zorgen dat alles beter onthouden wordt, ook irrelevante informatie of zaken die we beter zo snel mogelijk vergeten. Velen blijven echter ook fundamenteel twijfelen aan de haalbaarheid van het opzet om geheugenpillen te produceren, bijvoorbeeld de bekende neurobioloog en wetenschapspopularisator Steven Rose, zelf gespecialiseerd in de neurobiologische studie van het geheugen. Hij wijst erop dat het idee van geheugenpillen stoelt op een ‘neurofilosofisch’ reductionisme, waarbij mentale fenomenen zoals gedachten, vrije wil en verantwoordelijkheid tot neurobiochemische of genetische verschijnselen worden herleid. Rose riskeert in zijn marxistische gedrevenheid wel in een onoverbrugbaar, op de spits gedreven en daarom onbevredigend dualisme van materie en geest terecht te komen. Zo maar vrije wil en verantwoordelijkheid poneren zonder aan te geven wat hun psychologische of cultuurhistorische basis is heeft weinig weg van gedegen materialisme: zo’n materialisme is echter toch de basis van elk marxisme. Materialisme impliceert dat de dingen een verleden en een toekomst hebben, ongeacht of de basis van die fenomenen biologisch dan wel sociaal-cultureel is. Vrije wil en verantwoordelijkheid naar voren schuiven als uit de lucht gevallen sterren klaart de zaak geenszins op.
Ik deel je vrees. Als in Duitsland de zaken escaleren denk ik dat grote groepen islamieten de Nederlandse grens oversteken. Ik ben bang dat Nederland weleens het Rwanda van Europa kan gaan worden. Maar wat valt er tegen uit te richten als de politiek te dom blijft om de stront uit ogen en oren te halen.
Zowel in de Bijbel als bij Homeros, in het bijzonder in de Ilias (de Odysseia is van een latere datum), vinden we getuigenissen van dergelijke ‘bezoeken’ van de goden aan de mensen. In de Ilias verschijnt de godin Athene aan Achilleus en zegt hem wat hij in de strijd moet doen. En wanneer visuele hallucinaties en stemmen samengaan, verschijnt de godheid doorgaans in een lichtstraal of een mistige wolk. Zo kwam Thetis tot haar zoon Achilleus en Jahwe tot Abraham en Mozes. Afhankelijk van de situatie kon een specifieke godheid worden opgeroepen zoals de moedergod, de jachtgod of de oorlogsgod. De goden werden vereenzelvigd met overleden stamfiguren die op de geschiedenis van de stam hun stempel hadden gedrukt en in die zin door de traditie werden overgedragen als idolen die de mensen raad gaven. Die adviezen waren in eerste instantie de letterlijke woorden zoals de godheid die eertijds uitgesproken had en die door de traditie al of niet vervormd van generatie op generatie werden doorgegeven. Elk kind kreeg deze woorden mee in zijn opvoeding, ongeveer zoals een moeder nu soms nog aan haar kind zegt: ‘Je grootvader zei altijd dat …’. Wist de godheid geen antwoord op een nieuwe vraag, dan werden zijn woorden min of meer aangepast zonder dat het ganse mythische bouwwerk echter in elkaar stortte. Dit aanpassen was een eerste vorm van persoonlijke mening. Wie rare dingen zei maar een oplossing bood voor bestaande technische of sociale problemen, was bezeten door een goede geest (genius, zoals in ons ‘ingenieur’); wie rare dingen zei die blijkbaar nergens op sloegen, was in de macht van een kwade geest: hij of zij werd gek verklaard en min of meer uit de gemeenschap verwijderd.
Deze zwarte pailletten broek glimt door alle verwerkte pailletten. De broek is zak loos, heeft een rits en zilveren knoop. Deze pailletten broek is een productie van Roma Costume. Set bestaat uit: – Pailletten Broek
‘Geen probleem!’ riep Helga terug. En het was beter dan geen pro­bleem. Ze was dol op de kleurige drukte van de Goodelieve markt, het jodelen van de nachtmeeuwen op de Admiraal Schuyvertoren, de stank van roosterende zeekomkommers.
Het werken met afgevaardigden is uiteraard een uitvloeisel van de bevolkingstoename: volksvergaderingen werden onoverzichtelijk. Er werd meer en meer gewerkt met ‘commissies’ zoals tweemanschappen of driemanschappen om bepaalde opdrachten of onderzoeken uit te voeren. Bij rituele ceremoniën trad een vóórzegger op (‘profeet’, letterlijk: ‘hij die vóórging in het gesprek of de zang’). Heel dikwijls, zeker bij ceremoniën, spraken de vóórzeggers niet: ze zongen en de groep herhaalde zijn woorden in koor. Uit deze opstelling zijn het theater en de poëzie ontstaan die oorspronkelijk beide gezongen werden (vandaar het metrum en de versvoeten in de klassieke poëzie). Treffend is, zoals Julian Jaynes heeft geargumenteerd, dat het spreken een functie is van de linkerhersenhelft (de ‘ratio’), terwijl het zingen integendeel een functie is van de rechterhersenhelft. Patiënten met beschadigingen in de linkerhersenhelft, kunnen dikwijls niet spreken maar ze kunnen perfect zingen. Tijdens het zingen staan onze hersenen dus met andere hersendelen (in het bijzonder de sociaal-emotionele regio’s) in contact dan tijdens het spreken. Ook bij de oorlogsvoering ging men niet langer in verwarring te werk maar wat meer strategisch: er trad een aanvoerder naar voren die het leger(tje) richtte en leidde (in de Bijbel ‘richteren’ of in de katholieke versie ‘rechters’: leiders die van God de ‘geest’ hadden gekregen om moeilijke beslissingen te nemen en zowel vijandelijk geweld afweerden als recht spraken, vóór de periode van het eigenlijke Israëlische koningschap; ‘koning’ betekent ‘afstammeling van een (goddelijk) geslacht’ en is verwant met ons woord ‘kunne’, ‘geslacht’, zie vroeger reeds ons etymologisch verband tussen vrouw – Grieks ‘gunè – en ‘kunnen’/‘kennen’; in het Latijn hebben we dan weer ‘rex’, ‘richter, koning, legeraanvoerder’ en ‘dux’, ‘leider, aanvoerder’, in het Nederlands vertaald als ‘hertog’ van ‘heir’ + ‘tijgen’; in het Grieks vinden we ‘archôn’ = ‘vóórganger, aanvoerder’, een koning is een ‘basileus’ van ‘bainô’ = stappen). Op die manier kwamen bevelhebbers op en bij gezamenlijke oorlogsvoering (zoals de Griekse stammen tegen Troje) een opperbevelhebber, een ‘basileus’ die echter geen bijzondere voorrechten had (daar gaat de ganse Ilias nu precies over: Achilleus’ weigering nog verder te vechten omdat Agamemnon zich tegenrechtelijk een slavin had toegeëigend). De koning had in principe alleen zeggenschap over de wijze van oorlogsvoering, zoals ook de Indiaanse sachem. Legeraanvoerders mochten met een andere stam ook onderhandelen en verdragen sluiten: in die zin beheerden ze de eventuele uitwisseling van goederen, het begin van de handel dus. Dikwijls maakten ze bij hun contact met andere stammen gebruik van een soort verkenners of gezanten, diplomaten (‘mannen met een dubbel of een kopij van een verordening’). De situatie op het vlak van de scheiding tussen oorlogsvoering en rechtspraak begon echter te verschillen van stam tot stam. Maar alle varianten gaan op een zelfde oorsprong terug die zich relatief vroeg moet hebben gevormd en deel uitmaakt van het cultureel erfgoed van de mensheid. Doorgaans werden ouderen priester of rechter, terwijl de oorlogsvoering omwille van de vereiste fysieke kracht eerder onder leiding stond van een volwassene (het woord ‘priester’ komt, zoals reeds aangehaald, van het Griekse ‘presbuteros’, wat ‘oudere’ betekent). Koningen en andere erefuncties konden permanent in vraag worden gesteld: was de volksvergadering over hun werk niet voldaan, dan werden ze afgezet en vervangen.
Berend liet het snoer door zijn vingers glijden, van het stopcontact tot aan het apparaat, waar de plug scheef in stak. ‘Ik denk dat dit er uit is getrild,’ zei Berend, en duwde de plug stevig terug in de machine.
Het Ganzo F803-DY Fixed Blade Survival heeft een mooie prijs/kwaliteitsverhouding. Een mooi vaststaand mes met zwarte afwerking. Het rubberen handvat heeft een antislip waardoor hij goed stevig in de hand licht. Het zwart gecoate drop point lemmet met een gedeelte aan de achterzijde voor het gebruik van de firesteel. Het mes wordt geleverd me
Het meest beroemde van de menselijke val is de theorie van de toeschrijving. Wie moet de schuld krijgen van al de moeilijkheden: is het de vlees-eter, de fundamentalist, de verdomde wetenschapper, de doortrapte politicus, de pervert, de wilde kunstenaar? Wie is nou de duivel in eigen persoon eigenlijk? Hebben we nog niet genoeg misdadigers? Al dit beschuldigen en vervolgen van zwarte schapen in de naam van één of andere theorie van toeschrijving is een schaduw van de behoefte aan een persoonlijke God. De persoonlijke God wordt gevormd uit het slechte van de mens dat behoefte heeft aan bestraffing. De klassieke held, ridder, profeet, hoogste persoonlijkheid, heilige etc., daalt neer uit de hemel neer met het oordeel van God moraliserend voor beter gedrag in de zin van meer afhankelijk zijn van de ziel dan van materiële genoegdoening. Het is omdat de mensheid in zijn geheel afdwaalt van het ‘rechte pad’ en niet omdat een enkele persoon slecht zou zijn. Net zoals het onwijs is geen respekt te hebben voor de missionaris van God, is het gelijkelijk onwijs wat voor persoon ook verantwoordelijk te houden voor al het kwaad in de wereld. Het is vanuit deze logica heel duidelijk dat het missen van de missionaris de schaduw geeft van het beschuldigen van zwarte schapen. En we kunnen niet altijd verwachten dat de God uit de hemel alle schuld op zich zal nemen om ons te beschermen tegen die schaduw. De leringen van al deze helden van God bestuderend is onzelfzuchtigheid het motief van hun prediking en handelen. Ze vragen er niet in het bijzonder om dat men hun de voeten kust, hoewel ze het toestaan; ze vragen altijd uitgerijpt zelf de verantwoordelijkheid te nemen van het hebben van een goed geweten naar het belang van de ziel. Dit overwegend wordt deze algemene regel van het niemand beschuldigen en in het bijzonder niet de Godheid in eigen persoon, duidelijk: beschuldig altijd jezelf en niet de ander. Ik ben degene die er niet in slaagde om te gaan met de complexiteit van haar of de wereld. Geen beschuldigen van anderen zal ook maar iets anders zijn dan lafheid, vooroordeel en doofheid: apenstreken. Het vastzetten van criminelen beschuldigd van het kwade (de duivel), kan alleen maar dit als doel hebben: ieder zou het kwaad bestrijden het in zichzelf moeten zoeken. Het is alleen maar omdat sommige mensen meer gevangen zitten dan anderen aangezien bevrijding in overgave aan de dienst van de ziel mogelijk is. Dit is ook waar voor de (ge)hechtenis die de huwelijkse overeenkomst vormt. 
Soms zie een zuigeling veranderen: als een kind na een moeizame bevalling niet wil drinken komt het hier, krijgt een neussonde en expressed breast milk ieder uur en dan elke dag meer, en soms gaat een kind ineens wél drinken en dan wordt het soms een ander kind: Het gaat de armen en benen bewegen en lijkt een paar dagen later soms niet meer op het duffe beschadigde wezen dat het eerder leek te gaan worden.
Het is inmiddels zaterdag. Ik heb dit weekend dienst. Het is niet druk, ik kan dus gewoon op tijd eten. En nu aan een brief aan iedereen werken. Maar om de vloeren in het hele huis te dweilen of de muren in huis te gaan schuren en daarna te gaan schilderen, of de ramen te gaan wassen, daarvoor is de rust tussen de verschillende oproepen te kort. De was doen, dat kan nog net. Maar dan is er zo ineens weer een probleem op de verloskamer of een spoedoperatie. Dat weet je nooit. We wachten maar af.
‘Ik kan lang zonder slaap, maar er is een herstel­functie die mijn lichaam een paar uur uit­schakelt en alle energie aan reparaties besteedt. Je zou het een soort slaap kunnen Weer schudde ze haar hoofd. ‘Dus nee, ik hoef niet samen in een tent te liggen.’
Onze gedragingen worden wel eens gemeenzaam opgedeeld in ‘emotioneel’ versus ‘cognitief’. Cognitief gedrag betreft de nuchtere ‘koele’ verwerking van informatie en het formuleren van een keuze of een oplossing bij een bepaalde taak of opdracht. Emotioneel gedrag zou gekenmerkt worden door onrust: hetzij euforische opwinding, hetzij angst. Onze gevoelens zijn evenwel veel meer geschakeerd dan de emoties waarmee psychologen doorgaans werken. Die beperken zich dikwijls tot de polariteit tussen ‘plezier’ (geluk, welzijn, opwinding) en ‘pijn’ (angst, verdriet, depressie). Daniel Kahneman’s [9] hedonistische psychologie van geluk en welzijn bv. gaat expliciet uit van deze tweedeling tussen plezier en pijn, tussen aangename en onaangename ervaringen. Het gamma gevoelens, m.a.w. de ervaringen die we kunnen hebben van onze eigen lichamelijke toestand, is echter zeer ruim. Naast opwinding en angst hebben we bijvoorbeeld vreugde, euforie, blijheid, het gevoel in ‘vorm’ te zijn, het gevoel alles aan te kunnen, trots, enthousiasme, aangetrokken zijn door een ander persoon, verliefdheid, ontroering, opluchting, ontspannen zijn, onverschilligheid, ontgoocheling, verdriet, frustratie, schuldgevoelens, onzekerheid, huiver, woede, walging, haat, en ga zo maar door. Dit gamma aan gevoelens is niet zomaar onder de noemer van plezier en pijn te vatten. Verdriet zoals dit zich uit in huilen lucht dikwijls op. Angst is dikwijls vermengd met hoop.
Mijn strot werd dichtgeknepen en ik zakte naar mijn keel klauwend op mijn knieën. Het vuurwapen plofte in het zand. Nutteloos. Ik had tenminste nog de tegen­woordigheid van geest om vervolgens naar het masker in Jonas’ klauwen te grijpen. Hij danste opzij, met grijnzende tanden en een hongerige, wraakzuchtige blik.
Let op! Deze broek valt ruim.Specificaties:Dames modelMateriaal: 65 % Polyester, 35% KatoenElastische taillebandAan beide kanten steekzakkenKokskleding: Kleur ZwartBeschikbaar in de maten XS, S, M, L en XL Confectiematen:Tailleomvang: XS (26″ – 28″) Tailleomvang: S (30″ – 32″)Tailleomvang: M (34″ – 36″)
Het stoten van het hoofd van de piloot tijdens de noodlanding, het achterover hellen van de stoel van de piloot waardoor de passagier daarachter bekneld werd, alsmede de door de passagiers geuite problemen over de reddingsvesten waren reden voor nader onderzoek naar de overlevingsaspecten. onderzoeksraad.nl
Natuurlijker wijze beweegt de stroom zich van de bergen naar de zee. Op de zelfde manier beweegt de stroom van het leven zich van de hemel naar de aarde. Men moet van zijn eigen narcistische voetstuk afkomen en nederdalen in de wereld van het medeleven. In de hemel is geen medeleven nodig. Geen genade, geen liefde, geen liefde, geen God, geen God, geen leven. Zo daalt men af. Met de wil hiervan wordt de val van de ziel opnieuw begrepen met het subtiele verschil van de ervaring. Hartstocht is het gevaar van de neerwaartse aktie en zelfs de waanzin der indolentie is daar. Niet tot handelingen willen overgaan kweekt de valse hartstocht en niet in beweging willen komen kweekt de waanzin. Hartstocht zou over de liefde gaan: de wereld een vrouw, de geest een man en de man moet de vrouw liefhebben. Gelijkelijk zou de waanzin een object hebben: “ik ben gek op mijn lieveling maar niet waanzinnig omdat ik haar mis”. Dus, zoals het verhaal gaat, schept de man zichzelf een object van liefde en waanzin. Dit is een oorspronkelijk gegeven. Het is de aard van de mens een jaloerse knutselaap te zijn altijd gek over het onbereikbare ideaal van het altijd-gelukkige en altijd hartstochtelijk over de belangen van de wereld.
‘Gisteren sprak je nog, hoe zal ik het zeggen, mechanisch. Nu hoor ik vloeiende zinnen en proef ik emotie in wat je zegt.’ Hij legde zijn handen op haar schouders, voelde de ingehouden kracht. ‘Wie ben je, Ariadne? En wat ben je?’
je hebt gelijk, zonder bezit ben je ongelukkig. maar dan alleen als je met het bezit de primaire levensbehoefte bedoeld in hoeverre ze in te richten zijn. verder streven is blindheid. je geluk ‘vinden’ in andere dingen, of nutteloos op deze aarde staan. is het een kwestie van overleven? of is het een kwestie van doorleven?
‘Kijk om je heen, Alloceur.’ Ze blaft de titel als een scheldwoord. ‘De wereld ligt in puin. Pakken wat er te pakken is, meer is er niet. Jouw idealisme? Daar lach­ten we samen om, Mook en ik.’ Ze reikt achter zich en trekt haar pistool uit haar broekriem. Met een zweem van triomf in haar ogen richt ze op mijn voorhoofd. ‘Explosieve kogels, Ferdi. En ergens in die nanowolk van je moet nog een brein zitten. De mens­heid heeft allang geen plek meer voor idealisme.’
De woorden reisden langs de kanalen de stad in. Een papyrussnijder hoorde het van een blinde bede­laar. Hij vertelde het door tegen de fruit­verkoopster met een rieten mand op haar hoofd. Een passerende ratten­vanger vertraagde zijn pas om hen af te luisteren. Hoorde hij dat goed? Tien dukaten? De grijze man droeg een hark over zijn schouder waar­aan hij zijn vangst aan de naakte staarten had opge­knoopt, en die zwierende dode ratten hadden ver­ont­rustend menselijke gezichtjes.
Deze volksvergadering besprak misdrijven die door de families zelf niet geregeld konden worden: het Germaanse ‘ding’, de Romeinse ‘res (publica)’. De volksvergadering nam ook beslissingen met betrekking tot oorlog en vrede met naburige stammen. Misdrijven tussen families betroffen vooral diefstal, kinderloos huwelijk en het zich vergrijpen aan een vrouw van een andere familie. De misdrijven konden verzoend (vergeven) worden óf gewroken. In het eerste geval werd er een soort schadevergoeding betaald, in het tweede geval werd de vermeende dader gewoonlijk vermoord (in het geval van verkrachting dikwijls ook het slachtoffer; verkrachting gold immers als overspel, niet omdat men vond dat de vrouw de zaak had uitgelokt maar omdat het vaderschap bij een eventuele zwangerschap niet strookte met de huwelijksverbintenis). Misdrijven binnen een familie werden niet beslecht en eigenlijk niet als ‘juridisch’ misdrijf of misdaad beschouwd: je kon niet van je vader of moeder stelen en je mocht je partner slaan. Die geplogenheid is tot op vandaag nog grotendeels geldig. Een handgemeen op café wordt nog altijd sneller geverbaliseerd dan een uit de hand gelopen echtelijke ruzie. Ook met een verkrachting binnen een familie moest de familie maar zijn plan zien te trekken: zij kon van niemand verzoening of wraak eisen. Slechts wanneer families het niet onderling eens geraakten of één van de partijen vond dat de schadevergoeding of de wraak niet in overeenstemming was met de zwaarte van het misdrijf, werd de zaak voorgelegd aan de volksvergadering van de ganse stam. De stam kon dan bijvoorbeeld oordelen of bij de kinderloosheid van een huwelijk (die altijd geweten werd aan de onvruchtbaarheid van de vrouw, zij bracht namelijk geen vrucht voort, terwijl de man blijkbaar toch zijn werk had gedaan) de familie van de man door de familie van de vrouw moest worden vergoed en zo ja, op welke manier. De aanklagende familie kreeg het woord en de familie van de ‘dader’ het tegenwoord (ant-woord). Wie sprak stond recht en hief vermoedelijk de (rechter)hand, waardoor de anderen bleven zitten. De volksvergadering besliste daarna bij mondelinge stemming: dit werd gemeten aan het overheersen van de goedkeurende of afkeurende stemmen. Daarna stond de stamoudste recht (de latere ‘rechter’) en sprak het vonnis uit (de ‘rechtsvinding’, i.e. de ‘vondst’, etymologisch ‘de te gane weg’, cf. het Chinese tao, de ‘weg’). Uit dit overleg rond het kampvuur ontstond het gewoonterecht, de Wet waaraan iedereen onderworpen was en waarnaar iedereen zich te schikken had op risico uit de gemeenschap gestoten te worden. Het kampvuur werd later getransponeerd in de ronde tafel die binnenshuis werd neergepoot en is mythisch opgevoerd in de Ronde Tafel van koning Arthur en zijn ridders. En in deze eeuw nog gerepliceerd in zogenaamde Rondetafelconferenties, waarbij de ronde tafel de gelijkwaardigheid van de partijen symboliseerde.
60. 58 Er is daarin geen goede of foute manier om met deze ervaringen om te gaan: iedere mogelijkheid is afhankelijk van de persoonlijke situatie. Daarbij is de belangrijkste tip die uit de reacties naar voren komt: doe het niet alleen, maar zoek hulp! Hoe bent u omgegaan met de pijn/moeite die u ervaren heeft? Ik heb het voornamelijk zelf gedaan. 61 41% Ik heb hulp gezocht bij vrienden. 56 38% Ik heb hulp gezocht bij mensen binnen de kerk. 36 24% Ik heb hulp gezocht binnen een professionele organisatie. 80 54% Ik heb hulp gezocht via een netwerk op internet (zoals stichting Kostbaar Vaatwerk). 83 56% Overig 34 23% Een aantal overige reacties: “Ik heb geen moment pijn of moeite ondervonden met betrekking tot de verslaving van mijn partner. Het is zijn verslaving, niet de mijne.” “samen met mijn partner, vooral door veel te praten”

“oeruitrusting overlevingsboog beoordelingen stedelijke survival gear armband”

Haar mobiel was zo goed als dood. Geen enkel bereik. Ze nam wat foto’s die allemaal op oude zwart-wit plaatjes van vroeger leken. Ze liep over de verschil­lende perrons op zoek naar informatie, een aanwijzing voor waar ze zich nu bevond. De naamplaats ‘Haarlem’ stond in grote, witte letters op een muur geschilderd, maar dat was het dan wel. Het was niet haar eigen vertrouwde Haarlem, zoveel wist ze zeker. Wat het wel was, ze wist het niet en de angst die hierdoor in haar opborrelde, kon ze slechts met moeite verdringen. Concentreer je, zei ze tegen zichzelf. Er was hier helemaal niets in het station om voor te blijven en ze besloot op onderzoek uit te gaan.
Mooi klein handzaam survival bijltje van 101 inc. Scherp geslepen en zeer stevig. Foudraal van kunststof waar het bijltje in geklikt kan worden. Het hoesje kan gemakkelijk aan de koppel riem of rugzak bevestigd worden.Afmetingen: L 20,5cm x B 10cm (bij de kop) Lengte snijvlak 6,5cmGewicht: 340 gramGeleverd in een mooi doosje.Binnen één dag geleverd
Ik vind het wel leuk om zulke artsen erbij te hebben in ons team. Ze zijn vaak enthousiast, weten best veel, kunnen goed lange dagen maken en accepteren dat deze periodes er een zekere mate van supervisie is. Als mijn papieren helemaal in orde zijn kan ik ook zulke basisartsen begeleiden, in verloskunde en in kindergeneeskunde.
Een puzzeldoos. Dat moest het zijn, ongelooflijk gede­tailleerd afge­werkt. Wie had deze gemaakt en waarom kon hij zich niet herinneren dat hij hier stond? Zijn vingers volgden de fijne lijnen, krullen die samen­smolten en weer uiteen gleden in een patroon dat hij vaag herkende. Hij probeerde de doos te openen, maar het lukte niet. Een doos zoals deze kon maar op één bepaalde manier geopend worden, niet eenvoudig om dat zelf uit te zoeken. Hij liet zijn vingers opnieuw over de krullen glijden. Was dat een zon aan de bovenkant?
De volksvergadering nam in den beginne beslissingen met betrekking tot alles wat het stamleven betrof: recht, politiek, oorlogsvoering. Bij de opsplitsing van de stam in familiegemeenschappen vergaderde de clan nog in zijn geheel, maar voor de vergadering van de stam zelf werd met afgevaardigden, de stamoudsten of de clanhoofden, gewerkt. De 19de-eeuwse antropoloog Lewis Morgan beschreef deze organisatie bij het verbond van de Irokezen, een Indianenstam ten oosten van de Amerikaanse Grote Meren. Er wordt een Raad gevormd die vergadert in tegenwoordigheid van het volk: het volk, mannen en vrouwen, heeft spreekrecht maar de Raad beslist. Morgan stelt de zaak zo voor dat afzonderlijke niet-verwante ‘naties’ samenkomen en een Statenbond oprichten, maar in onze visie gaat het om stammen die zich van elkaar hebben afgesplitst en met de Raad hun eenheid kunnen bewaren. Het kan natuurlijk dat ook niet-verwante stammen zich bij dit verbond hebben aangesloten. Federatie van stammen die geleerd hadden in vrede met elkaar te leven was zeker niet onmogelijk en ook bij zo’n federatie werd een overkoepelende Raad gevormd bestaande uit afgevaardigden van de gefedereerde stammen (het woord ‘federatie’ komt van het Latijnse ‘foedus’, dat ‘vertrouwen’ betekent). Maar in veel gevallen is de Raad een restant van een oorsprongsstam die door bevolkingstoename is opgedeeld geraakt in afzonderlijke stammen en daarbinnen dan weer in familiegemeenschappen. De dialectiek tussen Volksvergadering en Raad vinden we ook bij de Grieken: ‘agora’ (‘verzameling’) versus ‘boulè’ (‘raad, beleid, volkswil’) en al evenzeer bij de Romeinen: ‘comitium’ (‘samenkomst’) en ‘senatus’ (‘senaat’, ‘raad der ouderen’). In principe bestonden de eerste Raden mijns inziens uit de familiehoofden van de stam. Onze parlementaire geplogenheid om met twee kamers te werken (in België de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Senaat , in Nederland gewoon de Eerste en de Tweede Kamer) heeft dus hoe dan ook een lange voorgeschiedenis. In België moest je nog niet zo lang geleden als kandidaat-senator minstens 40 jaar zijn. Niet toevallig heeft de Belgische Senaat een bevoegdheid als bezinnings- of reflectiekamer; in Nederland ziet men de zaak ook zo in die zin dat de Eerste Kamer te overhaaste, door de ‘waan van de dag’ genomen besluiten van de Tweede Kamer moet kunnen tegenhouden.
Niet alleen met onderwerping moet men de grootste voorzorg nemen niet mensen te ‘doden’ druk uitoefenend terwille van een andere orde, maar ook met de algemene staat van begoochelde buitenstaanders-onwetendheid moet men zeer voorzichtig zijn. Voor het ego is men geneigd de ander te verraden, voor het materiële motief is men geneigd te liegen en voor een andere set regels zal doods-angst inspireren tot vals spel. Heil zoekend in de voordelen van gratis voorzieningen zullen mensen sympathiserend met de orde niet altijd oprecht zijn. Ze zullen iedere mogelijke manier proberen om te bewijzen dat het systeem een mislukking is tegenover hun vrijheid en ze zullen excuses vinden voor ontrouw. Dit stelt de hoogste eisen aan het beantwoorden van alle mogelijke vragen ondertussen een behoedzame reserve behoudend. Samenvattend mag de aspirant niets te klagen hebben en niets anders dan voordeel zien in de uitbreiding van zijn mogelijkheden terwijl hij niet volledig over alles is geïnformeerd. Het systeem dat toegeeflijk staat tegenover een leven in vrijheid mag snel mensen vervangen of aan mensen die in onvermogen gevallen zijn qua motivatie of geblokkeerd zijn in de vooruitgang voorbij gaan, en altijd erop voorbereid zijn om te her-accepteren voortgaande op dezelfde weg als tevoren. Niemand kan echt beoordelen hoe en waarom mensen er buiten vallen of zich voegen. Het gebeurt en het enige dat van belang schijnt te zijn is de vrijheid om deel te nemen of te negeren. Samenvattend moet inwijding in de orde eenvoudig zijn: men bekent zich publiekelijk tot de orde en wordt dan verzocht (door de orde van de samenleving) zich positief te identificeren (je te kleden en te beantwoorden aan de vraag naar dienstbaarheid zoals in: “Ik wil naar waarheid en reinheid, delen en zorgen’). Het welslagen van de orde dus gedefiniëerd door het vermogen te beantwoorden aan de vraag naar dienstbaarheid en het vermogen duidelijk te zijn over de regels en de verschijningsvorm. Het groeps-ego aldus gevormd is niet slecht daar het door bekentenis is onderworpen aan de eeuwige waarden(afb.) van de ziel. 
6. 4 Hoofdvraag De centrale vraag van mijn onderzoek is: Wat is het effect van seksverslaving op de partner en kan systeemge- richt werken leiden tot herstel? Om de centrale vraag te beantwoorden is het van belang om deze op te delen in verschillende deelvragen: • Wanneer is mijn partner seksverslaafd? • Waar ligt mijn verantwoordelijkheid als partner? • Wat voor invloed heeft de seksverslaving op mij als partner en hoe ga ik daarmee om? • Hoe kan een seksverslaving het beste behandeld worden als de partner erbij betrokken is? Het doel van het onderzoek is om meer te weten te komen over de situatie van de partner: wat heeft hij of zij nodig, waarin kan de man of therapeut iets betekenen? Het uiteindelijke doel van de therapeut is tenslotte, zichzelf overbodig te maken door naar herstel toe te wer- ken. Ten behoeve van de eenvormigheid wordt in dit onderzoek steeds uitgegaan van een heterorelatie, waarbinnen de seksverslaafde als mannelijk wordt voorgesteld, en de partner als vrouwelijk. In de prak- tijk hoeft dit natuurlijk niet zo te zijn. Het is bekend dat er ook vrou- wen met een seksverslaving te maken hebben, en dat ook homostellen worstelen met dit probleem.
De stemming van Mackie Messer is grillig: hij wisselt van opgetogen naar humeurig. Als hij larmoyant over zijn glas gebogen zit, zijn kop zo rood aangelopen als de port die hij heel de middag heeft laten weglopen in de bodem­loze put van zijn keel, dan plotseling weer vocaal en roffelend op zijn borst als een mensaap. Kenners weten dat Mackie nu op zijn gevaarlijkst is, maar Polly is zelf te beschonken en door de wol geverfd om er nog om te geven.
In deze precaire context konden de eerste mensengroepen zich onzes inziens weinig intra-sekse competitie en inter-sekse vijandigheid veroorloven. Het zoeken van voedsel primeerde vermoedelijk op de reproductie en in dat voedsel zoeken waren mannen relatief egalitair en vrouwen ook, en bovendien ook mannen versus vrouwen en omgekeerd. Zeker bij de jacht was rechtstreekse samenwerking onontbeerlijk. In de oorsprongssituatie was het uitgesloten dat een solitaire jager op zijn eentje buit kon binnenhalen. Het is dus mogelijk dat de vormen van competitie en agressiviteit die we bij mensapen veelal aantreffen bij de hominiden enigszins tot beduidend getemperd waren. Bovendien stelde de befaamde antropoloog en bio-archeoloog Clark Spencer Larsen vast dat het seksueel dimorfisme (de fysieke verschillen tussen mannen en vrouwen) bij onze Afrikaanse voorouders, met name bij de Australopithecus afarensis (3,8 à 2,8 miljoen jaar geleden; skeletten gevonden in Ethiopië, de bekendste is de ophefmakende Lucy), veel minder uitgesproken waren dan voorheen algemeen werd aangenomen. De mannen waren nauwelijks groter dan vrouwen (15% verschil zoals bij ons). Gering seksueel dimorfisme betekent doorgaans minder intra-seksuele competitiviteit en meer coöperatie zowel binnen als tussen de geslachten. Zoals we reeds hebben aangehaald, is er bij primaten een duidelijke correlatie tussen dimorfisme en competitie en rivaliteit tussen mannen. Groepsselectie kan dus zeker hebben gewerkt: mensengroepen waar de leden coöperatief met elkaar omgingen, hadden in de precaire situatie waarin deze groepen zich bevonden, een evolutionair voordeel op groepen die door hun competitie en interne rivaliteit een soort collectieve zelfmoord pleegden. De groepssamenwerking was nodig zowel voor de jacht als voor de bescherming tegen andere stammen of tegen roofdieren. Coöperatieve groepen hadden dus een evolutionair voordeel op groepen van zelfzuchtigen en wedijveraars. Binnen dergelijke groepen konden vrouwen voor hulp bij de kinderzorg beroep doen op omzeggens alle vrouwen, zij het vooral hun directe verwanten: mogelijk zoogden jonge moeders elkanders kinderen. Vrouwen speelden dus gemakkelijk allo-ouder voor elkanders kinderen. Dit hangt ongetwijfeld ook samen met het gegeven dat in de eerste verwantschapsstelsels omwille van de seksuele ongeregeldheid (in een eerste fase alleen incestverbod tussen de generaties, tussen ‘vader’ en ‘dochter’ en tussen ‘moeder’ en ‘zoon’ dus) alle vrouwen van eenzelfde generatie zusters waren en alle vrouwen van de oudere generatie moeders (en analoog voor mannen). Die bijna onmiddellijke verwantschap met elkaar hield ook duidelijk zekere plichten in. En de vrouwen konden ook rekenen op alle mannen, zowel directe verwanten als minder directe verwanten, voor bescherming tegen indringers, want de bedreiging van die indringers trof eigenlijk steeds het geheel van de groep. We moeten goed beseffen dat de leden van de heel eerste mensengroepen ook biologisch allen min of meer verwant waren met elkaar.
De politicus/a verwordt van een persoon tot een image en de helft van zijn activiteiten vallen onder de noemer image-building. Zijn of haar optreden onder het volk wordt grote of kleine show die dan door de televisie als louter ‘image’ wordt gebracht. Verkiezingsmeetings zijn weinig meer dan een onderdeel van deze image-building; het wordt puur show en vrij goedkoop theater, doorgaans perfect ingestudeerd en geregisseerd. Partijcongressen scoren al niet beter: ze nemen meer en meer de vorm aan van multimediaal spektakel waarbij de politieke chefs zich presenteren aan een voetvolk waarvan heel wat exemplaren direct uit hun hand eten als parlementaire medewerkers, partijfunctionarissen of kabinetsmedewerkers (als de partij deel uitmaakt van de regering). De achterban in de zin van gewone militanten hebben hier nog nauwelijks een echte plaats. De politieke partijen zijn dan ook verworden tot dode machines (het ‘apparaat’) waarvan iemand alleen lid is uit traditie of uit opportunisme of als onderdeel van een ruil (want het cliëntelisme is eigenlijk geenszins verdwenen, maar blijft onder de noemer van het veel meer immorele verschijnsel van de politieke benoemingen voortbestaan). Het creëren van een ‘image’ (zoals ook het kiezen van een verkiezingsslogan) is echter een riskante bedoening in deze wereld waarin men de bevolking alleen kent op basis van vluchtige opiniepeilingen en bedenkelijk sociologisch onderzoek waar de diepgang steeds opgeofferd wordt aan de eis tot grootschaligheid en representativiteit. De ‘images’ waarvoor de bevolking eventueel gevoelig is, zijn immers niet homogeen en bijzonder veelvoudig en dus ook dikwijls met elkaar in tegenstrijd. Marketeers kunnen rond het beleid of een politicus/a een ‘image’ bouwen van nuchterheid (‘degelijk bestuur’, Bart De Wever), expertise (minister Koen Geens), of recht voor de raap (Jean-Marie De Decker destijds). Die ‘images’ slaan echter niet altijd aan: nog niet zo lang geleden was experte Christine Van Broeckhoven een compleet fiasco (en dat had men kunnen weten natuurlijk). En het ‘image’ van ex-senator Rik Torfs als professor en tv-vedette was eveneens een totaal verkeerd geslagen bal.
Door het raam in de keuken zag Samuel de goed onderhouden tuin waar twee appelbomen, gebogen als grijsaards, hun last droegen. Het was het goede seizoen wist hij, dus liep hij de tuin in en plukte een glinsterende groene appel. Gretig beet hij in het harde vlees van de vrucht, bijna even snel spuugde hij de hap weer uit. Met een lach smeet hij de rest van de appel in het gras. De geest herinnerde zich de lekkere smaak, het lichaam had meer moeite met zijn eerste kennismaking. Hij was in dit leven opgegroeid met de zoete smaak van mango’s en bananen, niet echt te vergelijken met de zure smaak van de appel. Dat kwam nog wel, de kans dat hij hier tropische vruchten te pakken kreeg, was klein dus veel keuze had hij niet. Milieu en economische noodzaak waren in een eeuwig gevecht verwikkeld. Op dit moment lag de nadruk op milieu: geen onnodig transport. Als het niet gekweekt kan worden in de plaats waar je woonde, moet je het maar niet eten.
‘Dat zal het wel worden.’ Ze haalde een map met aantekeningen tevoor­schijn. Er stond in sierlijke letters ‘spreekbeurt’ op. ‘Weet je hoeveel cloudservers er nodig zijn om de foto’s die onze herinneringen zijn online beschikbaar te houden? Hoeveel energie dat kost? Héél veel! Ook draagt dat erg bij aan de opwarming van de aarde. Jullie generatie met zijn hang naar nostalgie maakt mijn toekomst kapot!’
Ik keek blijkbaar dom, want Lars vervolgde en­thousiast: ‘Je kunt hem tot beperkt niveau zelf pro­gram­meren. Je weet wel: een naam geven, comman­dootjes laten uitvoeren zoals koffie zetten of de bladzijden van je boek omslaan. Je kunt niks wijzigen aan zijn hoofdprogramma, maar da’s maar goed ook. Je zou zelf de bonen niet van de kabels willen haken, lijkt me.’
25 jaar (2015-2040) is lang en met de snelheid waarmee tegenwoordig alles verandert, kunnen er in die periode enorm veel radicale of revolutionaire gebeurtenissen plaats grijpen met een massale impact op mens en samenleving. Het huidig cultureel klimaat leent zich echter niet voor verrijkende discussies en de evoluties voltrekken zich dan ook dikwijls stiekem terwijl de zogenaamde kwaliteitsmedia zich graag en braaf focussen op allerlei neveneffecten. De wereld van de politiek is een gesloten wereld geworden waar alles reeds van vooraf beslist is voordat Belga of Reuters er een communiqué over krijgen. Erger is nog dat het niet meer getolereerd wordt wanneer je qua mening of opinie een beetje buiten de mainstream kleurt (een mainstream die mee georganiseerd wordt door de media zelf, met de zogezegd betere media à la VRT, De Standaard of De Morgen voorop). Hoe dan ook, een beetje deviantie kan ertoe leiden dat je meteen wordt uitgemaakt, ook door hoger opgeleiden, voor “vuile communist” of andersom voor “Vlaams Blokker”, “neonazi” of “fascist”. Vraag je die lieden, zelfs de hoog geschoolden, wat dat is een “fascist”, dan blijkt het gewoon een synoniem voor “slechterik” of “schurk”. Zelfs op lokaal niveau zie je oppositieleden die het schepencollege en de burgemeester van hun gemeente uitschelden voor “bende fascisten”. Tegenwoordig wordt er meer dan dikwijls geredeneerd in termen van de “good guys” versus de “bad guys” (waarbij de “ugly ones” even vergeten worden). Veel van dit soort mensen maken zich sterk dat ze de waarheid in pacht hebben en verdragen amper dat je het niet met hen eens bent. Met mensen die de waarheid in pacht hebben, valt gewoon geen open discussie te voeren. Het zal wachten zijn tot na de oorlog voor de goedkope emoties achterwege worden gelaten. Want ook het heersend cultureel klimaat bewijst dat we leven in oorlogsomstandigheden. De media organiseren een zachte censuur op wat gezegd mag worden en wat niet, een censuur met ongeschreven regels. U zal zeggen dat ik overdrijf. Helemaal niet. Want alle gewone mensen die ik ontmoet, gaan nog veel verder. Behalve dat verdergaande zou ik hen 100% gelijk geven. De mensen zijn veel slimmer dan wat een Martine Tanghe op tv doorgeeft als objectieve verslaggeving. Wat Martine Tanghe denkt, weten we natuurlijk niet.
De hulpmiddelen van de overlevingDe hulpmiddelen van de overleving in openluchtkampToolbox van overlevingshulpmiddelen Vaardighedenkennis hoe te overleven Uitstekende overlevingshulpmiddelenOverlevingshulpmiddelenOpenluchtoverlevingshulpmiddelen en materiaalOpenluchtoverlevingshulpmiddelen en materiaalOverleving De Houten Vloer van overlevingskit laid out on the
Een wezen dat in aanmerking kwam door de reeds aanwezig genetische elementen, Het was redelijk intelligent dat boven de andere wezens uitstak met daarbij een sociale groepsstructuur, herkenbaar aan de eigen vorm van buiten onze planeet.
Een exacte definitie of omschrijving is haast onmogelijk om te geven als het op overlevingskits aankomt. Er zijn zoveel verschillende toepassingen waarbij overlevingskits gebruikt worden dat één definitie geven onmogelijk lijkt.
20 Zorg- en Welzijnsbeurs Heythuysen vrijdag 20 maart a.s. van uur HEYTHUYSEN – De seniorenvereniging Heythuysen gaat op vrijdag 20 maart een uitgebreide voorlichtingsdag verzorgen over de vele mogelijkheden welke actueel blijven en worden binnen het kader van de nieuwe zorgwetgeving. De vereniging doet dit door de organisatie van een breed opgezette beurs waar vrijwel alle organisaties en bedrijven, waarmee men met het vorderen der jaren geconfronteerd kan worden, vertegenwoordigd zijn. Zo vinden bezoekers bijvoorbeeld meerdere voorzieningen op het gebied van intramurale zorg, denk daarbij aan orthopedie en aan geriatrie. Maar ook thuiszorgvoorzieningen zijn ruim vertegenwoordigd. Verder treft men voorlichtingsstands over onder meer fysiotherapie, chiropractie, voetzorg, diabetes, gehoor, gezichtsvermogen, verantwoord medicijngebruik, gezonde voeding, Alzheimercafé, Huis voor de Zorg, op deze beurs aan. Ook een groot aantal hulpmiddelen en middeltjes die het leven veel makkelijker maken, zullen worden getoond. Denk daarbij ook aan het gebruik van moderne communicatiemiddelen, zoals een IPad om contact te onderhouden met de buitenwereld. Ook zijn er stands waar bezoekers voorlichting kunnen krijgen over de vele mogelijkheden om de woning levensbestendig te maken, waarbij men kan denken aan domotica- en beveiligingsvoorzieningen. Bij een aantal stands van makelaars en bouwverenigingen kunnen belangstellenden zich laten adviseren over het kopen of huren van een passende woning. De bank en het notariaat is eveneens aanwezig voor informaties over bijvoorbeeld een hypotheek(verhoging) of voor een (levens-)testament. Uiteraard is er ook aan ontspanning gedacht met mogelijkheden van (aangepaste) vakantiereizen, sporten, fietsen, enzovoorts. Tijdens de beurs is er in een tweetal zalen een continuprogramma met interessante presentaties over meerdere onderwerpen, zoals de mogelijkheden van een knie- of heupprothese, gezonde voeding, fysiotherapie, enzovoorts. Deze voorlichtingsbeurs vindt plaats van tot uur in De Bombardon, St. Antoniusstraat 2 in Heythuysen. De toegang is geheel gratis. Bijgaande deelnemers heten u van harte welkom Staat graag voor u klaar met: – Senioren yoga – Mindfulness – Pijnbestrijding – Muziekwaterbed – Rouwverwerking – Stervensbegeleiding St. Antoniusstraat GB Heythuysen Tel. (0475) Groene Kruis Ledenorganisatie, voor iedereen, voor elke levensfase. Bezoek onze stand en maak kennis met de vele voordelen en het gemak van Groene Kruis Ledenorganisatie T: Dorpstraat 16Dorpstraat EC Heythuysen 6093 EC Heythuysen T: (0475) T: (0475) T: 49 (0475) E: E: I: I: Proteion Thuis neemt deel aan de beurs zorg en welzijn. Van onderstaande deelnemers zijn vertegenwoordigers aanwezig ter beantwoording van vragen: Proteion Welzijn/de zorgondersteuner Proteion Behandelcentrum Proteion Zorg op afstand Proteion Thuiszorg team Leudal Proteion Thuisservice Proteion Revalidatiezorg Zorgcentra: Proteion Hornerheide, Proteion St. Magdalena en Proteion De Kreppel (088) Dorpsstraat 15, Heythuysen Tel Staat 1, Nederweert Tel Ook bij Oorzaak Hoorkliniek krijgt u GRATIS hoortoestellen Wij zijn een familie bedrijf dat zich onderscheidt door service en kwaliteit te leveren. Graag nodigen wij u uit voor een Vrijblijvend Hooradvies tijdens de beurs.
Je bent ze dus kwijt. Als ondernemer/organisator moet je risico’s nemen, begin er anders niet aan. Geld verdien je nauwelijks met kumpulans etc. het kan goed lopen en dan is er ineens iets aan de hand, men is jouw avondjes beu bijvoorbeeld, dan sta je met lege handen, met een verlies dus.
Door de lang hal van het mortuarium naar de uitgang. Meyago zette haar zonnebril op, opende haar parasol toen ze buiten stond. Een aankondiging van haar regering bedekte de zijgevel van het gebouw vóór hen. Een peinzende Kiteh die naar de hemel keek. ‘Weest Waakzaam! De Aarde observeert ons!’
In deze context verdampt de socialistische klemtoon op het beheersen en beheren van de economische hefbomen. Zoals zo veel linkse partijen in Europa schakelde de sp.a dan over op “identity politics”: m.a.w. het opkomen voor de rechten van “gediscrimineerde minderheden” (ondertussen is de bewuste discriminatie als feitelijk gegeven een kwestie van hoe je de zaak bekijkt). Klassiek hierbij is het trio vrouwen, holebi’s en allochtonen. Aangezien deze klemtoon amper verschilt van deze van andere partijen (liberalen, groenen, …), levert deze oriëntatie programmatorisch noch electoraal veel op. Resultaat: nog een reden voor meer traditioneel denkende mensen, waaronder heel wat industriearbeiders, om dan maar naar meer extreme partijen uit te wijken.
Helga’s tante kweekte sierkwallen en Helga rolde zoals gewoonlijk elke ochtend als eerste uit haar hangmat en stommelde naar het grote aquarium op de voorplecht van hun woonboot. De zon wipte net boven Dijk Europa uit en verschoof in een paar hartenkloppen van bloedrood naar zengend wit.
Als voorbeeld kan men denken aan de orde van een planeet: de maand op onze planeet duurt 30.5 dag als onderdeel van een jaar dat vier seizoenen naar de zon beschrijft. Zo respecteren we onze eigen aard en aarde en hebben we daar ook plichten mee. Maar als we spreken van een werkweek van zeven dagen die niet met schrikkelen gekoppeld is aan die zonnemaand, noch aan de maanmaand die, waar horen we dan bij met die regelmaat? Zo ben je dan op een planeet georienteerd die je niet eens kent met een ander ritme. Zo ben je dan vervreemd, zoniet kosmisch gestoord bezig, met een misschien wel natuurlijk ritme dat vreemd is aan je eigen planeet, en oorlog voeren met het elkaar in de schoenen schuiven van die achterlijkheid zal dan niet baten, zo zal een ieder begrijpen.
De school zoals we ze nu kennen zal geleidelijk plaats maken voor zelfstudie en studie in kleine netwerken (plusminus 5 personen). Het leren zal dus veel intenser zijn. De nieuwe pedagogische en didactische methodes zullen voor ons niet meer herkenbaar zijn. Leerkrachten zullen ook vooral aan monitoring doen en eerder optreden als mentor dan als opzichter. Iedereen zal tot zijn 16de grosso modo dezelfde leerstof voorgeschoteld krijgen, zij het dat de zelfstudie één en ander zal individualiseren. De leervakken zullen in een aantal modules worden gegroepeerd. Bijvoorbeeld 4 basismodules: 1) voorbereiding op de wereld van de arbeid; 2) wetenschap en technologie; 3) opvoeding tot burgerschap (van filosofie over communicatieve vaardigheden tot inrichting van de samenleving; 4) creatieve vrijetijdsbesteding.
Bij een nieuwe baan zoals voorgesteld zou ik nog steeds, maar dan nog veel meer te maken krijgen met dit hogere management en zou dan nog veel meer moeten luisteren naar hun lege toezeggingen en loze beloften. En ik zou mijn mensen in Bawku kwijt zijn. IK kan me vandaag niet voorstellen dat ik in Garu zou willen werken.
De moritat-zinger besluit toch een andere plaats te zoeken om haar liederen ten gehore te brengen. Ze haalt haar juist vastgespijkerde doek weer los, rolt hem behendig op, hangt haar kleine draaiorgeltje weer aan de leren band over haar schouder en maakt zich dan uit de voeten, het kwetterende aapje in haar kielzog.
In 2011 zal het niet creëren van de verticale as energetisch niet ondersteund worden.*5 Als we alleen scheppen vanuit de horizontale verbinding werkt dit niet echt vernieuwend. Er wordt steeds een nieuw sausje gegoten over dat wat in wezen hetzelfde is. Feitelijk verandert er niet echt iets wezenlijks. Dit is de gekopieerde ‘ik ook’ creatie. Vaak gaat er veel geld om in deze wereldse manier van scheppen. Waar je ook kijkt, zo is de structuur in onze zakelijke wereld meestal opgebouwd. Zoals in de financiële markten; de aandelenhandel, de televisie- en filmwereld en in alle markten waar het draait om creaties, producten en geld. Er wordt niet echt iets wezenlijks nieuws geproduceerd. Ook word je in deze gekopieerde ‘ik ook’ manier van creëren opgeslokt om alle impulsen in goede banen te kunnen leiden. Het leven organiseren wordt een dagtaak met het hoog houden van vele ballen tegelijk. Genialiteit, helderheid, vernieuwing en de helende en voedende werking van Uranus en Jupiter zijn bij deze methode van creëren niet meer beschikbaar en daardoor kan men vervallen in chaos. Het leven is dan zo ingewikkeld geworden en zo uit verbinding met het hier en nu, dat het niet meer te organiseren is. *5 Voorbeelden op het persoonlijke vlak van het creëren vanuit de gekopieerde ‘ik ook’ creatie, is het overnemen van ideeën en het niets authentieks tot stand kunnen brengen.
Zohra gluurde door het rooster van een ventilatie­chacht. Aan de rand van het dak ontvouwde zich een macaber schouwspel. Het beeld was gefrag­enteerd als een mozaïek. Heel even hoopte Zohra dat ze nog steeds bewusteloos was en door duistere dromen gekweld werd, maar het had geen zin om de werkelijkheid te ontkennen. Ze kon niet ophouden met staren. Een gevoel van herkenning ontlook in haar binnenste, als een lang vervlogen herinnering aan een speciale ont­moeting.
Wormen Wormen vormen een groep parasieten die inwendig bij de hond voor overlast kunnen zorgen. Het kan voorkomen dat pasgeboren Staffordshire Bull Terrier pups al wormen met zich mee dragen. Daarom is het van belang dat een fokker de hondjes op tijd laat ontwormen. Honden kunnen wormen oplopen door het eten van ontlasting van andere honden, via vlooien, via contact met andere honden of door het eten van dode dieren zoals ratten of muizen. Besmetting van hond op mens is ook mogelijk.
Ze herinnerde zich de bittere woorden die Ujhalin, lang geleden gesproken had: Het belang van mijn lei­ding­gevenden is niet het belang van mijn volk. Gevaarlijke gedachten die haar mogelijk in handen hadden ge­speeld van de Timbesh. Woorden die ze gerappor­teerd had naar de Kiteh omdat ze bang was voor het alter­natief, bang was voor de straf voor on­ge­hoor­zaam­heid. Een mes tussen haar ribben, sterven in gevangen­schap.
‘Hoelang nog, Eochaid!’ vroeg Harbrand. In weerwil van zijn dreige­ment was hij tot dusver erg spaarzaam geweest met zijn schoppen, aan­ge­zien zijn sombere natuur hem had gehard tegen elk ongemak en elke valse hoop. Zijn gade Madalgarde lag nu vermoedelijk in de sponde van de vrome maar altijd geile koning Karel; onbelemmerde beschik­baar­heid van Madal­garde was vermoedelijk voor zijn vorst de belang­rijkste reden geweest om Harbrand als zijn paladijn overzee te sturen. Maar zelfs hierover kon Harbrand zich niet opwinden. Zijn laatste grote gemoeds­aan­doening was geweest in Roncevalles, toen hij in het gevolg van zijn koning de jonge markgraaf Roland had gezien: aan de Aarde geprikt door een Baskenspeer, zelfs in de dood en ondanks de roos van bloed op zijn borst verblindend mooi, de hoorn Oliphant en zijn zwaard Durandal aan zijn zijden als eveneens gesneuvelde, maar ooit levende en bezielde voor­werpen. Harbrand had met zijn koning gehuild toen, op dat verse slagveld vol lijken en kermende gewon­den die nog afgemaakt moesten worden; maar later was het net alsof de liederen van de hofdichters zich tussen hem en zijn ware herinnering hadden ge­plaatst, en had hij zich afgevraagd of hij daardoor zo mismoedig was gewor­den, of dat juist zijn mismoedig­heid deze gedachte in hem had opge­roepen.
De warme ademtocht blies langs haar oor en een lok van haar haar dreef loom mee naar voren op de lucht­verplaatsing. Verdwaasd keek ze ernaar. Achter haar, in de studeerkamer, klonk het ratelende geluid van de typemachine, maar ze registreerde het amper.
Is ons verhaal ‘wetenschappelijk’? Nee, echt ‘wetenschappelijk’ is het natuurlijk niet. Het is een ideaaltypisch verhaal, niet bewezen, alleen geargumenteerd. Het verhaal kan uiteraard niet bewezen worden, geen enkel verhaal over de menswording kan bewezen worden, zoals men ook de natuurlijke selectie als dusdanig niet kan zien. Het is een aannemelijk verhaal. Wel hebben we vanzelfsprekend alle zijwegen, alle doodlopende straatjes die de mensen zijn ingeslagen, uit het blikveld moeten verwijderen. Ons verhaal is daarom ietwat te lineair, alsof er van in de beginne een doel in zat. Maar er zit ook een soort doel in: de verwijdering van de natuurlijkheid moet leiden tot een situatie waarin die verwijdering weer wordt opgeheven. Opgeheven, niet ‘uitgewist’: het verschil tussen natuur en cultuur kan niet simpelweg worden uitgewist, zoals de evolutionaire psychologen beweren. Ons verhaal is dan ook subversief, al moeten we bescheiden blijven: over de subversiviteit kan immers alleen de Geschiedenis zelf oordelen. Het verhaal is in elk geval subversief bedoeld. Het plaatst de Wet en haar oorsprong in een historisch kader, in een web van contradicties. Omdat dat verleden niet gesloten is, omdat een verleden nooit gesloten kan zijn, biedt ons verhaal uitzicht op een samenleving die radicaal anders gegrond is. Een samenleving waarin de tegenstelling tussen natuur en cultuur niet is uitgewist, noch in de éne richting (een terugkeer naar de natuur, een renaturalisatie), noch in de andere richting (een complete vergeestelijking, een vergoddelijking, een denaturalisatie), maar aufgeheben.