“asap survival gear bags nood- en overlevingsuitrusting”

We gaan een spelletje doen. Gaat u, in gedachten, aan uw favoriete eettafel zitten, met mensen om u heen die u graag mag. Weet goed in welk huis, in welke tuin of in welk restaurant u zich bevindt. Hoe ziet uw omgeving eruit? Zijn er andere mensen aan andere tafels? Is er muziek, geroezemoes of stilte? Op wat voor soort stoel zit u? Is het behaaglijk? Vul dat allemaal goed in. Zelden was u zo in uw element. U heeft de tijd.
Naast deze mentalisering ontspon zich bij het verschrikken van het wilde dier ook een coördinatie van handelingen tussen verschillende individuen: een aantal brullen, één gooit met keien, een ander slaat met een stok. Op de duur werden deze verschillende handelingen van verschillende individuen op elkaar afgestemd, waarbij ook linguïstische communicatie tot stand kwam doorheen gebarentaal en klanken die als woorden, als aanduiding van objecten en handelingen, gingen fungeren. Naarmate men er zo in slaagde het dier met succes te verjagen, ging men uiteindelijk de dieren ook achtervolgen en verder verjagen, tot het dier misschien gewond neerviel en kon worden afgemaakt. De stap naar het zelf opzoeken van grotere dieren en dus naar de jacht is dan vermoedelijk snel gezet geweest.
Vrij los van de discussiespeeltjes van de filosofen waarop leerkrachten en opiniemakers allerhande ons hebben gewezen, gingen we er tot het eind van de vorige eeuw met betrekking tot de wereld van de journalistiek toch ook nog van uit dat het nieuwsfeiten zelf waren die bij ons zekere reacties opwekten. Emotionele reacties zoals blijheid, verrassing, droefheid, verontwaardiging, enzovoort. Al waren er concurrerende duidingen mogelijk, over de “feiten” was iedereen het eigenlijk eens. Inderdaad: tot ongeveer het eind van de vorige eeuw genoten wij van het comfortabele onderscheid tussen nieuwsberichtgeving en nieuwsduiding, zoals dat toen werd genoemd.
Van 1) tot 4) neemt de gradatie van ‘heropvoedbaarheid’ toe: de kans dus dat van de misdadiger een niet-misdadiger kan worden gemaakt. Bij positie 3) en 4) heeft ofwel het individu ofwel de ‘maatschappij’ als een reeks ervaringen die een individu meemaakt of ondergaat, vat op de maakbaarheid van mens en samenleving. Het ‘humanistische’ individu kan zichzelf in handen nemen, het ‘marxistische’ individu kan in een maatschappelijke situatie worden geplaatst waar misdaad geen zinvol perspectief is en het criminele motief wegvalt (in het algemeen: door het sleutelen aan sociale ongelijkheden en wantoestanden). Opgemerkt moet worden dat in het ‘marxistisch’ standpunt de persoon en zijn lijfelijkheid deel uitmaken van de krachten die vorm geven aan de persoonlijkheid, maar het probleem blijft dat vooraleer maatschappelijke veranderingen en hervormingen effect sorteren, er op korte termijn ‘iets’ moet gebeuren met de probleemgevallen die de veiligheid en de integriteit van anderen bedreigen. Bij het ‘psychoanalytische’ individu ligt de basisstructuur van de persoonlijkheid bij tieners al vast: de ontwikkelingsgeschiedenis van het kind resulteerde reeds in een basismoulure, een neurotische, psychotische of perverte basisstructuur van in het leven staan en omgaan met anderen. Die basisstructuur kan nog nauwelijks bijgestuurd worden, maar een verschuiving van positie op de zogenaamd ‘aktual-psychopathologische’ as blijft mogelijk: van acting-out naar symbolisatie (b.v. in het spreken in de psychoanalytische kuur) en/of sublimatie. Die verschuiving kan ook gerealiseerd worden via politieke of maatschappelijke actie, m.a.w. door politieke maatregelen die de levenskwaliteit van de jeugddelinquent en van de jongeren (en meer in het algemeen de mensen) die in gelijkaardige sociaal-economische condities leven, gevoelig verbeteren. Het ‘neurobiopsychologische’ individu is het minst soepel: in de mate dat zijn genoom zijn fenotype (en dus zijn gedrag) determineert, is hij als dusdanig amper beïnvloedbaar door sociale en pedagogische maatregelen. Bij het ‘neurobiopsychologische’ individu is er in wezen een strikte theoretische scheiding tussen genetische bepaaldheid en omgevingsinvloeden, hoezeer men ook de mond vol heeft over interactie tussen beide.
4. Plaats de stroken van de Klitband op de rug van elke cirkel. Plaats de overkant van één van de stroken van de Klitband verlaten van centrum op de voorzijde van uw nummerplaat, waar u uw beschrijvende cirkels zou willen hangen.
Mijn werkplanningsprogramma schatte dat ik er tussen 132 en 179 uur voor nodig zou hebben om deze ruimte stofvrij te maken. Ik stopte het voordat het ook nog zou vertellen hoelang het zou duren om de ruiten en het dak te repareren en om alles te boenen en soppen… en om daarna mezelf weer schoon te schrob­ben. Ik analyseerde de drie mensen die voor me op krukjes zaten: twee vrouwen en een man, alle drie in zwarte gymschoenen, werkbroeken en T-shirts. Mijn video­sensoren waren precies op hun ooghoogte, want mijn telescooppoten kon ik niet uitschuiven: die waren ook uitgeschakeld.
Eén van de belangrijkste regels is te werken voor het werk en niet voor de uitkomst ervan. Slagen of mislukken mag niet van enige invloed zijn op het feitelijke werk dat plichtmatig moet worden gedaan. Er zijn tijden van moeilijkheden en tijden van grote vreugde. Of het nu zomer is of winter, belangrijk is de voortzetting van de arbeid. Omdat we geneigd zijn ons afhankelijk op te stellen van de stimulering en bekrachtiging door anderen, zijn we ook geneigd van werken af te zien als die ander niet langer persoonlijk om ons geeft. Aangezien alles en iedereen zijn/haar eigen weg te volgen heeft moeten we vroeg of laat onze eigen gang gaan. Daarom is het belangrijker te ontdekken wat je plicht is dan deze of gene uitkomst als een voorwaarde te stellen.
Dit is een scherven bril binnen defensie gebruikt wordt militairen krijgen deze ook niet direct in hun AMO maar later als ze in hun functie opleiding zitten voor infanterist of voor tank bestuurde enz.
Nooit meer ging ik de ruimte in. Nooit meer. Het was tijd voor mijn pensioen. Ik ging voor hem zorgen, hij had me nodig. En met Ella zou ik alles goedmaken. Waar het precies was misgegaan, wist ik niet, maar we waren ongeveer even oud, we konden vriendinnen worden.
Hahaha inderdaad. Nadenken en inderdaad “rustig” blijven zeggen mensen die nog nooit een serieus gevecht van honden met aardig kaliber hebben meegemaakt denk ik dan maar. Uiteraard ga je niet hysterisch schreeuwen en gillen maar tot zo ver blijf je rustig. Alle kalmerende signalen en positieve trainingsmethodes verdwijnen ook op de achtergrond dan hoor. Je reageert (of niet) en that’s it.
Zohra herinnerde zich weer waarom ze naar hier was gekomen. Het was een onverklaarbare, niet te negeren aantrekkingskracht geweest. Het feit dat ze nog leefde, sterkte haar in de gedachte dat deze situatie voor­bestemd was. Haar vastberadenheid over­scha­duwde de gevoelens van woede, verdriet en angst die in haar ingewanden tintelden. Ze zou niet weggaan voor ze wist wat die vrouw met Lievens bloed van plan was.
‘Je krijgt voorrang, meneer Dalik,’ hoorde ik de stem van een vrouw van voor in de dertig, die mijn com­puter voor mij identificeerde als ene Tessa Wildstrom. ‘Je hebt tot nu toe namelijk een vlekkeloze score op je landbouwtaken.’ Er viel een stilte. Waarschijnlijk liep ze mijn gegevens na. Toen vervolgde ze: ‘Vergeet je niet de oude dadelijk in te leveren?’
‘Zo’n hele kan ik toch nooit op!’ Een meisje van een jaar of acht klemde breed lachend iets tegen haar borst, ingepakt in duplexpapier. Haar moeder rekende af en ze liepen de winkel uit. Voor Willem lag een snij­plank met daarop een mes en een halve gekookte worst.
Het mooie is dus dat het systeem (en de wetten) niet langer opgelegd worden vanuit de top der hiërarchie door leiders met een eigen ego-agenda( zoals nu). Nee, de mensen kiezen en creëren zelf een nieuwe manier van omgaan en uitwisselen met elkaar. En dat doen ze samen. Wat ons bij een ander begrip brengt: Crowd Power. Het betekent dat we de kracht niet langer halen bij instanties, wetten, externe bronnen,…maar uit de mensen zelf en hun vrije samenwerking, uit een groep mensen die hun talenten en mogelijkheden samenbrengen en delen onder elkaar.
De vrijwel unanieme conclusie van de intellectuele oefening van deskundige sociologen, journalisten en politici luidde: ‘Elke gemeenschap heeft zijn rotte appels!’. Doorheen de hele affaire rond de mp3-roofmoord en zeker erna, toen bleek dat de daders Polen waren en geen kutmarokkaantjes, klonk deze stelling kritiekloos in de hele mediawereld: van het zich als progressief aandienende maar eigenlijk ‘onafhankelijke’ De Morgen tot De Standaard en de meer populistische Het Laatste Nieuws tot op radio en tv. De commentaren getuigen niet alleen van een criminalisering van de leefcultuur van de ‘rotte appels’, maar ook van een psychologisering een psychiatrisering van de ‘harde kern’ van boefjes en kruimeldieven. De ‘rotte appels’ of de leden van de ‘harde kern’ zouden zich kenmerken door een specifieke psychopathologische antisociale persoonlijkheidsstructuur waardoor ze binnen hun bredere gemeenschap moeten kunnen geïsoleerd worden. ‘Harde kern’ is echter een term die te pas en te onpas wordt gebruikt zonder dat er overeenstemming is over wat daar eigenlijk precies mee wordt bedoeld of over waar de ‘kern’ eindigt en de ‘periferie’ begint. Je hebt een harde kern (rotte appels dus) bij de werklozen, maar ook bij voetbalhooligans en bij allochtone herrieschoppers wanneer b.v. een ‘rasgenoot’ op een verdachte manier of duidelijk als gevolg van een racistische daad is overleden (b.v. bij de rellen en brandstichtingen tijdens de revolte in de Parijse banlieue eind oktober, begin november 2005). De term ‘harde kern’ wordt internationaal gebruikt (‘hard core’, ‘noyau dur’ of ‘noeud dur’, ‘harte Kern’). Is deze psychologisering en psychiatrisering verantwoord of is het niet meer dan een nieuwe theoretische en praktische verschuiving van het probleem?
In mijn laatste dienst werd ik ’s avonds laat naar de Casualty geroepen: een patiënt met veel pijn en een hydrocele. Pethidine had niet geholpen. Ik zat twee minuten later al op de fiets: “hoe lang zou hij al een ingeklemde breuk hebben”, vroeg ik me af. “En wat voor narigheid zou me nu weer boven het hoofd hangen als hij met spoed moet worden geopereerd”?.
‘Ik heb nog niet eens alle opties van het apparaat uitgeprobeerd.’ Ik nam nog een slok van de koffie, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Ik huiverde en zette de mok weer neer. ‘Maar waarom zou ik dat aan jou moeten uitleggen?’
Ooit had ook háár volk vertegenwoordigers gehad in dat monster. Maar het idee achter de Zuivering was zo krachtig gebleken dat het zelfs binnen de Vijf tot scheuring had geleid. Jammer voor het welzijn, de rechten en de privileges van de Oba toen Vijf werd gereduceerd tot Vier. Spijtig voor de Gehina toen Vier werd gereduceerd tot Drie. Heláás voor alle rijk­dom­men en verworvenheden van de Lleroh nu Drie riching Twee begon te schuiven. Maar wie zouden uiteindelijk de overwinnaars zijn? De Kiteh? De Timbesh?
Robotica-specialisten verwachten dat de 4de-generatie universele robots rond 2030-2040 in staat zullen zijn tot menselijke redeneringen en massaal zullen kunnen worden ingezet niet alleen in de industrie maar ook in het privéleven (5). Wanneer robots redeneren zoals mensen (6), mogen wij mensen dan het redeneren laten en weer een beetje dier worden, zoals de filosoof en befaamd (en berucht) Hegel-kenner Alexandre Kojève even opperde in een veel geciteerde voetnoot in zijn “Introduction à la lecture de Hegel – Seconde édition.” (1968). De andere optie die Kojève in dezelfde voetnoot aanhaalt, is de overgave aan gestileerde en rituele maar “nutteloze” en vrijblijvende bezigheden zoals Japans bloemschikken. En een derde optie is dat we zelf pure machines worden of ermee fuseren. Niet de minsten noch de dwaasten onder de filosofen neigen in deze richting; zo bv. John Gray en Peter Sloterdijk (7).
Dat het veekapitaal eigendom was van de man is vanzelfsprekend. Het zijn dan ook de herdersvolkeren die in eerste instantie het strengste patriarchaat zouden invoeren, zoals te lezen valt in de Bijbel en de Koran, een patriarchaat dat nog steeds meer dan dominant is in het Midden-Oosten en bij de Afrikaanse stammen op de rand van de Sahara. Zoals reeds gezegd stoelde de veeteelt (en ook de landbouw) veel minder op brede interfamiliale coöperatie dan de jacht, zodat eenieder meer op zijn familie terugviel. De patriarchen wilden vanzelfsprekend hun kapitaal binnen die familie houden. Overigens konden door de productiviteitsstijging de families zich verder opsplitsen in kleinere eenheden, zodat we stilaan van gezinnen konden spreken. Echtgenotes waren dus veel meer dan voorheen op elkaar aangewezen. De patriarchen stonden erop hun bezit door te geven aan hun kinderen en liefst dan nog aan hun zonen en onder die zonen bij voorkeur aan de eerstgeborene. Patrilokaliteit (de bruid gaat inwonen bij de familie van de bruidegom) werd de algemene regel. De gehuwde vrouw werd strikte monogamie opgelegd, zodat de man zeker was dat de kinderen die zij baarde wel degelijk de zijne waren. Hierdoor verschraalde de vrouwelijke seksualiteit: overspel van de vrouw werd met de dood bestraft. Haar lichaamsvormen werden verhuld in een kleurloze kledij. De vrouw werd als het ware onder huisarrest geplaatst en vastgekluisterd aan het weefgetouw. De mannen werden bijzonder jaloers. Ze werden ook brutaler en agressiever, niet alleen jegens hun vrouw(en), maar ook jegens hun kinderen, vooral hun zonen van wie ze immers plots iets heel klaar en duidelijks verwachtten: het beheer van het eigendom overnemen wanneer de patriarch oud en stervende was.
Juist in kalmerende signalen leer je dit. Een hond gaat pas bijten of happen als de stress te hoog is, anders doen ze namelijk andere dingen. Maar ze weten wel wat ze doen. Ze gaan alles uit de kast halen om te overleven, dus ook bijten. En waar ze bijten, dat weten ze.
Survival combat kit doos waterproof.Inhoud:verbandzaag lucifers firestarterkompaspotloodwaxine kaartdraadwatten condoom (waterzak)zoutvishaakjesnaaisetjepaperclipsscheermesjeBinnen één dag geleverdKom ook eens langs in onze winkel in Kampen, Burgwalstraat 16
Het blijft de bedoeling om onder welke rampzalige omstandigheid ook, een minimum aan middelen bij je te hebben die de noodsituatie waarin je jezelf bevindt heel wat gaat vergemakkelijken. Je kan natuurlijk niet ten allen tijde een volledig uitgeruste rugzak bij hebben. Het is dus van groot belang bij het samenstellen van een overlevingskit om de juiste gereedschappen en onderdelen toe te voegen die je zal nodig hebben om de hachelijke situatie waarin je jezelf bevindt te overleven. Het klinkt dus helemaal zo gek niet om wat tijd te spenderen aan het ontwikkelen van je kit! Het werk dat je in het bedenken en het samenstellen van je overlevingskit stopt zal lonen op het moment wanneer de nood het hoogst is en wanneer je leven er van af hangt.
Electric Vehicle Direct Mail Nederland, Tsjechië, Hongarije, Polen, België, Frankrijk, Denemarken, Zweden, Duitsland, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Italië, Portugal, Litouwen, Bulgarije, Spanje, Oostenrijk, Kroatië, Canada 12-19 werkdagen
42. 40 erkenning is. De man is dan dus ook niet beschikbaar voor de vrouw (22% van de vrouwen geeft dit aan). Beide partijen staan er dan vaak alleen voor. “Eerst verdediging en er niet voor me willen zijn, later zich realiseren dat de relatie zich niet kan herstellen als hij mijn pijn niet erkent. Nu probeert hij wel naar me te luisteren en bij me te zijn en ik durf daar- door ook meer te laten zien. Eerst probeerde ik het maar zelf vooral omdat ik voelde dat hij het niet wilde en dat deed dan alleen nog maar meer pijn.” Daarnaast is er nog een kleine groep die vindt dat ze er zelf uit moeten komen (7%). Zij willen daarbij hun partner niet lastigvallen met hun eigen emoties. Ze voelen zich vaak zelf medeverantwoordelijk voor het gedrag van hun partner. “Ik moet er zelf uitkomen, wil daarbij mijn partner niet lastig vallen, ik kan er niet goed met mijn partner over praten omdat ik hem niet wil kwetsen en niet verder gekwetst wil worden.” Daarbij moet opnieuw de kanttekening geplaatst worden dat de hou- ding van de man voor een groot deel ook wordt door hoe het pro- bleem naar voren is gekomen. De enquête wijst uit dat er bij iets meer dan de helft (51%) van de mannen die de verslaving zelf opbiechtten, een situatie ontstond waarin er samen over het probleem gepraat kon worden en waarin de partner zich gezien voelde. Dit gebeurde maar bij 8% van de echtparen waarbij de vrouw zelf de ontdekking deed. In de praktijk komt het vaak voor dat als mannen zelf het probleem openbaren, ze tegelijkertijd de verantwoordelijkheid daarvoor nemen en de eerste emoties van de partner beter kunnen incasseren. Als
Laura knikte. ‘Ja, daar zorg ik wel voor. Met Fleur…’  Ze brak af. Ze had in de weken na Fleur amper kunnen eten, was kilo’s afgevallen en daar ging ze zich alleen nog maar slechter door voelen. ‘Ik heb ervan geleerd, laten we het daarop houden.’
Ze plaatste verschillende objecten op haar tafel: een karaf van gegra­veerd kristalglas, een stalen brief­opener, een dobbelsteen, een beker van porselein met delicate schilderingen in het glazuur, een kiezelsteen, elk een representatie van de meest relevante aspec­ten. Kiteh. Timbesh. De recente moord op vier soldaten. Computer. Ze plaatste een vijfde object in de cluster, een godonmot in een blok van kunsthars. De kweek­machine. Een zesde object: een ring met een steen van obsidiaan. De Eerste mensen, de Tweede Generatie. De draden woven patronen over tijd en afstand, plaats en aard van de ontmoetingen.
De leefsituatie van de eerste mensen was bijzonder precair. De primaten in de oerwouden hadden als het ware hun voedsel voor het grijpen. Ze moesten alleen ruiken en proeven of het eetbaar was, of de vruchten rijp waren. In de savanne volstond plantaardig voedsel niet en alles wat met de hand te grijpen en te vangen was werd opgegeten: vruchten, planten en kleine dieren, zowel insecten als amfibieën, reptielen en zoogdieren, en soms ook een klein aapje, een jonge gazelle of een kleine antilope. Oorspronkelijk was er dus nog geen differentiatie tussen jagers en verzamelaars. Wel was er een zekere differentiatie tussen mannen en vrouwen. Veel van de vrouwen waren zogend en met hun kind op de rug of in de armen konden deze niet in gelijke mate deelnemen aan het vergaren van voedsel. De mannen namen dan ook de bescherming van de groep tegen aanvallen van roofdieren voor hun rekening, maar ook volwassen vrouwen zonder kinderen konden meehelpen bij het verdedigingswerk. Maar in principe namen allen, mannen, vrouwen en kinderen zodra ze konden lopen, deel aan het verzamelen van vruchten, bessen, zaden, honing, eetbare knollen en kleine dieren. Verzamelen is eigenlijk een verkeerd woord: alles wat onder handen kwam werd immers onmiddellijk verorberd. In de praktijk betekende dit dat men in verhouding tot de mensapen wel meer dierlijk voedsel tot zich nam. De noodzaak noopte ertoe elk dier te vangen dat te vangen was en vermoedelijk deed men zich ook te goed aan aas, kadavers en krengen die men op zijn weg tegenkwam. In rivieren of meren leerden de hominiden ook al eens een vis vangen. Mogelijk is het aandeel van vis in het begin minstens even belangrijk geweest als dat van vlees (niet voor niets vermenigvuldigde Jezus brood en vissen). De visconsumptie kan verklaren dat de eerste mensen zich vooral langs rivieren en bij meren ophielden, ook al dat ze het water nodig hadden om te drinken en zich te reinigen (ook een volkomen nieuw gedrag trouwens, dat uiteraard te maken had met hun naakte huid). Hoe dan ook, de mensen werden de heilzame effecten van de dierlijke eiwitten gewaar: vlees (en ook vis) bevatte veel bestanddelen die een rol moeten hebben gespeeld in de ontwikkeling van de hersenen, zoals Friedrich Engels in zijn artikel over de transitie van aap naar mens reeds aangaf en waarop ook Craig Stanford duidelijk wijst. Op de duur gingen de mensen doelgericht op zoek naar dierlijk voedsel. Maar dieren lagen niet zo maar voor het grijpen: ze bewogen en je moest ze vangen. De jacht dus. Hetzelfde geldt voor de visvangst. Maar de visvangst was relatief gezien veel eenvoudiger dan de jacht: de jacht was immers primair een groepsactiviteit. Zelfs voor het jagen op relatief kleine maar daardoor veel vluggere dieren was de coördinatie van het handelen van verschillende tientallen individuen vereist.
David Buss en zijn evolutionaire psychologie projecteren het huidige monogame gezin waarbij in de eerste plaats de man zorgt voor resources en aan de vrouw een lange-termijn commitment belooft terwijl de vrouw vooral investeert in het kroost, op de realiteit van de prehistorie. Dit kan echter geen juiste weergave van de prehistorische seksuele verhoudingen zijn. Mannen en vrouwen leefden dikwijls gescheiden. Vrouwen zorgden dikwijls als groep voor de kinderen en mannen beschermden als groep het geheel van de vrouwen en de zwakkeren. De verwachtingen die de seksen ten overstaan van elkaar hadden, waren dus zeker niet zo eenduidig als Buss voorstelt. Hoewel de evolutionaire psychologie ongetwijfeld gelijk zal hebben als ze stelt dat de partner die het meest in het kroost investeert, kieskeuriger zal zijn in de partnerkeuze, lijkt het alsof Buss op twee paarden wedt. Hij suggereert dat mannen minder investeren en minder kieskeurig zijn omdat ze zich gemakkelijker begeven in short-term mating, en tegelijk dat bij een lange-termijn verhouding beide partners veel investeren en dus dat beide geslachten selectief zullen zijn in hun partnerkeuze. De genen zijn dus op alles voorzien, en zo krijgt de evolutionaire psychologie ook altijd gelijk. Kieskeurig of niet, competitie of coöperatie, enz. het zit telkens beide in de genen.
De paleolithische mens parasiteerde op de natuur, des te meer naarmate zijn techniek verbeterde. Het aantal dieren en planten schommelde en was soms zeer gering. Misschien ook werd de techniek te goed: het wild dunde uit en de groep was zo steeds verplicht ergens anders heen te trekken. Dit is het zwakke punt van de jacht: de jacht parasiteert op haar jachtwild. Zij kan de aanwezigheid van voedsel niet positief beïnvloeden. Zij kan dieren niet tot in het oneindige doden omdat het aantal dieren niet oneindig is. Om het in tegenwoordige termen te stellen: grondstoffen waren niet onuitputtelijk. Hoe efficiënter de jachttechnieken, hoe meer de jacht zichzelf ondermijnde. Ongetwijfeld hebben de geperfectioneerde technieken tot een laatste productiviteitsstijging geleid, met de mogelijkheid tot solitaire en geïndividualiseerde jacht (in plaats van in groep) en een verdere opsplitsing van de familiegemeenschappen, met als eventueel gevolg van beide een verzwakking van de samenwerkingsverbanden. Vermoedelijk zijn het niet de stammen geweest die zich succesvol hadden gespecialiseerd in de jacht, die aan de wieg stonden van systematische landbouw en veeteelt. Daarvoor zijn verschillende redenen aan te voeren:
Biesta (2013) noemt subjectivering als belangrijk thema voor de toekomst waar verandering een constante is. Hierbij is het belangrijk dat de lerende zichzelf kennen en met vrijheid en verantwoordelijk om te gaan. Biesta (2013) geeft in tegenstelling aan dat niet elke maatschappij snel veranderd. Vooral in landen met een beperkte welvaart is de snelheid waarin de maatschappij veranderd niet te vergelijken met die van ons nu in Europa. Er wordt dan ook een andere betekenis aan inzet van duurzaamheid gegeven.
deze tutorial zal je leren hoe maak je een tomahawk van Assassin’s Creed 3. Mijn ene kostte me drie uur te maken, maar ik was uitzoeken het toen ik ging, dus het u minder dan dat nemen zal. Het is vrij duurzaam en ik denk dat het ziet er goed uit. Al
Het gaat niet om AdVenture of welk zich zelf blijvende band dan ook, het gaat om de grote lijnen, de schijnbare ONMACHT van ons indo’s om drastisch het roer om te gooien en wat nu al een bewezen FEIT is, namelijk de leegloop van de kumpulans en de verveling, c.q. verzadiging tegen te gaan door anders te gaan opereren met vernieuwingen.
Wat zal ik vanavond eens gaan doen? Brieven schrijven dus maar. Op mijn computer staat Hotmail geminimaliseerd, zodat ik kan zien of er weer reacties zijn op mijn brief op Facebook en op GertinAfrika.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *