“cool overlevingsuitrusting leger marine overlevingsuitrusting”

Er was in den beginne bij de eerste mensen hoogstwaarschijnlijk geen zoeken naar bevrediging als afzonderlijke psychische beleving (‘heb ik het goed gedaan?’), zoals wij nu seks ervaren. Seks was vooral een kwestie van ruiken, niet van het maken van mentale voorstellingen. We hebben in het voorgaande er wel op gewezen dat met het incestverbod en met het opduiken van een tijdsspanne tussen verlangen en daad, m.a.w. met de vorming en de gewaarwording van het verlangen als dusdanig, ruimte ontstond voor allerhande fantasieën. In de seksuele opwinding werd het visuele element dan ook belangrijker, vooral bij mannen die mobieler waren, zich verplaatsten om vrouwen op te zoeken en dus zich in de zo tot stand komende contacten vooral op visuele aanwijzingen oriënteerden. We zien dan ook dat het uiterlijk van een potentiële partner bij tegenwoordige mannen veel belangrijker is dan bij vrouwen die zelf meer belang hechten aan de geur. Maar hoe dan ook, in zijn geheel genomen werd seks bij de eerste mensengemeenschappen dus niet echt onderdrukt, wat overigens aansluit bij Sarah Hrdy’s bevinding dat in tegenwoordige matrilokale samenlevingen zowel premaritale als extramaritale seks gepermitteerd waren. Aansluitend bij de vraag naar de onderdrukking van seks, is de vraag: werd agressie bij kinderen onderdrukt? We menen van wel, maar niet hardhandig. Kinderen werden zodra ze een zekere sterkte hadden bereikt, afgeleerd te ‘spelen’. Het spel is immers in veel gevallen een agressieve bezigheid, een ‘tegenover’ de dingen staan, en ook vechten met kameraadjes is dat. Jongens werden snel ingepast in de wereld van de volwassenen en geleerd ‘samen’ serieuze dingen te doen, op te gaan in de coöperatieve bezigheden van de stam (samen jagen of voedsel zoeken, samen eten). Naarmate in een later cultuurstadium oorlog belangrijker werd, werd het vechten als mannelijke activiteit meer toegelaten, maar nu nog valt het op dat het vooral moeders zijn die er moeite mee hebben dat hun kinderen vechten met anderen, terwijl vaders daar veel minder aanstoot aan nemen. Niet zo onbegrijpelijk echter: het begrip vrouw staat cultuurhistorisch voor ‘samen’ (fusie met anderen en met de dingen, in het bijzonder met haar kind; opgaan in iemand of in iets), man staat voor ‘tegenover’ (agressie). Vandaar ook dat wetenschap, de productie van kennis (als een ‘tegenover’ relatie t.o.v. de ‘objecten’), een mannelijke uitvinding was.
In het Hôtel des Colonnes in Waterloo was men vertrouwd met het Franse chauvinisme toen Baudelaire er in 1861 over de vloer kwam. De dichter wilde de frieten proeven die Victor Hugo had omschreven als ‘blond, knapperig en zacht tegelijk. Een meesterwerk van bakkunst, zeldzaam in België.’ In zijn artikel ‘Quatre jours avec Baudelaire’ schrijft Maurice Kunel dat Baudelaire de ‘exquise’ frieten op zijn bord met de vingers at, zoals de literaire gourmet Brillat-Savarin had aanbevolen. Typisch voor Parijs, aldus Kunel, ‘zoals ook friet een Parijse vinding is.’ Geroepen door de smikkelende heerschappen, toonde waard Joseph Dehaze maar weinig nationale trots. Zonder blikken of blozen vertelde hij dat de Franse ballingen van 1851 de frieten in Brussel hadden geïntroduceerd. ‘Voordien kenden de Belgen ze niet. De twee zoontjes van meneer Victor (Hugo) hebben ons geleerd hoe ze te snijden en te bakken in olijfolie of reuzel en niet in het walgelijke ossenvet of schapensmeer, zoals vele van mijn landgenoten doen, uit onwetendheid of spaarzaamheid’ citeert Kunel.
‘Je bent niemands eigendom.’ Ze was me in de rede gevallen. Niet alleen een misdadigster, maar ook nog onbeleefd. ‘Jij bent een prachtig, vrij denkend, volledig autonoom schepsel en dus heb jij recht op zelfbe­schik­king.’ Ze keek me nog meer vertederd aan. Dacht ze soms dat ik een baby was?
Daarbij leerden de mensen mikken, wat een belangrijke ‘vondst’ impliceert: het oogmerk (letterlijk!) wordt de focus van aandacht en intense concentratie. Het beeld waarnaar intens gekeken wordt, raakt als het ware gefixeerd en gevisualiseerd zonder dat men nog echt hoeft te kijken, zodat het gemakkelijk in het geheugen wordt gegrift. Het ‘oogmerk’ wordt het eindpunt van de blik (‘merk’ betekent ‘teken’ of ‘grenspaal’ en ‘teken’ zelf zou verwant zijn aan het Latijnse ‘digitus’, ‘vinger’: dat waarnaar met de vinger gewezen wordt). Mensapen zoals gorilla’s en chimpansees kunnen stenen gooien naar vijanden maar ze gooien in het wilde weg: ze kunnen niet mikken. Ze baseren zich bij het gooien enkel op kinesthetische feedback (kinesthesie is het waarnemen van de bewegingen van het eigen lichaam). Van Neanderthalers wordt in ieder geval algemeen aangenomen dat ze konden mikken en gooien met stenen. Mensen hebben dus bij het gooien leren overgaan op visuele feedback. In een volgende fase treedt de visualisatie op van de plaats waar het dier zich een volgend moment zal bevinden. Hier wordt voor het eerst een tijdsmoment, een toekomst in het handelen geïntroduceerd. De visualisatie van het toekomstige gaat nu ook als ‘mentaal’, ‘imaginair’ oogmerk, als doel fungeren (het woord ‘doel’ zou etymologisch ‘zandhoop waarop men schiet’, ‘schietschijf’ betekenen; het is van dezelfde stam als ‘dal’ en zou dus ook betrekking kunnen hebben op ‘wat daar beneden ligt’, bijvoorbeeld de in de jacht beloerde prooi). De mensen vormden zich een soort mentale modellen, een soort fantasmatisch beeld van wat mogelijk zal zijn maar nog niet is. Een beeld van het feitelijk afwezige, van het niet-iets (zie sub).
PvdA – Henk Kool – wethouder sociale zaken Den Haag, blijkt uit het armoedepotje van de gemeente 7000 euro subsidie te hebben gegeven aan de stichting Willem Drees Lezing waarvan hij zelf bestuurslid.
En daar ben ik niet zo zeker van! De vraag wat Erwin precies tot zijn wan­hoopsdaad gedreven had, was het gespreksonderwerp van de week in het dorp. Helena had de vinger gewezen naar de andere kinderen in zijn klas. Pesterijen die te lang ongestraft bleven. En mis­schien had ze gelijk. Die ogen, dacht Samuel opnieuw, daar zat meer in dan een gekwetste jongen die te laat en te weinig hulp kreeg. Veel meer. Hij schudde zijn hoofd.
Samuel liet zijn duim rusten op het graan aan de zijkant van de doos. Hij duwde zachtjes. Het symbool gaf even mee, in de doos hoorde hij een lichte tik. Machteld… Hij schrok op en smeet de doos op tafel. Nu voelde hij zijn hart kloppen in hetzelfde ritme als zijn ademhaling. Waarom dacht hij nu aan haar? Had de doos iets met Machteld te maken? Had zij het hem gegeven? Het hout zag er niet zo oud uit, nog geen tweehonderd jaar oud. Hij stond op en liep naar de keuken, vulde een glas met water en dronk het in één teug leeg. Je bent tijd aan het rekken! Dat was waar, maar waarom? Wat zat er in die doos en waarom wilde hij het niet weten?
Het oppervlak van de bol bevatte geen luikje, of ook maar een schroefje dat ik zou kunnen losdraaien. Ik zag alleen mezelf onduidelijk gereflec­teerd als in een lachspiegel. Ik activeerde het technologie­netwerk waar ik ’s middags de foto had geplaatst. Het gesprek bleek in de tussentijd te zijn ontaard tegen elkaar schreeuwende aanhangers en tegenstanders van samen­zwerings­theorieën. Er waren verhalen als zouden meer­dere ruimtestations van vroeger nog elek­tro­nische activiteit vertonen, al was het bijna een eeuw geleden dat ze voor het laatst waren bevoorraad, en korre­lige opnames waarop onverklaarbare sporen van raket­aan­drij­vingen zichtbaar moesten zijn. Een afge­zon­derde samenleving in de ruimte. Ik begreep dat ik hier geen antwoorden zou krijgen en sloot de discus­sie af. Ik zuchtte. Met mijn mouw probeerde ik het doffe metaal wat op te poetsen.
Presents nearly three hundred species of birds, mammals, reptiles, amphibians, butterflies, moths and other invertebrates. Individual species account highlights identification features and interesting ecological adaptations for survival along with a distribution map. Colour photographs, maps. 339pp. 2002
In 2011 komt de richtingaanwijzer van de te ontwikkelen energieën op het Galactisch centrum te staan. Astronomisch gecorrigeerd is dit 26 graden 55 Boogschutter. De energetische opening van deze samenstand is van 1 april tot 12 april 2011. Deze samenstand maakt dat wij grote sprongen kunnen maken in onze collectieve en persoonlijke ontwikkeling.
Ik heb een dochter, maar je zou het niet denken als je mijn foto’s ziet. Die stiekeme foto’s van wat mij dierbaar was, daar op Texel, zijn de laatste foto’s die ik ooit van mijn dochter heb genomen. Ze zijn overbelicht in de zomerzon die op de kalme zee weerspiegelt. Ik ruik het zout als ik de foto bekijk, ik hoor de branding.
Vanuit hun licht wiegende hulkje zagen ze de rook opstijgen uit het rieten dak van de herberg en boer­derij, waar ze kort geleden nog zo’n vredige nachtrust hadden genoten. Een nachtrust, wreed onderbroken door een gil van de herbergiersjongen. Gevolgd door een brul van Urendel, wiens legerstede leeg was geweest op dat moment.
VIER UW FEEST BIJ ONS Gezelligheid en sfeer, alles tot in detail verzorgd, een passende zaal en een catering met de heerlijkste hapjes en gerechten. De kinderen hoeven zich ook niet te vervelen, want voor
Berend zei niets. Hij voelde dat Willem naar hem keek terwijl hij de aardappels en de net iets te lang gekookte boontjes opschepte en begon te eten. Hij kauwde met gebogen hoofd. Aan de overkant van de tafel klonk een diepe zucht. Berend keek de zitkamer in, waar in het donker de grote Friese klok tikte. De plafonnière boven de eettafel wierp een flauw schijnsel op het beige tapijt.
Het is alweer zes weken dat ik ben teruggekomen in Ghana. Tijd voor nieuwe verhalen. Die zijn er volop. Er gebeurt zoveel opmerkelijks en bizars maar er is zo weinig tijd om het allemaal netjes op te schrijven…
Ik heb al een volgend project in gedachten: Op de poli verloskunde is geen WC. Dus gaan de (zwangere) vrouwen die nodig moeten maar ergens achter het gebouw een plekje zoeken tussen onkruid, restanten van een oude muur en stukken prikkeldraad. Er is wel een WC maar die is kapot (geen water, geen WC pot, geen fonteintje) Omdat de situatie allang zo bestaat, vindt iedereen het nu min of meer gewoon. Ik zal de komende weken de situatie in kaart brengen en nagaan of er interesse is om dat te laten repareren en ook of er garanties zijn dat de boel niet na drie maanden weer in de oude (kapotte) toestand is teruggebracht.
B a s i s s c h o o l D e R e g e n b o o g s e p t e m b e r 1 5 D R U P P E L S G E W I J S 1 5 m e i 2 0 1 1 KALENDER 07-09 hoofdluiscontrole 07-09 informatieavond groep 7 08-09 informatieavond groep
De wachttoren is ingestort en alleen de onderste verdieping staat nog overeind. Op die afgebrokkelde muur is een primitief afdak van bladeren aange­bracht. De oude zigeunerin die haar intrek in de toren heeft genomen wordt door de vismensen naar buiten gejaagd. Mokkend, maar machteloos kijkt ze van een afstand toe. Ze maakt het teken van het boze oog en spuwt door haar vingers, maar daar staakt haar verzet. Wat moet ze anders? Geen weldenkend mens durft de aandacht van de grillige Roodjassen te trekken.
Er zijn twee dingen die mensen geneigd zijn te vergeten in de filosofie van bidden en werken. spelen en elkaar waarderen. Opgroeiend leren mensen snel dat te leven betekent dat je op een bepaald voordeel uit bent, of het nu gaat om geld verdienen of de vrede bereiken. Maar eenmaal de goederen verkregen hebbend en de vreedzame regeling van hun verlangens, moeten ze nog steeds leren te waarderen en te spelen. Voor je eigen zaak gaan doet het ego in weerlegging van al het andere gaan: de openheid gaat verloren, en wedijver steekt de kop op. Ook serieus in je eigen spel geloven, er een beroep en een strategie van overheersing van gemaakt hebbend gaat de zin voor het speelse eveneens verloren. Men is een stuk chagrijn geworden die niet langer gevoelig is voor de lol van het leven. Degene die altijd wilde winnen blijkt het kostbaarste verloren te hebben: de onschuld van de kinderziel die speelt en zich overal over verwondert. Zo is het erg belangrijk de schema’s die men hanteert in te richten ten behoeve van de waardering van de naaste en de tijd te nemen een spel te spelen dat vrij is van voordeelrekeningen.
Maar er kunnen dus nog dromen gedroomd worden. Die op halflange tijd maken m.i. meer kans dan deze op korte termijn omdat er doorheen de jaren een massa actuele kwesties kunnen worden aan opgehangen die vanuit dit toekomstproject kunnen worden afgeleid, in zakelijke termen en niet op basis van morele oordelen of veroordelingen. Meer dan 10 jaar zullen de socialisten het hoofd koel moeten houden.
samen gaan vallen met onze expressie en scheppingen vanuit onze Wezenlijke kern. We krijgen dus teruggespiegeld wat we zaaien. De energie van Uranus zoals helderheid, bewustzijn en vrijheid; de energie van Jupiter zoals genezing, enthousiasme en inspiratie en de energie van Neptunus zoals geloof en spiritualiteit, wil voor het algemene nut van het grotere geheel worden ingezet om eenheid te scheppen.*13b Doen we dat niet, dan zijn we in afgescheidenheid en kunnen we vervallen in oordelen en chaos.*14 Er is dan alleen horizontale uitwisseling van energie. Men neemt dan de energie en de creatie van anderen en doet er een kunstje mee zodat het iets eigens wordt. Er wordt dan alleen maar geschoven met energieën.
In het flakkerende licht van het kampvuurtje leek het alsof hij gezelschap had. Wat ik er niet voor zou geven dat ze echt was, dacht hij. Hij was de laatste maanden veel buiten geweest om het land te verkennen en vaak fantaseerde hij over iemand van zijn leeftijd, bij voorkeur vrouwelijk, om mee te leven en samen een bestaan op te bouwen. Met kinderen, hopelijk. Armena speelde vaak door zijn hoofd, ook al had hij haar nog nooit gezien. Maar die hoop leek nu vervlogen.
Robotica-specialisten verwachten dat de 4de-generatie universele robots rond 2030-2040 in staat zullen zijn tot menselijke redeneringen en massaal zullen kunnen worden ingezet niet alleen in de industrie maar ook in het privéleven (5). Wanneer robots redeneren zoals mensen (6), mogen wij mensen dan het redeneren laten en weer een beetje dier worden, zoals de filosoof en befaamd (en berucht) Hegel-kenner Alexandre Kojève even opperde in een veel geciteerde voetnoot in zijn “Introduction à la lecture de Hegel – Seconde édition.” (1968). De andere optie die Kojève in dezelfde voetnoot aanhaalt, is de overgave aan gestileerde en rituele maar “nutteloze” en vrijblijvende bezigheden zoals Japans bloemschikken. En een derde optie is dat we zelf pure machines worden of ermee fuseren. Niet de minsten noch de dwaasten onder de filosofen neigen in deze richting; zo bv. John Gray en Peter Sloterdijk (7).
Ze staken de Maas over en overnachtten hoog op de oever. Deze keer kwam Ariadne wel meteen bij hem in de tent liggen. Ze voelde ijskoud en hij trok haar tegen zich aan en wikkelde zijn slaapzak om hen beiden heen.
Ik doopte de autonome robot ‘Lars’ en liet hem doen wat Lars-de-pendelpiloot me had gesuggereerd. Het gaf pret en een beetje gezel­schap, ook al was Lars niet echt een individu, maar meer een uitstulping uit Meeuw. Als ik iets van hem nodig had, kwam er een handje uit de wand dat deed wat er moest gebeuren. Heel handig toen ik de beugel van de weckpot niet dichtgeklapt kreeg omdat ik met twee handen het deksel moest aandrukken en de pot vasthouden.
Handig pocket zakmes voor alle omstandigheden Een zakmes is handig voor alle omstandigheden. Komt er een nieuw pakketje binnen die snel geopend moet worden. Heb je een romantisch avondje met je vriendin en moet de wijn nog ontkurkt worden. Of ga je de natuur in om te gaan survivallen. Een zakmes kan je gebruiken voor alle gevallen. Met dit m
Deze website vereist cookies om gebruik te kunnen maken van bepaalde functies. Voor meer informatie over de cookies, zie ons Privacybeleid. Om cookies van deze site te accepteren, klikt u op de knop “Toestaan”.
Ziel: De meest gebruikte definitie is niet het vage “essentie van de mens” die men in het woordenboek vindt, maar de definitie die relateert aan de zelfherinnering (zoals in: “ik verloor mijn ziel”) en het gelijkgericht zijn (zoals in:”een trouwe ziel”). De definitie is dynamisch, dat wil zeggen, geïdentificeerd met het leven en het levende; ieder moment herdefiniëert de ziel zichzelf in het licht van zelfherinnering en geweten. Filosofisch wordt het bezien als een psyche of spiegel van het zelf bestaande uit rede, geest en verlangens en vedisch wordt het verdeeld in de goddelijkheid van de onwetendheid, de hartstocht en de goedheid met een individuele ziel (jiv-atma) een gelokaliseerd persoonlijk aspekt (paramatma) en een superziel (Bhagavan of de Heer). Vaak wordt het idee van continuering geïntroduceerd om het belang te benadrukken van de eeuwige waarde en overstijging van de fysieke dood de herinnering zijnde die niet per sé in de eigen hersenen is gelokaliseerd, maar is gegoten in de vorm van een cultureel/biologisch spoor (“mijn kinderen zijn mijn leven en ziel”, “ik heb mijn ziel en zaligheid in dat werk gestoken”). Ook is het idee van onveranderlijkheid belangrijk voor de, vaak religieuze, definitie als zijnde de kulturele noemer gegrondvest in de eeuwige waarden (waarheid, reinheid, medeleven en soberheid ) die het idee overstijgt van het individuele ego geïdentificeerd met het lichaam. Samenvattend zou de definitie kunnen zijn: het stabiele en continuerende gewetensvol herinnerende ware zelf.
Nu: U zal zeggen dat ik altijd stukjes schrijf over zaken die me in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Dat klopt. Schrijven is voor mij, zoals voor heel wat schrijvers, een uiting van wraak en weerwraak. Maar ook omdat ik als gevolg van een chirurgische ingreep een groter keelgat heb dan de doorsnee Vlaming, wie dat ook moge zijn. Misschien Tine Van De Velde, de winnares van de “Weetewa” wedstrijd.
“PIF ! PAF ! POUF ! – That’s just real and authentic life !”, a statement the famous poet & singer-songwriter Leonard Cohen claimed as the essence of his idea of élan vital, the hard core of the “Good Life”, life as dangerous adventure. A claim he made in a translated interview in the Flemish-Dutch magazine Humo, somewhere around 1973. (“Pif! Poef! Paf! Da’s pas leven!”). [ You may easily recognize some Italian fascist resonances in his wordings. But: soit! ]
Het warme gevoel ebde langzaam weg, maar de wan­hoop was ook verdwenen. Meegenomen op die ene teug adem die niet meer terug­kwam. Ze was niet bijge­lovig en hoewel ze even daarvoor nog helemaal in beslag was genomen door alle stomme plotpunten uit Peters enge verhalen, had ze nooit werkelijk in dat soort dingen geloofd. Geesten, monsters, griezelige kinderen en poppen waren leuk om bang van te worden tijdens het kijken van een enge film, maar dat waren wel fictieve dingen waar ze de dag daarna geen last meer van had. Misschien dat dat kwam doordat ze van dichtbij had meegemaakt hoe Peter de spanning opriep in zijn boeken, er research naar deed en zijn verhalen had geredigeerd. Daardoor werd het voor haar een soort van proces in plaats van een medium waardoor ze zich kon laten verrassen. Ze wist veel te goed hoe alles in elkaar zat.

“militaire survival gear groothandel camping overlevingsuitrusting controlelijst”

De ziel is objectief.  De vorm is objectief.  Wanneer deze samengaan, zul je het leven vollediger beginnen waar te nemen.  Vanuit deze nieuwe manier van omgaan zullen spontane inzichten ontstaan en geïnspireerd worden.  Zicht en inzicht, uiterlijk en innerlijk in gemeenschap.
Het informele zal afhankelijk zijn van geld en persoonlijk bezit daar het ieder verlangen van het zelf dient, terwijl het formele systeem geen aandacht zal besteden aan wie dan ook maar eenvoudigweg zal verschaffen wat nodig is om zichzelf te handhaven. Vrijheid is de keuze hebben om een dienaar van de orde te zijn of een dienaar van de vrijheid van verlangen te zijn. Noch kan de vrijheid het systeem bevechten, noch kan het systeem de vrijheid bestrijden. Ze zijn beide nodig. Het is als werken en ontspannen: het ene definiëert het andere, terwijl ieder voor zich een vorm van slavernij is. 
Beide hebben ze een grote impact op het onderwijs en een hoge mate van onzekerheid. Dit komt het scenario denken ten goede. Omdat er veel aandacht naar deze trends uitgaat is er makkelijk informatie over te vinden. Dit zijn tevens trends die aansluiten bij de rapportage van OECD (2013), die trends in het onderwijs expliciteerde.
Teken voeden zich met bloed va hun gastheer. Om dat te kunnen doen dringen met hun kop in de huid en zetten zich daar met behulp van weerhaken vast. Het overbrengen van ziekten gebeurt meestal pas na ongeveer 48 uur. Je kan door je hond te inspecteren voelen waar een teek zich vastgezet heeft. Met behulp van een tekentang is de teek te verwijderen waarna je het plekje wat achterblijft met wat een ontsmettende tissue oplossing kan schoonmaken. Probeer niet om de teek eerst te verdoven met alcohol of ether. Dat kan er alleen maar voor zorgen dat hij eerder overgaat tot het besmetten van z’n gastheer. Gelukkig zijn er goede remedies tegen teken te krijgen. Het middel Frontline Combo Hond beschermt niet alleen tegen vlooien maar ook tegen teken.
In de weekenden loop ik ook rondjes op de kinderafdeling. Elke morgen en elke avond. Dat doe ik als een extra service en ook omdat er, wanneer je er twee dagen niet ben geweest, altijd kinderen blijken te liggen met een acute buik of hersenvliesontsteking die door niemand herkend zijn als zodanig..
Het laatste kwadrant van het jaar zal leiden tot de vorming van meer groepsbewustzijn en de eenwording van groepsbewustzijn.  Dit zal eerst voorbereid worden door de verschuivingen in persoonlijke relaties.
Ik bekeek mijn eigen, pover gespierde ledematen en die van de overige leden van mijn schriele soort. Zelfs met zijn allen samen zouden we de slee nog geen halve dag kunnen trekken. Er zat nog steeds leeftocht op.
Onze getallen bestaan maar in onze gedachten, zoals ook het oneindige, het grenzeloze, het eeuwige, etc. Ook die bestaan alleen maar in onze gedachten. Als gedachten! Als gedachten die ons de kans bieden verder te denken dan onze neus lang is. Gedachten die ons toelaten de lengte, de breedte, de hoogte, etc. van iets zo uit te rekken tot dat het vermogen van onze zintuigen en dat van ons verstand elk hun eigen onverenigbare en onverzoenbare weg opgaan. Maar telkens we iets voorstelbaars willen zeggen omtrent dat eindeloos uitgerekte “ding”, moeten we het net zoals de wind, het zonlicht, de integriteit van een staatsman of de barmhartigheid van een heilige zien te vangen in een vast of bewegend voorwerp of in een beeld van x meter lang, y meter breed en z meter diep. Een sluw en geslepen voorwerp dat het ons niet gunt ons verder te amuseren met spelletjes van rekbaarheid en onrekbaarheid. Meten, zo heet dat in de natuurkunde en in de wetenschappen in het algemeen. De liefde die Romeo en Juliet bindt, blijkt dan meer weg te hebben van een aankomend schip dan van een oneindige niet zichtbare horizon.
Je moet je kunsten via de muziek instrumenten tonen en niet via een vooraf ingespeeld bandje dat natuurlijk beperkt is van begin tot het eind. Je kunt niet een nummer veranderen of langer maken door meer solo’s etc., ter plekke in te voegen.
‘Nee,’ zei ze en deze keer bleef ze hem in zijn kille ogen kijken. Iets in haar brak los, bewoog opnieuw mee met de stroom van gebeurtenissen rondom haar. ‘Ik ben een Agent-Voyeur. Een Lleroh uit Yin-Ghuel. Niet alleen van afkomst, maar in hart en ziel. Met wie ik slaap verandert daar niets aan, heer Eijsson.’
Afzonderlijk, stelde Dr. Anil R. Diwan, Voorzitter van het Bedrijf, een bespreking op 18 November op de Nano en Schone die Conferentie van Technologie voor 2009 (http://www.chemshow.com/includes/nano.pdf) in de Stad van New York, in combinatie wordt gehouden en het vennootschap met Chem Tonen 2009 (http://www.chemshow.com).
Laura legde haar hand op de bureaustoel en keek peinzend naar buiten. ‘Ik weet het niet,’ zei ze uitein­delijk. ‘Ik dacht ook dat het beter ging. We hadden hartstikke veel aan de nieuwe therapeute, Peter vond dat ook. Tijdens de vakantie hadden we voor het eerst in tijden weer seks.’ Ze bloosde lichtelijk. ‘Sorry, dat is meer informatie dan waar je behoefte aan hebt waarschijnlijk, maar voor ons was het een door­braak. Ik kon hem heel lang gewoon niet in mijn buurt ver­dra­gen. Afschuwelijk, ik weet het, en ik probeerde er echt wel tegen te vechten, maar dat lukte moeilijk.’ Ze wreef haar handen tegen elkaar, het was ineens koud in de kamer. ‘En die muur had ik eindelijk afgebroken. En toen… dit. Ik weet het niet. Ik begrijp het zelf ook totaal niet.’
Van deze indelingen van de sex wordt duidelijk dat de geperverteerden en ontuchtigen de meeste moeilijkheden zullen ondervinden in de transcendentie en emancipatie. Ze behoren niet echt tot een bepaald nivo daar ze eenvoudigweg verslaafd zijn aan de sex. De beste kans voor diegenen die erin slagen hun dwangmatigheden op te geven op het heroïsche nivo is sociaal te blijven, terwijl op het dierlijke nivo vasthouden aan een partner die gelijke tred kan houden met de moeilijkheden van de transformatie de beste kansen op bevrijding zal bieden. Hierin mislukkend lopen de geperverteerden allerlei ziekten en ongeluk op daar de natuur(God) ook een oplossing kan vinden voor het beëindigen van de dwang. 
In een zaak waar je staand aan hoge tafels drinkt en eet, bestellen enkele toeristen al wijzend een soort Russische ravioli en halve liters Russisch bier. Niet alleen het warm eten, variërend van borsjtsj (rode bietensoep) tot pizza of kip, maar ook het gebak is hier erg in trek. De zaak, gelegen aan de Prospekt Lenina (Lenin Boulevard), doet niet alleen dienst als eetgelegenheid en bakker maar er worden ook cd’s en flessen alcohol verkocht. Buiten trekt een groot Leninbeeld voor een appartementsblok halverwege de straat de aandacht.
Het smalle bootje rolde vervaarlijk; Urendel hield de boorden vast dat zijn knokkels spierwit zagen, zijn ogen krachtig gesloten. Toen hij ze weer open durfde te doen was het scheepje bijna tot rust gekomen, de waterspiegel kalm als voorheen en van de dwerg geen spoor meer te bekennen.
Met uitstellen echter moet men ook voorzichtig zijn. Verliefde mensen moeten hun liefde bevestigen. De vlam moet brandend gehouden worden. Als je te lang twijfelt elkaar de eerste zoen te geven, kan het er wellicht nooit meer van komen daar er dan geen verschil waarneembaar is met gewoon met elkaar omgaan. De genen praten ook een woordje mee en ze willen eenvoudig sexuele bevrediging. Het ontkennen van sex met de goede wil van zuiverheid is geen succes voor het lichaam dat ook leiding geeft in motivatie en ambitie. Het is zelfs zo dat ontkenning van sexualiteit tot ernstige geestesziekte zal leiden zoals zelfs de religieuzen het sexuele als een positief sacrament kennen. Men kan zich alleen van sex onthouden als men een filosofie aanhangt van positief sexueel verhouden: men hoeft niet noodzakelijkerwijze zelf aan sex te doen om er goedkeurend tegenover te staan. Daarom is het moeilijk nee te zeggen tegen de sex als de andere persoon eenmaal intiem gekend wordt.
René kwam na een half jaar op bezoek. Het was een prima kerel, keurig opgevoed. Hij gaf me een doosje muffins, die me goed smaakten. Ik merkte dat hij smoorverliefd was op mijn dochter, ze waren een dubbelster, zo stralend dat ze het duistere heelal om zich heen niet zagen. Ze gingen samenwonen. Soms ontving ik soundscapes van haar, maar als ik ze terugzocht kon ik ze niet vinden. Het was in die tijd dat ik haar naam begon te vergeten en af en toe twijfelde aan het bestaan van mijn dochter. Dan pakte ik de foto van het Texelse strand, die over­belichte foto met de vage contouren waarin ik mijn dochter her­kende. Ze kwam nog maar zelden op bezoek, wij bezochten haar zelden, want ze zei het druk te hebben met haar afstuderen en trok zich daarom terug in haar schulp, beschermd door René.
Met de zilte, rokerige smaak van Sals lippen nog op de zijne keerde Ferdi de sloep in een nauwe U-bocht naar het zuiden, richting Rotterdam. Zijn schokkende adem­haling verdronk in het gebrul van de buiten­boord­motor. De sloep trok een schuimende V in het opper­vlak van het Schie. Naar het oosten toe spatte de zon over de horizon; flarden mist speelden over de velden.
Dit artikel gaat over hoe bij de Ambulante Forensische Psychiatrie Noord Nederland (AFPN) in Groningen een (index)incidentanalyse diagnostisch en therapeutisch ingezet wordt bij de behandeling van paren die kampen met symmetrisch relationeel geweld. Eerst wordt het verband tussen relationeel geweld en gehechtheid toegelicht en de doelgroep die baat heeft bij partnerrelatietherapie (PRT)… [Show full abstract]
Er glansde iets in Marks binnenzak. Mijn hand gleed ernaartoe nog voor ik bewust doorhad dat het een Mag.3 was, met geladen magazijn, alles erop en eraan. Waarom liep een ezel daarmee rond? Omdat hij nou eenmaal een ezel was?

“ramp overlevingsuitrusting lederen overlevingsuitrusting”

‘De ouderen verspilden enkel kostbare voorraden energie en voedsel. Onacceptabel. De jongere mannen waren gevaarlijk, want niet alleen sterk maar ook gevormd naar patriarchale standaar­den. Dat strookt met de zienswijze van mijn bouwers voor de opvoeding van de kinderen, dus moest ik ze opruimen. Van de vrouwen had ik eieren nodig met jullie specifieke genetische weerstand tegen de virussen die in de lucht zweven. Het oogstproces in deze omstandigheden is niet optimaal, ze hebben het niet overleefd, maar ik heb gelukkig voldoende eieren geoogst.’ Ariadne glim­lachte naar hem. ‘Het zaad dat ik op het oog had, dat heb jij me gegeven. Dus ben je niet nuttig meer, gewoon het laatste obstakel. Maar niet lang meer.’ Ze drukte een korte kus op zijn voor­hoofd en liet daarna zijn slappe lichaam op de grond glijden.
De vormloosheid die voorafgaat aan de ervaarbare en kenbare, vormgegeven wereld, draagt nog een rits andere namen: God (of Allah), het Niets, het Volkomen Nergens, het “Het”, de Big Bang, etc. En niet te vergeten: de Dood. Behalve die laatste naam die maar half in het plaatje past, zijn het allemaal termen of begrippen die verwijzen naar het “begin” of het (eerste) “beginsel”, het principe dat aan de basis ligt van het verschijnen van wel onderscheidbare en effectief ook onderscheiden vormen. Daarnaast kunnen ze fungeren als de oerbron die onze handelingen en prestaties moet geïnspireerd hebben (“God zij dank!”, etc.). De manifest geworden vormen, die in het licht van de oorsprong of tegen de achtergrond van het Niets, God & co tevoorschijn komen, zijn evenwel niet “eeuwig”. Voorzichtigheid is wel geboden met dit laatste woord. “Eeuwig” staat hier in onze voorstelling als tegenovergesteld aan “beperkt qua duur, tijdelijk”. Met “eeuwig” in de zin zoals Plato zijn Ideeën als de ware werkelijkheden opvatte, wordt echter expliciet bedoeld dat iets geheel buiten tijd en ruimte staat en dus geen geschiedenis heeft. Deze betekenis van “eeuwig” is hier duidelijk niet aan de orde. Want geschiedenis is het lot waaraan geschapen en onderscheidbare vormen nooit ontsnappen.
‘Geen goed idee,’ antwoordde ik hoofdschuddend. ‘Geen goed idee, echt niet, Jonas.’ Ik vertikte het ook om hem met meneer aan te spreken. Hij was gewoon Jonas, niks meer dan dat, de hufter. Ik zuchtte. ‘Dus jij wilt al die Marsdieren te voet op pad sturen? Ze gaan dagen, misschien wel weken moeten stappen om de afstand af te leggen naar Euphrat. Heb je enig idee hoe ver we al van de stad verwijderd zijn? Wat is je functie eigenlijk?’
Eén iemand blijven we bij deze schets van de eerste mensengemeenschappen dankbaar als oorspronkelijke inspiratiebron: John Desmond Bernal (1901-1971), wiens geïllustreerde editie van zijn Science in History in 1969 verscheen. Al was slechts een uiterst beperkt deel van zijn werk rechtstreeks voor ons oogmerk nuttig, zijn kijk op de wijze waarop mensen in de prehistorie en de oudheid (en later) de meest diverse technische, psychische en sociale vaardigheden ontwikkelden, heeft ons in die dertig jaar nooit verlaten. Mensen met een encyclopedische kennis missen dikwijls het nodige denkvermogen om creatieve inzichten aan te brengen, bij John Bernal was dit zeker niet het geval. Hij was professor fysica, zijn tijdgenoten noemden hem Sage omwille van zijn onconventionele wijsheid, hij was een scherpzinnig marxistisch denker en korte tijd een leidende figuur van de Britse Communistische Partij. Die telde toen – in de jaren 1920-1950 – nogal wat eminente wetenschappers in haar rangen zoals de evolutiebioloog John ‘J.B.S.’ Haldane, één der grondleggers van de populatiegenetica die Darwin en Mendel samenbracht, en diens leerling John Maynard Smith (pas gestorven in 2004), die de speltheorie binnenloodste in de evolutiebiologie en aan de basis ligt van de zgn. two-fold cost of sex, nl. dat bij seksuele soorten slechts één sekse jongen of kinderen kan baren én dat seksuele selectie soms leidt tot de ontwikkeling van kenmerken die de levenskansen bedreigen. En tenslotte: Sage John Bernal was overtuigd niet-monogaam.
Ook zijn een aantal Louvre-ramen kapot, er zit geen glas meer in of er zit geen beweging meer in het sluitings-mechanisme, zodat in de regentijd de tropische regenbuien (vanaf mei 2013 weer actueel)  ook de bedden kunnen natregenen.
De cirkelvormige beweging van inzicht, inleven, mededogen en uitzicht hebben mij geleerd en leren mij nog steeds het leven met al zijn ervaringen tot een geheel te maken en het gevoel te hebben van continuïteit tussen verleden en heden.
Het boegbeeld belichaamt de ziel van het schip, zeggen zij met een romantische inborst. Maar de Baal is een kraak, een hoge beroete kolos en zij is daarvan juist de antithese. Haar fijne ivoren beelte­nis is gesneden uit walvisbot.
De nevel was opgetrokken. Het meer was eindeloos naar alle kanten, het water grijs met tere hinten blauw en groen, de hemel boven hun hoofden als melk, waar de zon nu doorheen begon te prikken. Het werd benauwd, ze zweetten. Eochaid en de soldaat peddel­den, Urendel staarde op zijn handen met prevelende lippen, Harbrand wierp zijn blikken keer op keer in alle windrichtingen.
Sex is, eenmaal ertoe gekonditioneerd een behoefte. Het vormt een evenwicht van neurotransmitters in de hersenen, een evenwicht van energie en voedselinname voor het lichaam,een evenwicht van associaties in de samenleving en een bepaald type van plicht naar de Godheid van de aanbidding, de politieke leider, het wetenschappelijk paradigma of zelfs een klimaat. Soms wordt de fixatie van het sexueel gedrag leven genoemd, terwijl anderen het een soort van dood noemen daar er niets schijnt te gebeuren buiten het kader van de sexuele konditionering: men ontwikkelt niet werkelijk nieuwe belangstellingen of intelligentie. Ook de creativiteit kan ernstig geblokkeerd zijn gehecht aan bepaalde perversies geen weerstand of genie vindend.
De echte stad ligt natuurlijk hogerop, daar tegen de rots Krabbenpunt aan. Verder bij de haven vandaan, langs de tijdelijk opgeworpen houten bouwsels, de verzakte paalhutten en armzalige woonsloepen van de vissers, over de doorzadelende houten planken, langs de naar vis stin­kende krotten in het zand, langs al het wrakhout dat lig te wachten op het volgende springtij dat alles weer weg zal spoelen, daar voorbij verschijnen de eerste stenen huizen van Wurmwater, dat door velen Wurmwater-aan-zee genoemd wordt. De huizen die tegen de voet van de grote rots Krabbenpunt aanschurken lopen bij zwaar weer ook onder water. Bij wind uit zee verzamelen de bewoners hun schamele bezit­tingen en wachten af welke rampspoed de storm hen brengen zal.
Ik zat in een van de achterste coupés. Het geluk van platzak te zijn. De voorste coupés waren samengeperst schroot, Marsiaanse dieren incluis. Eén blik door het raam was genoeg om daar vrij zeker van te zijn. Bij ons viel het, daarmee vergeleken tenminste, nog mee. Het monorailstel hing scheef, de vloer helde helemaal naar rechts, en uiteindelijk hingen we toch nog op de rail, vastgehouden door de andere treinstellen voor en achter ons. Er waren gaslekken, de giftige atmosfeer drong langzaamaan naar binnen, er waren gewonden, er was bloed, er was gejammer en gesnik en wat deed Jonas Grimpeerd? Zijn pak afvegen, een gasmasker opzetten, en hooghartig om zich heen kijken. Het lef van een eerste­klasser die per ongeluk het geluk had in tweede klas te belanden, en daarmee zijn leven gered zag.
We hielden die middag halt aan de voet van de eerste hogere uitlopers van de kraterrand. Grote rotsblokken waren als door een reuzenhand in het rond gegooid. De impact van de asteroïde die de krater had veroorzaakt, moet enorm geweest zijn.
In de jacht krijgt de mens besef van perspectief: hij beseft dat hij iets anders ziet dan de andere jagers die zich aan een andere kant van de prooi bevinden. En om zijn eigen handelen te bepalen en efficiënt te maken moet hij zich identificeren met het perspectief van de andere jagers. Ik en Ander verschijnen hier voor het eerst in een dialectische relatie. In de jacht moet men niet alleen zijn eigen perspectief, zijn eigen verhouding ten opzichte van de prooi bepalen, maar zich ook voorstellen in het perspectief van de andere jagers. Men moet de zaak vanuit een andere hoek bekijken. Naarmate de stam zich afsplitste in afzonderlijke wooneenheden of families, ontwikkelde zich ook een familieperspectief gebaseerd op de eigen ervaringen van elke familie. En naarmate elkeen binnen deze meer gedifferentieerde wereld ook meer en meer alleen ging zijn, deed men persoonlijke ervaringen op en bouwde men gedragsrelaties op met voorwerpen of wezens waar niemand anders zo’n verhouding mee had. Uiteindelijk kon men spreken in naam van de stam, van de familie of van zichzelf, dit in verschillende contexten maar ook gewoon door elkaar in een zelfde conversatie. Men kon zichzelf ‘tegenspreken’ en tussen sprekers konden meningsverschillen ontstaan. Op het niveau van de hersenen betekent dit dat mensen persoonlijke hersenconnecties en hersencircuits vormden die ze met niemand anders deelden. Er kwam met andere woorden ruimte voor zoiets als persoonlijkheid. De één reageerde op nieuwe voorstellingen en ervaringen door emotioneel te reageren (connecties tussen cortex en limbisch systeem), de ander door deze nieuwe voorstellingen te verbinden met eerdere (associaties tussen verschillende delen van de cortex). Vrouwen reageerden anders dan mannen, kinderen anders dan volwassenen en ouderen. En nog duizenden jaar later, in de neolithische beschaving, zou de smid anders reageren dan de priester of de soldaat. Breinen gingen dus verschillend gaan functioneren. Het brein van hersenfilosoof Daniel Dennett functioneert anders dan dat van de intellectuelen van de Parijse rive gauche. Het hier ingevoerde begrip persoonlijkheid slaat op een gedragsstijl, niet op het Ego als ‘centrum’ van ons wezen.
De trend duurzaamheid gaat over People, Planet, Proffit, het is een groeiende trend. De focus ligt binnen de sector nog op het ‘Planet’ domein. In de maatschappij is veel aandacht voor het ecologische aspect van duurzaamheid. Omgaan met onze planeet, slim gebruik maken van restproducten en energie of creëren van ‘schonere’ energie zijn daar voorbeelden van (Raessens, 2011).
Blauwhuis, 25 februari 2016 07 Nieuws St. Gregoriusschool Inhoud Agenda Personele zaken en stagiaires Kwartiergesprekken Andere tijden of niet? Vastenactie De week van de BMS Open Dag Oud papier Knutselcircuit
Ziel: De meest gebruikte definitie is niet het vage “essentie van de mens” die men in het woordenboek vindt, maar de definitie die relateert aan de zelfherinnering (zoals in: “ik verloor mijn ziel”) en het gelijkgericht zijn (zoals in:”een trouwe ziel”). De definitie is dynamisch, dat wil zeggen, geïdentificeerd met het leven en het levende; ieder moment herdefiniëert de ziel zichzelf in het licht van zelfherinnering en geweten. Filosofisch wordt het bezien als een psyche of spiegel van het zelf bestaande uit rede, geest en verlangens en vedisch wordt het verdeeld in de goddelijkheid van de onwetendheid, de hartstocht en de goedheid met een individuele ziel (jiv-atma) een gelokaliseerd persoonlijk aspekt (paramatma) en een superziel (Bhagavan of de Heer). Vaak wordt het idee van continuering geïntroduceerd om het belang te benadrukken van de eeuwige waarde en overstijging van de fysieke dood de herinnering zijnde die niet per sé in de eigen hersenen is gelokaliseerd, maar is gegoten in de vorm van een cultureel/biologisch spoor (“mijn kinderen zijn mijn leven en ziel”, “ik heb mijn ziel en zaligheid in dat werk gestoken”). Ook is het idee van onveranderlijkheid belangrijk voor de, vaak religieuze, definitie als zijnde de kulturele noemer gegrondvest in de eeuwige waarden (waarheid, reinheid, medeleven en soberheid ) die het idee overstijgt van het individuele ego geïdentificeerd met het lichaam. Samenvattend zou de definitie kunnen zijn: het stabiele en continuerende gewetensvol herinnerende ware zelf.
Berend liep naar de koelcel en keek om zich heen. Zijn hoofd klopte. Hij begon tournedos, steaks, runder­lendes, oerhammetjes en kalfs­niertjes in zijn armen te laden. Achterovergeleund draaide hij zich om, liep naar de keuken en stortte alles uit op de grote werktafel. Terug in de koelcel legde hij lamsbouten, lamsschouder en gepikeerd gebraad op de grote bak met al gemalen gehakt en zette dit bij de rest. Berend ver­zamelde de worsten die aan het rek naast de deur hingen en haalde de rij gevilde konijnen en geplukte kippen van de haken. Hij bekeek de smalle, kale dieren die in twee enorme vleestrossen hulpeloos aan zijn vingers hingen en plofte ze op het werkblad.
Beslist.nl maakt gebruik van cookies en soortgelijke technieken. Wij gebruiken onder meer analytische cookies voor optimalisatie van jouw gebruik van onze website. Daarnaast plaatsen ook derden tracking cookies om jou bijvoorbeeld gepersonaliseerde advertenties te tonen. Ook social media-netwerken plaatsen tracking cookies. Deze cookies volgen je gedrag op internet. Lees ook ons cookiestatement voor meer informatie. Ga je verder met een bezoek aan onze website door een klik te plaatsen, of door hierna op akkoord te klikken, stem je in met het plaatsen van cookies en het verwerken van de gegevens die wij en onze partners daardoor verkrijgen.
Maar Berend kreeg geen antwoord over zijn lippen. Hij staarde, met ogen zo wijdopen gesperd dat zijn hele iris wit was omrand, naar de saucijs op Willems bord. Zijn mes had een snee in het vel gemaakt, waar het vlees zich nu doorheen perste. Een klein plasje jus breidde zich eronder uit. Het was een korte maar harde kreet geweest, rauw en vol wanhoop.
Alle houders aan de vochtige muur waren leeg, op één na waarin een walmende toorts brandde. Hier en daar lagen wat balen en ook stond er een ruwe kist tegen de wand. Voor het overige was de hal van Cynethryths Toren leeg. Een steile houten trap voerde naar de volgende verdieping. Maar aan de overzijde van de deur verrees een meer dan manshoog beeld, gemaakt van aardewerktegels: een taps toelopende koker bekroond door een vrouwenhoofd met een diadeem waarop gebarsten schijven en vogels van klei waren bevestigd. In buik en borst leek een deurtje te zitten, alsof dit beeld een oven was, klaar om gevoed te worden met onheilige offers.
Voor Heiploeg zijn vooral de machinaal gepelde garnalen het product van de toekomst. Groot voordeel is dat de garnalen zo meteen na de vangst gepeld en verpakt kunnen worden in Lauwersoog. De firma heeft veertien pelmachines in gebruik en volgend jaar komen er nog tien bij. “De onderhandelingen met meerdere grote afnemers zijn inmiddels afgerond. Het komende jaar wordt gezorgd voor een bredere verkrijgbaarheid met meer verkooppunten. Zowel bij de betere vishandel zoals het Visgilde, als bij de groothandel, denk aan Hanos en de Makro, zal onze garnaal verkrijgbaar zijn”, aldus Roel Soldaat.  Aardig is dat op het sluitzegel de naam van het schip dat de garnalen gevangen heeft staat.
Handige multitool voor survivalactiviteiten Deze multitool beschikt over een kniptang, een bijltje, een mes, een flesopener, een zaagje en een hamer. Uiterst geschikt voor buitenactiviteiten of camperen. Kenmerken: * Vervaardigd uit staal van een hoge kwaliteit, duurzaam, handvat van bakeliet. Comfortabele grip. * Productnaam: multitool
Assertiviteit betekent te verkondigen; invloed uit te oefenen. Het is een heet hangijzer: wat dienen we in onze assertiviteit? De religie maakt zich zorgen over ketterij en de wetenschap is bezorgd over onwaarheid. De politiek maakt zich druk over samenwerking. Tezamen betekent het dat iedereen bezorgd is over waarheidlievende samenwerking ten behoeve van de ziel. Ziel is het woord dat het ego-begrip tegenwicht biedt dat zelfzucht in weerwil van andere zelf-interessen vormt en daarmee vervalt in de razernij en storm der ketterij. Het gaat om eenheid in diversiteit, het gaat om de ziel. Het ego is een gevolg van materiële identificatie ten gevolge waarvan mensen geneigd zijn tot oppositie en het in projectie verschuiven van de schuldvraag. De klassieke lering der assertiviteit bestaat er derhalve uit het eigen geweten te behartigen terwille van de eigen ziel en op te passen voor egoïsme dat de eigen materiële positie behartigd. Het ego-begrip is onvermijdelijk omdat de behartiging van het materiële eigenbelang onvermijdelijk is. Het is door de onderwerping van het ego aan de belangen van de ziel dat men het ketterse -isme van de schizoïde oppositie te boven komt. Aldus houdt een juist begrip van assertiviteit in dat men niet de belangen van een ander schaadt. Wat we anderen noemen behoeft dan nog nadere overweging.
Helaas: in het Engels of het Frans (laat staan in het Duits of Spaans) jongleer ik niet zo maar met de taal. En al heeft een Amsterdamse veel-uitgever me eens terug gefloten met de melding “te wetenschappelijk om literatuur te zijn, te literair om wetenschap te zijn”, een degelijk werk moet toch ook leesbaar zijn, en met enige zwier geschreven, nee? Ik hoef immers geen cv te stofferen met saaie hardcovers die academische jury’s bij hun beoordeling moeten toelaten bewijs te leveren van hun beheersing van een exclusief specialistenjargon.
Heimwee overspoelde Berend. Hij dacht aan hun moeder, hoe hij aan haar hand meeliep naar de slagerij, waar pa dan aan het werk was met een jonge Willem aan zijn zij en waar pa moeder in het slachthok stiekem een kus op haar wang gaf. Hij dacht aan de plakjes worst, die hij zaterdagmiddag mocht uitdelen aan de klanten, nadat hij er eerst heel zorgvuldig kleine Hollandse vlaggetjes in had geprikt. Hij dacht aan de jaloezie die hij voelde toen Willem pa vertelde dat hij de slagerij wilde overnemen en pa hem daadwerkelijk omhelsde. Hij dacht aan de teleur­stelling in pa’s ogen toen hij op zijn achttiende verjaardag opbiechtte dat hij wilde verhuizen naar de stad, om bouwkunde te studeren. Hij dacht aan de dag dat hij, in stilte gehol­pen door zijn broer, weer in zijn oude slaapkamer was getrokken terwijl de rouwkransen nog in de woon­kamer stonden. De woonkamer, die moeder ooit had ingericht en die Willem nooit had veranderd. Hij dacht aan hoe Willem altijd bij pa en moeder was blijven wonen en alle zorg op zich had genomen, tot aan het einde. En hij dacht aan de zonnige ochtend toen ze samen op de stoep voor de slagerij stonden en zich afvroegen of de naam op de gevel en het raam nu aangepast zou moeten worden.
35. 33 schokbreker die psychologisch gezien, hapklare brokken van het pro- bleem maakt. In figuur 7 worden de bijverschijnselen weergegeven die dan kunnen optreden. In deze figuur staat ook vermeld in hoeverre deze herken- baar zijn voor de ondervraagde partners. De verschijnselen versterkte schrikreacties, verhoogde oplettendheid worden door hen het meeste herkend. Dat is niet vreemd, want er is een soort bedreiging in het leven van deze mensen bijgekomen. Figuur 7: herkenbare bijverschijnselen/symptomen Alle genoemde symptomen kunnen afgewisseld worden door neer- slachtigheid. Je zult goede en slechte dagen hebben; dagen dat herin- neringen en emoties zich opdringen, maar ook dagen dat je er niet aan
Darwin propageerde rond 1860 de manische idee dat de mens van lagere diersoorten afstamde, en niet (zoals de goegemeente tot  dan toe aannam) van God, die vanzelfsprekend niet in vraag kon worden gesteld, niet op zijn doen en laten kon aangesproken worden. Sindsdien is het een hels heen en weer geweest van koortsachtig zoeken naar tastbare verschijningsvormen van de Eerste Mens (versus de romanficties in schunnige boeken zoals de toen populaire maar half op de “index” staande Bijbel, met al zijn harde porno). En een zoeken naar “missing links” tussen u en ik aan de ene kant en bavianen, gorilla’s en chimpansees aan de andere kant. De Mens is ondertussen al honderden keren op een eerlijke, faire manier gevonden maar is ook al even veel keer door fraudeurs in elkaar geknutseld met wat klei en ongebluste kalk.
Want Beijjun was haar belofte nagekomen. Eerder die dag was op het kantoor van de fabriek van haar moeder een telegram bezorgd. Een spoed­bestelling voor zesduizend strekkende meters fijngeweven linnen.
Berend keek naar de slagerij aan de overkant van de straat en haalde diep adem. De lucht boven het pand was donkergrijs. Het viel hem op hoe slecht de gevel eigenlijk in de verf zat. Berend stak de straat over, stak de sleutel in het slot en duwde de deur open. Het winkelbelletje rinkelde. De tegels op de vloer waren viezig en de ramen moesten nodig worden gelapt. De aanbiedingen van vorige week stonden nog op het bord. Berend zuchtte en draaide de deur achter zich op slot. Hij liep om de toonbank heen en stapte over de snijplank die op de grond lag, met stukken worst er om heen. In de keuken deed hij de lampen aan, die zoemend en knipperend tot leven kwamen. Op het aanrechtblad en om de kraan zaten rode vegen. Berend staarde naar de theedoeken die in roodbevlekte prop­pen in de gootsteen lagen.
‘Mooi, eet nog snel wat, ik denk niet dat we daar straks nog veel tijd voor zullen hebben.’ Hij schepte een kom vol met dampende brij en gaf die aan haar. Zelf nam hij af en toe een lepel uit de pan terwijl hij nerveus om zich heen bleef kijken.
Hij herinnert zich de jonge vissenkop nog wel. Zijn naam is hij vergeten, evenals de precieze plek waar hij hem begraven heeft. Over de jaren heeft hij zoveel slachtoffers in de grond gestopt om de wormen te voeren. Ze zien in hem een veerman die ze terug naar het leven kan loodsen, maar hij is hun engel des doods.
Ik besluit dat het mij niets kan schelen. Oude leugens van oude geesten. Laat ze zingen, laat ze vrolijk zijn, hoor hun lege lach aan en laat ze hun rijstwijn morsen die nooit hun dorst zal lessen en nooit hun herinne­ringen zal verzachten. Dit is het Rode Wolken Huis, en er wordt verteld dat geen enkel mens ooit rust zal vinden in het huis van de duizend geneugten. Oni, tengu en andere yōkai?
Zijn buik was kaal, waar de predatoren hem met rust hadden gelaten. Niet zomaar een beetje haaruitval, maar helemaal, compleet kaal. Als een pasgeboren welp. Rozig en kwetsbaar. Ingevallen en plat, niet zoals een tonronde ezel zou moeten zijn. Het stikstofmasker was van zijn snuit gegleden en zijn muil hing open. De zware kiezen, malers, werden al dof.

“waar te kopen overlevingsuitrusting stroomuitval overlevingsuitrusting”

De middagen kon ik op de poli kon ik de ogen amper open houden. Bij het schrijven van een routine recept voor ijzertabletten en vitamines viel soms de pen even stil; de laatste letters waren steeds kleiner geworden en het eindigde met zomaar een doelloos haaltje; daarna kon ik weer verder schrijven. Een paar recepten later had ik halverwege een regel de indruk dat het papier overging in een stuk strakgespannen vruchtvlies zoals wanneer je van kauwgom een grote bel hebt geblazen. Ik vroeg me al even af of ik langs de bovenkant of langs de onderkant van dat vruchtvlies verder moest schrijven, totdat ik me realiseerde dat ik bezig was in slaap te vallen. Ook moest ik af en toe bij iemand de pols tellen. Dat is vijftien seconden tellen, dan x 4 en dan heb je de polsslag per minuut. Bij één patiënt moest ik tot vier keer opnieuw tellen omdat ik binnen de vijftien seconden de tel was kwijtgeraakt. Gelukkig gaat het dat om routinerecepten en routinehandelingen en ik hoop maar dat de patiënt, bij wie ik zolang met een ernstig gezicht de pols telde met de ogen dicht, heeft gedacht dat ik het allemaal erg aandachtig en zorgvuldig deed.
Om 22 uur ’s avonds volgt voor de kijkers die er maar niet genoeg van krijgen (en vandaar dus ook op het tweede net), nog een afsluitend duidingsprogramma “De Oorlog Vandaag”. Deze special start met een indringende visualisatie van de uitslag van de dagelijkse poll. Hebben we gewonnen, m.a.w. zijn er meer dan 50% van de smsjes binnengelopen op 4571, dan klinkt er 15 seconden lang oorverdovend applaus en gezonde hysterie uitgevoerd door het toneelgezelschap “Un Flamand à Paris”, onder het luidkeels zingen van het alom gekende lied “Sjarel ik heb a gat gezien”. Hebben we daarentegen vandaag verloren, dan mag je 10 seconden staren naar een scherm van zwarte sneeuw. Na deze uitbeelding van het poll-resultaat wordt deze geanalyseerd door twee “bekende gezichten”, opiniemakers of experten. Op basis van welke gebeurtenissen, aanslagen, arrestaties, vernietiging van basissen of trainingskampen, verklaringen van leiders van de “coalition of the willing” of videoboodschappen van de vijand, heeft de tv-kijkende bevolking blijkbaar geoordeeld dat het dagverloop van de oorlog gunstig of ongunstig is uitgevallen?
Socialiseren wordt makkelijk vergeten door diegenen die werken vóór alles plaatsen. De samenleving heeft een eigen ritme en vanwege die golflengte kan je het makkelijk nalaten te socialiseren, hetgeen jammer is aangezien het op zichzelf nog zo slecht niet was. Met een andere indeling van het echte solstitium tot solstitium-jaar in b.v. 24 vijftiendaagse perioden, twaalf maanden tellende van dertig dagen en 48 weken met vijf extra dagen gelijkmatig verdeeld (behalve midzomers ,zie tabel), kan men met een eigen ritme opponeren en socialiseren zonder verloren te raken in de romeinse stijl van veroveren met de oude kalender. Een andere truuk is je dagschema af te zetten tegen de positie van de zon door een horloge op de zonnetijd in te stellen (zie tabel). Deze truuk verslaat de politieke dominantie van de standaardtijd. Socialiseren is niet vrij van hypnotische aantrekking die een ritme van zichzelf bestiert zo dat ieder systeem zijn eigen truuk heeft om het andere te niet te doen. De complexiteit van de moderne cultuur vormt een uitdaging en met alle experimenteren zou het socialiseren niet moeten worden opgeofferd. 
Zijn mond snoerde de mijne. Ik weet niet of hij dat deed om mij het zwijgen op te leggen of om zijn eigen trillende lippen te beheersen. Opeens verheugde ik me niet meer zo op weggaan. Vijf weken zonder hem, zonder zijn kussen, zijn lijf tegen het mijne in bed… ‘Kon je maar mee,’ fluisterde ik.
In de muziek ben je er NOOIT, kapsones en het gedrag van IK BER ER kun je vergeten, dat is amateur gedrag. Als je ECHT muzikant bent en ECHT respect voor jouw eigen kwaliteiten hebt, ga je door  op zoek naar vernieuwingen, jouw eigen stijl en manier van muziek maken, jouw oude vergangen, tussen haakjes, roem achter je laten en doorgaan alsof je je zelf nog moet bewijzen.
‘Wat jouw scheppers jou hebben aangedaan!’ Haar stem sloeg over. ‘Om een prachtige, weerloze creatuur zo te hersenspoelen dat zij alleen maar slaaf kan zijn voor volgevreten vetkleppen zoals die meneer Steiner van jou! Alsof het al niet erg genoeg is dat hij mensen uitbuit in die fabriek. Nee, hij moest ook nog een slaaf op maat hebben.’ Ze zakte terug op haar kruk en sloeg haar hand voor haar ogen.
Het Bedrijf heeft eerder aangetoond dat een vorige versie van de FluCide drugkandidaat tegen twee verschillende clades van het H5N1 virus van de vogelgriep hoogst efficiënt was, naast hoogst efficiënt het zijn tegen H1N1 in het muismodel. Het Bedrijf heeft onlangs de FluCide drugkandidaat verbeterd, die wat creëren het om één enkele drugkandidaat gelooft te zijn tegen alle vormen van griep. Het Bedrijf gelooft dat de gegevens die wij op de Conferentie van de Griep hebben voorgelegd deze kandidaat van de pan-griepdrug als belangrijke anti-griepdrug in ontwikkeling bepalen.
‘Hmm. Juist.’ De minachting was duidelijk hoorbaar in zijn stem. ‘Wat als Yuun Kuhalin slechts een simpel doel had? Om te zien wat mogelijk was met de kweek­tanken? Wat als hij zelf uit de kweektanken kwam? Van Osul Myandal Nyal bijvoorbeeld? Heeft u aan die mogelijkheden gedacht?’
Het publiek wat komt is gemotiveerd en men wil gewoon een gezellige avond met muziek en of er nou gedanst wordt of niet, hoofd zaak is een gezellige avond. Er wordt van te voren niet gekeken of de band wel aan danspubliek kan voldoen, iets wat vaak een misvatting is bij ons in onze Indo circuit.
Hij klimt de drie treden omhoog en opent met trillende handen het deurtje naar de galerij. Het vergulde krul- en lijstwerk van de spiegel achter hem vormt de barokke achtergrond voor zijn romantische ontmoetingen. De boegspriet van de Baal steekt, zoals reeds vermeld, rake­lings langs de achtersteven van zijn galjoen. De na­bij­­heid van de schepen maakt een bijna besloten ruimte van de galerij. Een besloten hofje voor twee tortel­duiven. De griffioenen die de glas-in-lood raampjes van zijn kajuit flankeren, zijn het enige publiek.
Ik dwing mezelf mijn armen uitnodigend voor haar te openen en we treffen elkaar aan het nabije einde van het bedieningspaneel. Ze beant­woordt mijn gespreide armen met de hare. merk ik de bewapende figuren op die in de hoeken van de brug toekijken, dan sluit ik haar tegen mijn borst. Haar armen vouwen zich om mijn flanken, terwijl ik bijna haar volledige gestalte omvat. De grauwzwarte hoed tuimelt naar achteren en stuit van het paneel op de grond; ik snuif de zoute, dierlijk-frisse geur van haar wilde kroes.
‘Ik zal je doden als de smerige hond die je bent,’ roept mijn daimaō. Hij beledigt de roodharige reus nog meer door zijn naam en afstamming niet te noemen. Honden zijn dat niet waard. Hij heft zijn zwaard.
Het vuur brand het oude vertrouwde ‘zelf’ weg. Je wordt wakker geschud. Je ziet daardoor duidelijker wat in je binnenste is. Je ziet het geheel en de context waarin dingen zin hebben. Onze ware natuur komt tevoorschijn. Je ontdekt een innerlijk vuur waar de waarheid ‘ik ben wie ik ben’ de realiteit is. Het transformeert zelfs de oudste diepste dingen in je. Zelfs dat wat je eerst als ‘slecht’ betitelde, krijgt een context.
‘Tot u spreekt uw monorailtransportmiddel van de Arabia Terra Mijn­bouwmaatschappij. Mijn naam is Casanova. Hartelijk welkom op de interkrater­verbin­ding met de Bequerelkrater. Ik zal u met plezier door de vlakten van Arabia Terra naar de nieuwe kraterstad voeren en onderweg aan al uw wensen voldoen.’ Casanova leuterde nog een eind door over zijn perfecte kwaliteiten en luxe, over de virtuele ruimtes aan boord die in alle dromen konden voorzien, zelfs de meest ranzige, en ten slotte over het goede eten dat in zijn inwendige keukens werd gegaard (deliciejeuze-dienééé-meneer), maar ik luisterde niet verder.
Terecht wijst Rose in zijn evaluatie van hersenscantechnieken zoals fMRI (functional Magnetic Resonance Imaging) er wel op dat de vraag niet zozeer is of een verfijning van deze technieken ons zal toelaten iemands gedachten te lezen, maar of we (bijvoorbeeld in gerechtshoven) zullen doen alsof we dit kunnen. Dit kan leiden tot een criminologie waarbij mensen op basis van hersenscans of DNA-onderzoek preventief gevangen worden gezet vóór ze ook maar iets verdachts hebben gedaan. fMRI doet de hersengebieden waar bloed naar toe stroomt wanneer van activiteit of gemoedstoestand veranderd wordt, oplichten als gekleurde vlekken. Zo blijkt dat bij liegen heel wat meer hersengebieden ingekleurd worden dan wanneer men de waarheid spreekt. De zaak wordt dan zo voorgesteld dat fMRI een betrouwbaardere leugendetector zou zijn dan de nu gebruikte en omstreden polygraaf. Maar ook wanneer iemand bij een delicate vraag (‘hebt u hem vermoord?’) op zijn hoede gaat zijn en wantrouwig wordt zonder te liegen, zullen andere hersengebieden actief worden dan voorheen en dus door fMRI worden gedetecteerd. Menig neurowetenschapper heeft dan ook zijn bedenkingen bij de prospecten die fMRI toegemeten krijgt. Ook de meest wereldvermaarde neurowetenschapper Michael Gazzaniga, lid van de Amerikaanse President’s Council on Bioethics, betwijfelt of het breinonderzoek op zichzelf tot revolutionaire wijzigingen in ons rechtssysteem zal leiden.

“backpacken overlevingsmiddelen militair overschot camping survival uitrusting”

Schepen. Met een schip was het allemaal begonnen. Het scheepje waarin Cynethryth naar zee was afge­stoten, als straf voor haar vele mis­daden in de landen van koning Karel, met wie ze nog verwant was ook. Zwijgend en trots had Cynethryth haar lot ondergaan. IJselijk rechtop, als een schrikwekkend idool, had zij in het bokkende en schokkende bootje gezeten, dat door de branding geduwd en gegrepen door de stroom snel naar de einder verdween; met kooldonkere, brandende ogen had ze naar de paltsgraaf en zijn mannen op het strand gekeken, naar de bisschop en zijn monniken en naar de lage duinen die ze nooit weer zou zien. Haar golvende en wapperende haren hadden zwarter dan ooit geschenen, zwarter dan pek was ook haar kleed geweest.
Bewegingsloos sloeg ze de slaapkamerdeur gade die langzamerhand open kierde. Het voelde of de tempé­ratuur in de kamer nog enkele graden kelderde, en een donkere, kolkende gedaante vulde de deur­opening. Iets was niet hetzelfde – inmiddels was het geen gezichts­loze gestalte meer. Laura’s eigen gelaats­trekken staarden naar haar terug vanuit die vluchtige, dreigende massa. Rudimentaire lippen trokken zich terug in een vreugdeloze lach.
Maar hoge prijzen, daar zijn de handelaren het over eens, remmen de verkoop af. ,,Bovendien blijft bij de consument het idee hangen dat garnalen duur aldus Soldaat. Machielsen zag in sommige restaurants in België, traditioneel de belangrijkste afzetmarkt, de Noordzee garnaal zelfs van de menukaart  verdwijnen. Zijn ervaring is dat het al vlug een half jaar kost om de klanten terug te winnen.
Tegelijk voelt het wat verdrietig om misschien(!!!!) afscheid te moeten nemen van een afdeling waarin ik veel energie heb gestoken en waarvan ik het personeel redelijk ben gaan kennen en de meesten ook ben gaan waarderen.
Onze grote Griekse wijsgeer Aristoteles (4de eeuw vόόr de godverlaten Jezus de Nazarener; of was het dan toch onze eerste rockster, de genaamde Plato?) opperde dat de verwondering de bron is van alle filosofie. Aristoteles was dan ook een jongen boordevol nieuwsgierigheid, met ogen en oren die minstens even groot en spits waren als zijn verstand. Hij hoefde ook niet ver te zoeken om rondom hem de meest wonderbare dingen aan te treffen. Hij schreef er ellenlange boeken over, waarvan er vermoedelijk een hoop voor ons verloren zijn gegaan in de grote brand van de bibliotheek van Alexandrië (zo ergens in de 2de eeuw vόόr diezelfde goddelijke pretbederver). Aristoteles was zo begaan met de wonderen die zijn oog te beurt vielen, dat hij amper tijd had om op zichzelf te letten. Vermoedelijk vertikte hij het zijn haar te kammen. Met andere woorden: Aristoteles verveelde misschien menig ander mens met zijn details over de voorplantingsgewoonten van mosselen en schildpadden, maar zelf verveelde hij zich nooit of nooit. Verveling was een zelfervaring die hem volkomen vreemd was. Er was niets narcistisch aan hem.
Dit is een heel moeilijke regel. Niet in staat zijn nee te zeggen tegen de partner is kenmerkend voor degene die verliefd is. Een partner met sterke sexuele aandrang verleidt gemakkelijk een gewillig persoon tot sexualiteit terwijl er eigenlijk niet genoeg bekendheid met elkaar bestond. Niet zelden verdringt de sex de werkelijkheid van de schaduwzijde van de persoon die alleen maar naar voren komt als de verliefdheid voorbij is. Het kan jaren duren van getrouwd zijn voordat men zich realiseert met de verkeerde persoon getrouwd te zijn. Daarom is het verstandig er zeker van te zijn dat men de persoon kan vertrouwen voordat verdere avances worden geaccepteerd. Men kan een lange tijd op het nivo van zoenen blijven totdat in voor- en tegenspoed men zeker weet dat de ander de sterke punten en zwakheden kan aanvaarden en begrijpen. De geliefde soort van sublimatie moet men kunnen delen. Een goede sublimatiekultuur kan sterk genoeg zijn om de meest uiteenlopende soort van mensen met elkaar te verbinden. Religie verbiedt het vaak om te scheiden daar dat een belediging zou zijn voor het vermogen ervan tot integratie. Niettemin is het hebben van dezelfde religie of sublimatiestrategie geen garantie voor een gelukkig huwelijk. Nog steeds moet men zorg dragen voor het uitzoeken van de juiste partner met b.v een gelijke intelligentie en statusoriëntatie. Statistieken wijzen uit: hoe meer de voorkeuren uiteenlopen, des te geringer de kans op voortzetting.
Camping survival ketting zaag, 73 cm lang met twee handvaten. De ketting is een zelfde soort ketting als van een motor kettingzaag en is ijzersterk. Zaagt hout. Ideaal voor op de camping of voor op survival.Binnen één dag geleverd!Kom ook eens langs in onze winkel, Campvelt Dump Store, Burgwalstraat 16, Kampen.
‘Dat was de verbindingslijn tussen de zendunit en de besturing. We kunnen dus ook geen contact meer opnemen met wie dan ook. En vergeet de satelliet­verbindingen, die zijn er enkel in de steden. Onze marsnetbooks zijn waardeloos zonder Casanova. We zullen de gewonden sneller hulp kunnen geven en zelf hulp vinden als we te voet terugkeren.’
Ik heb erg genoten, die keren dat ik op de sneeuw geslapen heb. Dus zodra de sneeuw weer valt maak ik mijn bedje binnen op: Matje slaapzak en kussen in een bivakzak (een waterdichte hoes voor je slaapzak). Dan kan ik het geheel zo in mijn pyjama mee naar buiten nemen en erin kruipen. Ik heb ernstig getwijfeld gisteravond, toen na de sneeuw een fikse regenbui kwam. Maar tegen bedtijd was het droog en had ik geen smoes meer. Behalve dan dat de sneeuw bijna weg was.
63. 61 aan te hebben. Van degenen die wel betrokken zijn geweest geeft meer dan helft (61%) aan dat de betrokkenheid voor hen toereikend was. In totaal geeft meer dan een derde van de respondenten aan er wel behoefte aan te hebben om betrokken te zijn bij de hulpverle- ningstrajecten van de verslaafde, of het gevoel te hebben te weinig betrokken te zijn geweest. Een grote groep heeft meer behoefte aan betrokkenheid: “Telkens krijg ik te horen hoe ik mijn partner moet helpen. Niemand vraagt hoe het met mij gaat.” “bij de mannengroep niet (logisch) maar wel bij zijn individuele thera- pie. Wij vonden het belangrijk om onze individuele therapieën ook samen te doen. We zochten de eenheid weer op. Werd in de hulpverle- ning niet altijd begrepen.” Een aantal overige reacties: “eigenlijk is hij eerst een paar gesprekken alleen geweest, maar wilde de therapeut direct dat ik erbij was betrokken om zo samen aan onze relatie te werken, en dat is goed, maar ik merk wel dat hij nog met dingen vanuit zijn verleden zit waar hij niet genoeg hulp voor krijgt in deze soort therapie, omdat onze relatie naar elkaar toe nu wel goed gaat is deze therapie ook afgerond.” “Ik zat er op een gegeven moment alleen. Hij wilde niet meer.”
De weggestopte pijn van zo’n mens dient zich evenwel aan in verschillende gedaantes, in zichtbare en onzichtbare symptomen, in lichamelijke of in geestelijke klachten. Ik denk aan klachten die zich gemakkelijk én minder gemakkelijk laten begrijpen zoals: altijd met je gezicht naar de deuropening willen zitten, met medische keuringen niet tegen een muur willen staan, gevoelens van angst en machteloosheid, woedeaanvallen, mensen niet vertrouwen, zich niet kunnen hechten, steeds twijfelen en niet tot handelen kunnen komen, overactiviteit, slapeloosheid, nachtmerries.
The requisite instructions to passengers on what to do in the event of an alarm, fire, damage to the vessel and evacuation and indicating the location of the survival equipment shall be provided in each cabin. eur-lex.europa.eu
2011 belooft een jaar te worden waarin de Bron en Moeder Aarde een nieuwe verbinding zullen aangaan, waardoor het etherische zich zal ontvouwen in onze dagelijkse realiteit. In deze nieuwe energie zullen we groeien van dualiteit naar polariteit, via acceptatie hoe het IS, dit schept het Niets, het Zijn. Het mannelijke in de mens, het handelen, kan maar moeizaam functioneren op de oude manier en vraagt om eenvoud en flexibiliteit. Verschillen in geniale en gekopieerde ‘ik ook’ creaties zullen duidelijk zichtbaar worden. Het pure scheppen zonder projecties kan geheeld worden. Onze acties zullen worden uitgetild boven ons normale ontwikkelingsniveau en het evenwicht en de dynamiek tussen mannelijk en vrouwelijk is een belangrijk thema voor 2011. Over deze onderwerpen en meer kun je lezen in dit astrologisch jaarartikel over 2011.
Wat betekent deze zeer bijzondere astrologische situatie nu eigenlijk voor ons en voor het collectief? Als collectief worden we ons bewust dat onze eenheid gewond is *13a Uranus heerst over computers en daarom krijgen de Robin Hoods achter hun computer nu (vanaf 2004) zo de wind mee en neemt de nieuwswaarde van internet zo’n vlucht. Nu wordt voor iedereen helder dat de gecontroleerde kanalen van informatievoorziening via de reguliere media vaak gekleurd en onvolledig zijn. Iedereen moet nu voor zichzelf gaan beoordelen of informatie klopt. Bestuurders verliezen meer en meer hun greep op het collectief. Iedereen kan nu doordringen tot het collectief met informatie en creaties. Sinds de zwarte Maan in Vissen in oktober 2010 haar werk is gaan doen, is dit sterk aan het toenemen. Het bewustzijn, de vrijheid en het inzicht in ons collectief groeien dus enorm. We worden ons hierdoor ook bewust van de ongelijkwaardige kansen en manipulatie van bestuurders en het maatschappelijke systeem waar wij allemaal onderdeel van zijn. De gewonde eenheid wordt dus voor een grote groep zichtbaar en zet een beweging in gang van heling en herstel. Deze belangrijke boost van helende energie geeft ons de kans om onze expressie van de eenheid als collectief weer meester te worden en weer bewuste scheppers te worden van ons eigen leven en realiteit. *13a
NIEUWSBRIEF 3 JULI 2011 Stichting Zorgcentrum ‘de Blanckenbörg’ Eikenlaan 34 9697 RW Blijham tel 0597-565500 www.blanckenborg.nl VRIJWILLIGERSPRAAT Clarie de Boer Vrijwilligerscoördinator clarie.deboer@blanckenborg.nl
3. Inhoudsopgave 1. Inleiding……………………………………………………………………… 3 2. De enquête…………………………………………………………………. 6 3. Wanneer is mijn partner seksverslaafd?…………………………. 8 4. De invloed van seksverslaving op de partner ………………… 27 5. Op weg naar herstel…………………………………………………… 51 6. Hoe werk je als therapeut aan herstel in de partnerrelatie? ………………………………………………………….. 65 7. Conclusie ………………………………………………………………….. 76 8. Referenties……………………………………………………………….. 79 Bijlage 1 enquête……………………………………………………………… 81 Bijlage 2 definities van de termseksverslaving ingevuld door de partner……………………………………………………………………….. 87 Bijlage 3 proces van herstel van vertrouwen………………………..91
De schrijvers René Nauta en Beke Olbers zijn de eigenaren van Extra survival en bushcraft. Extra survival en bushcraft is al sinds 1997 actief in het organiseren van vele cursussen. De ervaring en kennis die ze in al die jaren hebben opgebouwd hebben ze verwerkt in het eerste Nederlandstalige handboek over bushcraft. Alle basisvaardigheden voor bus
Cynethryth keek hem in zijn ogen en haar oogleden knipperden niet. Die van Offa uiteindelijk wel: hij sloeg zijn blik neer en werd verliefd op die veile tovenares, viel voor haar als een blok, verstootte zijn wettige vrouw Drida en huwde de Frankische. Het hof van Offa veranderde door toedoen van Cynethryth al snel in een rovers- en hoerenhol; de geeste­lijken wiekten weg als duiven van dat oord, waar ze kort geleden nog het hoogste woord hadden gehad en onophoudelijk hun missen hadden gelezen. Ze hielden zich vervolgens op in wouden en moerassen en afge­legen hoeven, en spanden samen met Drida’s mensen.
Ze maakt zich van me los en heft haar handen in een hulpeloos gebaar even op, om ze slap langs haar lijf te laten vallen. ‘Dat kan ik wel, maar ik mag het niet. De regels gelden alleen voor robots jonger dan 15 jaar.’
Daniëlle stond op. ‘Die fundamentele drijfveren, die iedereen heeft… móet hebben… die zullen je in leven houden. Tot de dag dat jij jouw persoon­lijke drijfveer zult vinden. Je doel.’ Ze pakte haar krukje. ‘Over tien minuten zullen al je blokkades opgeheven zijn: dan zijn je mobi­liteits- en wapensystemen ook weer actief.’
Dat brengt me meteen bij de dag/nacht-cyclus van TWOM. Overdag is iedereen thuis, en kan je sims-like taken uitvoeren. Al betekent dit in dit geval niet dat iedereen lekker tv gaat kijken en dansen, maar komt het erop neer zo veel mogelijk essentiële klusjes te doen om de aankomende nacht weer te overleven: koken, puinhopen in het huis doorzoeken, bouwen en repareren van een gasfornuis, werkbank, regenwatervanger, allerhande hulpmiddelen als een schep, koevoet of mes, en dergelijke. Ofwel, er veel werk te verzetten, en weinig tijd om dat te doen, en nog minder grondstoffen om te gebruiken. Je zal dus constant moeten schipperen tussen de vele (on-)mogelijkheden die er zijn. En dan komen er nog de behoeften van je die ‘overlevers’ bij. Eten en slaap zijn essentieel, maar vaak hebben ze ook een eigen verslaving, zoals roken of alcoholische drank. Geef je daaraan toe, of laat je ze cold-turkey afkicken? Dat laatste bespaart natuurlijk tijd en grondstoffen, maar is al snel een enkeltje richting depressie.
Het stevige compacte blad met vast mes heeft een duurzaam handvat met rubberen overmold die een solide toepassing biedt. De ergonomische vorm biedt u een betere en comfortabelere grip bij alle weersomstandigheden. Met een dun randmes dat oplost tot een bepaald clippunt, zal dit solide, volle mes u helpen te snijden en te scheuren, zodat u kunt overleven, zelfs in de moeilijkste omgeving.
‘Bij wie ligt jouw loyaliteit, Meyago Niloo?’ vroeg hij en hij boog voor­over, drukte haar hoofd naar achteren zodat hij haar in haar ogen kon kijken. ‘Ben je werke­lijk een Kiteh-hoer, zoals de rapportages doen gelo­ven?’
Ja, en misschien zou Utrecht morgen weer oprijzen uit het Glas. Dat Mook hem zou laten leven was nauwe­lijks waarschijnlijker. Ferdi grinnikte door zijn tranen. Dit was niet de manier om zijn laatste minuten door te brengen.

“uitrusting voor overlevingsuitrusting basis overlevingsuitrusting voor kamperen”

2. De opzichtige geldbesteding van de rijke elite, gekoppeld aan een totaal onproductief bestaan. De Noors-Amerikaanse econoom en socioloog Thorstein Veblen heeft in zijn klassieker “The Theory of the Leisure Class” (1899) reeds gewezen op de ontwikkeling van een niets-doende klasse die zich volledig overgeeft aan wat hij conspicuous consumption noemt, i.e. de consumptie van luxegoederen om zo zijn/haar status publiekelijk te etaleren. Ook voor het oog van de sukkelaars die net door toedoen van die elite sukkelaars zijn geworden of het blijven. Kortom: de 1% versus de 99%, zoals dat anno 2015 heet.
Alles was warrig. Het laatste dat ze zich echt heel helder kon herinneren was dat ze thuisgekomen was van Natsuko’s winkeltje, ontzettend over­stuur, bang om naar huis te gaan maar tegelijkertijd wetend dat het niet uitmaakte waar ze heen ging. Natsuko had heel duidelijk gezegd dat de Shinigami aan haar vast zat, niet aan het huis. Laura had zelfs het gevoel dat het Japanse vrouwtje het verschijnsel had kunnen zien – want wat was anders de reden geweest dat ze haar zonder uitleg de winkel uit had willen zetten?
Hebben we bij het autoritair gezag een communicatie die uitgaat vanwege een persoon, dan herkent het volk in het charisma van een leider zijn wil, wensen en verlangens en laat hij deze door een gezaghebber verwoorden. Zo lijkt de communicatie tussen volk en charismatische leider uit te gaan van de charismaticus zelf, die erin slaagt zichzelf voor te stellen als de belichaming van wat de mensen willen (‘willen’ hier in de zin van Schopenhauers Wille, die de Vorstellung (of Rede) als werktuig gebruikt om zich te manifesteren. De charismaticus blijk echter vooral succes te hebben bij mensen die het niet meer weten, die niet meer weten wat ze willen. Vandaar dat charisma tegenwoordig geassocieerd wordt met populisme. Wat de charismaticus dan inhoudelijk zegt of lijkt te zeggen, moet dan blijkbaar aansluiten bij een dieper onuitspreekbaar verlangen van zijn volgelingen, een verlangen dat dikwijls agressieve aspecten vertoont (‘we geven ze er eens goed van langs’). Vandaar dus dat het optreden van een charismatische politicus/a doorgaans gezien wordt als populistisch. De vier politieke succesvolle Belgische charismatische figuren die sinds 1990 in de Belgische politiek zijn opgetreden, met name Jean Pierre Van Rossem, Jean-Marie De Decker, Yves Leterme en Bart De Wever, getuigden of getuigen inderdaad van een pregnant populisme (vanuit hun perspectief in positieve zin). Zij haalden of halen hun stemmen veel meer op basis van hun uitstraling dan op basis van een verstandig begrepen programma. Zo verwacht(t)en de kiezers van Bart De Wever van hem dat hij de Franstaligen en in het bijzonder de Parti Socialiste een lesje zou leren, zonder precies te weten wat ze daarmee bedoelden (hoewel: op Internetfora kon je goed lezen wat sommigen zich fantaseerden met Laurette Onkelinx in een of ander duister steegje te doen). Het lijkt erop dat wat charismatische figuren beloven en hun volgelingen verwachten eigenlijk niet geheel kan uitgesproken worden en in ieder geval niet op papier kan worden gezet. Populistische groeperingen drijven meestal op revanchegevoelens zowel bij de leiders (met een verborgen agenda van machtswellust) als bij de volgelingen (wraak). Dit verklaart waarom ‘normale’ democratische politici zo’n angst en afkeer hebben van populistische bewegingen of figuren. Hetzelfde patroon vinden we trouwens dikwijls bij sekten, waar we zien dat de sekteleider zich doorgaans aardig weet te verrijken met giften van leden die in de boodschap van de charismatische leider troost en levenszin vinden. Ik houd eraan te melden dat de relatief populair wordende katholiek-religieuze charismastiche beweging, die ik van binnen uit nauwelijks ken, teruggaat op het oorspronkelijke kerkwoord ‘charisma’, meer in het bijzonder op de ‘gaven van de Heilige Geest’. In de mate dat het me niet bekend is dat deze charismatische beweging een bijzondere maatschappelijke of politieke visie zou hebben, spreek ik me over haar niet uit en mijn mening over haar is gelijkwaardig aan mijn mening over andere godsdienstige stromingen. Overigens is, op basis van de informatie waarover ik beschik, de charismatische beweging ook niet opgehangen aan één dominante en fascinerende leidersfiguur.
Ademhaling Een normale ademhalingsfrequentie ligt tussen de 10 en 30 maal per minuut. Dit geldt voor een hond in rust. Na heftige actie neemt de ademhaling natuurlijk toe. Wanneer de hond zonder veel activiteit zeer snel ademt kan dat wijzen op hartklachten maar ook, afhankelijk van de situatie, op pijn of heftige stress.
En: ‘Vandaag, nee, deze hele week was ook voor mij even te veel… Ik wil eindelijk weer eens vrij zijn, dansen. Ik wil eindelijk weer eens goeie, echte seks. Niet dat haastige, gezamenlijke gemasturbeer dat we nu doen. Ik wil slapen tot de zon hoog in de hemel staat.’ Ze greep zacht Meyago’s linkerpols, drukte de spons verder naar beneden, liet Meyago’s middel­vinger en ringvinger even tussen haar dijen glijden.
‘Verder, kom op, ik daag je uit!’ Hand in hand hinkelden we van steen tot steen. In mijn hoofd flitsten bij elke sprong beelden van ons dorp in de meest uiteenlopende perioden. Een modderdoorlopen dorpsstraat zonder asfalt of verlichting. In het Duits vloekende soldaten. Adembenemend. Levensecht!
Een belangrijke vraag is of het toekomstproject in zijn geheel openbaar moet worden gemaakt of stapsgewijs volgens de bekende salamitechniek. Het eerste heeft het voordeel van de volledigheid, het tweede zorgt ervoor dat het project met een zekere regelmaat in het nieuws komt. Dit geldt voor om het even welk toekomstproject.
Moeder natuur is poëzie: alles rijmt en gaat in harmonie voor de waarheid van vreedzame coëxistentie. De waan wordt veroorzaakt door de angst voor de dood die zich met het lichaam identificeert: de natuur kan je lichaam verslinden, alles moet sterven. Gaan voor de ziel bevrijdt van de angst voor de dood, de liefde sterker makend dan de lust tegen de regulatie. Bij dieren wordt dat instinct genoemd en voor mensen heet het wet en orde. Haar konflikt handelt altijd over handhaving: zal haar natuur handhaven met de dreiging van de dood. Vrouwen meer gebonden aan de aarde dan de mannen vanwege hun sexueel ontvankelijke houding zijn afhankelijk van het initiatief van mannen. Als een man haar niet vraagt, haar kent of aandacht heeft voor haar behoeften, is het spel van de samenleving als geheel verloren. Op het lagere nivo van de dierlijke natuur is dit duidelijk genoeg. Voor het hogere van de kultuur raken zaken verward: mannen moeten worden als vrouwen en omgekeerd. Het materiële als geheel wordt vrouwelijk en de Heer van de Tijd moet worden weergegeven als het mannelijk initiatief of de beweger van het universum. Het sexuele vergetend worden zowel vrouwen als mannen menselijk, de wereld liefhebbend in achting voor de orde van de tijd. De orde behoudt de ziel en geeft zekerheid van handhaving. Sexueel moet men voor die orde gaan, meer verplicht zijnde door de fysieke werklast van dienstbaarheid aan de orde terwijl niet-sexueel men eenvoudigweg de dingen te accepteren heeft zoals ze zijn, de bestaande orde dienend en herstellend minder materiëel verplicht zijnde. Dat is wat ze wil: zijn initiatief en haar natuurlijke orde, ten opzichte waarvan mannen hun alternatieven van bestuur opperen. Als mannen trouw zijn aan haar orde, dan zal de ziel de mannen van konflikten weerhouden. Oorlog als zodanig is een mislukken van overeenkomst over de gerechtigheid en de vorm die de orde moet aannemen. Afspreken met haar betekent dat men voor haar moet gaan en haar moet respekteren, haar vragen wat ze wil, er achter komen of haar wensen overeenkomen met je persoonlijke orde en aandachtig zijn voor zover dat wil lukken. In feite moeten mannen er altijd naar verlangen met haar in harmonie te komen daar haar natuur altijd door de tijd bewogen wordt. Op dezelfde manier moet zij altijd verlangen de tijd te voelen daar de tijd wordt bestuurd door konstrukten van de mannelijkheid. 
Terrorisme zal een druk onderwerp zijn, wanneer diepere waarheden aan het licht komen.  Je zult beginnen te zien hoe deze dingen ontworpen werden om een wereldwijde agenda te steunen, om te eisen dat jullie allen in de angst blijven om zo de controle te kunnen behouden.  Deze waarheden zullen nog meer naar buiten komen als je bereid bent om de diepere waarheid te zien.
Het is eerder mijn overtuiging dat het uiten van heftige gevoelens en emoties (zowel positieve als negatieve) de komende jaren steeds verder ingeperkt zullen worden, zeker in de publieke ruimte en op het werk. Zij zullen vermoedelijk voorbehouden worden voor specifieke contexten, settings of evenementen (bv. feesten en festivals). Als iedere bevolkingscategorie gaat eisen dat ze niet meer op bepaalde manieren worden aangesproken of dat niet meer op bepaalde wijzen over hen gesproken of geschreven worden zoals voorzien in seksisme-wetten en beteugeling van homohaat, dan kan het resultaat volgens mij op langere termijn alleen maar een sterk uitgeklede taal zijn. Een dergelijke taalverarming past wonderwel in wat we in navolging van de Franse filosoof Gilles Deleuze  maar best de controle-maatschappij noemen (6). We gaan de volgende hoofdstukken dieper in op de reeds grotendeels voltrokken evolutie naar een “controle-maatschappij”. Met “société de controle” wordt bedoeld dat mensen niet langer gedisciplineerd worden via beloning of straf in specifieke instellingen (school, internaat, hospitaal, kampen, gevangenis, gesticht, enzovoort), zoals Michel Foucault in de jaren 1960 en 1970 de zaken analyseerde, maar via permanente controle en ogenblikkelijke communicatie. Deleuze ontwikkelde het concept op een moment dat ICT ons leven nog niet beheerste.
Het complex van symptomen dat in meer of mindere mate valt waar te nemen bij mensen die slachtoffer waren van geweld of andere schokkende gebeurtenissen, heeft de naam van post-traumatisch stressstoornis gekregen.
Wanneer er een behoeftige klant zijn broek had laten zakken en plaats nam voor een van de gaten, was het slechts een kwestie van tijd voordat Mumbai iemand vond om plaats te nemen aan de andere zijde van de schutting om de overeenkomst te bezegelen. Ofwel een van de tippelaars die hier over straat zwalkten, of wanneer hij het met de lichtekooien niet eens kon worden over de vergoeding dan stuurde nog wel eens de doof­stomme keukenhulp, die hij dreigde met slaag.
Het vuur brand het oude vertrouwde ‘zelf’ weg. Je wordt wakker geschud. Je ziet daardoor duidelijker wat in je binnenste is. Je ziet het geheel en de context waarin dingen zin hebben. Onze ware natuur komt tevoorschijn. Je ontdekt een innerlijk vuur waar de waarheid ‘ik ben wie ik ben’ de realiteit is. Het transformeert zelfs de oudste diepste dingen in je. Zelfs dat wat je eerst als ‘slecht’ betitelde, krijgt een context.
Maar voor Miranda het papier kon overhandigen greep ze met beide handen haastig naar haar zwangere buik. De tekening zeilde rakelings door de kamer door de beweging en schoof onder de boekenkast. Ze zakte bijna door de knieën, haar elleboog stootte tegen een deurtje van de vitrinekast aan de andere muur. ‘Ohhh,’ kreunde ze. ‘Oh dat doet PIJN!’
Signalen: Probeer op zoveel mogelijk manieren de aandacht te trekken van reddingswerkers. Drie bundels takken klaar zetten in een driehoek, klaar om in brand te steken is een van de beste manieren om aandacht te trekken. Het vuur zal ’s nachts van heel ver zichtbaar zijn en overdag kan je er groene bladeren en takken op gooien om rookontwikkeling te verkrijgen. Takken of stenen gebruiken om een boodschap te maken op de grond is ook een mogelijkheid. Hou er rekening mee dat je bij deze manier van signalisatie de boodschap groot genoeg maakt (minimum 10 meter). Probeer stenen te gebruiken die een lichte kleur hebben, zodat ze in contrast zijn met de ondergrond van het bos. Wanneer je een boodschap op de grond tekent of legt moet je ervoor zorgen dat je de boodschap zo eenvoudig mogelijk houd.(SOS)
Met potloden de donkere lucht licht kleuren, een gesprek voeren met een duif die al veel van de wereld heeft gezien en vriendschap sluiten met de krokodil onder het bed. ‘Kinderspel’ noemen wij dat. Kinderen fantaseren en spelen. Volwassenen worden verondersteld te denken en te werken vanuit een objectieve werkelijkheid. Binnen die opvatting is geen plaats voor de gedachte dat de werkelijkheid wel eens veelvormig kan zijn – dat ‘echt en onecht’, ‘waar en onwaar’ vaak een kwestie van perspectief is. Werkelijkheid wordt geconstrueerd in een web van grote en kleine, abstracte en concrete menselijke samenlevingsverbanden. Dit boek laat zien dat spelen met werkelijkheden een krachtig therapeutisch instrument is. Door middel van reflectie op praktijk en theorie worden speelse methoden voor systeemtherapeuten toegankelijk gemaakt. Het boek zet aan tot nadenken over speelsheid als therapeutische interventie en therapeutische attitude. Hierbij staat steeds de vraag centraal hoe een systeemtherapeut kan aansluiten bij de leefwereld van kinderen en jongeren.In deze bundel komen diverse systeemgeoriënteerde psychotherapeuten uit België en Nederland aan het woord. Zij werken met kinderen en jongeren, individueel, in gezins- of in groepsverband. Hun bijdragen zijn gefundeerd in de klinische praktijk en belichten een fijnmazige veelheid van systeemtheoretische perspectieven en therapeutische ingangen. Ze bieden praktijkgerichte handvatten voor de systeemtherapeutische praktijk met kinderen en jongeren
Het verlangen als uiterlijke bron zal het steeds meer laten afweten. Dit zal in de eerste twee kwadranten van het jaar meer voorbereid worden.  Je zult beginnen te denken, voelen en ervaren, alsook keuzes te maken vanuit dienstbaarheid aan het geheel.
De moritat-zinger besluit toch een andere plaats te zoeken om haar liederen ten gehore te brengen. Ze haalt haar juist vastgespijkerde doek weer los, rolt hem behendig op, hangt haar kleine draaiorgeltje weer aan de leren band over haar schouder en maakt zich dan uit de voeten, het kwetterende aapje in haar kielzog.
Ik heb de “store” dat wil zeggen de planken in de keuken al aardig vol blikken met eten staan  en de keukenkast waar vliegen en muizen niet zomaar naar binnen kunnen staat ook al vol plastic dozen met koekjes, havermout, macaroni, spaghetti, jam, locaal gemaakte pindakaas en zo voort. Inmiddels heb ik voor alle kookgerei waar een gat in het handvat zit een spijker in een lange plank geslagen zodat daar nu een vaste plaats voor is.
Kortom: die roep om energiebesparing komt me over als weer zo’n vorm van collectieve boetedoening die men de mensen ongevraagd wil opleggen. Vandaar het in de publieke opinie bestaande beeld van het “vingertje” en de regelneverij van de Groenen. Mijn kijk op de milieuproblemen vertrekt dan ook niet van begrippen zoals de erfzonde en ook niet van het oedipuscomplex. Ik zie niet in waarom we zouden moeten leven à la merci van de natuur (of Natuur).
Het Spuigat is zo’n kroeg met kerven op de borrelglazen die een borrel of een dubbele mar­keren. De waard put zich uit in excuses terwijl hij aan het inschenken is. Hij spreekt in een onver­staanbaar binnensmonds pidgin, zodat zijn klanten nooit begrijpen waarvoor hij zich precies veront­schuldigt.
Maar de tijd is sinds de 19de eeuw uiteraard niet blijven stilstaan. En Down’s classificatie is nu aangevuld met een recent type, de “normale idioot”. Zij het dat een hardnekkige subgroep van dit type zich liever aanduidt als “abnormale idioot”, kwestie van veilig afstand te nemen. In tegenstelling tot het algemene “normale idiote type” zoekt deze subgroep obsessioneel naar middelen om publiekelijk op te vallen en de aandacht te trekken door excentrieke kledij (zoals hoeden met een scheepsmaquette erin verwerkt), het zeer luidruchtig uitslaan van wartaal en het maken van allerlei obscene gebaren. Heel wat kunstenaars, schrijvers en tv-presentatoren vallen onder dit type, al heeft zich in het merendeel van deze gevallen nog geen gelegenheid voorgedaan waar tot een deskundige diagnostiek kon worden overgegaan. Deze high-educated handarbeiders blijken in hun dagelijkse  beroepsuitoefening inderdaad sterk beperkt te zijn door hun mentale handicap. Zij proberen er als het ware alles aan te doen om te lijken op lijders aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Maar constitutioneel blijven het hoe dan ook “idioten” zoals de rest van de “normale idioten”. Zoals jij en ik dus.
Doordat fabrieken in Frankrijk en Tsjechoslowakije op last van de bezetter tijdens de oorlog de Fi 156 hadden moeten bouwen waren de bouwtekeningen na de bevrijding nog steeds aanwezig en hebben beide landen de toestellen nog in groten getale gebouwd.
Ondertussen zijn de blijheid en de vrijheid fel onder druk komen te staan. En wel onder invloed van twee factoren. Eerst en vooral de steeds toenemende expansie van het politiek correcte denken, van de pensée unique, die de sfeer waarin de blije vrijheid kan gedijen, compleet is gaan vergiftigen. Dit politiek correct denken is gelinkt aan het dodelijke TINA-principe (“There Is No Alternative”). En daarnaast doordringt een aanzwellende angstpsychose de leefomgeving waardoor de vrijheid en de blijheid zich moeten gaan beperken. Een angstpsychose die niet alleen veroorzaakt wordt door het terrorisme, maar evenzeer door de vrees met betrekking tot de klimaatopwarming. Stel je voor dat de helft van België, incluis Oostende, weggeveegd wordt door een onstuitbare zondvloed.
Ik heb onlangs wel een heel dik prenten- en kleurenfotoboek over de alhier gelegen stad cadeau gekregen. Omzeggens elk gebouw, elke zogenaamde bezienswaardigheid of curiositeit is er in beeld gebracht vanuit hoeken en perspectieven waar je zonder levensgevaarlijke acrobatentoeren of zonder hulp van een helikopter onmogelijk bij kan. Maar dat cadeau heeft nog niet één keer mijn aandacht kunnen kapen! In lawaaierige winkelstraten vertrappeld worden door een mensenvloed die je in alle mogelijke richtingen voor de voeten loopt? Naar een tentoonstelling gaan, in een museum rondslenteren en daar de betweterige kunstliefhebber uithangen? Kom, zeg! Zondag de match KV Oostende – Anderlecht gaan zien?
Met veel gespetter baande de opgelapte dinghy zich een weg door de branding. Zout water prikkelde Ferdi’s lippen; zijn ogen knipperden. De roestige buiten­boord­motor brulde, haperde, sloeg weer aan, terwijl achter ze vette blauwe rook walmde. Met één hand hield hij zich vast aan de tros die langs de oranje rubber boorden was gespannen; met zijn andere wees hij naar de einder.
Conclusie van het onderzoek: succesvolle investeerders kunnen aangeduid worden als ‘functionerende psychopaten’. Zij laten zich nauwelijks door hun emoties leiden of beleven ze minder intens. Emoties kunnen investeerders ertoe brengen het ‘spel’ té veilig te spelen. Zo verklaren de onderzoekers waarom in tijden van beursbaisse heel wat investeerders gaan beleggen in obligaties eerder dan in aandelen. Obligaties brengen op korte termijn meer op, maar hun rendement op lange termijn is lager dan dat van aandelen. Door hun emoties (vrees voor verlies, negatieve verwachtingen) te volgen durven beleggers dan minder risico te nemen zelfs als de mogelijke baten de kans op verlies sterk overstijgen. Dit fenomeen staat gekend als ‘kortzichtige verliesafkeer’, myopic loss aversion. De onderzoekers haasten zich om te benadrukken dat de studie niet wil insinueren dat het hebben van hersenletsels een goede zaak zou zijn. In het algemeen blijken mensen met hersenletsels echter ‘slechtere’ beslissingen te nemen dan mensen met een intact brein. In hun eigen onderzoek was risico-nemend gedrag het meest voordelig: de testpersonen met de minste angst (de mensen met letsels) neigden er dus toe optimaler te presteren. Uit ander onderzoek blijkt dat wanneer risico-nemend gedrag minder voordelen biedt, mensen met intacte hersenen beter presteren: de mensen met letsels worden door hun emoties niet tegengehouden om teveel risico te nemen. De onderzoekers onderstrepen ook dat emoties een normaal en essentieel onderdeel zijn van het menselijk gedrag. Toch raden de onderzoekers beleggingsmaatschappijen aan om het persoonlijkheidsprofiel van hun beleggingsadviseurs in de gaten te houden, met andere woorden ze te selecteren op basis van ‘functionele psychopathie’.
Restaurant Parkheuvel is een monument. Niet alleen vanwege uiterlijk,locatie, het intieme park en de Maas die vlak langs stroomt, maar vooral omdat hier, op deze heilige plek voor het eerst in de Nederlandse culinaire geschiedenis een derde ster in de Michelin gids werd binnen gehaald. In de editie van 2003 is het Cees Helder die voor deze historische score zorgt. Meteen is daarmee de huidige eigenaar, Erik van Loo, de eerste Nederlander die het aandurft om een drie sterren restaurant over te nemen. Dat is in de zomer van 2006, midden in het seizoen nog wel. Het hele verkooptraject heeft zich in het grootste geheim afgespeeld, waardoor de heren van Michelin in Brussel en Parijs niet bepaald pleased zijn, want dat zijn ze nooit als hun gids door de actualiteit wordt ingehaald. Misschien dat Van Loo en zijn vrouw Anja het daarom extra te verduren krijgen bij de 2007 editie, dat najaar. Van de drie sterren blijft er nog maar één over, terwijl hij in de keuken van De Zwetheul toch een klein decennium goed is geweest voor twee sterren.
72. 70 kan gaan om de band met je eigen partner, maar net zo goed om fami- lie of vrienden die weer dichterbij mogen komen. Een lotgenotengroep kan daarin een belangrijk onderdeel zijn, maar vooral als je er alleen voor staat. Juist in een dergelijke groep krijg je erkenning door vooral veel te praten, te luisteren en emoties te uiten. Daarin kun je ook met anderen werken aan herstel van vertrouwen en wordt een hele basale behoefte vervuld, namelijk die aan liefde. Het is helaas niet om al je angsten, negatieve gevoelens en twijfels zomaar weg te stoppen in een doos die je op zolder kunt zetten. Hefti- ge gevoelens laten zich niet zomaar opsluiten, maar komen naar bo- ven. Met andere woorden: gevoelens kun je wel bevriezen, en dat kan tijdelijk helpen, maar als je ze kunt laten ontdooien en kunt delen – het liefst met je partner – dan kan de ander met je meevoelen en be- grijpen wat je echte pijn en nood is. Misschien nog wel het belangrijk- ste is dat je dan erkenning krijgt: jouw gevoelens mogen bestaan. Dit is een belangrijke eerste stap op weg naar herstel. Een (nieuwe) veilige, hechte band helpt daarbij om de volgende redenen: • Deze band troost en verzacht je pijn. Lichamelijke en emotio- nele nabijheid werkt kalmerend op ons zenuwstelsel en helpt ons weer in balans te komen. • Een veilige, hechte band helpt om de strijd tegen de bestaan- de problemen vol te houden; • De band helpt je ervan overtuigd te raken dat de ‘nieuwe’ persoon die je bent geworden nog steeds gewaardeerd en ge- respecteerd wordt; • Een hechte verbintenis helpt ons zin te geven aan wat er is gebeurd, en helpt orde te scheppen in chaos.
‘Dit is namelijk een strijd tussen twee andersoortige culturen, die hun geschillen op andersoortige manieren beslissen. En alle idealen ten spijt, verliezen grafiet en inkt het toch van Full Metal Jackets en Hollow Points.’

“ark overleving geëvolueerd uitrusting gear pod modulaire overlevingssysteem”

Ach, wat zijn we gelukkig als gepensioneerden (tenminste als we vrij zijn van dringende financiële kop- en lijfzorgen) dat het ons nog gegund is een soort eilandje voor ons zelf te scheppen, een eilandje waar het Goede Leven niet meer hoeft te zijn dan 1) het doelloos kunnen samenzijn met een paar geliefden, moreel integer en met een min of meer helder, afstandelijk en relativerend inzicht in het kader en de context waarin hun en onze zijnswijze zijn ingebed, en 2) het regelmatig maar bescheiden genieten van zekere ongeforceerde bezigheden die nog een ervaring van sociaal nut en zin opleveren.
Het beeld is volgens Koppejan: ‘De ziel als een dralende geest is vurig verlangend ervaring op te doen‘. Dane Rudhyar beschrijft het beeld zo; ‘Een menselijke ziel, verlangend naar nieuwe ervaringen, streeft naar belichaming.’*3
Ooit waren de straten van Yin-Ghuel verzadigd van kleuren. Kleding vol rijke patronen, gemaakt van weelderige stoffen voor stralende mensen van honder­den verschillende mensensoorten. Gewone mensen woonden in huizen met voorzieningen die nu alleen voor de rijken waren.
Ik kan me niet in de plaats stellen van de gemiddelde Blokken-kijker. Maar zelf vond ik het maar een uitermate zielig spektakel. Als er zoiets bestaat als cultuurbarbaren, dan zijn het vast en zeker wel deze idiote BV’ers. BV’s die al hun vaardigheden inzetten om zich voor het goede doel compleet belachelijk te maken. Gelukkig kijkt de doorsnee Vlaming maar met een half oog naar Blokken: ze hebben het op dat uur te druk met potten en pannen. Of ze zijn op hun gemak aan het eten, na de tv te hebben uitgezet.
Wat betreft klagen geldt als eerste vraag: heeft men het recht te klagen? Er bestaat een verschil tussen hysterie en onthulling. De hystericus heeft behoefte aan aandacht, maar onthult niet wat de ware boodschap is. Dit is pathologisch. De ware klacht is degene die het belang van de ziel onthuld. De hystericus pleitend voor de gehechtheid aan het tijdelijke van het één of andere is een onterechte klager. In plaats van zelf te handelen kunnen diegenen neurotisch over het onvermogen de vrijheid van keuze te verdragen, beschuldigen en projecteren. De anderen worden soms beschuldigd en/of zelfs God genoemd, alleen maar om te ontsnappen aan het zelfverantwoordelijke. Klagend, schijnt de behoefte van de ziel te bestaan uit het krijgen van aandacht. Natuurlijk is het de ziel, de reflektie van gerechte zelfherinnering die aandacht behoeft, maar we lopen telkens in dezelfde valkuil. Het loopt er altijd op uit dat men de show steelt en men berouw heeft als het feestje ten einde is. Het is eenvoudigweg zeer moeilijk niet verstrikt te raken in een éénrichtingsverkeersstraat die op zichzelf ‘heilig’ kan zijn, maar de duivel blijkt te wezen die de rest van de heiligheid te niet doet(afb.). Dus moet de conclusie luiden dat de klacht ter wille van enkel de aandacht moet worden herkend als zijnde onrechtgeaard. Aan rechtgeaard klagen is een complexiteit van oorzaak en gevolg te onderkennen die werk in één of andere opzicht inhoudt. Het begin van dat werk kan bitter zijn naar zijn materiële gevolg: de materie is in wanorde. De symptomen accepterende biedt de behandeling die tot herstel van de orde leidt ruimte voor de vrede-scheppende ziel in een gezond kontakt met de materiële natuur: men draagt de gevolgen, de ziekte is genezen en de vrijheid van keuze is hersteld. Een goede arts zal altijd zeggen: ik kan helpen en bevorderen, maar de genezing wordt volbracht door de ziel zelf.  
46. DE KIKKER EN DE OCEAANAlleen het uitzicht viel wat tegen. De muren waren grijs, steil en glad en bovenhem was de hemel gereduceerd tot een blauwe platte schijf. Hij was er sinds degrote, maar ook laatste sprong, sinds kikkerheugenis zeg maar, niet meer uitgeweest. En aangezien kikkers een kort geheugen hebben, was hij zelfs vergetendat hij ooit buiten de put had geleefd.Nu kwam er op een dag een meeuw voorbij. Dat gebeurde niet zo vaak, wantde put lag behoorlijk diep in het achterland. Enkel bij zeer koud weer en als dewind uit het noordwesten kwam, werden meeuwen wel eens landinwaartsgeblazen. De meeuw zag de kikker en remde. Hij bleef even cirkelen boven deput, zich ervan vergewissend of hij echt wel een levend wezen had gezien, zodiep in de put. Hij landde op de stenen rand van de ronde schacht.“Hé, wat zit je daar te doen?”, riep de meeuw naar de kikker, “zit je gevangen?”De kikker keek omhoog. Dat ging makkelijk, want een kikkerperspectief washem aangeboren. De meeuw was, vanuit zijn standpunt gezien, een zwart sna-velig halfrond silhouet dat zijn mooie blauwe cirkel doorbrak. De poten kon hijniet zien.“Hoezo, gevangen?”, schreeuwde de kikker terug.“Moet jij niet aan een poel zitten, of in een weiland?”, vroeg de meeuw.“Ik zit aan een poel. Mijn poel trouwens. Ik ben helemaal niet gevangen.”“Wil je er dan niet uit?”, vroeg de meeuw.De kikker keek verbaasd. Eruit? Waar zou hij dan wel uit moeten? Hij zat tochnergens in?“Neen, ik moet nergens uit”, zei hij, nu toch met enige aarzeling in de stem.“Oké”, riep de meeuw, “dan ga ik maar eens terug naar de Oceaan.” En wegvloog hij.“De oceaan?”, dacht de kikker, “Wat zou dat nu kunnen zijn?”Hij keek rond, sprong in zijn plas en trok enkele baantjes.Het universele karakter van Libbrechts model maakt dat Libbrechtspreekt van een model in de diepte. Het model beschrijft de dieptestruc-tuur van ons mens-zijn. Deze dieptestructuur staat in tegenstelling tot 36
‘Waarom zwalkte je dan helemaal alleen op zee als je zulke goede relaties met Karel hebt, en bovendien ben ik al getrouwd,’ antwoordde Offa, wiens geest een labyrint was vol kuilen en valstrikken en lepe, on­navolg­bare gedachten als nordische knopen die ook nog eens met elkaar zijn verknoopt, maar wiens wijze van uitdrukken vaak bot en ruw was. Evenals zijn bloedbevlekte daden.
En: ‘Vandaag, nee, deze hele week was ook voor mij even te veel… Ik wil eindelijk weer eens vrij zijn, dansen. Ik wil eindelijk weer eens goeie, echte seks. Niet dat haastige, gezamenlijke gemasturbeer dat we nu doen. Ik wil slapen tot de zon hoog in de hemel staat.’ Ze greep zacht Meyago’s linkerpols, drukte de spons verder naar beneden, liet Meyago’s middel­vinger en ringvinger even tussen haar dijen glijden.
We hebben al weken geen 1001-hapjes meer gegeten, want ik pas dus hartelijk voor een afwas van twee meter hoog. Botje is volledig van Fiona. Ze neemt hem iedere avond mee en gaandeweg zie ik onze huisrobot een beetje veranderen. Gek, maar het is net of hij wat rechter op zijn wielen staat. Zijn grijparmen werken weer, hij is gepoetst, de kapotte lens is gerepareerd en verdomd als ik lieg: hij kijkt slimmer uit die kunstogen van hem.
Tegenwoordig hebben de democratische volksvertegenwoordigers dus principieel ‘auctoritas’ (gezag; autoriteit) in de zin dat ze namens een electorale achterban spreken of horen te spreken. De senatoren spreken namens een zekere ‘Idee van de Natie’. Sommige (conservatieve) grondwetspecialisten verdedigen zelfs de stelling dat ook de volksvertegenwoordigers moeten optreden op basis van die ‘Idee van de Natie’. Oorspronkelijk konden de kiezers vrij goed zien wat hun députés deden: ze spraken hen individueel of in groep aan om voor hen in Brussel één en ander in orde te brengen. Dit systeem nam naarmate de overheid werd uitgebouwd de vorm aan van het cliëntelisme waarbij leden van de achterban massaal binnen het staatsapparaat werden tewerkgesteld. Doorheen de jaren 1990 verdween het cliëntelisme om twee redenen: 1. de bestrijding van het cliëntelisme werd door de rechterzijde gezien als een manier om te komen tot de ‘ontvetting van de Staat’, een uitdrukking die in die jaren schering en inslag was; 2. de toegenomen actieradius van de media maakte dat de populariteit van een politicus afhing van zijn of haar optreden in de media en vanaf dan begon men politici te ‘verkopen’ met communicatie- en marketingstrategieën of kandidaat-politici aan te trekken die op andere terreinen al van een zekere volksgunst genoten, de Bekende Vlamingen dus (BV’s). Wanneer Vlaams minister-president Luc Vandenbrande in 1993 met veel poeha aankondigde zijn dienstbetoon stop te zetten, was dat voor veel politieke waarnemers met een inzicht in de tijdsgeest dan ook geen verrassing. En sindsdien toont Herman Decroo, de kampioen van het cliëntelisme, met fierheid en nostalgie zijn kelder met de duizenden dossiers van mensen die hij op één of andere manier individueel geholpen heeft.
Met één voet in Mooks sloep aarzelde Ferdi. Het maan­licht schilderde een dansend pad van licht op het kalme water van de Delftse Schie. Naar het zuiden toe lag Rotterdam nog in sluimer, haar spaarzame ver­lichting weerkaatsend van de laaghangende bewolking. Vanaf de herfst leefden de Rotterdammers door het elek­tri­ci­teitstekort een groot deel van het etmaal in het duister.
Voor Harrald iets kon doen, stak ze haar rechter­wijsvinger in de wond die hij zojuist gemaakt had. In een vloeiende beweging likte ze vervolgens het puntje van haar vinger af. ‘Wat doe je nu?’ vroeg hij geschokt. ‘Van melaatsen moet je afblijven, voor je ’t weet ben je besmet!’
What you can DO with Garmin Tactical GPS Navigator! (:Tap The LINK NOW:) We provide the best essential unique equipment and gear for active duty American patriotic military branches, well strategic selected.We love tactical American gear
Hoe is de aarde ontstaan en hoe oud is deze? Hoe zag het leven er toen uit? Waarom stierven bepaalde dierensoorten en konden anderen blijven bestaan? Waaruit zijn levende wezens opgebouwd? Waarom gaat iedereen dood?
Al ging het bij de Dada van Cabaret Voltaire in 1917 uitsluitend om de vorm. Om het produceren van inhoudsloze puur formele poëzie. Zuivere wiskunde. Nu mikt men in verlaten 19de-eeuwse bolwerken en in dichtersdorpen eigenlijk op wiskundig geformaliseerde inhoud. Het onderscheid tussen inhoud en vorm is ondertussen natuurlijk reeds een halve eeuw lang compleet opgeheven geraakt. Zelfs in de filosofie. Nu ja: waar inhoud en vorm tot nihil en “néant” zijn herleid, is het onderscheid tussen beide uiteraard de jure en de facto opgeheven.
Het beeldmateriaal dat moet beoordeeld worden door de twee kandidaten of “gasten” én door ons als kijkers thuis, is veel boeiender en gevarieerder dan de saaie vragen die een quizmaster doorgaans in een monotone en voorspelbare reeks afvuurt. De antwoordmogelijkheden bij elk onderdeel zijn telkens anders, heel wat diverser en frisser dan het simpele “ja of nee” of “waar of niet waar” van een ordinaire tv-quiz. Het ganse gebeuren oogt ook veel realistischer dan de burleske gebaren en de gekmakende totentrekkerij van Wauters vs. Waes. Kortom: het volgen van de oorlog via “Charles & Michel tegen de Kleine & Grote Mongolen” vraagt van ons kijkers toch een minimale inspanning. Maar geen bijzondere geschooldheid of gespecialiseerde voorkennis. Vandaar het enorme succes van het nieuwe infotainment-programma bij jong en oud, arm en rijk, vrouw en man, (werkloze) bouwvakker en bankier, ongeschoolde en universiteitsprofessor. Iedereen kan gelijkmatig en met gelijke kansen deelnemen. Mits je jezelf dus die kleine inspanning getroost. En dat doet gans kijkend Vlaanderen, neemt u het maar van me aan!
Ik probeerde de gebeurtenis in mijn geheugen te griffen. Ik had al geprobeerd om uit mijn geheugen gebeurtenissen te tekenen, maar ik ben geen grafisch artiest. Het pijnlijkst was voor mij dat mijn verleden gaten ging vertonen van zaken die ik me niet precies kon herinneren, zoals de blik van mijn dochter toen ze dat diploma kreeg, toen ze een groot compliment kreeg van de rector, toen ze afscheid nam van de school, de docenten en haar klasgenoten. Ik kon me het beeld in detail niet meer voor ogen halen, het werd versluierd door emoties, zodat ik het niet waarheidsgetrouw kon tekenen. Het ging voor altijd verloren.
De rechtszaak werd voortgezet. In wat volgde legde een door de verde­diging opgeroepen psycholoog uit hoe het menselijk brein werkte. Het brein was tame­lijk vaak het slachtoffer van verkeerde inter­pre­taties, illusies, hallucinaties, verkeerde conclusies en foute aannames die de moeder van elke fuck-up zijn. Kortom, het menselijk brein was niet fool-proof. Aan het geheugen kon geen waarde worden gehecht. Integendeel, het werd vaak aangevuld om het beter te laten passen in de situatie van het heden, wat cogni­tieve dissonantie werd genoemd of als selectieve amnesia werd beschimpt.
Maria hief haar hand op. ‘Begrijp me niet verkeerd, alsjeblieft. Het is gewoon een vraag die bij me opkwam.’ Ze keek haar zoon in zijn bruine ogen. ‘Je bent mijn enige kind, mag ik een beetje bezorgd zijn?’
Door middel van kleding, geven mensen uitdrukking aan hun identiteit. Om in dezen orde op zaken te stellen moet men onderscheid maken tussen formele en informele kleding al dan niet bevrijd zijnde in dienst aan de orde van de regels van één of andere ziel-reddende traditie. Op die manier zijn er vier soorten kleding: F(ormeel) B(evrijd), F(ormeel) N(iet bevrijd) , I(nformeel) B(evrijd) en I(nformeel) N(iet bevrijd). (afb.) IN-group’s-kleding is modieuze en vrije-tijds kleding. Losstaande van tradities worden deze mensen als niet bevrijd beschouwd. IB-kleding is niet-uniforme kleding overeenkomstig de traditie, met hoeden, stropdassen, costuums en jurken. Deze mensen willen traditioneel zijn en netjes en worden allen als bevrijd beschouwd in hun traditionele liefde voor het individuele. FN-mensen gaan gekleed in uniform, de militairen, de politie, de klassieke muzikanten, priesters etc. en worden als niet-bevrijd beschouwd omdat ze het kruis dragen van het uniform van de oud-romeinse politieke tijd in weerwil van het individuele. Diegenen die zich formeel uitdossen in dienst aan de orde kunnen hun identiteit van professionele oriëntatie en civiele status tot uitdrukking brengen middels b.v. kleur en een band om hun nek die de graad van betrokkenheid bij de orde aangeeft. Deze laatste kleding-code is een voorstel dat hier als een optie geboden wordt en voor de twintigste eeuw nog Science Fiction is. De indeling naar beroepsoriëntatie (afb.) en civiele status(afb.) is traditioneel terwijl het uniforme dan onderworpen is aan de diversiteit van het individuele en de andere orde van de tijd in dienst aan de ziel. Vandaar de overweging als zijnde bevrijd naar klassieke formaliteit. Men kan van de betrokkenheid bij de beroepsgroep in kleur blijk geven: donkergrijs/zwarte kleding voor academici en priesters in de rol van adviseur/raadgever ten behoeve van de ziel, donker rood voor diegenen in burgerlijke dienst: politici, ambtenaren die de regering vertegenwoordigen in dienst aan de intelligentie. Lichtgrijze pakken voor de mensen in de handel en het bedrijfsleven in dienst aan de geest van de orde en beige kleding voor de werkende mensen in dienst van de lichamelijkheid van de orde. De individuele status van student/vrijgezel, gehuwd, teruggetrokken of onthecht zijn kan zich kleden met overhemden in respektievelijk groen voor de studenten, wit voor de gehuwden, blauw voor de teruggetrokkenen en oranje voor de onthechten (afb.). Het nivo van betrokkenheid (afb.) kan tot uitdrukking worden gebracht middels eretekenen die aan een band om de nek hangen (of de kraag van het shirt) die de kleur toont van de beroepsoriëntatie. Door het (staats)hoofd van de orde, of door een tijdregel, kunnen mensen worden beloond met eretekenen in de vorm van b.v. een zes-puntige ster (afb.) in zilver of goud voor deelnemers aan de orde met respektievelijk primaire en gedurige verdienste. Natuurlijk is dit allemaal vrijblijvend en kan niet in de wet worden vastgelegd: niemand kan gedwongen worden tot de orde te behoren noch worden verboden te doen alsof hij erbij hoort. Sociale controle zal zijn werk wel doen als het gaat om het onderscheid tussen akteurs en originelen. Het symbool van de orde als een zes-puntige ster heeft betrekking op het feit dat de dag en het jaar in 24 delen (één tijd, één indeling) zes sterredagen geeft die zes twee-maandelijkse seizoenen van zestig sterrendagen oplevert (zie tabel). Het geheel van de tijd (de sterrenhemel) verdeeld in zessen wordt aldus als een ster weergegeven (in kontrast met de bekende David-ster kan de aanduiding van twee driehoeken weggelaten worden door de structuur open te houden). Wat betreft scheren en reinheid, wordt de positieve houding jegens de andere sexe (ook van de teruggetrokkenen en onthechten) tot uitdrukking gebracht door gladgeschoren zijn en het hebben van kortgeknipt haar (behalve dan de dames die lang haar houden om hun sexuele aantrekking te verhogen). Onthouding kan worden getoond door het kultiveren van baarden en snorren of kort haar voor dames. Reinheid is geboden als de meest antieke traditie van goddelijkheid en beschaving.
Kortom: die roep om energiebesparing komt me over als weer zo’n vorm van collectieve boetedoening die men de mensen ongevraagd wil opleggen. Vandaar het in de publieke opinie bestaande beeld van het “vingertje” en de regelneverij van de Groenen. Mijn kijk op de milieuproblemen vertrekt dan ook niet van begrippen zoals de erfzonde en ook niet van het oedipuscomplex. Ik zie niet in waarom we zouden moeten leven à la merci van de natuur (of Natuur).
Laura draaide zich met een ruk om, gezicht naar de gesloten deur van het kantoor. Daarbuiten lag de gang, de toegang naar wat de babykamer was geweest. Achter haar de douche en het toilet. Beide had ze net van dichtbij gezien en ze waren leeg geweest. Dan bleef alleen de slaapkamer nog over.
De mosruimte! Sommige schuilkelders hadden een kleine ruimte waarin mos groeide. Het mos was waar­schijnlijk allang dood, maar er zou wel aarde zijn. Koele, bruine aarde. Leaf liep wankelend de gang in en vond wat ze zocht. Een deur met daarop een groen plantje. Ze trok hem open en direct kwam de muffe lucht van vochtige aarde haar tegemoet. Ze ademde diep in en de duizelingen verminderden. Met haar zaklamp bescheen ze de muren en tot haar verbazing was er nog wat mos aanwezig. Grijzig, armetierig mos, maar absoluut levend. Leaf liet haar handen over de plantjes gaan. Kon dit genoeg zijn? Ze bestudeerde de soort en herkende het kleine ronde blad van grijs kweekmos. Helaas, het was een van de mossoorten die ook op Mars gekweekt kon worden. De aanwezigheid ervan zou geen reden zijn om de aarde te redden.
Oren Controleer regelmatig de binnenkant van het oor. Dit dient schoon te zijn met eventueel wat haar er in. Wanneer je een bruinige smeer of korstjes in het oor ziet, maak het oor dan met een gaasje gedrenkt in lauw water schoon en check dit een aantal dagen daarna weer. is het oor dan weer vuil dan kan is er waarschijnlijk sprake van oormijt. De dierenarts kan dit snel en afdoende verhelpen. Een gezond oor is schoon en reukloos. Is het oor aan de binnenkant fel rood of komt er een zwarte of groene substantie uit, ga dan even langs de dierenarts. Grote kans dat de hond een oorontsteking heeft. Vaak is een oorontsteking ook te ruiken, er komt dan een vieze geur uit het oor.
Dit kan je inspireren om je leven te gebruiken om nieuwe vormen op te bouwen en nieuwe verbeteringen te creëren.  Het kan zijn dat je dingen wilt manifesteren die voordien enkel interesses waren. In de buitenwereld zul je een revaluatie van vele systemen zien.  Er zal eerst een Onthulling zijn over het niet werken van deze systemen.
Een stinkende walm dreef naar buiten en Harrald kokhalsde. Hij herkende de geur van verrotting en oude lijken en voorzichtig stapte hij naar binnen, een trappenhuis in, knijpkat in de ene hand, zijn schep als wapen in de andere hand. Vocht was in de muren gedrongen en paddenstoelen en schimmels bedekten elk beschikbaar stukje. Hij liet zijn lichtbundel omhoog schijnen, vervolgens omlaag de duisternis in. Het geluid van de dynamo in de knijpkat vermengde zich met de echo’s van het constante druppelen.
We schuifelden langs de zwaargewonden heen naar de sas en sloten de eerste deur achter ons. Jonas drukte de noodgrendel naar beneden. Met een sissend geluid schoof de buitendeur open. Een tochtvlaag trok langs ons heen en iedereen huiverde. De scheppers hadden ons van nature voorzien op de lage temperaturen van Mars. Niettegenstaande die aan­passingen en de recente opwarming van de planeet, bleef winterkoude dan misschien niet meer onmogelijk koud, maar toch nog gewoon koud.
Met name Japan is nog steeds in de band van The Ventures en twee maal per jaar maakt de groep nog steeds een tour door Japan. Op Google/youtube zie je nog vele jongeren die de muziek van deze legendarische groep heden ten dage nog maken. Met enthousiasme let wel.
Met het weinige dat me restte aan bezittingen in een koffer gepakt, en de herinneringen aan mijn job, mijn vrienden en mijn ex-vrouw zoveel mogelijk weggestopt tussen de plooien van mijn hersenkwabben, plofte ik neer op de bank. Tot mijn eer en glorie kan ik zelfs stellen dat ik niet in mijn staart beet, en me ook niet de haren uit de vacht trok, ook al had ik meer last van mijn Marszandallergie dan ooit te voren. Mijn schouders jeukten als een hel die een regenbui te verduren kreeg. Ik krabde. Een paar groene haren landden op het verschoten paars van de zetels en vloekten er vreselijk mee.
Ik zet mezelf verbijsterd af tegen de onzichtbare muur, die nauwelijks meegeeft onder mijn handen. In een flits zie ik Mook met een scheef hoofd glimlachen. Ik draai om mijn as en smak met mijn schouder tegen een andere barrière. Het eerste portaal is langs de wanden naar me toe geschoven en dwingt me verder, naar Mook. Ik zwiep mijn linker been omhoog en trap met al mijn kracht vooruit. Mijn blote voet smaktwacht. Mijn blote voet? Ik draag sokken en stevige wandelschoenen. Ik duw nogmaals vooruit en ontegen­zeglijk voel ik de barrière mijn naakte voet blokkeren, terwijl de zolen van mijn sokken en schoenen er probleemloos doorheen gaan.
Vanuit hun licht wiegende hulkje zagen ze de rook opstijgen uit het rieten dak van de herberg en boer­derij, waar ze kort geleden nog zo’n vredige nachtrust hadden genoten. Een nachtrust, wreed onderbroken door een gil van de herbergiersjongen. Gevolgd door een brul van Urendel, wiens legerstede leeg was geweest op dat moment.
De Model 92 Diamond Fine is een diamanten slijpsteen uit het assortiment van Eze-Lap. Deze steen is ideaal voor het aanscherpen van de wat grotere survival- en jachtmessen, maar kan ook gebruikt worden voor scheermessen en gereedschap. Tijdens het slijpen met deze steen is het niet noodzakelijk om water of olie te gebruiken. De Eze-Lap Model 92 Dia
Ze spreken over vele dingen. Over hun gevangenschap in deze verstikte baai. Over hun verlangen om het zeegat uit te varen. Ze spreken over hun levens, over de handel, de walvisvaart en de piraterij. Ze lijken het eens. Een man moet zijn weg in het leven vinden. Neem je lot in eigen handen.
Kijk naar mijn rolprenten. Luister naar mijn liederen. De bloeddorstigheid ervan zou de daders zelf verstommen. Ze weten niet wat ze doen…. Er is meestal geen band tussen slacht­offer en dader, geen lichtend koord dat ze aan elkaar verbindt. In deze boosaardige stad kunnen het passanten zijn, die om schijnbaar niets verwikkeld raken in een bloedvete. Voorzienig­heid was nooit zo banaal. In deze stad struikelen de schik­godin­nen en raken verward in hun eigen weefsel.
« vorige  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11  |  12  |  13  |  14  |  15  |  16  |  17  |  18  |  19  |  20  |  21  |  22  |  23  |  24  |  25  |  26  |  27  |  28  |  29  |  30  |  31  |  32  |  33  |  34  |  35  |  36  |  37  |  38  |  39  |  40  |  41  |  42  |  43  |  44  |  45  |  46  |  47  |  48  |  49  |  50  |  51  |  52  |  53  |  54  |  55  |  56  |  57  |  58  |  59  |  60  |  61  |  62  |  63  |  64  |  65  |  66  |  67  |  68  |  69  |  70  |  71  |  72  |  73  |  74  |  75  |  76  |  77  |  78  |  79  |  80  |  81  |  82  |  83  |  84  |  85  |  86  |  87  |  88  |  89  |  90  |  91  |  92  |  93  |  94  |  95  |  96  |  97  |  98  |  99  |  100  |  101  |  102  |  103  |  104  |  105  |  106  |  107  |  108  |  109  |  110  |  111  |  112  |  113  |  114  |  115  |  116  |  117  |  118  |  119  |  120  |  121  |  122  |  123  |  124  |  125  volgende » 

“ust survival gear uitrusting voor noodoverleving”

Wanneer er een behoeftige klant zijn broek had laten zakken en plaats nam voor een van de gaten, was het slechts een kwestie van tijd voordat Mumbai iemand vond om plaats te nemen aan de andere zijde van de schutting om de overeenkomst te bezegelen. Ofwel een van de tippelaars die hier over straat zwalkten, of wanneer hij het met de lichtekooien niet eens kon worden over de vergoeding dan stuurde nog wel eens de doof­stomme keukenhulp, die hij dreigde met slaag.
Iets rood, geel, steeg op uit de voorkant van de monorail. Ik kende het. Uit legenden, verhalen over onze bronplaneet. Het was echter nog nooit hier op Mars waargenomen. De atmosfeer erboven trilde, danste, en zwarte rook sloeg in dikke wolken omhoog.
In bed ben ik de meester van hen al. Zij willen hun genot, hun ene eeuwige Hemelse moment. Zij hebben mij nodig, ik kan ze geven wat zij willen, of het hen ontzeggen door onhandig te zijn, of niet te reageren, door te huilen of te lachen.
Ik probeerde de gebeurtenis in mijn geheugen te griffen. Ik had al geprobeerd om uit mijn geheugen gebeurtenissen te tekenen, maar ik ben geen grafisch artiest. Het pijnlijkst was voor mij dat mijn verleden gaten ging vertonen van zaken die ik me niet precies kon herinneren, zoals de blik van mijn dochter toen ze dat diploma kreeg, toen ze een groot compliment kreeg van de rector, toen ze afscheid nam van de school, de docenten en haar klasgenoten. Ik kon me het beeld in detail niet meer voor ogen halen, het werd versluierd door emoties, zodat ik het niet waarheidsgetrouw kon tekenen. Het ging voor altijd verloren.
‘Ik zal het noteren. Nu eerst de laatste trein uit Amster­dam binnen­halen en dan gaan we dicht voor vannacht. Grondige schoonmaak. Snap je nou dat mensen dat doen? Voor een trein springen bedoel ik?’
‘We betalen met tijd, als we iets willen bezitten dat we niet zo kunnen printen.’ Ik dacht aan mijn koffie. Er kwam ondertussen nauwelijks nog damp van de mok. Ik zette mijn lippen aan de rand en nam een slok. Lauw. Had ik me maar niet moeten laten afleiden. ‘Meestal heb ik dat niet nodig.’
Deze interactieve speelmat moedigd uw kindje aan om naar de leuke hangdiertjes te grijpen, ze naar beneden te trekken en ermee te spelen. Ondertussen kan uw kindje kruipen en rollen op de zachte kleur
‘Berend?’ vroeg hij opnieuw, maar zijn adem stokte in zijn keel. In de keuken, op de grote RVS werktafel, lag een enorme hoeveelheid vlees. Het moest bijna al het vlees zijn wat ze nog in de slagerij hadden en het was zo goed als volledig aan stukken, totaal onbruik­baar.
Meer en meer krijgt een ‘theorie’ en vooral een praktijk ingang die ik aanduid als de theorie en de praktijk van de rotte appels. Herinner u het ideologische resultaat van de niet geheel ongerechtvaardigde pseudo-intellectuele heisa waarmee de moord op Joe Van Holsbeeck werd becommentarieerd. De 17-jarige scholier werd door twee Poolse Roma-jongeren op 12 april 2006 in het Brusselse Centraal Station op klaarlichte dag tijdens het spitsuur omwille van zijn mp3-speler met vijf messteken vermoord. Op dat moment waren honderden pendelaars aanwezig in de overvolle lokettenzaal, maar niemand durfde in te grijpen. Vanwege hun wat donkere uiterlijk ging men er in eerste instantie van uit dat de daders Noord-Afrikanen waren. Na enkele dagen kwam men erachter dat het om twee Polen ging.
De Stanley Adventure Vacuum Bottle is een lekvrije thermosfles, gemaakt van dubbelwandig roestvrij staal. De fles kunt u eenvoudig dicht of open draaien en de dop is tevens te gebruiken als beker. Dankzij de goed geïsoleerde binnenwand blijft uw drank tot 20 uur warm en gekoeld. Dit maakt de fles ideaal voor lange survival trips of andere avonturen
Cotton Balls lichtslinger Candy, een slinger met mooie zoete en donkere kleuren. De lampjes slinger bestaat uit vier verschillende kleuren cotton balls, namelijk; dutch orange, bright pink, dark red en cream. De Cotton Balls bevestigt u eenvoudig aan de lichtslinger om zo het gewenste effect te creëeren.
Zoals straks ook het onderscheid tussen leven en dood zal opgeheven zijn. Geen intermezzo’s en interludia meer, want tussen wat en wat? Het begrip ‘pauze’ of het fenomeen ‘slapen’ zullen hooguit nog als lemma opgenomen zijn in het boek van de logische onmogelijkheden.
Er glansde iets in Marks binnenzak. Mijn hand gleed ernaartoe nog voor ik bewust doorhad dat het een Mag.3 was, met geladen magazijn, alles erop en eraan. Waarom liep een ezel daarmee rond? Omdat hij nou eenmaal een ezel was?
Ik vroeg mij dus opnieuw af wat ik hier eigenlijk doe. Het ziekenhuis levert in zijn algemeenheid kwalitatief erg slechte zorg. Ik merk dat met name in de diensten. Ik heb dan 48 uur dienst voor het hele ziekenhuis. Het is treurig om te zien hoe veel mensen die niet veel mankeren van allerlei onnodige medicijnen krijgen (vaak in de vorm van injecties) Maar de mensen zelf vinden het prachtig. En het is ook treurig te zien hoe mensen, die er slecht aan toe zijn, soms worden verwaarloosd: ze krijgen hun medicijnen niet omdat ze er niet voor betalen, hun bloeddruk en polsslag wordt niet in de gaten gehouden wanneer dat moet, soms ook niet wanneer ik dat wél uitdrukkelijk met de verpleegkundige heb afgesproken. Bij een vrouw bij wie de baring wordt ingeleid worden de controles niet zorgvuldig gedaan  ondanks mijn uitdrukkelijke uitleg wat ze moeten doen en ondanks de “afspraak”dat het zo zal gebeuren wat ik uitdrukkelijk en expliciet het ze heb afgesproken, ondanks wat ik in de status heb geschreven en ondanks wat er aan geplastificeerde “standing orders” aan de muren is opgehangen. De baby wordt dan niet geboren en een onnodige keizersnede en een litteken in de baarmoeder zijn dan het gevolg. Maar de verloskundige kan dan in de nachtdienst kan wel langer slapen, bij voorbeeld boven op het bureau in het kantoor. En dat is soms wat het zwaarste weegt.  En op de chirurgie wordt bij een acute buik naar mijn mening soms veel te lang afgewacht in plaats van dat er acuut wordt geopereerd. En op de OK heeft één van de vier anaesthesisten absoluut geen kaas gegeten van algehele narcose. Dus daar vallen af en toe letterlijk doden bij. Voor de kenners: een laryngospasme of een asystolie tijdens een extubatie. Ik mag dan blij zijn dat het niet tijdens één van mijn operaties is gebeurd. Maar het is heel akelig om dienst te hebben wanneer je bij iedereen die wordt aangekondigd als ”een patiënt met buikpijn” angstvallig hoopt dat er geen reden is om te opereren. Helemaal wanneer er al  door een onkundige in de status is geschreven “Acute Buik”  De patiënt is dan al opgenomen en heeft dan al antibiotica, infuus, van alles tegen de pijn en het  braken, en een lading onnodige troep binnen gekregen onder het motto “je weet maar nooit”. En ook als een goede anaesthesist dienst heeft kan het nog afschuwelijk mis gaan. Lees maar verder.
Verder ben ik trots want ik heb ook mijn lijf voorbereid op de kou. Ik heb al een jaar ‘s ochtends een koude douche genomen. Dat went en schijnt nog eens goed voor je weerstand te zijn. Ik moet nu maar klaar zijn want…
Om sociaal hogerop te klimmen en zelf ook minister, prins of koning te worden dienden jonge mensen zich over te geven aan een bijzondere praktijk die we in Vlaanderen mogen omschrijven als “anders gaan denken”, anders in ieder geval dan hun doorgaans eerder behoudsgezinde ouders. (Het scheelde niet heel veel of deze Stürm und Drang jongeren hadden een nieuwe politieke partij opgericht met als naam het wel klinkende lettergreepwoord Agaden). Nu is écht denken een redelijk vermoeiende activiteit, in de grond vermoeiender dan de eenvoudige arbeid op het veld, het kantoor of de fabriek. De beroepsdenkers, ook gekend onder de naam wijsgeren of filosofen, werden tijdens hun leven zelf doorgaans niet veel beter van hun professionele activiteiten. De “groten” onder hen werden door succesvolle mensen wijselijk pas ingeroepen nadat deze hun successen hadden behaald. De toch wel zeer grote filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) beleefde het moment van zijn leven toen hij in 1806 in zijn Duitse verblijfsstad Jena Napoleon Bonaparte als de incarnatie van de Weltgeist op zijn wit paard onder zijn balkon zag passeren, maar Napoleon zelf was zich van Hegels bestaan in het geheel niet bewust en had ook niet bepaald last van deze onwetendheid. Met aankomende adolescenten die het in hun hoofd haalden om een filosoof tot hun levensvoorbeeld uit te roepen, is het zelden goed vergaan. Dit geldt vandaag nog steeds en dat zal wel altijd zo blijven. En vergeten we niet: denken is twijfelen. En twijfelen is aarzelen en niets doen.[iv] Denken maakt mensen gelukkig die goed weten dat wie tirannen wil verjagen, dat alleen maar doet om zelf tiran te spelen. Als iedereen koning is, dan wordt het pas echt rotzooi. Zoals de Franse filosoof en vooral filosofiecriticus Vincent Descombes het mooi en gevat wist te verwoorden in zijn commentaar op het Nietzscheaanse en Deleuziaanse ideaal van het soevereine individu: “Het autonome individu zou het niet kunnen stellen zonder heteronome individuen. Soeverein zou diegene zijn die het lukt zich op te werpen als meester over mensen die bereid zijn hem te gehoorzamen.”[v] Iedereen wordt tiran: een bijzonder stralende toekomst ligt voor ons![vi]
De vrouw schrok wel. Haar ogen sprongen open als had ze een spook gezien. Ze liet de bussen bloed uit haar handen glijden. Even leek ze niet te kunnen vatten wat er gebeurde. Daarna waggelde ze schuimb­ekkend op Zohra af.
De bicamerale geest functioneerde als alle gehoorde stemmen ongeveer in dezelfde richting spraken en de visioenen dezelfde aanwijzingen gaven. In de prehistorie was dat grotendeels het geval. Met de sociale differentiatie in de stam waarbij elke familie zijn eigen goden had, begonnen de stemmen van de goden echter soms verschillende dingen te zeggen. In die kringen begon een oppergod (‘Zeus’, ‘Jupiter’) de knoop door te hakken. Een ziener moest soms ‘zien’ wat precies het probleem was waar men voor stond en welke voorspellingen, i.e. oplossingen, daaruit voortvloeiden. Het hallucinatorisch karakter van het denken wordt dan geïllustreerd door het feit dat die zieners dikwijls blind waren, precies om beter te zien, zoals de ziener Teiresias van Thebe. Vanaf 2.500 v. Chr. (we zitten dan echter reeds ver in de landbouwsamenlevingen en het neolithicum) begon hier en daar echter een collaps van het godendom op te treden, toen door de toenemende vermenging van de volkeren (ten minste in het Midden-Oosten en het gebied rond het oosten van de Middellandse Zee) het aantal goden en oppergoden danig toenam en hun interne verdeeldheid schrijnend werd. De goden vervaagden en de mensen verloren het contact: Jezus Christus sprak in zijn Bergrede over de ‘armen van geest’ (‘arm’ komt van een wortel ‘arbhma’, Grieks ‘orfanos’, ‘beroofd van, wees’, Latijn ‘orbus’, ‘beroofd van’, in het Nederlands ‘erf’, ‘erfgenaam’ en ook ‘arbeid’). De levenswijze werd uiteindelijk voor velen een zaak van xxxxeen bewust gekozen een geloof dat een overgave werd, onberedeneerd maar toch zo goed mogelijk gerationaliseerd (‘geloven’ = ‘gezamenlijk liefhebben, prijzen’). De ‘god’ werd God, met grote G.
Nogmaals: het mag merkwaardig heten dat net het socialisme niet langer beschikt over een concreet uitgetekend toekomstproject op (half)lange termijn. Helaas is het een Europese ziekte. In Europa ontbreekt momenteel zo ongeveer bij iedereen een optimistische kijk op de toekomst. Meer nog: de Europese Unie dreigt ten onder te gaan aan nieuwe vormen van nationalisme en particularisme. Het neoliberalisme drukt velen in het verweer, maar ook in de gelatenheid en de berusting. Het gat wordt gevuld door single-issue actiegroepen en voorvechters van een “goede zaak”: deze hoeven zich van de bredere achtergrond van hun “zaak” of “issue” weinig aan te trekken en scoren precies daarom en zeker ook door de media-aandacht vrij goed.
Ze liepen door de heuvels van Eindhoven toen de zon onderging. Harrald zocht een droge, beschutte plek en zette daar zijn tent op. Bij het licht van een klein vuur at hij nog wat van zijn rantsoenen. Hij bood Ariadne een stuk brood, maar ze weigerde.
De stank van de mineraalmachines van de mijnen walmde over de stad, en rookwolken stegen op tot tegen de koepel die de hele Euphrates­interkrater overspande. Daar werden de dikke roetwolken afge­zogen en vervolgens de atmosfeer ingeblazen. Die koepel, dat ondertussen nood­zakelijke ding, was een doorn in het oog, een joekel. De oude steden hadden er geen, nooit nodig gehad ook, en waren bijgevolg verlaten. Ach wat, de hele planeet ging naar de zooi, verdomme. Ik keek naar boven, waar de rook zich vermengde met die onleefbaar geworden, te zuurstof­rijke atmosfeer. De wetenschappers zeiden dat we het tij misschien nog konden keren, en Mars weer bewoonbaar maken, maar waarschijnlijk moesten we dan allemaal ophouden met ademhalen of zoiets. Ik voelde er weinig voor, voor die oplossing.
‘Steriele naalden, verband, zoutoplossingen, medi­cijnen, antibiotica en nog veel meer. Neem een paar flinke rugzakken mee. Het is niet zwaar, maar wel veel.’ Ariadne glimlachte naar hem en Harrald voelde zijn wangen weer heet worden. ‘Dan kan ik intussen de gebouwen inspec­teren en de beste plek uitzoeken,’ ging ze verder.
‘Ik werkte vanuit een kantoor. Schema’s op papier. Ik vertrouwde het niet meer. Het was de eerste keer dat ik daadwerkelijk de trein kwam inspecteren.’ Hij haalde zijn handen door zijn grijze haren en staarde in de mist. ‘Ik was geschokt, verdoofd. Er kwam een trein langsrijden. Ik zag haar springen.’ Hij haalde zijn mouw langs zijn ogen. ‘Ik kwam te laat. Als ik niet geaarzeld had dan was ze misschien…’
Onze getallen bestaan maar in onze gedachten, zoals ook het oneindige, het grenzeloze, het eeuwige, etc. Ook die bestaan alleen maar in onze gedachten. Als gedachten! Als gedachten die ons de kans bieden verder te denken dan onze neus lang is. Gedachten die ons toelaten de lengte, de breedte, de hoogte, etc. van iets zo uit te rekken tot dat het vermogen van onze zintuigen en dat van ons verstand elk hun eigen onverenigbare en onverzoenbare weg opgaan. Maar telkens we iets voorstelbaars willen zeggen omtrent dat eindeloos uitgerekte “ding”, moeten we het net zoals de wind, het zonlicht, de integriteit van een staatsman of de barmhartigheid van een heilige zien te vangen in een vast of bewegend voorwerp of in een beeld van x meter lang, y meter breed en z meter diep. Een sluw en geslepen voorwerp dat het ons niet gunt ons verder te amuseren met spelletjes van rekbaarheid en onrekbaarheid. Meten, zo heet dat in de natuurkunde en in de wetenschappen in het algemeen. De liefde die Romeo en Juliet bindt, blijkt dan meer weg te hebben van een aankomend schip dan van een oneindige niet zichtbare horizon.
Allebei verstarden ze toen een gedaante uit het kamertje kwam. Eén seconde, misschien twee, gebeurde er niets. In die tijd deed Zohra verschillende indrukken op. Ze sperde haar ogen wijd open. In het kamertje achter de gedaante bevond zich de stortkoker. De klep van de koker stond open en er bungelde een been uit. De slachter was groot en dik. Zijn ademhaling was een ketting van astmatische reutels. Hij droeg een rubberen schort, besmeurd met viezigheid. Zijn armen hingen naast zijn lichaam en in zijn rechterhand zat een kolossale hamer; het type hamer waarmee je met één slag schedels kon splijten tot de hersenen uit de oren spoten.
De bel maakte een einde aan de discussie. Het antwoord dat Aaron wilde geven, verdween in het gejoel van zijn klasgenoten die het einde van de week met plezier tegemoet zagen. De kinderen liepen naar buiten, na een haastig afscheid aan hun leraar.
De Burgervader is in al die jaren dat ik haar ken maar weinig veran­derd. Haar hoge hoed heeft misschien iets geleden onder de tijd en de zilte omstandigheden, maar haar unieke modegevoel doet zich onver­minderd gelden in de flamboyante bermudavoor haar een wijde panta­lon tot op haar felrode pumpsen de gitzwarte top met witte sport­streep, waarop nog net het woord ‘Speedo’ te lezen is.
Harrald haalde diep adem en wreef over zijn voorhoofd. ‘Er zijn nog zo’n tweehonderd mensen in het dorp. We verbouwen ons eigen voedsel en zoeken de rest in verlaten gebouwen in de omgeving. Vooral zaden en gedroogde, vacuümverpakte waren zijn voor ons interessant.’
Het beeld is volgens Koppejan: ‘De ziel als een dralende geest is vurig verlangend ervaring op te doen‘. Dane Rudhyar beschrijft het beeld zo; ‘Een menselijke ziel, verlangend naar nieuwe ervaringen, streeft naar belichaming.’*3
Helen Parkhurst Ouder Info Schooljaar 2012-2013 Nummer 01 Datum: 15 augustus 2012 Agenda augustus 2012 13 t/m 17 augustus: verkeersactie de scholen zijn weer begonnen 20 augustus: 19.30-20.30 uur OAK algemene
Een eenvoudig voorbeeldje misschien, om de kwestie meteen iets aanschouwelijker en minder abstract te maken. Wanneer we op een voorwerp duwen, voelen we weliswaar een weerstand, maar het materiaal geeft en buigt ook mee, afhankelijk van zijn hardheid. Of, in plaats van ons af te zetten tegen religieuze stromingen zoals de mystiek of het manicheïsme, kunnen we ook terecht bij de klassieke theologie van christendom en islam. De Drievuldigheid is geen stelletje krachten die onderling tegen elkaar oppositie voeren, maar vormt een eenheid, de Drie-Eenheid of Triniteit. God (de Vader) schiep kosmos en wereld, gaat rusten, en dan is het verder de opdracht van Jezus (God de Zoon) en de Heilige Geest om de “economie” en het beheer van het zaakje in goede banen te leiden.[i] De islam kent in het geheel geen dergelijke personele godsscheiding. Allah vormt een onaantastbare, onwrikbare en wezenlijke eenheid (“Tawh’ied”). En de Koran stelt onbetwistbaar dat Allah niet alleen de schepping op zich heeft genomen maar ook als eerste instantie het verder bewaren en beheren van die schepping voor zijn rekening neemt. Soerat Al-A’raaf, aayah (vers) 54: “Aan Hem behoort waarlijk de Schepping en het Bevel, gezegend zij Allah, de Heer der Werelden.”[ii] Het atheïstisch wetenschapsrationalisme heeft niet zo’n uitgesproken dogma’s met betrekking tot de verhouding tussen het Rationele en het Irrationale, tussen Rede plus wetenschappelijk inzicht en bijgeloof. Maar doorgaans presenteert de Rede zich als een kracht die inwerkt op onwetendheid en deze aldus doet oplossen of verdwijnen. Rede en Onwetendheid zijn geen twee evenwaardige naast en tegen elkaar optredende grondbeginselen. Helaas: verstokte “atheïsten”, “vrijzinnigen” en “humanisten”, zeker deze in de Lage Landen, vermijden evenwel zorgvuldig filosofisch-theologische toeren op te gaan, kwestie om niet in valkuilen te vallen die ze zelf opgezet hebben.
Voor ieder huwelijk is niet alleen een bewuste benadering van tijdafspraken nodig om de gehele kultuur te kunnen dekken, ook is het bij elkaar blijven ermee belangrijk. Wat de celibatair in zijn vrijheid van zelfverwerkelijking ook moge regelen zou niet verschillen van het belang van het gezin. Samen uitgaan, kinderen hebbend of niet, is verschrikkelijk belangrijk om het huwelijk en de relatie vitaal te houden. Het ene bewustzijn dat het andere kontrasteert veranderend van privé naar publiek, van rust naar werk, en van kultuur naar natuur, leert man en vrouw zichzelf beter te kennen hetgeen de kwaliteit van hun huwelijk zal verbeteren. Het huwelijk is dus niet alleen een economische afspraak, een vorm van kinderopvoeding, een religieuze overeenkomst of een natuurlijke levenslust. Het kan een volledige diversiteit zijn afdoende voor de rest van je leven. Het kan een bevrijding zijn in een orde die een duidelijk omschreven doel voor de toekomst heeft. Het kan een motivator zijn die je weerhoudt van zelfvernietiging en neergang. Het kan een manier van uitgaand zijn wat betreft de wereld in zijn geheel zonder de continentie te verliezen van het gezin of de vrijheid van het celibataire.. 
32. DE KIKKER EN DE OCEAANzich. Hij was gevuld met een amandelnoot. Hij kreeg aan zijn ogenschijnlijkesoortgenoten maar niet uitgelegd dat hij ook een suikerboon was, van een andertype. De bruine bonen konden er zich moeilijk in vinden. Ze hadden dan maarbesloten dat hij, de Witte, een boon met 0 % cacao was. De Witte voelde erzich niet goed bij. Hij was een suikerboon en had inderdaad 0 % cacao in zich.Maar hij vond die manier om zich te beschrijven fout, zeker als je status er ooknog eens van ging afhangen.Plots voelde hij een vorm van geluk en zelfbevestiging. Hij werd als enige gegre-pen door het kind dat de boon in de mond stak. Zachtjes zuigend aan de sui-kermantel. Hij wist weer waarom hij er was.In dit hoofdstuk zullen we even de wereld van de comparatieve filosofieinduiken. Ik wil u laten zien hoe men, en dan bedoel ik vooral Prof. Dr.Ulrich Libbrecht, daar de begrippen ratio en emotie, kennis en belevingintegreert in één raamwerk dat dient om de levensbeschouwelijke hou-dingen die de mens in verschillende culturen aanneemt, te vergelijken.Libbrecht ontwikkelde een model dat ik dan verder in dit boek vertaaldheb naar een managementmodel.Het verhaal van de suikerboon heb ik geschreven om het onderwerp vande comparatieve filosofie samen te vatten. De wereld van de comparatie-ve wijsbegeerte probeert levensbeschouwingen uit alle hoeken van dewereld met elkaar te vergelijken. Om deze vergelijking te maken heeftLibbrecht een model ontwikkeld. Het valt buiten het bestek van dit boekom de motivatie voor het model toe te lichtenvii, maar het verdient wel-iswaar de vermelding dat Libbrecht gezocht heeft naar een objectiefmodel dat losstaat van de cultuur waarin het werd ontwikkeld, in hetgeval van Libbrecht de westerse cultuur (aangezien Libbrecht een wester-ling uit Zulzeke, Oost-Vlaanderen, België is). Dit om te vermijden dat deculturele achtergrond van de wetenschapper de vergelijking zou beïn-vloeden. Ons eigen wereldbeeld is immers het onbewuste referentieka-der waarmee we andere wereldbeelden vergelijken. De geschiedenistoont aan dat we, meestal zonder het te beseffen, andere culturen sneleen lagere waarde geven dan de onze. Zo vonden we zowel de ‘negers’ inzwart-Afrika als de Indianen in Noord-Amerika primitief vanwege deuiterlijkheden van hun cultuur zoals hun kledij, eetgewoontes en ritue-len. Ons westerse wereldbeeld met één christelijke god beschouwden weals superieur, met als gevolg dat we zwart-Afrika zo nodig moesten beke-ren, dito Amerika, Australië, … Dit doet me denken aan mijn bezoek 22
In het systeem van de verwantschapsfamilies met hun eigen kampement of nederzetting (eerst semi-sedentair, later min of meer permanent sedentair, maar dan naderen we de uitvinding van landbouw en veeteelt en daar willen we nog even mee wachten) woonden de mogelijke partners op een bepaalde zij het relatief korte afstand van elkaar: waarschijnlijk is de ‘psychische’ afstand hierbij belangrijker geweest dan de fysische. Hierdoor deed zich nog een ander eigenaardig verschijnsel voor. Waar voorheen de tijdsafstand tussen seksueel verlangen en de daad relatief kort was, ontstaat nu een ruim tijdsinterval tussen seksueel verlangen en de mogelijkheid tot seksuele vereniging. Kortom, er vormde zich een ruimte voor seksuele fantasieën: het visuele element in de seksuele opwinding kwam op de voorgrond. Anderzijds werden vermoedelijk ook seksuele zelfbevrediging of uitgediepte homoseksuele contacten (binnen de jagersgroep) en lesbische contacten (binnen de verwantschapsfamilie) belangrijker. Daar de vorming van een paar nu betekende dat één der partners van woonst verhuisde, is het aannemelijk dat de paring vooraf gegaan werd door een (uiteraard ‘religieus’ ingekleed) stamritueel: de echtelijke verbintenis, die bovendien een wettig karakter had (voor de introductie van de Wet in het stamleven, zie sub). Met de echt treedt vermoedelijk ook voor het eerst werkelijke paarvorming op: koppels die effectief samenleefden en samen hun nachten doorbrachten. Voorheen sliep iedereen vermoedelijk nogal ordeloos door elkaar, in het nomadisch stadium onder de blote hemel, met de eerste kampementen al snel beschut door windschermen die op de duur complexer werden en een dak kregen dat ook beschermde tegen regenval: de eerste hutten waren gebouwd. In die hutten sliepen oorspronkelijk geen paren maar ganse families: met de sociale differentiatie binnen de stam zowel naar afkomst als naar functie werden ook de woonplaatsen opgebroken in kleinere eenheden, zoals we b.v. bij de Noord-Amerikaanse Indianen konden zien. Wijzelf hebben in 1995 in Kenia, in de buurt van Mombasa, nog een kleine stam bezocht die omwille van het toerisme volkomen ‘traditioneel gebleven was’: mannen en vrouwen hadden er elk één gezamenlijke slaapplaats, een hut die de grootte had van een schuurtje. Oorspronkelijk diende de woonplaats, de hut ook alleen als slaapgelegenheid en schuilplaats voor slecht weer.

“tijdschrift over overlevingsuitrusting ons militaire overlevingsuitrusting”

Dit is een scherven bril binnen defensie gebruikt wordt militairen krijgen deze ook niet direct in hun AMO maar later als ze in hun functie opleiding zitten voor infanterist of voor tank bestuurde enz.
Sport is gedefiniëerd als fysieke aktiviteit waar men uit plezier mee bezig is. Waar het in de ware sport allemaal om draait is de kontrole over het lichaam. M.b.v. de geest wordt het lichaam beheerst door de ziel (afb.). Dus is het allereerst van belang niet je ziel te verliezen, maar je er naar behoren mee gelijk te richten. Het ware genoegen, geluk, wordt gevonden in het zich gewetensvol herinnerende zelf. Dus moet men op de eerste plaats spelen volgens de regels van de ziel. Vandaar kan de goedheid van de sport er zijn: het succes van geen woorden meer hebben, maar daden. 
In één zin is deze film te beschrijven als vrij harde en rauwe film die gelukkig goed afloopt. We volgen in deze film een straat jongen in India die uiteindelijk miljonair weet te worden. De film laat op een goede manier het rauwe leven in India zien. Ik moet zeggen dat het beeld dat je van India in deze film krijgt heel tweeslachtig is. India is een prachtig land qua architectuur. Bijvoorbeeld de taj Mahal is prachtig in beeld gebracht in deze film. Het camera werk is zo wie zo erg goed in deze film. Aan de andere kant laat de film zien dat India eigenlijk helemaal niet zo fijn land is. Nu wist ik dat laaste al maar de film drukt je nog maar eens met de neus op de feiten.
Tien dagen de intense smaken van de hawker stalls en de hi-end restaurants, de gourmet safari in Feast Village, alles in smaak alleen nog maar in verfijning overtroffen door de heerlijkheden van Bali. En dat onder de gidsende leiding van de mentor van de Nederlandse keuken, zoals Robert Kranenborg door veel mensen in het vak gezien wordt. gesprek met een banaan
Leaf richtte haar aandacht weer op de weg voor haar en zocht naar herkenningspunten. De zwotor van de veger was duidelijk nieuwer en sneller dan die van haar, haar enige hoop was het vinden van een truno­mische schuilkelder. Leaf begon spijt te krijgen dat ze New York had gekozen als ontmoetingsplek. Ze kende het terrein hier niet en wist slechts enkele schuil­kelders te vinden. Nerveus blikte ze om zich heen en draaide een brede straat in. De omgeving was hier iets minder grauw en Leaf zoefde over verschoten posters en gebroken holoborden. Enkele van de borden die nog ophingen, stoorden en herhaalden telkens het­zelfde, bibberende beeld. Kakkerlakken bevolkten theaters en eettentjes. Broadway had zijn charme definitief verloren.
Is ons verhaal ‘wetenschappelijk’? Nee, echt ‘wetenschappelijk’ is het natuurlijk niet. Het is een ideaaltypisch verhaal, niet bewezen, alleen geargumenteerd. Het verhaal kan uiteraard niet bewezen worden, geen enkel verhaal over de menswording kan bewezen worden, zoals men ook de natuurlijke selectie als dusdanig niet kan zien. Het is een aannemelijk verhaal. Wel hebben we vanzelfsprekend alle zijwegen, alle doodlopende straatjes die de mensen zijn ingeslagen, uit het blikveld moeten verwijderen. Ons verhaal is daarom ietwat te lineair, alsof er van in de beginne een doel in zat. Maar er zit ook een soort doel in: de verwijdering van de natuurlijkheid moet leiden tot een situatie waarin die verwijdering weer wordt opgeheven. Opgeheven, niet ‘uitgewist’: het verschil tussen natuur en cultuur kan niet simpelweg worden uitgewist, zoals de evolutionaire psychologen beweren. Ons verhaal is dan ook subversief, al moeten we bescheiden blijven: over de subversiviteit kan immers alleen de Geschiedenis zelf oordelen. Het verhaal is in elk geval subversief bedoeld. Het plaatst de Wet en haar oorsprong in een historisch kader, in een web van contradicties. Omdat dat verleden niet gesloten is, omdat een verleden nooit gesloten kan zijn, biedt ons verhaal uitzicht op een samenleving die radicaal anders gegrond is. Een samenleving waarin de tegenstelling tussen natuur en cultuur niet is uitgewist, noch in de éne richting (een terugkeer naar de natuur, een renaturalisatie), noch in de andere richting (een complete vergeestelijking, een vergoddelijking, een denaturalisatie), maar aufgeheben.
Wij, de inheemse volken, zijn niet vergeten dat de mens deel is van de natuur, zegt Davi Kopenawa. Als we de natuur beschadigen, beschadigen we ook onszelf. Wij weten hoe de bossen te beschermen. Geef ze terug aan ons, voordat ze doodgaan.
‘Gisteren sprak je nog, hoe zal ik het zeggen, mechanisch. Nu hoor ik vloeiende zinnen en proef ik emotie in wat je zegt.’ Hij legde zijn handen op haar schouders, voelde de ingehouden kracht. ‘Wie ben je, Ariadne? En wat ben je?’
Toen ze langs de radiokamer liep hoorde ze de radio kraken. ‘Hallo, Harrald? Hallo? Hier Armena.’ Ariadne liep de kamer in. ‘De radio was stuk,’ ging de stem die zich als ‘Armena’ identificeerde verder, ‘maar ik heb hem kunnen repareren. Hoe is het bij jullie? Hier is het nu echt lente.’
De deelname aan die poll is zeker geen sinecure. Heel wat kijkers bezorgen zich (nodeloos, zie sub) tal van hoofdbrekens. Want hoe moet je een aanslag van de vijand op het Museum Aan de Stroom (waarbij de terroristen niet verder zijn geraakt dan de vestiaire en de loketten voor de ticketverkoop) nu vergelijken met de beelden waarop Franse elite-eenheden in Toulouse een vijandelijk exemplaar uitschakelen nadat die een verlaten en vervallen legerkazerne heeft opgeblazen, maar zonder dat geweten is of het kadaver al of niet alleen handelde? Hoe moet je een afweging maken van een verklaring van Angela Merkel dat vandaag in Duitsland vijf geplande aanslagen zijn verijdeld, versus een videoboodschap van Ben Ali Benghali die met het zwaard in de hand aankondigt dat binnen de week nieuwe aanslagen zullen volgen in drie niet nader genoemde Europese grootsteden? De meeste kijkers hebben echter wel door dat het er niet om gaat gesofisticeerde berekeningen te maken. Je moet enkel intuïtief je gevoel aangeven. De poll wil alleen het “moreel” van de bevolking en het thuisfront meten.
De glanzende vloer van de enorme hal was een platgeslagen doolhof van zwart en witte stenen. In het centrum stond een blok van grijs steen waarop een magere Kiteh-vrouw zat, deels verborgen achter de lage rand van haar koperbeslagen fort. Haar schedel was kaalgeschoren. Gouden ringen hingen neer uit haar lange oren. Witte lijnen vormden sierlijke krullen over haar diepblauwe handen, haar armen, over haar bijna vierkante gezicht. Ze droeg brede lijnen langs haar neus, fijne spiralen op haar voorhoofd en over de rug van haar handen. Geen make-up maar genetisch- en erfelijk bepaalde pigmentverschillen. Haar nagels waren zorgvuldig bijgeslepen, afgerond.
Het probleem is de verdringing van de oorspronkelijke aandrift van de persoon. Ervaring opdoend, stervend voor de liefde die men leeft moet men lijden en niet zelden resulteert dit in een negatieve houding jegens de geliefde. Als alle getrouwde paren zo beleefd voor elkaar zouden zijn als voor hun eigen buren of zelfs hun huisdieren, zou de wereld er heel anders uitzien. Als men eenmaal een zekere zwakheid gedeeld heeft, kan het ertoe lijden dat men sterke banden vormt en eenmaal genezen van die zwakheid kan de oorspronkelijke liefde nog een hele tijd zelfs sterker worden ontkend dan men neutraal zou doen. Ook van datgene waar je nee tegen zegt kan je leren wie je bent. Een bijzondere afkeer kan niets anders dan een getraumatiseerde liefde zijn. Psychotherapeuten weten dit en gebruiken het in deconditioneringstherapieën om fobieën te overwinnen. In het bijzonder in datgene wat men vreest gaat het geheim schuil van de zelfverwerkelijking die men zoekt. Zeer verlegen mensen bang voor alle geweld kunnen de grootste soldaten blijken te zijn. Enkel na het herwinnen van het evenwicht van de emoties (herintegratie) zal het zelfverwerkelijkingsproces zich voortzetten en tot nieuwe avonturen van verhouden en cultivering leiden.
Naar het individu toe die dit wil onderschrijven, aangezien wereldorde zich alleen vanuit hem kan ontwikkelen, betekent dit in praktisch opzicht dat een gemeenschappelijke tweede wereldtaal moet worden geleerd welke het Engels zal zijn, de taal van de nieuwe informatiekultuur. Alleen met een gemeenschappelijk taalbeheersing kan een gemeenschappelijke wet worden bereikt. Ten tweede mag het individu zich identificeren met het systeem van statusoriëntatie (zie ook afb.) zoals geformuleerd in voorgaande hoofdstukken om de identiteit te vestigen als zijnde een kandidaat zonder enige verdere inwijding of kontrole. Ten derde mag men naar het hart sublimeren door formele erkenning van elkaar als zijnde een kandidaat om verplicht te raken aan de orde zoals men dat zelf wil. Dit formeel engageren kan ten vierde worden bevestigd door inwijding, dat wil zeggen publieke bekentenis tot de fundamentele waarden op alle drie de nivo’s van betrokkenheid (aspirant, erkend, en gevorderd)(afb.): ‘trouw en eerlijk zal ik zorgen en delen naar de eer van mijn betrokkenheid’. Ten vijfde mag het individu zich verdiepen in meditatie op de schrift en zelf bijdragen in het schrijven en/of daartoe onderrichten terwijl ten zesde, hij of zij zich volledig mag overgeven aan de dienst van de ziel door gehoor te geven aan de vragen van de orde en haar associatie. Deze uiteindelijke overgave zou logischerwijze betekenen dat zo’n persoon alle zorg mag verwachten van anderen zoals men zelf voor anderen zorg draagt zonder verdere uitwisseling van geld of goederen. In de ideale situatie met vele deelnemers van volledige overgave zou de orde volledig zorg dragen voor alle behoeften van het individu, zoals een gezin zorgt voor de kinderen.
5. 3 1. Inleiding Aanleiding De brief van Ilse is een veelzeggend voorbeeld van hoe hoog de nood kan zijn als je eigen partner seksverslaafd is. Ik merk dat er in de prak- tijk voor degene die worstelt met zijn verslaving voldoende aanbod is in de hulpverlening. In de verschillende behandeltrajecten, voorname- lijk in groepstherapieën, gaat het ook over de partnerrelatie. Maar met anderen praten over je relatie is heel wat anders en soms gemakkelij- ker dan er samen met je partner over te praten. Dat een seksverslaving een grote impact heeft op de partnerrelatie is een feit, maar wat te doen wanneer je hiermee als partner geconfronteerd wordt? Systeemgericht werken met een ervaringsgerichte houding is een van de basishoudingen van de opleiding Ervaringsgerichte Psychosociale Hulpverlening en Gestalt Gezinstherapie van het Kempler Instituut. In mijn eigen praktijk, Puur Leven, begeleid ik veel gesprekken op het gebied van seksverslaving. Daarbij probeer ik de partner (de context) zo vroeg mogelijk in de gesprekken te betrekken; ik heb gezien hoeveel toegevoegde waarde dit heeft. Maar het lukt niet altijd om de partner te helpen en de relatie te red- den. Dat heeft enerzijds te maken met onduidelijkheid omtrent het precieze effect dat een seksverslaving heeft op de partner en de rela- tie; vaak is de breuk tussen de partners ook al zo groot dat uit elkaar te gaan de enige optie lijkt.
Nochtans: bij alles wat onder mijn pientere ogen komt, voel ik, ik zou daar 10 bladzijden kunnen over schrijven (gezien mijn perfectionisme en mijn nefaste ethiek om de waarheid en niets dan de waarheid uit mijn keyboard te wringen). Ik zeg wel wat onder mijn ogen komt, niet wat op tv mijn oren teistert. Ik heb leren het gesproken tv-journaal te mijden, gezien de infantiliserende bijwerkingen. De sentimentele blikken en grimassen van Goedele Devroy of Martine Tanghe roepen namelijk omgekeerde en onweerstaanbare oedipale restanten in me op (bij Wim De Vilder gaat het – oef! – om “normale” oedipale neigingen). Zelfcastratie is de onvermijdelijke straf die je jezelf als wezen met de foute genderidentiteit moet opleggen, en ik kan je verzekeren, dames: dat is niet prettig!
‘Het doel van ons bezoek is Cynethryth bezoeken,’ riep Urendel nu uiterst ongeduldig. ‘En verder gaat het jullie niets aan. Scheer je weg!’ Hij hield de relikwie van Sint-Walburga zo hoog en zo ver mogelijk voor zijn borst, tot het touw waarmee deze om zijn hals hing zo strak stond dat het dreigde te breken.
Jullie hebben eind 2010 al een voorspelling had.  De Verenigde Naties zullen bij deze verschuivingen betrokken zijn, de wijze waarop zij gearbitreerd hebben is veelal eenzijdig geweest.  Ook de onevenwichtige benadering van de VS zal blootgelegd worden.  Velen zijn bang voor deze onthullingen.
51. 49 druk sociaal leven, in hobby’s, in een carrière of in buitenechtelijke relaties. De reden om niet uit elkaar te gaan ligt altijd elders en vaak niet in de waarde van de partner: de kinderen hebben jullie nodig, je wilt je eigen sociale positie niet kwijtraken of de financiële consequen- ties zijn te groot. Als je altijd hebt geleerd om vooral voor jezelf te zorgen, gaat dit vaak ten koste van de verbondenheid met de ander. Je hebt geleerd terug te grijpen op het stellen van grenzen, wat ten koste kan gaan van je partner: ‘Het is zijn probleem niet dat van mij!’ Zulke partners hebben over het algemeen veel eigenwaarde, maar ze zorgen meer voor zich- zelf dan voor de ander en staan minder toe dat hun eigenwaarde wordt aangetast. Evenwichtig gezin (+A, +Z): Als kind heb je ervaren dat je ouders res- pect hadden voor je eigen wensen en behoeften. Ze lieten dat merken door zowel het stellen van grenzen als het geven van vrijheid om je eigen gang te gaan. Vertaald naar de partnerrelatie is er sprake van een evenwichtige relatie, waarin partners in staat zijn zowel negatieve als positieve ge- voelens uit te wisselen om zowel de eigen identiteit als de kwaliteit van de relatie in stand te houden. Er is sprake van een wederkerigheid, waarbij elk evengoed voor zichzelf als voor de ander zorgt. In een dergelijke relatie zal de crisis wel aankomen, maar je weet daar- in voor jezelf te zorgen door je grenzen aan te geven zonder dat deze ten koste gaan van de ander. Het zien van je man als slachtoffer in plaats van alleen als dader zal gemakkelijker zijn: als hij zijn probleem onderkent en ermee aan de slag gaat, leer je de behoefte van je part- ner zien. Het feit dat je goed voor jezelf zorgt, houdt je hierbij staande,
Het kleine kamertje rook wat bedompt en stoffig, maar was verder keurig opgeruimd. De muren waren zachtgroen en het meubilair whitewash. Peter en zij hadden geweten dat ze het ooit moesten gaan opruimen, maar ze hadden tot nu toe de moed niet kunnen verzamelen. Het had veel te veel pijn gedaan, hoewel de constante aanblik van het wiegje en de pluche knuffeldieren dat ook deed. Vrolijke houten letters de naam ‘FLEUR’ spelden hingen nog aan de muur.
‘Jij geeft me meer dan genoeg, Mackie!’ spuwt ze hem toe. Ze buigt naar hem toe en even lijkt het alsof ze hem met haar lange tanden in zijn neus zal bijten. Haar ene voortand is verkleurd na een stomp in haar aangezicht, bij een echtelijke ruzie enkele jaren eerder.
Ik moet eerlijk zeggen dat het me duizelde. Kunst­matige omgevingen, mensen die waren veranderd in computerprogramma’s en moordende concurrentie om zoiets simpels als energie, het was bijna niet te bevatten. Zelfs mijn eigen 3D-voorstellingen waren niet zo fantasievol. En ik twijfelde er geen moment aan dat de man zijn belofte kon waarmaken. Als ik me bij hem aansloot, zou ik al snel alles kunnen doen wat ik wilde. Ik zou nooit meer van niemand afhankelijk hoeven zijn.
De bewoners in het oude Egypte geloofden in een dorstig leven, zelfs na de dood. De Katholieke Universiteit van Leuven ontdekte onlangs het ongeschonden graf van een hoge ambtenaar uit de tijd van de farao’s. Die ambtenaar, Henu, leefde 4.000 jaar geleden, was directeur van de domeinen en een unieke hoveling, stond te lezen op de kist waarin zijn mummie gevonden werd. Op de oostkant van de kist waren twee ogen geschilderd, zodat hij als dode iedere dag kon genieten van de zonsopgang. Op en naast de kist stonden kleine geschilderde houten beeldjes. De onderzoekers van de universiteit vonden een schip met roeiers om Henu naar het land van de doden te varen. Om er zeker van te zijn dat hij daar geen honger zou lijden of dorst zou hebben, gaven zijn nabestaanden beeldjes mee van vrouwen die graan malen, brood bakken en bier brouwen.
Ik wou terugroepen dat hij zich dan misschien als zodanig moest gaan gedragen, maar wist me nog net in te houden. De scheppers zij dank voor afleiding onder de vorm van de echtgenoot van je minnares. Jaloezie, het is vuur voor de verdorde ziel, sluimerend omdat hij zijn geliefde moet missen.
Ze huiverde en sloeg haar armen om haar lijf heen. De zijde van haar jasje voelde vochtig en koud aan en haar voeten deden pijn. Volgens mij heb ik me nooit zo ellendig gevoeld, dacht ze. Het besef dat haar huidige situatie zelfs ellendiger was dan de boodschap van haar overspelige ex-vriend eerder die dag, deed haar grijnzen. En dat allemaal omdat Mike zo nodig zijn zaden moest laten waaien. Als ze hem ooit weer zag, zou ze hem zo’n lel geven dat ie z’n zaden een tijdje nergens kon laten waaien. De minkukel.
Realiseer je je dat je hier zelf een ketting aan je been legt door te stellen dat het leven een doel heeft? Ik reageer niet op je omdat je je dat niet realiseert maar omdat je het aanhaalt. Inderdaad, als je besluit dat je geen vrede hebt met het feit dat leven twee zijden heeft, genot en pijn, dan heb je inderdaad een probleem. Genot en pijn zijn twee kanten van dezelfde munt, het een kan niet zonder de ander.

“auto survival gear overlevingsuitrusting pathfinder”

Ze wrikken de spleet wijder en voeren de touwen erdoorheen, ze omwikkelen het boegbeeld en leggen vlotte knopen. Spanish Joe en Scar-face nemen ieder een touw ter hand. Long Tom klemt zijn kaken opeen voor de last die hij gaat ontvangen. Ellis plaatst de koevoet om de laatste nagels waaraan het beeld nu nog hangt los te wrikken.
Voor de muzikanten onder ons die inmiddels wat passiever zijn en met name de oudere muzikanten die het denken allemaal wel te hebben gehad is nu natuurlijk de periode aangebroken om mee te kunnen doen.
Secretele mintii de milionar. Sewende laan youtube downloader. Actiune. Iulia. May 16th, 2013 at 13:1721 lumii Un film simplu2008) Weekend cu mama. Akcent Dilemmafeat Meriem) 194. download o vara in provincie film online subtitrat, . 2 Test pc driver download— development. 366. Milionar pentru o zi1924) Milionari de weekend2004) Mimetism. Torrof cool meta-search engine for torrents. -_viata_ca’n_filme_(rimaru, _nai’gh’ba. Download Muzica Noua 2014 Gratis Free. mp3 de. Filme online 2017 hd gratis subtitrate in limba romana. Download Murottal Muhammad Thaha Al Junayd Juz 28 Pdf- Download Murottal Muhammad Thaha Al Junayd Juz 28 Pdf NEW, MP3, DOWNLOADS.
Er zijn ook bands die hun bandjes afspelen tijden hun zogenaamde optreden, dat vind ik persoonlijk heel erg, als je niet echt goed kan spelen bedonder je de zaak en laat iedereen in de waan van jouw kwaliteit.
Met de zilte, rokerige smaak van Sals lippen nog op de zijne keerde Ferdi de sloep in een nauwe U-bocht naar het zuiden, richting Rotterdam. Zijn schokkende adem­haling verdronk in het gebrul van de buiten­boord­motor. De sloep trok een schuimende V in het opper­vlak van het Schie. Naar het oosten toe spatte de zon over de horizon; flarden mist speelden over de velden.
Ze kreeg een rood waas voor haar ogen. De woorden van Heinrich, dat Mike een nietsnut was, galmden in haar oren. Ze besefte ineens dat Mike als de engelen was. Valse hoop. Klootzak. Ze deed een stap terug en greep zijn overhemd vast. Met al haar kracht ramde ze haar knie tussen zijn benen. Mike sloeg dubbel en braakte zijn maaginhoud op het perron.
Ze passeerden weelderige huizen, grote fabrieks­hal­len, kantoren van import- en exportbedrijven, kleine parkjes vol bomen, bloemen en steen­zwammen, rook de weelderige geuren van voedsel waarvan de vreemde specerijen haar diarree zouden geven. (Ze had het een paar keer geprobeerd, ondanks de waar­schu­wingen.)
De man draaide zich om. Had hij de strijd opgegeven? Zijn logge lichaam kwam langzaam maar zeker weer in beweging, op weg naar het platform. Zijn schoenen knerpten. Net wanneer Zohra dacht dat ze zijn schim weer voorbij zou zien komen, werd het stil. Ze durfde niet meer te kijken en sloot haar ogen.
Het publiek wat komt is gemotiveerd en men wil gewoon een gezellige avond met muziek en of er nou gedanst wordt of niet, hoofd zaak is een gezellige avond. Er wordt van te voren niet gekeken of de band wel aan danspubliek kan voldoen, iets wat vaak een misvatting is bij ons in onze Indo circuit.
‘Iedereen was zo overstuur toen je stierf. Ik huilde mee met de andere meisjes uit de klas omdat dat mij het verstandigste leek, maar toen we twee dagen vrij kregen van school en ik thuis zat, lachte ik. Het waren de leukste dagen van dat schooljaar, toen werd ik tenminste niet gepest. En toen ze zeiden dat je verongelukt was, geloofde ik er niets van.’ Haar lippen raakten nu bijna zijn oor, het voelde bijna sensueel aan, alsof ze hem wilde verleiden. ‘Mijn vader werkte bij het bestuur en hij heeft het tegen mijn moeder verteld toen ze dachten dat ik al sliep. Je hebt zelf­moord gepleegd. Dat past wel bij de laffe, vuile smeer­lap die je bent.’
Conclusie: alle socialistische (én communistische) dromen lijken deel te zijn gaan uitmaken van een glorierijk verleden. Het Algemeen Stemrecht bleek een tweesnijdend zwaard. Heel wat kon op die basis gerealiseerd worden, zij het vooral met betrekking tot een brede sociale bescherming voor loon- en weddetrekkenden enerzijds en uitkeringsgerechten (zieken, werklozen, gepensioneerden) anderzijds. Al mogen ook de christendemocraten een nogal ruim deel van die verwezenlijkingen op hun palmares schrijven. Maar het gebrek aan een absolute of relatieve meerderheid knipt de vleugels van de socialistische partijen. Het is vooral in de Scandinavische landen dat de socialisten het meest slagen binnenhaalden – deze landen staan vandaag bovenaan de lijst van meest welvarende naties.
De volle maan meditatie van woensdag 19 januari 2011 zal gericht zijn op erkenning van je eigen heelheid, je eigen volmaaktheid om de materie nu tot vervulling te kunnen brengen, vanuit het Nieuwe Leven.
Heel de stad is lusteloos en loom. De lucht verdikt tot stroop. Het roepen van de straatverkopers komt met steeds langere tussenpozen. Onder de stad is het maar marginaal koeler. De naakte oesterduikers en vissers hebben hun rieten bootjes vastgebonden aan de palen en stelten waarop de stad gebouwd is. Ze liggen in hun bootjes te slapen, als kadavers die wachten op de wederopstanding.
Deze week was het thema Ruimte, zag Helga. Drones in de vorm van SpaceX-landers brachten de drankjes rond en de spiesen met gamba’s. Boven hun hoofd dreven de ruimtesteden langs: Putingrad en Nue Berlin, Goederede met zijn immense zonnezeilen.
We schuifelden langs de zwaargewonden heen naar de sas en sloten de eerste deur achter ons. Jonas drukte de noodgrendel naar beneden. Met een sissend geluid schoof de buitendeur open. Een tochtvlaag trok langs ons heen en iedereen huiverde. De scheppers hadden ons van nature voorzien op de lage temperaturen van Mars. Niettegenstaande die aan­passingen en de recente opwarming van de planeet, bleef winterkoude dan misschien niet meer onmogelijk koud, maar toch nog gewoon koud.
Dit is een regel voor de levenshouding. Het betekent dat iedereen van alles en nog wat kan doen daar men van buiten niet kan zien wat voor principe aan de binnenkant werkzaam is. Een crimineel persoon kan een agent in burger zijn, terwijl een geesteszieke een wetenschapper kan zijn die de psychologie in participerende observatie bestudeert. Beslissend is de houding van bereidheid de materiële doelstelling op te geven ter wille van het principe. Alle grote religies zijn gebaseerd op deze regel: de zondaars gaan door met zondigen, en de gevallenen gaan door met vallen, zolang de Heer genadig is alle soorten en variaties te vergeven die aldus naar de banken der boete worden geleid. Eén betreurde zwakheid is zo meer waard dan een ontkend vermogen(afb.). Deze regel is eveneens de geheime formule voor vooruitgang in het algemeen (afb.), zowel materIëel als geestelijk. Bereid het materiële op te geven, wordt het materiële meer recht gedaan er nog steeds mee omgaande, terwijl het inwisselen van het vruchtdragende motief voor het motief van het onderhouden van de ziel ook de verborgen bronnen der intelligentie onthult. 
‘Het is niet natuurlijk dat we alles proberen te onthouden’ was in een krant te lezen geweest. Namens een actiegroep hield mijn dochter een interview. ‘De natuur is een levend wezen dat alles beter kan verteren als het langzaam vergaat.’ Ze herhaalde wat ze jaren terug in haar spreek­beurt had verwerkt, over de talloze cloudservers die onze herinneringen moesten bewaren, en de vele back-ups daarvan. ‘Het is beter dat we vergeten.’
De persoon, de mens die hulp zoekt, vertelt de goede luisteraar veel over zichzelf, ook over wat hij verborgen houdt. Hij verzwijgt wat hij niet belangrijk vindt of niet vertellen kan omdat hij zich schuldig voelt, twijfelt of wantrouwt, zich schaamt, bang is het vertrouwen en de sympathie van de luisteraar te verspelen of omdat het verzwegene vooralsnog onbewust is. Verbannen uit zijn bewustzijn omdat het té erg, té ingrijpend is.
Signalen: Probeer op zoveel mogelijk manieren de aandacht te trekken van reddingswerkers. Drie bundels takken klaar zetten in een driehoek, klaar om in brand te steken is een van de beste manieren om aandacht te trekken. Het vuur zal ’s nachts van heel ver zichtbaar zijn en overdag kan je er groene bladeren en takken op gooien om rookontwikkeling te verkrijgen. Takken of stenen gebruiken om een boodschap te maken op de grond is ook een mogelijkheid. Hou er rekening mee dat je bij deze manier van signalisatie de boodschap groot genoeg maakt (minimum 10 meter). Probeer stenen te gebruiken die een lichte kleur hebben, zodat ze in contrast zijn met de ondergrond van het bos. Wanneer je een boodschap op de grond tekent of legt moet je ervoor zorgen dat je de boodschap zo eenvoudig mogelijk houd.(SOS)
De ratten, fretten, vossen en eekhoorns om me heen waren op de zandbodem neergezegen. Vunzig en ranzig kronkelden ze uit hun kleren, uit hun vachten. Ze kronkelden over elkaar heen, naakt als pasgeboren jongen, strelend, grabbelend, hebberig naar elkaar in hun nood, in hun vastklampen aan leven, vrouwen en mannen door elkaar heen over elkaar heen in elkaar en uit elkaar vulgair en geliefd.
Alles wat we weten of menen te weten (versus de loutere ervaring en gewaarwording) over wat zich buiten ons zenuwstelsel bevindt en afspeelt, is resultaat ven zuiver wiskundige berekeningen, hetzij op het puur neurofysiologisch domein van onze zintuigen en hersenen, hetzij op basis van mentale vergelijkingen en andere operaties, hetzij op basis van de inzet van eenvoudige of meer gesofisticeerde meetinstrumenten allerhande. Dat astronomen tot het besluit zijn gekomen dat de aarde rond de zon draait en niet omgekeerd bijvoorbeeld, danken we aan betere berekeningen, beter in de zin dat ze meer coherent zijn met andere of nieuwere berekeningen of dat ze aanleiding hebben gegeven tot adequate berekeningen op andere domeinen. Berekeningen moeten echter aanvaarden dat ze altijd gerelativeerd kunnen en zullen worden binnen een ruimer of hoger niveau van berekeningen. Ongeveer alles dat we als kennis in de meest brede betekenis van het woord aanvaarden, stoelt op berekeningen of de verhoogde precisie ervan. Fotografie, het werk van de camera, is een zaak van berekeningen. Net zoals hersenscans dat zijn: die zijn geheel en al het product van berekeningen op getalwaarden (bv. van de bloeddoorstroming in de diverse hersensgebieden), gekoppeld aan puur mensenwerk in de vorm van operationele beslissingen en besluitvormingsprocessen.[iii]
Radboudumc stimuleert Vierdaagse wandelaars deel te nemen aan de sponsorloop Hart voor Vrouwen. Door middel van onderzoek wil het Radboudumc beter inzicht krijgen in de redenen waarom vrouwen extra kwetsbaar zijn voor hart- en vaatziekten.
Drida schrok wakker. Ze was niet in de Hal van Offa, of in de Torenkamer met het weefraam en de vensterspleet, zoals die andere vrouw in het zwart die zo op haar leek dat het niet normaal was en zij dus zeker iemand anders moest zijn. Op enkele kabellengtes afstand zag ze de Toren, die stomp en boven langzaam vlietende nevelbanken uitstak. De tinnen ketting waaraan ze vastzat was er nog, hij liep naar de nevelbanken om de Toren. Drida lag op een vuil, strooien leger en wilde vol afkeer opstaan. Maar het ging niet en waarom had ze het zo benauwd? Ach, er hurkte een dwergachtige man op haar borst die haar met een boos oog maar ook een ontwapenende, zorgzame glimlach aan­staarde. Ach, ik ben wakker geworden in mijn droom en nu ben ik nog verder van huis, dacht Drida.
‘Dat begrijp ik,’ zei Harrald. ‘Maar ik ben al negen­tien. En ik weet zeker dat onze redding in Eindhoven ligt. Jullie hebben het zelf in de archieven gelezen: de topgeleerden in reproductie- en incubator­technieken werkten daar.’
Je leest soms dingen die je dwingen een klein halfuurtje stil te staan bij één en ander. Zo bijvoorbeeld: “De meeste Oude Romeinen waren van oordeel dat de gewoonte onder verwanten om elkaar te kussen alleen maar in zwang gekomen was om vrouwen erop te onderzoeken of ze geen wijn gedronken hadden. Een kus betekende zoiets als: ‘Ruikt ze naar wijn?’. De kus was dus een soort politionele controle. Bij de Oude Romeinen zou immers hebben gegolden dat vrouwen voor twee misdaden ter dood konden worden veroordeeld: echtbreuk en wijn drinken.”
Het hotel werd verkocht aan de familie Pallavidini. Toeristen reden per auto tot Puesto Tokyo of per trein naar Juanchon ongeveer 4km landinwaarts waar  Pallavidini hen oppikte. Toeristen konden vanuit Puesto Tokyo ook de “Decauville” nemen. Dit is een kleine veldtrein waarvan het railsysteem zo ontwerpen werd dat het treintje over heel slechte ondergrond kon rijden.
Soms is het tijd voor iets nieuws. Een master Leraar Geschiedenis volgen aan de Hogeschool van Amsterdam biedt je de uitgelezen kans om meer uit jezelf en je carrière te halen. Je ontwikkelt je tot eerstegraadsleraar geschiedenis.
Ooit had ook háár volk vertegenwoordigers gehad in dat monster. Maar het idee achter de Zuivering was zo krachtig gebleken dat het zelfs binnen de Vijf tot scheuring had geleid. Jammer voor het welzijn, de rechten en de privileges van de Oba toen Vijf werd gereduceerd tot Vier. Spijtig voor de Gehina toen Vier werd gereduceerd tot Drie. Heláás voor alle rijk­dom­men en verworvenheden van de Lleroh nu Drie riching Twee begon te schuiven. Maar wie zouden uiteindelijk de overwinnaars zijn? De Kiteh? De Timbesh?
Mini MP3 Speler De mini mp3 speler heeft een plastic body, een metalen case en een helder LCD scherm. MP3 bestanden kunnen met behulp van een USB kabel makkelijk naar de speler gekopieerd worden. Dankzij de clip op de achterkant kan de mp3 speler aan een broek of tas bevestigd worden en is deze makkelijk mee te nemen. De MP3 speler is beschik
En zelfs al was het dat niet: hier bij de wasstraat voel ik niet wat ik bij Meneer Steiner voelde. Mijn tevreden­heidsparameter staat weliswaar op 60 procent. Ik heb een dak boven mijn hoofd en verdien genoeg om in leven te blijven. Maar mijn gelukkig­heidsparameter staat gemiddeld maar rond 30 procent. Dat was vroeger minstens 80. Mijn woede is nooit meer naar nul gezakt. En mijn haat op Daniëlle staat tegen­woordig perma­nent op 100 procent.
Het belangrijkste was dat niet was voorzien dat de genen van de homo sapiens nog steeds de dierlijke eigenschappen in zich meedragen en dat het bij de muteringen gewoon is doorgegeven van geslacht naar geslacht en mutatie naar mutatie.
Het getal van de Gregoriaanse kalender geeft nu aan 2011. De Bron wordt vervuld tot in de materie. De 11, is een meester getal en geeft tevens de onomkeerbaarheid hiervan aan. Ook het getal 4 komt in dit jaar terug. Het vierkant, de stempel van de Schepper. Het Nieuwe Tijdperk.