“arkoverleving geëvolueerd geascendeerd materiaal beste kwaliteit overlevingsuitrusting”

Zij doen deze oproep omdat er ondanks de enorme impact die suïcide op de samen-leving heeft, in wetenschappelijk opzicht maar weinig vooruitgang is geboekt wat betreft inzicht in en behandeling van suïcidaal gedrag. Elk jaar plegen wereldwijd bijna een miljoen mensen suïcide; dat is meer dan het totale aantal mensen dat overlijdt als gevolg  van moord en oorlog samen. Nog eens tien tot twintig miljoen mensen doen een poging tot suïcide. Suïcide is een van de drie belangrijk-ste doodsoorzaken in de economisch meest productieve leeftijdsgroep van vijftien tot 44 jaar. De cijfers van zelfdoding zijn sinds de ineenstorting van het bankenstelsel in 2008 en de daarop volgende economische crisis  verder gestegen.
Lichaam en vleugels worden gemaakt met de macrame vierkante knoop techniek, die wordt ook wel ‘cobra knoop’ of ‘Knoop van Solomon’s ‘; en het hoofd is een knoop van de diamant 2 strand. Het is gebaseerd op de vlinder in JD Lenzen van boek: Paracord b
Maar hoe kwam de landbouw, die toch een vrouwelijke uitvinding was, dan in mannenhanden? Wij gaan ervan uit dat de mannen in de landbouw oorspronkelijk niet veel meer waren dan een soort handlangers die zich onledig hielden met wat eerst maar randactiviteiten waren: we denken met name aan het voorraadbeheer en de bevloeiing (irrigatie).
Het onderlichaam zal naar een hogere wijze van waarneming bewegen, wanneer deze hogere energieën geïntegreerd zijn.  Je zult je naar heldervoelendheid bewegen, om te voelen op gevoelsniveau, gebaseerd op een intuïtief weten.
De oneindigheid is een zuiver wiskundig begrip. Niet te zien, alleen te denken. De oneindigheid waarmee onze horizonverkenners elkaars avondgenoegen opkrikken, blijkt evenzeer een voorwerp te zijn als de dagelijks ondergaande zon of een varend schip, van het soort waarvan er per etmaal twintig tot vijftig aan- of uitvaren. Het oneindige is simpelweg niet te zien. Niet in mijn zetel en niet vanop de zeedijk. Niet door de Heren en niet door hun Slaven. Het oneindige is uiteindelijk maar het onvoorstelbaar en dus bedroevend einde van een op hol geslagen wiskundige getallenreeks. Je kunt probleemloos drie of vijf of twintig mensen zien, je kunt ze tellen. Maar ook “drie” of “vijf” of “twintig” zelf: die kun je nooit zien.
De klik die de doos maakte toen Samuel het bovenste deel weer vast­duwde, klonk bijna beschuldigend. Niet vandaag, nam Samuel zich voor, maar spoedig. Hij was nog niet klaar voor de geheimen die verbor­gen waren voorbij de symbolen, onder het versierde hout. Je kunt het niet blijven uitstellen, lafaard! Hij huiverde bij die woorden, die gedachte kwam hem heel bekend voor. Het leek de leidraad te zijn van zijn levens in Weerzel. Misschien was het ook zo, maar hij wachtte nu al zo lang. Een paar dagen langer kon toch geen kwaad? Dat dacht je de vorige keer misschien ook. En je weet hoe dat afliep.
3. ‘repressie en verdringing van geërfde agressie en competitie’ door aangeleerde en niet biologisch overgedragen coöperatie. In deze optie zou agressie een soort freudiaans onbewuste zijn geworden, voortdurend erop gesteld aan de bewuste oppervlakte te komen. M.a.w. de samenleving zou min of meer doordrenkt zijn geweest van vormen van verdoken agressie (verkrachtingen, moorden). Agressie zou in deze optie ook het meest merkbaar zijn bij kinderen die nog niet volledig sociaal zijn ingepast.
Intersectionality is a term coined by American civil rights advocate Kimberlé Williams Crenshaw to describe overlapping or intersecting social identities and related systems of oppression, domination, or discrimination.
Het dragen van gezag en het uitoefenen van macht zijn nooit bevorderlijk geweest voor de gezondheid. Zowel de machthebbers als de machtelozen weten dit maar al te goed. De woorden spreken al voor zichzelf: gezag wordt gedragen als een last en macht uitoefenen vergt uitputtende oefeningen en inspanningen. Naar koningen & co werd in de vroegste tijden niet opgekeken en dikwijls moesten ze zelfs tegen hun zin tot deze rang “verheven” worden (op een fysiek gezien hoge plaats zaten ze echter wel degelijk).[ii] Vandaar dat de lijdende gezagsdragers en machthebbers doorheen de geschiedenis steeds ondersteund dienden te worden door weliswaar niet altijd evidence-based kruidenmengsels en soortgelijke medicijnen. Ze waren voortdurend niet zozeer door lijfwachten omringd dan wel door één of meerdere geneesheren of heelkundigen. Gekend is het gegeven dat bij de Inca’s alleen de hoogste elite de pijnstillende en verdovende cocabladeren mocht kauwen. Het gaat hier helemaal niet om een etnologische uitzondering: in alle samenlevingen waren zekere wel omschreven “gewoonten”, waaronder ook het nuttigen van bepaalde etenswaren en dranken, voorbehouden voor de militaire en religieuze leiders. Dat soort praktijken die strikt gereserveerd waren voor de machtigen en de ceremoniemeesters, zien wij doorgaans als benijdenswaardige privileges die iedere gezonde jongeling tijdens zijn leven hoopte in de wacht te kunnen slepen of, wat realistischer was, te mogen erven. Tot een dikke kwarteeuw geleden zouden ook in onze “geciviliseerde” samenlevingen “gewone” volkse mensen er niet aan gedacht hebben de positie van koningen, prinsen, ministers of bisschoppen te ambiëren. Arrivisten en carrièristen werden bespot en min of meer verstoten en “uitgesloten”. De zucht naar opwaartse sociale mobiliteit, die geassocieerd wordt met de 18de eeuw en vooral met de 2de helft ervan (met een eindeloos gefrustreerde Jean-Jacques Rousseau als dé topscorer qua aantal mislukkingen)[iii], was tot de verregaande verbreiding van de dienstensector en de wildgroei van de staatsbureaucratie met hun solitaire en individualistische white-collar loopbanen een vrij marginaal verschijnsel. Stendhal’s roman “Le Rouge et le (met de tomeloos ambitieuze Julien Sorel als de hero van het verhaal), verschenen in 1830, was geen boek dat door “gewone mensen” werd gelezen. Het is pas in de 20ste eeuw (bijna een eeuw na publicatie dus) een werkelijke “klassieker” geworden. Eerst en vooral stonden gewone mensen nogal erg afkerig tegenover boeken en tegenover de luie lichaamshouding waarin deze koopwaar geconsumeerd werd. Deze traditionele maar daarom niet bepaald ondoordachte afkerigheid hebben veel van onze jongeren nog tot in de 2de helft van de 20ste eeuw aan lijf en geest mogen ondervinden.
Je hebt geen zin om iets te doen. Je bent in een rustperiode, “heropstartend”. Je lichaam weet wat het nodig heeft. Bovendien, wanneer je de hogere rijken begint te bereiken, zijn “doen” en “dingen doen gebeuren” achterhaald gezien de Nieuwe energieën het vrouwelijke van koesteren, ontvangen, creëren, zelfzorg en voeden ondersteunen. Vraag het Universum om je te “brengen” wat je wilt terwijl je jezelf amuseert en plezier hebt!
De moritat-zinger besluit toch een andere plaats te zoeken om haar liederen ten gehore te brengen. Ze haalt haar juist vastgespijkerde doek weer los, rolt hem behendig op, hangt haar kleine draaiorgeltje weer aan de leren band over haar schouder en maakt zich dan uit de voeten, het kwetterende aapje in haar kielzog.
Maar wat moest ze verder? Ze zag het niet zitten om alleen in de studeer­kamer rond te hangen, niet met wat zich daar had afgespeeld. Ze vond het ontzettend moeilijk te bepalen of dit nu allemaal in haar hoofd plaatsvond of niet, maar het feit dat Miranda’s pijn en het afschuw­wekkende spiegelbeeld met elkaar samen­vielen, deed haar het ergste vermoeden. En toch wilde een deel van haar geest er niet aan. Dit soort dingen bestond niet, gebeurde niet. De type­machine die uit zichzelf een woord op papier kwakte, het moest een logische verklaring hebben.
De ene afrekening en methode die daarvoor gebruikt wordt is humaner dan de andere. Het voorbeeld voor Groen Linkse stinkhippies was Pol Pot. Links vond dat humaan. De knekelhuizen vol botten en opgestapelde schedels. De massagraven met miljoenen ongeïdentificeerde onschuldigen, de rottende kadavers op wat eens vruchtbare akkers waren. De heropvoedingskampen op het platteland voor eenieder die het gewaagd had intellectueel te zijn te kunnen lezen. 
De zwarte entiteit maakte zich met een grauw los van Peters gedaante en kwam met een afschrik­wekkende snelheid op Laura af. Precies zoals ze het zich al eerder in haar gedachten verbeeld had. Ze gilde, wierp zich op de vloer in een poging om te ontkomen aan de zwarte klauwen die naar haar uitgestrekt werden. Haar rug werd ijskoud en ze wist dat het monster zich vlak boven haar bevond.
Op een van de lokale markten probeert een koopman een berenmuts te verkopen. Een kledingstuk dat tijdens de koude wintermaanden zeer bruikbaar is. De winters in Moermansk zijn lang en donker. Daar tegenover staan slechts korte zomers waarin het juist weer extreem lang licht blijft. Dat maakt het een harde stad om in te leven.
Een schip behoeft een anker, dus is minimale referentie noodzakelijk. Het probleem doemt op als het schip duizend ankers heeft waarvan er altijd wel een paar uitgeworpen zijn. Op die manier komt men nergens. Referentie betekent dat de plant een wortel heeft. Van een fundamentele grond ontstond de werkelijkheid (afb.). Maar een roos kan niet plotseling een boom zijn. Om een roos te blijven moet ze trouw blijven aan haar wortel. Een roos vragen waar haar prachtige geur vandaan komt kan ze zo ook niet aan de boom refereren. Daarom, hoewel we een tuin vol referentie hebben, kan er nog steeds alleen rechtgeaarde referentie zijn aan de ware wortel, niet aan de wortel die op de zelfde manier in die tuin groeit. De apollinische wortel van de onthulde boodschap neemt het op tegen de basis-houding van de waardevrije wetenschap: het gaat over de beschrijving van de menselijke werkelijkheid zonder zich te bekennen tot een andere set waarden dan de apollinische. Apollinische waarden zijn de waarden van het persoonlijke in de goddelijkheid van de wijsheid. Het gaat niet zozeer om het tegendeel: het dionysische van de viering. Noch gaat het om het amo(u)r-euze van het bedrijven van de liefde of het psyche-ologische van de zelfreflektie. Het apollinische heeft betrekking op waarheid, bewustzijn, en de schoonheid der verrukking; op het blijvende, wetende en gelukkige. Vanwege de verliefdheid lijdt de psyche aan onwetendheid: ze weerspiegelt niet de antwoorden der wijsheid, noch de vragen. Het apollinische vormt het antwoord op het psychologische probleem en staat model voor het heil der eeuwigheid, de goedheid en de schoonheid als de ware weelde (afb.) en het tegendeel van het dionysisch hedonisme. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *